Echte poëzie…

We krijgen nog collega’s…

Deze morgen las ons baasje op het Drentenforum dat er weer een nieuwe schrijvende Drent begonnen is met een website. Meer bepaald een dagboeksite.

Okke, de 20 maanden oude Drent van Selma en Richard is ook in de pen gekropen om zijn belevenissen aan het WWW en de wereld kenbaar te maken.

Het is volgens ons baasje een mooie en plezierig lezende site. Het is wel een site en geen blog. Dat wil zeggen dat bij Okke al de verschillende onderwerpen netjes gescheiden zijn en op een blog, zoals het deze de onderwerpen behandelt worden wanneer ze zich aandienen.  http://www.dagboekvaneendrent.webklik.nl

Nu denken wij, en ook ons baasje dat wij bij de eerste waren die onze belevenissen mochten opschrijven en hebben we vele opvolgers gekregen.

Zo hebben we onze eigen Kiet op http://www.bloggen.be/kieter_wieter/ blog.

Onze Kiki is nog het meest actief op het   https://blog.seniorennet.nl/max_en_bente/ blog.

Rinus van Annouk vinden we op  http://pindakaas49.blogspot.com/ in villa Kakelbont.

Boris van Herma en Sjoerd schrijft op dit blog http://borisdedrent.blogspot.com , en die heeft ook nog schrijfhulp gekregen van zijn jonge huisgenootje Joep een Duits staande langhaar.

Kyra, de Drent van Sonja van het Drentenforum heeft ook een eigen blog maar is op dit moment niet zo actief, Kyra wacht blijkbaar op haar nieuwe huismaatje dat er al had moeten zijn, maaar… lees maar op http://drentkyra.punt.nl/?home=1

Arcil is de Drent die ook al haast zo lang op het blog aanwezig is als wij. Hij dicteert ook aan zijn baasjes Hans en Jil die schrijven dan op: http://www.bloggen.be/arcil/

Diesel was een tijdje in de running als dekmaatje voor onze Hera maar naaste familie problemen staken stokken in de wielen. Zijn baasje Bea schrijft hun belevenissen ook dagelijks op http://beatielenburg.wordpress.com/

Hiermee gaan jullie wel enkele uurtjes zoet zijn ons gedacht ! Veel leesplezier wnsen wij jullie in elk geval toe.

Belle & co

Iedereen moe….

En het zijn niet alleen onze Drentjes die de naweeën van tien dagen verblijf in Frankrijk aan den lijve ondervinden.

Ze hebben vandaag geen weet gehad dat ze vier poten hadden om op te staan en om mee te lopen. Op een klein uur na, toen zijn ze met het baasje gaan wandelen. Voor de rest hebben ze wat aan ooglid beweging gedaan. Dat wil zeggen, af en toe de ogen eens geopend om te zien dat er wat om eten te rapen viel… Om veel meer zal het niet geweest zijn !

Maar ook het baasje had vandaag “den tamme”.  Die hoeft niet veel te zeggen op het gedrag van zijn hondjes. En hoewel hij vandaag met elk van ons de wandeling apart gemaakt heeft is het al bij al tot dat beperkt gebleven.

Vermits de jachttraining op het laatste moment nog een week opgeschoven was zijn we de dag ook al een uur later begonnen. Ook al de schuld van het baasje, die had zogezegd niet goed geslapen wegens het lawaai van de snelweg. Ja wat wil je als je uit een gebied komt waar lawaai nog dient uitgevonden te worden, en dan gedropt wordt in omgeving van 20/24 uren lawaai. Soms is het erg, zeker wanneer je met het venster open slaapt en het is zuiderwind. Dan is het alsof de dertig tonners over het terras rijden !

Het besluit van het baasje voor vandaag is… ’t zal verdorie niet laat worden vandaag !

Belle & co

Ze missen haar…

Nog maar een paar uren is ze terug naar haar baasje en moeder Belle,  Hera en Heros missen Kibbels nu al.

