voor Herman, verloren maan

ik sluit de nacht

en proost op duisternis

hij stilt mijn dorst, slaapt in mijn armen

zoals de dwaze bladeren in de wilg die zwijgen van geluk

onder de huid van een volle maan

zachter proevend

en nog verder

ik luister of ik iets hoor maar niets beweegt

zelfs niet naar de mooiste gedichten van jou

gestoffeerd op het eerste gezicht, voor mij

kom binnen, blijf niet staan

ik lig klein en leer geen schaarse woorden meer

uit mijn hoofd

ik hou van Gorter en vin je zoo lief en zoo licht

nu, in dit vreselijke deel van de eenzaamheid

kerima ellouise ©

kamerstilte

 

 

 

 

 

vraag me niet

opnieuw

 

waarom mijn raam

de weg doorsnijdt nog voor

het avond wordt

 

het licht lag open

op zachte wind en ik bond

mijn ziel aan woorden

 

verder reikend dan begeerte

of de dingen die ik niet verstond

 

vraag me niet

in het uur van sneeuw

met vlindervingers, ingetogen

 

waarom ik  me mijn naam

niet kan herinneren wanneer

nachten huilen in het brandend huis

 

de dag deed duizelen

 

stil

zo stil

 

(het antwoord

van een dichter)



kerima ellouise ©

foto kerima ellouise ©

zie je me graag

‘wat jij me toe dichtte’
weet je nog

we renden de heuvel af
langs lieflijk zwaaiende halmen
en in jou zong de zomer, ter hoogte van mijn hals

ik liet me ruggelings vallen in je armen
en in de bunker waar poëzie
het verleden verschoof

vol vertrouwen, om dromen waar te maken
met die immer voortdurende vraag

je was meer dan hartstocht, meer dan herkenning
in het bed vol zachtgesponnen licht

nu waden
duizend witte vogels in de stilte die wij schreven naar elkaar

woorden
die in ons hoorden

zo mooi, van zichzelf




kerima ellouise ©

de blik van het huis

 

 

 

spreek met mij

in deze defecte dimensie, ik ben nog niet

heengegaan

 

geef me poëzie

die dromen bouwt, volle manen, vredig

in slaap

 

veilig

 

wanneer de torenklok
zijn wijzers terugdraagt naar het kind
in het ongelijke lijfje, abrupt wakker

 

met vingertoppen

die de ruwe huid herhalen, als tekens van toen

en hetzelfde gebed

geloof in mij
 

ik heb de wind

onder donkere daken

verborgen





kerima ellouise ©

de eerste zondag

 

 

 

 

 

mijn lief, de stilte wordt jouw lichaam

nog groter dan de neerwaartse gloed tussen leven 

en onbegrepen graven

 

waar kraaien om zich heen kijken

naderbij

tot in mijn aardse spiegel

 

een rij mensen met bewaarde ogen

geloven even in zichzelf, lijfelijk

en laatst

tot plicht, vredig in zicht

 

het huis is rommelig en huivert bloemen

tot oude kransen

 

de aarde is koud

een onverdraaglijk woud

 

ik mijd verbeelding en verraad

proef het bloed van mijn nietig zijn terwijl ik jou

in dit vlakke land bemin

 

de tijd verstrijkt

 

er is geen ultimatum, slechts het einde

mijn lief

 

 

 

kerima ellouise ©

zwijg mij de dagen

 

 

 

 

 

het is kwart over

niet alles is daglicht

of het beleven van huid in de nacht

 

met een glimlach

tussen

 

niet alles schrijft een gedicht

of de winter weg

 

is het dan geweest

wat ik met morgen bedoelde; een wenk van jou

in een vreemde stilte, hier en daar rond hals

en hart

 

ontluister mij maar en mijn gelaat

 

het meisje is weg, haar lijf verlaten

en dat wat liefde dacht

 

in de ochtend

is er niets

 

handen zonder droom

droom zonder handen

 

lees maar




kerima ellouise  ©

in eigen diepte




het antwoord

balt vuisten, ongelijk en nog vroeger

dan je had gedacht

 

misschien zal je mij vertellen

waar gemis faalt

 

of in dit geval liefde

maar ik ben niet sterk; nog vaker

ben ik bang

 

spreek mij moed in;

in dat wat leeft

in dat wat buigzaam overleeft

 

langer dan een dag

en de leugen van begeren

 

jij draait je om

er is  geen dwalen meer, goed of slecht

 

een vlucht in naamloos verweren

 

het antwoord gilt

de noodklok wacht





kerima ellouise ©

tot de morgen

 

 

