De eerste

Is dat duidelijk baas ?

Dat heb ik onze Bas nog niet zien doen, een schoen gaan pikken in de slaapkamer (wij mogen daar niet komen van de baasjes) en dan voor de baas gaan staan. Duidelijk is het in elk geval.

De baas vertelt dat Bas dat vroeger veel deed maar ik heb ‘m dat nog niet zien doen in de tijd dat ik bij de baasjes ben, en dat is toch al meer dan twee jaar.

Als de baas dan zijn stapschoenen gaat aantrekken in de slaapkamer staan wij in het deurgat en geven commentaar van “gaat het niet sneller trulleman”.

‘k Vind het toch goed gevonden en een heel duidelijk signaal van onze Bas, als je dat niet snapt moet je toch een echte lompe zijn, is dat niet zo ?

Belle

Traditie

Is de baas moe of juist niet, voor ons geen verschil of medelijden. Na het avondmaal laten wij de baas niet met rust vooraleer ‘m met ons gespeeld heeft in de tuin. Valt het avondmaal wat later dan normaal, dan gaan die spelletjes maar in de duisternis door.

Zo ook vanavond, ik leg de bal voor baasjes’ voeten en hij trap de bal dan zo ver mogelijk weg. Soms ziet hij de bal zelf niet meer vliegen door het donker, maar ik haal de bal wel terug.

Dat lappen ze me nu alle dagen zegt de baas, die zich juist makkelijk in de zetel had laten ploffen, laat ‘m maar zeggen, wij weten dat ‘m het toch graag doet.

Belle

In de patatten.

Morgen ziet het er beter uit, het zetgoed voor de patatjes is juist gekocht, nog “en promotion” daarbovenop. Doen de patatjes het dan niet goed door de komende droogte (?) dit jaar, dan hebben we toch 2 euro winst op de aankoop. Het zullen Rosabelle’s worden dit jaar. Van die lekkere rode aardappelen die ze in de Kempen “varkenspatatten” heten.

‘k Zal ik wel voor varken spelen !

Nu zijn die “Rosabelle’s” nog afkomstig uit België ook, kan ik me ook een beetje chauvinist voelen.

Zo hebben we ook nog aardappelplantgoed van “Daisy’s” overgehouden van vorig jaar,

kwestie van niet gans de winter dezelfde aardappelen te moeten eten.

Als je hier in Frankrijk een tuincenter binnenstapt in dit seizoen heb je keuze uit wel 50 verschillende aardappel variëteiten. Grote borden geven dan aan wat de opbrengst is, zijn ze goed voor friet, puree, koken, stomen, enz., de bewaartijd, plant moment, over alles wordt je uitvoerig ingelicht.

De keuze is wel moeilijk, en als het seizoen niet te droog is, valt de oogst goed mee.

Bas & Belle’s baasje

Grand choix de parapluie

Grote keuze van paraplu’s, was wel nodig vandaag op de markt in Rouillac.  Niet de voorspelde hevige buien maar een druilerige regen waar je even nat van kan worden.

De massa bezoekers was uiteraard niet daar, schouder aan schouder doorschuiven ook niet zoals op mooie dagen. Nu was het opletten voor de baleinen van de paraplu’s.

Verkopers die diep in hun jas gedoken op natte bezoekers stonden te wachten was zowat de grootste attractie. Geen uitbundig aanprijzen van waren, weinig vrolijke gezichten, zeer matige verkoop. Dat was het zowat vandaag…

Volgende 27° beter zullen we maar zeggen, o ja, 27 april valt op een zondag, als ’t dan mooi is in combinatie met een vrije dag , dan kan je weer over de koppen lopen.

Bas & Belle

Wat is ze groot geworden.

En wat vliegt de tijd. Gisterenavond, toen ze zo gerekt en gestrekt gans de zetel inpalmde viel het meer op als ooit te voren.

Ons Belle is een grote hond geworden, het is steeds ons kleintje en ons prulleke gebleven ondanks haar vijfentwintig kg.. Waarschijnlijk is het zo gebleven omdat ze zo speels en ondeugend uit de hoek kan komen.

Het is een mooie Drent geworden en ’t zijn niet alleen de baasjes die het zeggen !