Gisteren lagen Belle en Kibbels nog meer dan zeven uren naast en soms op elkaar op de achterbank van de auto. Uren aan een stuk hebben ze rug tegen rug gelegen… En nu is ze er niet meer, ons trio geraakt er niet wijs uit.

Tien dagen hebben ze van ’s morgens tot ’s avonds laat samen opgetrokken, gespeeld, geravot en muizen opgegraven. Kibbels was goed opgenomen in de groep en naargelang ze langer bij ons was durfde ze ook meer zich mengen in het groepsspel.

Wat voor onze baasjes nog het meest is meegevallen, ze hadden er het meeste schrik voor, was het samen eten. Het gebeurt nog al eens dat er aan de etenkom het eerst ruzie ontstaat. Niets daarvan, Kibbels kon goed weg met wat er in haar kom verscheen en was ook steeds als eerste er mee klaar. Geen van ons trio maakte ook maar even aanstalten om het eten van Kibbels voor zich op te eisen.

Ook bij het spelen was er nooit ruzie, zo heeft Kibbels, sterk als ze is, Hera verschillende malen de kamer rond gesleurd. Aan beide zijden van een oude sok sleurend konden Hera en Kibbels uren bezig zijn met elkaar de loef af te steken. Meestal was het Kibbels die “aan het langste eind trok”.

Binnen twee weken zien ze elkaar terug op de terugkomdag. Dan hopen we alle pups van het februari nestje samen met hun baasjes terug te zien . We gaan er voor hondjes en baasjes een fijne dag van maken waar ze alle nog lang over gaan spreken.

De grote halfbroers en zussen van nu drie jaar oud gaan trouwens ook daar zijn. 15 nakomelingen van ons Belle, ze gaan weer wat hebben om over “te klappen” in ’t dorp…

Belle & co

Terug in Belgenland…

Zeven uur en een half hadden we vandaag nodig om de afstand van La Magdeleine naar  Vosselaar te overbruggen. Dat wil zeggen dat we “vriê goe gebold hebben”. Het weer was koud, helder en droog, het was ook in Frankrijk nog steeds Kerstverlof en dan ook weinig verkeer op de snelweg.

Zelfs in Parijs ging het als een fluitje van een cent, de Périférique aan 80 km/u , is ook niet alle dagen mogelijk. Van de luchthaven Orly naar de luchthaven Charles de Gaulle op 25 minuten, gewoon “magnifique gereden”

Aan “Charles de Gaulle waren we even te laat om onder het grootste passagiersvliegtuig ter wereld , de Airbus A380 , door te rijden. We zagen het nog wel opstijgen om even later in de wolken uit het zicht te verwijnen.

Na Parijs, zegt het baasje, hebben we nog drie en een half uur nodig om thuis te komen. Dan zegt ‘m er wel stilletjes bij “en als ’t aan de tunnel in Antwerpen meevalt”. Want daar kan je langer stilstaan en aanschuiven in de file dan om het even waar in Frankrijk.

En het viel mee in Antwerpen, meestal zitten we daar op de sitituatie te zagen en te kankeren, maar als het dan toch eens goed is zeggen we het ook !

Vijf en twintig minuten later konden we dan ook Annemie verwittigen dat haar Kibbels ook veilig maar stikmoe in Vosselaar was aangekomen. Die is ondertussen ook al opgehaald, en tot grote verbazing van Annemie uit zichzelf in de auto. Net zoals we het haar de afgelopen tien dagen hebben aangeleerd. Hopelijk gaat ze nu ook wat liever meerijden in de auto. Volgens onze baasjes gaat Annemie niet veel last hebben van Kibbels dit weekend, die gaat nog enkele dagen moeten recupereren van haar tiendaagse uitstap.

Belle & co

On the road again…

Tot vanavond gaat het stilletjes zijn op het Bas en Belle blog, wij ruilen de natte en winderige Charente voor het stormachtige België.