 

wind waait zoute druppels, het raam knarst zwaar

om de wanhoop van

de dingen

 

ik staar voorbij bomen op de weg

en het binnenwaartse zwijgen dat machteloos

om de schemering valt

 

zich in schaamte  nestelt

en in nog meer zand in mijn ogen

 

ik zie vreemde witte vogels vliegen

doorheen verlangen en de waarachtigheid

van de nacht

 

ze leggen mijn ziel bloot

langs mijn wangen, tussen jou en de duinen

die ik draag

 

stijgen

onbenaderbaar in mijn stem omdat ze willen

weten van de pijn

 

wind waait, de golf houdt aan

 

ik wil naar zee

kerima ellouise ©

voor wie ik liefheb

 

 

 

sterren doven uit

ik sta in het duister en zie de wereld

voor me

 

er is geen armlengte

of het altijd gedroomde, geen groet of zoen

roert de wind

 

er is volkomen stilte

 

niets bestaat

mompel ik hardop, ook niet de huizen

die uit het zwarte vallen, dakloos en ondoorkruist

 

zelfs geen ramen met groot gemis

 

ik schrik

van mijn eigen stemgeluid, vreemd, alsof het uit de diepte

van een doodse ruimte komt

 

misschien aanschouw ik de waanzin

misschien is mijn ziel de voltooiing van waanzin

 

ik spuug mezelf uit, genadeloos

naakt

 

de oneindigheid schudt met

dertien grenzen





kerima ellouise ©

behalve de chaos

er zijn kamers
dicht bij jou, zoals eilanden
in woorden

gezichten en kalenders
en de ontdekking van schemer, wachters
in een wieg

rondgezonden
omdat het sterven geen witte kant
bedekt

en eeuwige bloemen
niet aan passiebomen groeien

niet op maandag en langs voetstappen
van de aarde

maar in poëtische regenvlagen;
het vruchtwater van aanhoudende pijn

wetend dat straten
zichzelf blijven
ongevoelig voor metaforen

en dat melkwegen enkel druppelen
uit een oogopslag van de nacht

maagdelijk geamputeerd

terwijl je lichaam
zich radeloos vouwt, zo vreemd in de streken
rond het hart



kerima ellouise ©

schuilen

 

 

 

het duurt vast niet

lang meer

Ter verdediging

Kale muren
en het leven vergelijkt zich.

Gezichten zijn verdwenen.
Een houten vloer draagt de echo’s
van wat ik heb geschreven;

het laatste geloof
en een paar druppels van verwerping,
een overbodig bericht naar mezelf.

Het weggaan
gebeurt voortdurend,
ook wanneer ik rustiger ben.

Wat er rest is dan een afdruk;
een vereenzaamd en veroordeeld woord,

vochtig, zoals dit gedicht
dat ik naar de leegte schreeuw, nog machtelozer
dan de cirkel, de dagen rond.

Ik jaag de dode bladeren in de kamer.
Hierbinnen woont de nacht.

Zonder maan.



kerima ellouise ©

figurante



ik dramatiseer
en sterf in 'd engelenbak
the show must go on



kerima ellouise ©

een godganse nacht

zeg niet
dat ik me mijn dromen verbeeld
ze zijn er, levensecht

zeg niet dat ze uitzichtloos zijn
als antwoord op een eigen teken

maar beschrijf
het onophoudelijke, het ongerepte stromen van de maan
zelfs als ik hier zou sterven

in zwarte kleren van de nacht
of in de scherpte van mijn waan

ik zie de vele harten
het vuur er dwars doorheen, de opgebonden druiventrossen
de pijlen bij menigeen

we vrijen tussen lakens
scheuren, schreeuwen, om en om

vloeien vurig naar elkander

en likken
zoetgezwollen

papavers aan het plafond



kerima ellouise ©

ja

alsof we druppels zijn
jij en ik

uit de ochtend geboren
in wit en blauw
zei ik

we kunnen
door de velden waaien
en weer huiswaarts keren

ons uitstrekken tot zee
en strand

‘of tot twee vogels
in volkomen stilte’
zei jij

‘ik zal de zon
op jouw lichaam zien en alle
dagen je ziel’

en ik glimlachte
om wat jij zag
daarna


kerima ellouise ©

dans en genees me

er is hier en er is nu
maar ik vraag me af hoe ik later
de stilte kan herinneren
zou ze spoorloos
verdwijnen
of zou er plaats zijn
om ze als meeuw te verwekken
om ze uit het niets te schrijven
bovenop de seizoenen
en de vergane hartslag
van de tijd