‘t Baasje

Rouillac en de 27°

Rouillac is een stadje in de Charente waar alle dagen van de maand op elkaar lijken, uitgezonderd de 27° van elke maand.

Al eeuwenlang, de 27° is het marktdag in Rouillac, week-  zon- of feestdag, maakt niet uit. Nu zal je zeggen zo zijn er honderden, ja duizenden in Frankrijk, maar dan heb je het mis. Op de 27° is gans het dorp, alle straten en pleinen ingenomen daar marktkramers, standwerkers, boeren, kunstenaars, muzikanten en je verzint maar verder.

Van bij het ochtendgloren kan je er terecht voor uw pluimvee, voeding, kleding, tuingerei, prullaria, een ezel, paard, of iets tussen de twee. Geen paard van doen, o.k. iets verder kan je in alle formaten tractors kopen, te groot ? iets verder weer staan mini tractors, zitmaaiers en zelfs Lada Niva’s 4x4 te koop.

Krijg je honger van het geslenter door den straten dan kan je aan tal van standjes je bevoorraden met paëlla, barbecue, regionale worstjes, hot-dog, friet enz.

“Le vingt-sept” is zo belangrijk voor het dorp dat ze het pas hernieuwde ontspanningscentrum, “le vingt-sept” hebben gedoopt. Iedereen hier in de buurt die het  nog maar over 27 heeft denkt aan Rouillac, of hij moest van Mars komen, alhoewel… aan sommige Engelsen moet je het fenomeen toch nog uitleggen.

Morgen is er echter wreed slecht weer voorspeld… zo slecht dat je er hoogstens een verdronken kip kan gaan kopen zegt de baas, we zullen zien morgenochtend !

Toch een voorsmaakje, de baas heeft van op vorige marktdagen nog enkele foto’s die we jullie niet willen onthouden.

Bas & Belle

Chinon

Vandaag zijn we nog eens op toeristische uitstap geweest. Dat was een tijdje geleden, vroeger toen ik nog de enige Drent ten huize was gingen we veel meer op stap. Vermits Belle haar maag nog altijd een hekel heeft aan ronde punten en stoplichten gaan we wat minder. ’t Baasje is er niet zo gek van, de auto aan de kant te moeten zetten om de achterbank weer eens proper te maken.

Deze morgen heeft ons Belle zo’n klein pilleke gekregen tegen reisongemakken en dan redt ze het wel. ’t Baasje wou zijn wijnvoorraad terug wat op peil brengen en vermits het vak Loire wijnen grote gaten vertoonde togen wij op weg naar Chinon.

Toch een 170 km rijden, zo’n twee uur over de nationals en departementals, maar het loonde de moeite. We mochten mee op stadswandeling en baasje heeft nog enkele mooie foto’s geschoten in het oude stadsdeel.

’t Baasje heeft daar een mooie foto van een heel oud huis genomen. Het stond nog te koop ook, beneden was er een taverne in gehuisvest maar na een blik op het de ramen van het eerste verdiep is ‘m maar snel doorgelopen. Kijk zelf maar eens op de foto.

Bij de wijnboeren mochten we ook uit de auto maar daar stootten we op een een grote boosaardige Labrador, niet voor niets lag ‘m aan de ketting. ’t Was wel een lange ketting, daar hadden we ons een beetje op verkeken. We waren juist op tijd buiten zijn bereik.

Bas

Vrienden,  Harley

Harley is de huisgenoot van Fred en dus ook een overbuur, Harley is echter geen Engelsman maar een Franse vondeling die langs de kant van de weg gevonden is. Hij is liefdevol opgenomen door onze Engelse overburen.

Harley is twee weken ouder dan ons Belle, en zoals zijn stoere naam doet vernoemen een reu, ’t is te zeggen een ex reu.

Het ras van Harley is ergens onduidelijk, poedel, pyreneeër herder, beetje Briar, het doet er eigenlijk niet toe. Het is een hevig manneke dat niet liever doet dan vanuit een verdoken positie plots voor mij te springen.

Tegen ons Belle kan ‘m niet op, Belle is te sterk en gans anders van bouw dan Harley.

