De raaf en de vos…

De raaf en de vos…
De bekende fabel van Jean de la Fontaine speelde zich hier gisteren af in de velden rondom Ferret. Het had wel niets te maken met ijdelheid zoals bij de raaf maar dan wel met de zachte beet van een Drent.
Het zat zo… Hera had in de berm van de weg een muis gevangen. Dat muisje was komen piepen om eens te constateren wat er zo snuffelde aan haar voordeur. Dat doe je niet als je weet dat die snuffel toebehoort aan een Drent die Hera heet.
Hap, snap en Hera had de muis in haar bek. Links een snoetje en rechts een staart uit haar bek, zo liep ze fier met haar buit naar Belle en Heros toe. Tot Heros ook eens een muisje wilde pakken…dat van Hera natuurlijk. Dat liet Hera niet zo maar doen. Kijken wel, maar afblijven ook, en ze wou even naar Heros kneppen!
Dat liet het muisje geen twee keer toe en hup weg was ze. Het holletje waar ze vliegensvlug in wipte was zeker niet het hare maar een veilige beschutting was het wel. Zowel Hera en Heros stonden er maar beteuterd bij en je zag het aan gans hun wezen… zo gaan ze ons niet meer zitten hebben dachten ze beiden…
Maar de moraal van het verhaal klopt
niet, de vos in ons verhaal, Heros… kon ook niet profiteren van Hera’s buit.
Zelfs het spreekwoord van “als twee honden vechten voor één been loopt de derde
er mee heen” klopt niet, want het spreekwoordelijke been liep hier zelf heen….
Belle & co


























1 reactie op dit bericht
De lachende derde?