er is hier en er is nu
maar maak me wakker als de stilte
me ten dans vraagt

daarginds aan de waterkant

ik zal in zee lopen
steeds verder en verder tot ik haar spreken
kan dragen op mijn borst
moedig
over rotsen en diepte heen

misschien eindigt daar het zijn
het sterven
de pijn

en word ik een vogel, begeerlijk
voor de zon


kerima ellouise ©

Carillon Silence

ik wil niet denken
aan de wijzers die je in enkelvoud
neerschrijft

tussen alles
en niets

omdat je ziel geen luisterlongen
draagt in het zwarte hart
van de rivier

waarin je torens bouwt
als tijdgeraamtes

getooid met jaarringen uit mijn zacht verdriet
dat in trage schreden

en zonder verweer
neervalt tot laag onder de grijze
waterlucht

waaronder ik sterf
verga

diep in mij
en in het kerkerraam verscholen

il y a partout le silence

silence
partout




kerima ellouise ©

het gezicht van een hart

misschien kan ik in jou
pijnloos sterven

als regen min of meer regen is
en de dood met zijn wijsvinger
mijn ogen geneest, zacht
en onverklaard

het zou op stilte lijken; geleend
uit schaduwen van glas

of op witte vlokken
in een hand

wanneer niemand merkt
dat het sneeuwt, vroeg
tegen het raam

misschien is mijn zwijgen
niet genoeg

en word ik door het liefhebben
bewogen

stilletjes en eenvoudig
in elk toekomstig woord



kerima ellouise ©

NEE

ik wil met ondoorzichtige manoeuvres
uit mijn gedachten klauteren

ze onbeademd achterlaten
in een tijdscollage waarvan ik gezichten amputeer
zonder slaap of kus

hele hoofden die ik laat rondkijken in bevlekte uren
muren, nooit gekocht
zoals het geluid
van regenvlagen tegen de binnenkant
van mijn keel

aarzel niet
en huiver

om de omtrek van hun zonden

zij lopen er voorbij, onbewogen
en opnieuw

knikken anderen toe
in het weten, geweten als gastheer

bewaren elkander
in de doofpot

van de zwijgzame onwaarschijnlijkheid





kerima ellouise©

afbeelding: schilderij van Heide Renier
titel: de geboeide denker









hoge horizon

het staren boeit hem
hoe het door straten wandelt
en herbegint

als een licht geroezemoes
de reis
die hij alleen moet maken, verdonkert
in een eindeloze vlakte met zijn denken
er tegenover en waar alles
zo ontzettend groot is, dreigt uiteen te vallen
tot het herbegint

zich langzaam
weer inlijft

met spoorzoekers en vleugels
en waar de nacht
vergeten wordt in een ruimte die fluistert
dichtbij lavendel en de zekerheid
van korenwind

onaantastbaar
uitgespreid
en waar hij over zichzelf beschikt

vruchtbaar in beweging
door wie hij is




kerima ellouise ©

" Verdict "













onhoudbaar

-alsof

    er een landschap

woekert

op muren,

de uren nodig

in scheppen van gedachten –

zou het raar zijn

als het verdict zich uit stenen snijdt

oceaangroot

zo zwaar

als vielen wij voorgoed

uiteen

zou het geruis van alle stromen stilvallen, samen

met het leed

dat uit schelpen braakt

tussen wier en het waarachtige weten

golf

mijn lief

en voltooi in het terugkeren de reden;

mijn vraag aan jou en wat in je drijft

vertel me

wanneer jij met een droom het licht ingaat

    dat de zon geen zout brandt op huid

elk alleen

onhoudbare dag

 


kerima ellouise ©

de eerste leugen

 

 

achter een boom vol vlinders

houd ik me schuil

 

er is een reden

voor dit deel van het leven;

het op- en neerwaarts

 

en waar het allemaal om gaat

 

    ik ben de nacht dankbaar

dat ik me mag neerstorten in zijn duisternis

dicht bij de stilte en de stenen waarachter wind

dromen draait

 

dwaas in drang

alsof ze ooit gevlogen hebben

 

misschien onzin

maar hoe anders kan ik woorden vinden

om jou te omhelzen

 

wanneer het naar binnen keren

mij verdrinkt

in mijn eigen lelijkheid, geen oorsprong vindt

 