Dat belet hem echter niet van echt te stoeien met haar en kan hij het niet halen, dan zoekt ‘m steun bij Fred die nooit niet ver uit zijn buurt is.

De eerste maal dat Harley voor een paar dagen bij ons verbleef is ‘m wel samen met Belle per ongeluk het zwembad ingedoken, in de maand maart notabene…

Toen hebben, ze ieder in een bench, zich enkele uren moeten koest houden met hun rug tegen de radiator tot ze terug droog en warm waren.

Een geluk dat het baasje er toen snel achter gekomen was dat die twee niet te zien waren in de tuin, ze hebben toch wel een tiental minuten moeten zwemmen want Belle geraakte niet meer op het dekzeil ! “Chance” gehad toen, heten ze dat.

Bas

Engelse Kunst

Gisteren bezochten de baasjes een tentoonstelling van veertien Engelse kunstenaars die naar de Charente uitgeweken zijn. Engelsen zijn de laatste tien jaren “en masse” naar hier uitgeweken dus is het ook logisch dat er enkele kunstenaars tussen zaten.

Die kunstenaars, exposeren op dit moment in het gerestaureerde pand uit de 16° eeuw van Marguerite d’Angoulème. Deze dame was de zuster van koning Frans I (François premier) van Frankrijk.

De tentoonstellingsruimte op zich is al een bezoek waard, mooi gerestaureerd door de club Marpen. De tentoongestelde kunstwerken waren gevarieerd, glaswerk, aquarellen, olieverfschilderijen, keramiek, kunst uit recuperatiemateriaal enz…

In sommige kamers waren ook nog lokale antiquiteiten te bewonderen, wel gebruiksvoorwerpen van de beter gesitueerde burgerij, veel koperwerk en die opmerkelijke broodbeschermer tegen muizen (onderste foto) die tegen de zoldering hangt.

De baasjes zijn dan achteraf nog iets gaan drinken in het theehuis met de onuitspreekbare naam “l’echaugette” maar de baasjes zeggen steeds bij Bernard.

Over Bernard, ooit een BF (bekende Fransman), hebben we het nog eens op een andere keer.

Bas & Belle

Vrienden,  Fred

Fred is de oudste hond van de overburen, het is een Groenendaal, dus heeft hij net als wij iets Belgisch. Fred is echter full-English, hij is met de overburen uit Engeland meegekomen toen zij naar La Magdeleine verhuisden. 

Fred is inmiddels +10 jaar en dus meer de rustige maat van onze Bas, hoewel, Fred is dus vier jaar jonger en dat is duidelijk merkbaar als ’t op snelheid aankomt.

Fred is ook al verschillende malen bij ons op vakantie geweest, hij is liever in La Magdeleine dan mee op reis. De overburen reizen nogal wat af met hun kamper en in de zomer is het voor zwarte Fred geen lolletje vanwege de warmte, dan hebben wij er een speelmaatje bij.

Fred is ook een ‘regelaar’, als het jong geweld wat hevig bezig is kan Fred met één blaf de rust laten terugkeren zonder dominant over te komen, ’t is een fijne hond.

Als ‘m samen met ons gaat wandelen is Fred de keien apporteur, hij heeft niets liever dan dat het baasje een kei het veld inwerpt, gegarandeerd komt ‘m met dezelfde kei terug.

Belle

De jacht op eieren

Wij, twee Drentsche Patrijshonden, jachthonden pur sang, wij mochten vandaag niet mee met de baasjes. Zij gingen naar Tusson waar er een expo was van Engelse kunstenaars die naar de Charente zijn uitgeweken.

Nu zegt zo’n tentoonstelling ons bitter weinig,  maaaar…er was in de tuinen van het voormalig klooster ook een “chasse aux oeufs” voor de jongsten van de gemeente.

We hadden “chasse” gehoord en dan zijn wij altijd paraat. Maar de baasjes waren vastbesloten, er kwam niks van.

Bij de terugkeer liet het baasje de foto’s zien van de jachtprooien, beschilderde eieren en chocolade eieren.  Neen geef ons dan maar de konijnen en hazen, desnoods de katten van de buren. Dat is pas “chasse”

Bas & Belle