De pastoor gaat met pensioen.

De pastoor gaat met pensioen.
Die avond werd feest gehouden met een afscheidsdiner ter gelegenheid van het vertrek van de pastoor uit de parochie. Een lokale politieker was uitgenodigd voor een toespraak ...
Omdat die op zich liet wachten besliste de pastoor de tijd in te vullen met enkele herinneringen en hij vertelde.
"Mijn eerste indruk toen ik in deze parochie aankwam, die kreeg ik bij de eerste biecht die ik hier hield. Meteen dacht ik dat de bisschop me in een verschrikkelijk oord stuurde. Omdat de eerste die bij mij te biechten kwam, bekende dat hij een televisie gestolen had, geld gestolen had van zijn vader, eveneens het bedrijf waar hij werkzaam was bestolen te hebben en tevens een relatie te hebben met de vrouw van zijn baas. Bovendien maakte hij zich schuldig aan drugstrafiek. Om te eindigen bekende hij een venerische ziekte te hebben doorgegeven aan zijn zus.
Ik was ontsteld toen ik dit allemaal hoorde, maar al vlug leerde ik meer mensen kennen. En ik moest toegeven dat die totaal anders waren : ik realiseerde mij dat ik in een parochie terecht gekomen was met door- en doorbrave, diepgelovige parochianen, doordrongen van de christelijke waarden.
En zo beleefde ik de 25 zaligste jaren van mijn priesterschap”...
Op dat ogenblik komt onze politieker binnengestormd ~zich uiteraard uitgebreid verontschuldigend voor zijn laattijdige aankomst~ en begon op de hem eigen flamboyante wijze meteen zijn speech :
“Nooit zal ik de eerste dag van de aankomst van Eerwaarde Heer Pastoor in onze gemeente vergeten. Meer zelfs : ik had de eer en het voorrecht als eerste in zijn biechtstoel te mogen plaatsnemen.”
Waarop de halve zaal in zwijm ging.
Moraal van het verhaal : TE LAAT KOMEN HEEFT NIETS DAN NADELEN
JVH

