in wat erfelijk zou moeten zijn

onaangetast



kerima ellouise ©

spiegelrozen





kan je
rozenbloesems
laten bloeien

onzichtbaar
in de palmen van je hand

levend water
uit regenbogen scheppen

kleurig zoals je stem
wanneer woorden samenvallen
met het licht

kan je de zomer ademen
in elk bewegend blad tussen de lijnen
van het leven

en zou je dan bij iedere ontmoeting
een afdruk willen schenken

voor hen, jezelf
en de kinderen van de aarde

als een druppelherinnering
voor later



kerima ellouise ©

Het stofgoud van de Heer Wietewuiten




kreeg ik zulke brieven
van zacht allooi
waarin beelden zich neerleggen, haast stervend

zoals het kan zijn tussen twee mensen
pastelbroos

dan schreef ik woorden, vingertikkend licht
als heildronk, wensdroom

in een witte eindigheid
het waden waardig door fluisterlingen; een liefdessaga
in deze gorgel des levens

kreeg ik zulke verzen, glinsterend
en om nader te beleven

dan zou je de bladeren horen kraken
vol ernst
en tot poëzie dwingend

in een ondraaglijke schrijfheid

misschien zou ik dan niet
op deze manier willen beademd worden

aangeboden, tweemaal

* als dank aan de Heer Wietewuiten

(en met toestemming )
voor zijn zovele waarderende

en poëtische reacties onder mijn schrijfsels

op gedichten.nl,

heb ik er een aantal verzameld

en aan elkaar geschrijfseld.

Het zijn volledig zijn woorden ! *

gewoon een lief mens.





zwevend,

tussen symboliek en mystiek,

op Gibraanse wijze,

richt zij zij haar pijlen,

 weldadig en bruisend,

op twijfel,hoop en gevangen verdriet.

Agnes klaagt tegen Job.
Hans inspireert het duister.

Ze dekt haar wezen toe,

met gesloten ogen,

verankerd in zichzelf.

 

En toch ook een gewoon, lief mens,

zoals jij en ik,

De leesbaarheid van de winter





Buiten neemt
de stilte vorm. Gewoon
door te staan in het nog koude licht. Ik zwijg
en wrijf vermoeid mijn handen in onschuld. Verzadigd.

Zoals bleke wangen in een landschap. Het breken
tot bronnen. Tot de rivier zelf. Een voortbestaan.

Ik zoek een dichter zonder dood. Om dit beeld
vast te leggen. Mijn liefde in een niet verzonnen verhaal.
Bewoonbaar zonder omkijken.

In wind en alles. Het vuur, het doven.
Ik wil zijn in het verlaten. De verbeelding
van warme wind. Tastbaar voor mij en de puurheid
van elke vlok

waarin zelfs de dood sterft.
In de tijd
en in het tomeloze volgen van het eigen lot.



kerima ellouise ©

de dialoog in mij

 

 

hoe kan ik benoemen waar ik in thuis wil blijven

wanneer het enige dat straalt

niet te houden is

mij verlaat

 

en decemberdagen neerlegt

alsof mijn ziel er in zou

passen

 

loodzwaar

 

hoe kan jij vragen

of het zich rond mij wil wikkelen

 

en alles wat ik in verbeelding zie

 

warme wind en weemoed

laag op laag, zacht op zilt

 

weerloos

 

wanneer dat woord

dode bloesems draagt, gebonden aan de schijn

van tederheid

 

hoe kunnen wij blijven

in deze ongelijkheid van stilte, bonken op die brandende schreeuw

 

voortgaan

in alles en in elkaar

 

als ik alleen mezelf  overhoud

in het sterven



kerima ellouise ©

vul het glas

de dag is onrustig, wil deuren
toetrekken

ik sta dichtbij
en mijn verlangen wordt even groot
om jou te vinden

ik zal het verleden ontmoeten
in toekomstig geluk en weer afscheid nemen
tussen de teugjes door

het zal niet langer
dan één seconde duren

glanzend, gretig

wanneer de nacht in déjà-vu
een nieuw en groot lichaam baren zal
zich
wenst
tot bruisend licht

in u, in mij, in elke droom
die herbegint

zeg mij niet, bij de eerste zon
waarom het zo gaat, waarom de ochtend
in ons klaart

er is een weg in wat we zwijgen
in u, in mij

en in dit
nog wit omrande nieuwe jaar





*mijn dank aan allen voor het afgelopen jaar


kerima ellouise ©

dertien was ze

winter stopte
sneeuwvlokken in haar mond

elke avond
opnieuw wanneer ze
ijzig dun

naar haar woorden liep
zonder te weten of tijd voltooid
was

in nestkoude
en in de vierde nachtwee

waaruit geen kind viel
of een arm, zonder verraad
aan vingers

Louise schreef de aarde zwart
en perste een wereld
uit haar lijf

trad haar koninkrijk
in volmaaktheid
binnen



kerima ellouise ©

 

hemel en aarde


een ijsbloem beweegt
de stilte van het landschap
met oud winterlicht


terugkeer

door vlindervleugels
waait wind stille gedachten
naar winterbomen


terwijl het wintert

zoveel ruimte om
te vliegen en toch fladdert
hij schuw in mijn buik


route

de zon volgt bloesems -
op het raam wisselt ze soms
van Japanse kers



kerima ellouise ©

gloeien

 