Hopelijk hebben we “le vent en poupe” want we hoorden vanavond op TV dat de prijzen voor brandstoffen om te rijden en te verwarmen weeral de hoogte zijn ingegaan…

Nog even geduld, zo “rond de klok van” (stomme uitdrukking) kunnen jullie terug op het blog terecht om de nieuwtjes te lezen die wij zelf ondervonden over 820 kilometer Franse en Belgische wegen …

Tot vanavond,

Belle & co

Ook hier storm…

Net als de rest van West Europa ontsnapt ook de Charente niet aan deze winterstorm. Sabine van het “TV één weer” liet daarstraks op haar weerkaart opmerken dat de storm van het Noorden van Spanje, de Golf van Biskaje om juist te zijn, tot het zuiden van Scandinavië van zich doet spreken.

Alles wat niet zwaar genoeg is of niet vast gemaakt vliegt over de koer en door de tuin. Onze flaporen flapperen nu zelfs zonder dat we hard lopen, daar zorgt de wind dan weer voor. We kunnen ze zelfs in twee richtingen laten flapperen, naar achter in onze nek of, wanneer we ons omdraaien, zien we niet meer waar we lopen omdat onze oren voor onze ogen waaien !

’t Baasje zegt dat we vandaag binnenblijven. Er waaien teveel zaken over de velden en akkers dan goed voor ons is. Hij gaat buiten geen miserie zoeken als het binnen ook goed om leven is zegt ‘m .

Voor ons niet gelaten, het deugd buiten zelfs naar onze normen niet. Het gaat hier snel even buiten voor een snelle plas, en ook voor de sigarenproductie hebben ze de lopende band wat sneller laten lopen. Het is vandaag “buiten, en even snel terug binnen !”

Morgen komen we terug naar België, het baasje van Kibbels is ook terug thuis en die zit vol ongeduld te wachten op de thuiskomst van haar Kibbelke… Ons baasje heeft al gezegd dat Kibbels even goed mag blijven, want het is een plezant hondje die zich goed thuis voelt in onze roedel !

Het baasje wil ook thuis zijn om de jachttraining van zaterdagmorgen nog mee te maken, het gaat nu naar wens op training met Hera,  en daarom wil hij zo snel mogelijk terug beginnen met de training…

Morgen meer nieuws over de storm en de laatste dag in Ferret…

Belle & co

Klantvriendelijkheid.

We hadden deze mop al eens in een ver verleden maar we vinden haar zo goed dat we ze nog eens plaatsen

Een drukke Rynair vlucht was geannuleerd.

Is daar toch één assertieve hostess, echt niet op haar mondje gevallen aan ’t werk.

Bezig met het herboeken van een lange wachtende rij passagiers.

Plotseling duwt en wringt een boze passagier zich zijn weg naar haar desk.

Boos kletst hij zijn ticket op de desk en zegt:

“ik MOET op deze vlucht zitten en het MOET eerste klasse zijn”!!!

De hostess antwoordt:

“Sorry mijnheer, ik zal u met veel plezier helpen, maar eerst moet ik de mensen die voor u waren verder helpen, dus , als u achteraan wil aanschuiven dan zal ik u straks met veel plezier helpen”.

De passagier was niet onder de indruk.

Hij vroeg zéér luid, zodat de anderen in de rij achter hem, hem konden horen:

“HEBT U ER ENIG IDEE VAN WIE IK BEN”!!!

Zonder aarzelen nam de hostess glimlachend haar intercom microfoon :

“Mag ik even uw aandacht alstublieft” weergalmde haar stem door de volledige vertrekhall, “we hebben hier een passagier aan Gate 14, DIE NIET WEET WIE HIJ IS.  ALS IEMAND HEM KAN HELPEN OM ZIJN IDENTITEIT TERUG TE VINDEN, GELIEVE NAAR GATE 14 TE KOMEN”!!

Terwijl de mensen in de rij achter hem hysterisch begonnen te lachen, liep de man hoogrood op, staarde naar de hostess en riep luidkeels:

“FUCK YOU”!!

Zonder te verpinken lachte de hostess en zei:

“Het spijt me, meneer, maar daar moet je OOK voor aanschuiven …”.