 

 

 

ik wil de hoogte meten

het koeren van de duiven, de winterlucht

ik wil opstijgen

zodat ik naar huis kan schrijven

naar jou

om te vertellen

dat het over liefde gaat

dat het altijd

om ons heeft gegaan

en om het lot

dat wat we verwachten

onze lichamen in de zon

en vlinders

vele kleine vlinders

wanneer bomen zich strekken

bereid tot overgave

met wortels aan voeten

eens zo wijd

ook in schaduw, de strijd in sneeuw

de hartstocht

en dat ik van je hou, in herinnering

voortdurend

dat ik zo graag had willen springen

over stenen, papier en alle liedjes, letters

zo dicht bij jou, van dit ogenblik af

zo dicht

bij ons

 
foto: Sylvia Schrijen uit de reeks Winterdicht ©












alsof er schaduw waaide

wit

zoals het onschuldig lichaam

van de winter, mijn lot

in het weten

 

blaas ik

zachtjes sneeuw naar het verleden

mijn verhaal

alsof niets meer ontkend kan worden

 

zoals die eerste schreeuw

of een onvervuld verlangen terwijl het buiten

langzaam donker wordt

 

een wenken waarin duisternis zwijgt

om de waarheid te vieren, het bloed zo bang

om vol te zijn

 

ik waag een eerste stap

en spring naast vleugelranden, verlies datgene

wat zozeer veranderd was

 

de graven kraken

kalm

 

zij zijn de enigen

die rusten in vrede

kerima ellouise ©

 

Winternacht

Weet je nog de stilte bij de boom,

Kerima

de dag van mijn eerste nominatie
die jij mij gaf in beloofde stilte
omdat ik zweeg als een dichter
die zijn ziel niet verdoemde

sindsdien veranderde er veel
woorden bleven niet hetzelfde
jij werd beroemd, ik bleef achter
bij die boom in een droom

er waren mensen
die mij konden verhangen
in de kilte van de nacht
maar ik bleef van je houden

en vertaalde jouw woorden
naar mijn eigen onschatbaar leed

ook heb ik nog vragen
hoe de dagen veranderen

en hoe je dat ook al weer
met dat verdwaalde lidwoord deed.



Mobar ©



Dank je Mobar voor dit machtig mooie gedicht!

tot hier, tot waar

 

 

 

en dat het eenzaam wordt

voorbij die laatste waterplas

 

wanneer enkel de spraak van het zand

weerklinkt

in het lege huis

 

ik wil weg uit mezelf, daar

en dan

 

wil de diepte

of in verleden dagen

de onthoofding van de dood

 

wanneer ik het geraamte bedek

zo ontzettend

treurig

 

stil

 

met woorden

die jij niet horen kan, niet voorbij de tijd

of de geboorte van het dromenkind

 

hier en nu

in deze sneeuw



kerima ellouise ©

doorzien




al fluistert het land godverlaten
onder voorbijtrekkende wolken
dat vaagheid dwaalt rond de einder

krijst de eens zo smeuïge aarde
een gebarsten ziltheid van kolkende vuurzee

jouw glimlach blijft

en wanneer ik jou mijn gedachten geef
zal de akker dan, waar wij ooit druiven plukten,
opnieuw in alle heftigheid kleuren mengen

van verschroeid bruin naar warm rood

zal jij dan nog in mijn waanzin willen wonen
kussenzacht, mij geluidloos begrijpen
of zal tijd gewoon een toeval worden
in het huis van stilte;

het zware onvruchtbare zaad achterlatend
in de eerste duisternis

zal jij dan in mijn verhaal willen blijven
en in jouw lieve glimlach 





duo-gedicht van Laurens Windig en kerima ellouise ©

de brieven




vandaag geleerde woorden
is hernieuwde oudheid
die zich verder spreidt
met het verstrekken van de tijd

nieuwe woorden
zijn er niet meer zoveel
een koppeling van oude
of een intonatie verschil

toch voer ik mijn gedachten
langs gedragen truien en lentebrieven
ook al ziet niemand mij dromen
in deze tuin van oeverloze taal

ik verlang naar een binnenrijm, een refrein
een unieke plek te midden van versleten zinnen
telkens als vernieuwd verklaard

voltrek mijn lot, mijn letter
en lief mij doorheen de
geschiedenis van het beminnen




* duo-gedicht van Stormtrooper en kerima ellouise © *

in woorden uit een leven

ik kijk naar buiten, zoek het antwoord
tussen de versteende kleuren
die als stilte tussen lage bomen en mijn adem liggen

heimwee en dit beeld
dat ik niet beschrijven kan

vochtige aarde, de onverdraaglijke eeuwigheid
waarin de dood het licht
laat opbranden

soms roerloos wacht en wensen breekt
in het niet willen schreien

een boom kraakt, blijft in mij trillen
als teken van verdriet, van achterlaten
en alles wat zich opent

ik neem mijn gum
totdat het allerlaatste streepje verdwijnt

ook de donkere kraaien veeg ik weg
vingers, hard en wit

misschien was ik een slechts een indruk
en wilde ik het leven verbeelden



kerima ellouise ©

toentertijd las ik in vele weiden

met poëtisch gras en zag

een nieuwe bloem

 

onwetend van haar kleur

waarin ik mij verblufte

elke dag

 

glimlach van de ziel

golven branding

welke zinnen strelen

drijvend door de cerebrum

van het ware leven

 

met open handen

liet zij mij haar hart zien

week en vaak zo

rood doorbloed

kloppend sterke hart

 

nog steeds doordringend

diep in mijn emotiemerg


Laurens Windig ©




Hartelijk dank Laurens!

Mise-en-scène: Het erfrecht van de hoop




wuif naar mij
en hoor hoe de wind stil valt
in het water
en de stenen van een volle maan

laat mij
aan uw schaduw beklijven
ik zal zwijgen

als een woord
dat rijpt in het wollen huis

diep
de groet
aan een beladen boom; de eerste ster
en vruchten door het raam

ik zal uw passen niet vertragen
de aarde kan ik immers op mijn schouders dragen

zeeën zullen open waaien, als vogels zonder grenzen
geen tak of dode twijg zal zich nog verborgen wensen

zie de einder
door gedachten heen

de dag die ik in het hart laat drijven
en in niets meer dat zich nog
verloren waant

voel de duif
hoe ze broedt op het nest van een nieuwe morgen
of laat ons schuilen in de grot met tegenlicht
waar zelfs gisteren werd geborgen

zo denkt
zo vraagt
zo zwicht

het zand
door helmgras gevangen
doch verlangend op de zon gericht





* duo-gedicht van julius dreyfsandt zu schlamm en kerima ellouise  ©*

het geborene

vertel me
wanneer winterrouw
de bomen laat rusten

zeg me het antwoord
nog voor ik verdwijn

waar schrijft het kind
afwezige gezichten, de namen
van toekomst

in het schorskleed
bewoond

zal ik het weten en komen
tot stilte

het vaarwel van verdriet
onder vouwloze
sneeuw



kerima ellouise ©

gedicht op foto: Hans Andreus


















aan de dichters van steen






er glijdt
een stukje Nepal
langs mijn schaduw

muren ruiken vers en verzen
naar mokka puur
en een heel klein beetje Hans

ik schroef
het uitgebroken licht terug vast
in dit ommuurd bestaan wanneer een lied kunst werpt
tegen de oudste ramen

heel even geeft dit leven me
het warme zaad

vivre
et un poème d'amour, des mots

ze zouden het niet willen verstaan





kerima ellouise ©

over alles wat ik heb gehoord

ik ben geheel en al de leugen
ik heb de waarheid nooit gekend

ook de liefde
werd niet roder, nauwelijks
zichtbaar

of tot zee verwend

blind voor minder
en de dagen door het blote tij

zo verdween ik
in de angst, de welving
van het water

het geschreeuw nog maar net voorbij

ik zei onder donkere daken
dat de zon het sterven licht
zou maken

maar toen ik je gevonden had
met sneeuw in het gelaat

wilde ik voor jou de waarheid

en voor mezelf
een andere dode daad




kerima ellouise ©

opgetekend

 

 

 

 

 