R.V.

Drenten amusement…

Veel hebben ze niet nodig aan speelgoed onze Drentjes. Zij maken hun eigen speelgoed waar ze zich te pletter mee amuseren.

Een muizenholletje in de wegberm, … makkelijk een kwartier graafplezier. Een volgend muizenholletje, misschien iets langer, of wat korter… het hangt af van de grootte en het aantal stenen in d grond.

Een hoop snoeihout uit de wijngaard is een schatkamer want allict huist daar één of ander dier onder. Een egel die daar zijn winteronderkomen heeft gevonden of een muizennest of zelfs een rat kan daar onder zitten. Gisteren vonden ze daar een muizennest onder, en dat is een eigenschap van onze Drenten, ze gaan door tot ze het nest hebben gevonden of tot wanneer de baas zegt dat het genoeg is geweest.

Nu het buiten stormt zijn ze niet gek van buiten spelen. Ook binnenskamers kunnen zij zich best vermaken. Van het vrouwtje hebben ze een paar versleten kousen van het baasje gekregen. Er zijn een paar knopen in gelegd zodat ze er meer houvast aan hebben, en ze zijn weeral vertrokken voor een paar uur trek en sleurplezier.

Als ze nu nog een lege petfles krijgen kan het plezier voor vandaag niet meer op. En morgen ? Dan beginne n we weer van voor af aan…

Belle & co+

Kort berichtje…

De 250.000° bezoeker van het Bas & Belle blog is er eentje uit de Belle familie, goede bekenden van ons blog en ook goeie vrienden van het hoofdbestuur.

Het is Ute Claessens geworden, de eigenares van Hadise, Jago en Sammy. Waarbij Hadise en Jago de Drenten in de familie zijn. Sammy is de Cocker op jren en Hadise is de dochter van Belle.

Heel dichtbij familie dus.

We gaan van de pronte madam Ute een mooi portretje uitzoeken in ons dossier. Dat kan even tijd vragen want de kans van een mooi portretje loopt over zo’n 12.000 foto’s.

Je krijgt een flink aantal foto’s bij elkaar met zo’n stel Drenten, Familie en het blog. Het gaat even zoeken zijn.

Hieronder al een paar foto’s van Ute…

Belle & co

Twee korte…

Een werkloze blondine

Een blondine uit Ieper stapt bij Interlabor binnen.

Awel, ‘’k probere ulder al meer of drei doagen te bellen op de numero 0800-1730. En woaromme antwoorde gulder nie?”.

Suzanne van Interlabor antwoordt: “Sorry juffrouw, maar dat zijn onze openingsuren”.

D.V.H.

Wie ?

Een oud vrouwtje vraagt aan haar kleinzoon :

Hoe noemt die nu weer, die knappe jonge Duitser die me volledig zot maakt ??

Alzheimer, Bomma Alzheimer…

L.M.

Wie ?

Wie zijn foto komt bij die van Monika te staan ? Op dit moment zijn er nog 65 “views" te gaan voor de 250.000 of anders gezegd een kwart miljoen views op dit Bas & Belle blog !

Neem een foto van uw scherm en de teller wanneer jij de 250.000° bent, en je krijgt hier op het blog dezelfde eeuwige roem, net als Monika !

Terug schitterend weer…

De zon is terug op volle (winter)kracht en de baas is terug beter. Alles terug kits voor een stevige wandeling straks.

Ondertussen vermaken wij ons opperbest in de tuin. Ons hoofdbestuur ziet het niet meer zitten hoe ze zonder in de problemen te geraken die slijkklissen en modderplekken uit onze vacht gaan krijgen. Met kammen en borstelen is er geen doorkomen aan, en wassen in het bad is ook geen optie wegens verstopte syphons van het slijk en anderzijds zijn vier natte Drenten ook geen lolletje in huis tijdens de winter !

Het hoofdbestuur heeft daarom besloten “’t zal wel slijten” en ze zien nog maar een dag aan. Vrijdag is het terugreis naar België en als de “vuilheidsgraad” tegen donderdag avond niet verbeterd is hebben we nog tijd genoeg om er eens stevig met de kam door te gaan.

Er zal dan wel protest te horen zijn van Drentenzijde, maar daar zal het hoofdbestuur niet van wakker liggen, zoveel is zeker. Wie de vetlap een week kan uithangen moet dan maar een avond afzien volgens de baas. En de dames onder de lezers weten het gegarandeerd, wie mooi wil zijn moet afzien. Dat heeft het baasje toch altijd horen zeggen…

Bele & co

Goed ingeduffeld…

Er zijn enkele uitzonderingen wanneer we niet gaan wandelen, dat zijn storm wanneer de bomen omwaaien, het dondert en bliksemt, en wanneer het baasje één of meerdere benen gebroken heeft.

Geen van bovenstaande voorwaarden waren van tel, een griepje staat er immers niet bij, en dus hebben we een korte wandeling gemaakt met het baasje.

Goed ingeduffeld, met een jas met de kraag omhoog,de jas dicht geritst tot helemaal van boven, en een pet zo diep mogelijk getrokken, hebben toch nog een stapke rond het gehucht gemaakt.

Het baasje heeft de ronde zelfs twee maal gemaakt, eerst met mij Belle en Kibbels en nadien met Hera en Heros.

’t Was kort maar goed en daarbij nog eens totaal onverwacht omdat het al tegen het duister worden aanging . Dat is het moment dat we nog zelden gaan wandelen en dus was het nog een geschenkje dat laat uit de kast kwam vallen.

Het heeft ons laat op de namiddag in elk geval nog deugd gedaan en dat is wat uiteindelijk telt !

Belle & co+

De nieuwjaarswensen…

Ze waren talrijk, hééééél talrijk, de nieuwjaarswensen die we toegestuurd kregen. Wensen voor veel geluk en gezondheid !

En drie dagen later is het al prijs !  Onze baas ligt geveld door de griep in zijn bed. Volgend jaar toch eens probeen van het dubbele aan goede wensen binnen te halen, zou dat helpen ?  Waarschijnlijk niet, maar het is toch wel opvallend dat juist drie dagen na al die wensen de griep toeslaat. En wat erger is… vorig jaar was het al net zo !

Het gevolg van al die ziektetoestanden is het in ’t water vallen (figuurlijk) van onze dagelijkse wandeling. Er zullen dus ook weinig verhalen te vertellen zijn, want het baasje is niet van zin  hier “een van uur tot uur” ziektebulletin te publiceren. Dat zijn zaken die “nuttig” zijn voor bevallende prinsessen en geopereerde eerste ministers , en tot nader order hoort ons baasje nog niet tot dat “hoog volk”.

Tot zo ver de situatie zoals ze zich voordoet in het kalme La Magdeleine, onooglijk dorpje in de Franse Charente waar vandaag het enige opmerkelijke feit een zieke Belg is !

Belle & Co+

Een krantenkop op 02.01.2012

Vlamingen nemen zich in 2012 vooral voor om af te vallen

Dat lezen we deze morgen als “kop” in de internet versie van de Gazet van Antwerpen. Ons baasje voelt zich nu al een hele “mijnheer” omdat hij enige tijd geleden de bui al zag  hangen. Daarom is hij begin december al naar de diëtiste gestapt met zijn overtollige kilo’s.

Iedereen in de onmiddellijke omgeving van ’t baasje bracht zijn wijsvinger aan zijn voorhoofd. Ge zijt goed gek om zo voor de feestdagen aan een dieet te beginnen was het algemene commentaar. Deels gaf ons baasje hen wel gelijk, het zou toch wel wat erger kunnen uitvallen dan gepland…

We zijn nu een maand verder en er zijn al merkbare resultaten ! Niet merkbaar voor de buitenstaanders, maar wel voor ’t baasje die al terug een hemd kan aantrekken waarvan een maand geleden de knoopjes het nog zwaar te verduren kregen.