 

welke droom hebt u,

vroeg de dichter

 

en hij verdeed zijn ziel

toen hij dagen en weken en jaren

in het graf van zijn woorden dook

 

verzen neerschreef

stiller dan het geluid  van minnaressen

luider dan hemzelf en de muren, uitgediept

tot in de kerkers van het weten

 

hij wilde stil verdwijnen

maar telkens de nacht begon

droeg hij zijn geluk naar vuile lakens

 

onbezwangerd

en uitgevouwen, veel jonger

dan zijn laatste wil

 

waarin hij begonnen was

haar tijdloos neer te schrijven

 

tussen eenzame bloemen 

en de boezem van een barmhartige

engelennacht



kerima ellouise ©

De tijd van H.Sarda


tijd is niet meer
dan een doolhof van het leven

zei ik zacht

toen ik wees naar de antieke klok
doorheen de stilte van
de zondagskrant

ik wachtte
tot de wijzers voorbijschreden
in kinderverhalen

aan de helling
waar vlinders werden vrijgelaten
in laatavondwind en in het carillon
van ooit gehoorde geluiden

ik zag de stenen tot rots
geweend

de eenzaamheid van mijn
verhaal, te vroeg en
zonder naam

bevestig mij, fluisterde ik
er is nog tijd

de stilte nam geen einde
en ik verdween






kerima ellouise ©

vrijdagavond

 

 

 

 

meer en meer

verberg ik het overleven

in onduidelijke woorden

 

het zou

mijn stilte kunnen

verklaren en de zoveel anderen

in mijn hoofd geboren

 

ik scheld mezelf schuldig en teken

al de lichamen op mijn lijf, onherroepelijk van de liefde

gescheiden

 

uit onmacht, angstvallig

 

omdat tijd niet weg te slaan is

uit allerlaatste verzen en gevreesde

dagen

 

ach, wist ik het maar

 

dan schreef ik

op jouw plekje iets liefs

 

een gedicht, eenvoudiglang



kerima ellouise ©

1985. Oostende.

 

 

 

Tweemaal schreef ik je over mijn dood.

Hoe kon ik toen weten dat waarheid zo zegbaar was

en zo zou razen in mijn verzen.

 

Op de muur, waar geen enkel woord meer

crepeerde

of terug kroop

 

naar de leugen

en mijn buik, het spreken verwaarloosd

na het vloeken.

 

Misschien bracht rouw jou naar deze kamer.

Alleen.

Naar het drijvende bed

en de woorden

die toen bleven draaien rond mijn zilte slaap

 

zee werden

 

groter en groter

in de regen, in die bindende stilte, zo anders

dan ik had vermoed

 

tot ik verdronk. Jouw gezicht zag

en die laatste hand.

 

 

- Mijn woorden waren als meeuwen

die ik aan de waarheid gaf.-

kerima ellouise ©

 

Geen frambozen

 

 

Voor jou, zeg je.

Hier, neem aan.

 

En tot in het kleinste

van afscheid

leg je een brood neer. 

 

Maar, vertraag ik, het geloof

in kruimels heb ik

begraven.

Weet je nog.

Onze wandelingen.

En alle vogels die lachten.

Behalve dan die ene kleine,

die droeve

die 's nachts in de dennen 

het koele sterven bezong

en mij dan openhartig aankeek

alsof blauw nooit zou volgen.

 

Weet je nog.

Ik was zo verrukt in het bos.

Jij gaf het voorbeeld

en drukte jouw horloge in het zand.

We zouden nooit verlaten leven.

Niet van diep begrip of tweemaal.

We zouden over beekjes praten

en wilde bloemen.

Geuren naar overal en herinneringen brengen

naar warme stemmen in de ochtend.

Ons schrijven zou het reizen zijn,  rijzen

tussen het sandel en het frambozenhout.

 

Nee, zeg je.

Ik sprak over vrijheid.

Voor jou. Neem aan.. Het is nog warm.



kerima ellouise ©



              foto: beeldentuin Dehullu
              kunstenaar: Andreas Hinder

Canon in D

 

De tijd opent zich traag vandaag,
al zie ik het niet.
Het is nog donker.

 

Geen meeuw beweegt
en de straatlantaarn valt enkel
in zijn eigen schaduw.

 

Hoe dicht mag ik bij je komen

als gemis geen enkel geluid maakt

en de duinroos zwijgen blijft,

 

ver achter het dalen

van de zee.

 

Ik breek het raam open en kom uit

op dezelfde straat.

Daar is het zuiden, wijs ik.

 

De schemering plakt mijn woorden op de voorgevel.

Het is een keerpunt. 