De kledingmagazijnen mogen het ook wel vergeten dat ons baasje zijn garderobe zou moeten aanpassen. De broek en het hemd van vorig seizoen zal terug dienst moeten doen. De twijfel bij aankoop van “nemen we een XL of een XXL” is voorbij.

De koekjesfabrikanten en delicatessenwinkels gaan er duidelijk onder lijden als de Vlamingen massaal gaan vermageren. Na de café’s gaan er dus nog andere “commerces” donkere tijden tegemoet.

En nu gaan de andere Vlamingen met goede moed aan hun dieet beginnen. En nu lacht ons baasje in zijn vuistje. Als het een wielerwedstrijd was, reed hij nu met minuten voorsprong op kop. Het peloton zal zwaar op de trappers moeten gaan staan en een ferme strategie moeten ontwikkelen om hem nog te grijpen voor de finish…

Belle & co+

Terug mooi…

De zon is terug van weggeweest ! Na de miezerige dagen van rond de jaarwisseling schijnt de zon terug met alle kracht die we van haar gewend zijn tijdens de winter.

Hopelijk droogt de grond dan een beetje op want momenteel komen hier X maal per dag 16 hondenpoten binnen gelopen of geschoven. Dat laatste is sterk afhankelijk van het slijk dat tussen hun tenen is blijven plakken.

Gisteren hadden we al foto’s van smerige hondenpoten en buiken na de wandelingen. Maar ook hier in de tuin is de doorgang van de koer naar de tuin momenteel een glijbaan van vettige natte leemgrond.

En het echt goede nieuws is dan nog dat ook de weerberichten voor de volgende dagen nog mooi weer voorspellen.

Eén zaak mogen we wel niet uit het oog verliezen. De foto hierbij van het weerbericht komt uit de krant Charente Libre. Als we dan het weerbericht van Météociel en France météo bekijken krijgen we overal verschillende gegevens te lezen ! ! !

“Wait and see” zegt onze Engelse overbuur dan, wat er komt zullen we toch moeten nemen. Variëteit in het weer is er genoeg, maar zelf een keuze maken is er echter niet .

Belle & co+

Een goede vraag ….

En we zouden de niet Drentenkenners het niet kwalijk nemen indien ze ons zouden vragen “komt dat ooit nog goed?” of “krijg je zoiets ooit vanzeleven nog netjes ?”

Het is erg hoe ze daarstraks weer van de wandeling zijn thuis gekomen. Slijk, modder, nat, je kan er enkel nog sneeuw en hagel bijvoegen wat ze niet gehad hebben vandaag.

Maar… vaste lezers van dit blog weten het, Drentsche Patrijshonden zijn zelfreinigend. Net hetzelfde als dat ze zelfvuilmakend zijn !

Als je onderstaande foto’s bekijkt dan ga je toch niet denken dat iemand zijn honden zelf zo vuil gaat maken. Dus zelfvuilmakend en gelukkig ook zelfreinigend !

Morgenvroeg gaan we nog enkele foto’s maken en hopelijk zijn ze dan terug netjes en toonbaar voor de wereld.

We zien wel…morgenvroeg !

Belle & co+

Echt Gebeurd ! ! !

Ongeval aangifte bij Ethias.

Echt een super verhaal. Buikpijn gegarandeerd.
(Verschenen in het verzekeringsmagazine 'De Plus' uit Nederland)
Relaas van een aangifte:
In antwoord op uw schrijven geef ik u hierbij mijn uitleg over de toedracht
van het accident:

Zoals u weet is mijn beroep metser (zie vakje 3 van het formulier).
Op de dag van het accident was ik aan het werk in een gebouw op het vijfde
verdiep.

Bij het beëindigen lag er nog 250 kg stenen, die terug naar beneden moesten.
In plaats van deze met de hand langs de trap naar beneden te dragen besloot
ik de katrol te gebruiken met daaraan een ton.

De katrol was bevestigd aan het zesde verdiep.