Misschien was jij wel mijn eerste liefde.



kerima ellouise ©

 

 

 

(Titel Pachelbel, Canon in D)

pinokkio

 

 

 

vier witte muren
één groot raam dat, nadat jij kwam,
uit de schaduw dreef en om zomerkleuren vroeg

blijmoedig het begin van de rivier liet zien
alsof er nooit een einde zou komen
aan deze eenvoud van vrede

één kamer met daarin het midden
van het leven, woorden op planken
en de warme opbrengst van rode wijnranken

met geen andere namen dan de oorsprong
van minnaars die met volle stem
omlijste spiegels veroveren

één ruimte waarin ik eindjes knoop
aan verwachting en aan rauwe klanken van de saxofoon
dieper word en dieper met mijn gezicht in het water

één warme mond
waardoor ik terugkeer in jouw gedichten
en mijn ogen laat dwalen over blauw gefluister

misschien ben ik in de waarheid getuimeld





kerima ellouise ©





afbeelding: beeldentuin dehullu 2009
kunstenaar: Michel Janssens

op de droomlijn

 

 

 

 

wil ik je zoenen

de kamer horen zingen

zuchten

 

tussen twee zinnen

steeds weer

 

je vol verwachting aankijken

overgevoelig worden, overwonnen

zoals het licht zoekt

en vindt

 

verovert

over tepels en teder, rozen

 

zich dan laaft aan ruimte

verbeelding

 

de zee en het seizoen

waar ik van houd, wil ik je plagen

op het strand

 

met

kleine vingers

en schaterende vogels

 

onvoorwaardelijk




keirma ellouise ©

Kwetsbaar

 

 

 

 

 

Gisteren.
Ik wrijf door mijn ogen.
De ochtend vindt mij en wil me
laten meestromen. De belofte van tijd.

De radio speelt met een oude blik.
Praat zich rond mijn lijf
alsof ik dan meer zichtbaar word. Een onafgemaakte
verklaring.

Ik voel me een vreemdeling
tussen de vriendelijke stemmen. Een passage. Het zou een uur
van stilte moeten zijn. Vanzelf.

Maar voor één keer
wil ik de wereld niet buitensluiten. Het is als een meeuw
in een mens leggen. Het verbinden met de roep.

Ik verlang naar zee
en het wonen in een warme vissenbuik.




kerima ellouise ©

 

 

 

 

bijna dragelijk

en daarna,

fluister je

 

wat komt daarna

 

ik voel de herfst

door me heen gaan, enkel de herfst

en geen andere vragen die sporen dragen van holle huizen

 

waarin niets zich kan hechten

behalve de onmacht, immer herhalend

zoals witte kruisen, lijf aan lijf

 

nooit uit marmer

of uit letters van leven

wel liefde, liefde, zoveel liefde

onberekenbare liefde, binnen in mij

 

en daarna, fluister je

onbekend

 

ik houd mijn mond dicht

en  loop

naar de bladeren rondom jouw voeten

 

ter verdediging van de eeuwigheid




kerima ellouise ©

nabij zijn






soms
wordt in dit lichaam het sterven
geopend

groot genoeg
om alle liefkozingen
onaangeroerd te laten

of om de richting van verbeelding
te veranderen

wanneer het de vorm
van de nacht aanneemt en naamloze schimmen snijdt
uit tranen van een vlinderboom

slechts door jou ingewijd, nog voor nevels
uit mij glijden als wijzers van het weten

vaak zonder wind of tederheid
of het stille van
poëzie

waarin het leven weer terugkeert
na het groeten van het wentelkind




kerima ellouise ©

op 25 oktober vanaf 14 uur in "Het Laatste Huis", Poreistraat 4 te Hombeek

op de kunsttentoonstelling met werk van



Hans Bloemmen, Nathalie De Snijder, Ingmar Ostyn, Maarten Peeters,

Katty Renneboogh, Jean Pierre Schoukens, Els Slachmuylders,

Gert Van Gastel en Greet Verbruggen.



Om 14.30 u. is er een korte wandeling n.a.v. trage wegendag.



Vanaf 15 uur lezen dichters voor uit eigen werk:



Lieve Devijver, Kerima Ellouise, Sylvie Marie, Theo H. A. Slachmuylders,

Summerset, David Troch, Yerna Van Den Driessche en Guy van Hoof.

schaduwdans

 

 

 

ik vul jou, mijn dichter

aan

 

met woorden

die uitgesneden liggen naast houtnerven

en waar de vloer, vastgeworteld

zijn schaduw geeft

 

speels mijn armen

rond jou schetst

 

ik weet niet of ik nog iets

zeggen wil of dat ik de bloemen verder

draag

 

naar buiten

de nacht  vol weemoed

met wind en de onzichtbaarheid

van mijn dromen

 

je omhelst me

 

ik dans

en laat mijn gedichten waaien

 

onbekend tot stof




kerima ellouise ©

afbeelding: beeldentuin Dehullu 2009
kunstenaar: Marthe Waijop