Ik maakte het touw eerst vast op de grond en ging dan terug naar boven waar
ik de ton vulde met de 250 kg stenen.
Daarna ging ik terug naar beneden, waar ik voorzichtig het touw losmaakte
opdat de lading met 250 kg stenen zachtjes naar beneden zou komen.
In vakje 12 van het formulier zult u vinden dat ik slechts 67kg weeg.
Tot mijn grote verbazing schoot ik dan opeens naar omhoog, ik verloor even
mijn bezinning en vergat het touw los te laten.

Onnodig te zeggen dat ik snel omhoog ging.

In de buurt van de derde verdieping kwam ik de ton tegen.
Dit verklaart mijn hoofdwonde en het gebroken sleutelbeen.

Ik schoot verder omhoog tot de ton de grond raakte.

Door de slag viel de bodem uit de ton en zonder stenen weegt de ton 25kg.

Dus ben ik aan ene snelle afzink naar beneden begonnen.

In de buurt van de derde verdieping kwam ik de ton tegen die terug omhoog
ging.

Dat verklaart de gebroken enkels en de kwetsuren aan mijn onderlichaam.. De
ontmoeting met de ton heeft mijn val gedeeltelijk gebroken.

Toen ik tenslotte op de hoop stenen terecht kwam brak ik ook slechts twee
wervels.
Helaas moet ik u nog zeggen dat, toen ik beneden lag, ik van de pijn weer
mijn vertegenwoordigheid van geest verloor en het touw losliet.

De lege ton weegt meer dan het touw en deze kwam dus ook rap naar beneden.

Hij plofte juist op mijn benen, en zo brak ik die ook.
Ik hoop u hiermee voldoende informatie te hebben verstrekt over de wijze
waarop het accident zich heeft voorgedaan.

L.M.

De laatste en de eerste…

Voor we aan ons ochtendberichtje beginnen gaan we jullie nogmaals het aller, allerbeste wensen voor het nog prille jaar 2012. We leggen bij de wensen vooral de nadruk op een goede gezondheid, als die goed is komt al de rest vanzelf is onze mening.

Dus… voor ieder van jullie een dikke kus, een knuffel en natte likken en een poot van ons roedeltje.

Voor zover onze nieuwjaarsbrief.

De titel van dit berichtje slaat op de foto’s van het einde van 2011 en de eerste foto’s van 2012. Uiteraard zijn het foto’s van onze honden ! Wie van ons foto’s van tropische stranden of dergelijks verwacht, zit duidelijk verkeerd op dit blog .

De laatste uren van 2011 zijn van het “binnenblijf” type geweest en ook dit jaar kent geen ander begin. De druilregen noopt ons binnen te spelen en dan is het voor ons baasje een makkie om wat close up foto’s te maken van ons.

De laatste foto’s van 2011 zijn dus van het “speelvogel” type. Dat wil zeggen, oren bijten, halsband hangen, staart hangen, rug liggen, zacht grommen, hard grommen en af en toe een kajiet als het spel weer even escaleert.

De eerste foto’s van 2012 tonen broer en zus, die moegespeeld aan de voeten van de baas liggen uitgeteld te zijn. Hun halfzus Kibbels heeft er voor gezorgd dat ze zijn omgevallen van moeheid. Slapen is er nog niet dadelijk bij, een Drent blijft immers waakzaam, en Hera houdt de ogen open terwijl Heros al in dromenland is.

Zo is 2012 voor onze roedel begonnen, ergens in the middle of nowhere, op het platteland van de Franse Charente, rustig en kalm. Geen vuurwerkknal gehoord !

Terwijl we dit schrijven heeft een jager er ook zijn eerste “cartouche”* doorgejaagd, En met z’n vier zijn ze de tuin ingespurt om te zien dat er niet moest geholpen worden…

Toch een gans ander verhaal dan de berichten over de “wie boven mij” vuurwerkwedstrijd in de lage landen bij de zee…

Belle & co+

*hier in de betekenis van jachtpatroon, later op het jaar gaan we “cartouche” hopelijk nog meer tegenkomen, dan in de betekenis van de toekomstige vader van Hera’s pupjes ! ahgb