Daar zijn ze weer

Daar zijn ze weer, de teken…

Vandaag bij gewoon knuffelen van Bas en Belle zijn er drie teken gevonden. Twee bij Bas en één bij Belle. Bij Belle, die korthariger is dan Bas zijn ze ook makkelijker te vinden. Bas heeft dan ook nog last van ouderdomswratjes zodat dat het nog een bijkomende moeilijkheid is om die parasieten dagdagelijks op te sporen.

De vlooien/tekenhalsbanden die wij altijd aan hebben, en regelmatig vernieuwd worden, blijken dus niet te voldoen. De baas zegt dat het nu toch tijd wordt voor de pipetjes die in de huid moeten gewreven worden. Hij is er nooit voorstander van geweest omdat het in de bloedbaan terecht komt en zo ook in de lever.

Het hondje van een blogvriend van ’t baasje in Frankrijk is twee maanden geleden gestorven aan de gevolgen van een tekenbeet en ’t baasje wil niet het zelfde risico lopen met ons.

Nu is het zo dat wij steeds meer last hebben van teken als we in België zijn dan in Frankrijk. Het zal waarschijnlijk wel te maken hebben met de verzorging (lees besproeien) van de gewassen in Frankrijk. Hier in Vosselaar rennen wij door de bossen die zelden of nooit geruimd, gemaaid of behandeld worden. De oorzaak zal wel in die richting dienen gezocht te worden zegt de baas.

Hij zal het er deze week eens over hebben met Dr. Nelly vertelt hij ons.

Bas en Belle

Boodschappen doen

Droog weer en lege plaatsen in de koelkast, die twee samen geeft ons de kans om met ’t baasje te voet het dorp in te trekken om boodschappen te doen.

De eerste halte is gewoonlijk de krantenwinkel ’t Bolkske, het baasje wil altijd goed geïnformeerd blijven, vandaag was het de krant en de Woef wat hem het meest interesseerde.

Volgende halte is de slagerij Galantine, superadres voor baasjes én brave honden ! Op de foto kan je zien waarom het voor ons een superadres is. Er is daar altijd wel iets lekkers te rapen voor ons.

Nog een halte en de baas zijn rugzak is vol, bij de bakker past er nog juist een brood in.

Als we dan braaf zitten de wachten kan er van de klanten van de verschillende winkels gewoonlijk wel een aai af als ze ons passeren, want charmeren kunnen we als de beste .

Bas & Belle

Groot kabaal

Regelmatig krijgt Bas nog eens kuren, dat gaat dan gepaard met hevig gegrom alsof hij de ganse wereld wil aanvallen. Niets is minder waar want het is alleen maar om aandacht te trekken.

Daarjuist weer hetzelfde liedje, dan is ‘m er vandoor met mijn bal, als ik of ’t baasje of ’t vrouwtje die bal willen afnemen om mee te spelen dan gromt ‘m als een koleirige pittbul.

Als je niet mee wil spelen trouwens ook. Dan komt ‘m de bal tegen iedereen aanduwen om toch maar mee te doen.

’t Baasje houdt niet van grommende honden maar zo bij ’t spel kan ‘m er wel van genieten, Bas trouwens ook, daar doet hij het voor.

Belle

Gewassen en getrimd

Proper zal ik in elk geval zijn op de “Huntingshow” vandaag te Gent. De baas heeft mij gisterenavond na de avondwandeling nog een degelijk bad gegeven. Ik vond dat ‘m weer aan ’t overdrijven was. Ik was in de namiddag nog in die poel gaan zitten en was totaal, totaal, maar dan ook totaal onder water geweest. Hoe kan je dan vuil zijn ?

De baas is echt de baas en als die zegt ’t bad in, is er geen ontkomen aan. Dat bad en dat water is nog OK, die shampoo, wel speciale voor honden en tegen andere beesten, (vlooien wil ‘m zeggen) dat is zo maar niks. Die shampoo stinkt volgens mij erger dan die vuile poel en dan vinden de baasjes dat ik fris ruik. Smaken verschillen duidelijk !

Bas is ontsnapt aan de kuip maar ’t baasje heeft zijn Aldi tondeuse bovengehaald en ‘m een serieuze trimbeurt gegeven. Sinds de castratie van Bas krijgt ‘m zo van die rosse, dode punten in de bruine platen van zijne frak. ‘k Moet zeggen de baas begint het te gaan kunnen, vorige maal was Bas niet om aan te zien, kort , lang , ros, bruin , alles door elkaar. Bas kende toen de situatie niet en wou niet stilstaan, zo vertelt de baas, wij weten wel beter….Een leraar automechaniek die een hond gaat trimmen met een elektrische tondeuse, wie vindt dat die combinatie goed kan gaan mag het ons melden.

Met dank bij voorbaat…

Belle

Een echte

Een echte Drent, dat laat Belle telkens weer zien. Daarstraks op de boswandeling dook het konijntje waar ze achteraan zat onder een houtwal. Het zat er veilig maar Belle heeft toch de ganse houthoop ondersteboven gehaald.

De volgende maal zal dat konijn een andere hoop moeten zoeken want Belle laat zich niet doen. Zo’n dor hout, bramen, netels, distels, een beek of vijver, niets zal haar tegenhouden. Een Drent pur sang…

Tot voor enkele jaren was ik ook zo maar de oude knoken laten het niet meer toe. Belle jaagt immers voor twee. Zo gaat het immers in een wilde roedel ook. Ze brengt haar vangst ook altijd naar ’t baasje die de roedelleider is. Echt, het oerinstinct is nog niet verdwenen uit het ras…

Bas

Morgen

Morgen heeft de baas een opdracht voor mij, Belle. Het zit zo, vandaag opent in Gent de ”Huntingbeurs” in Flanders expo te Gent. De Belgische Drentenvereniging is daarop aanwezig en vermits het baasje daar dit jaar in ’t bestuur verkozen werd, gaan we er naartoe.

’t Baasje heeft me al verteld dat ik daar de “showgriet” moet spelen, en me van mijn beste kant moet laten zien, maar wat is dat de beste kant van een Drentsche Patrijshond?

Ik heb vorige week al wat pose’s moeten aannemen zoals op de foto, met bevelen van zit en blijf. ’t Is toch mijn ding niet heb ik zo de indruk.

Het zal wel veel geblaat en weinig wol zijn, wat het baasje van mij verlangt, ‘k ga gewoon mijzelf zijn, of het hem nu zint of niet. Als die nu denkt dat ik daar de Paris Hilton of de Naomi Campbell ga uithangen, awel dan heeft ‘m zijn broek verkeerd aan !

Belle

Het is maar te hopen dat die vijf van ons van vorig jaar er niet bij horen

Tienduizenden zwaluwen sterven op terugweg naar Europa

Niet akkoord met de baas

Toen we gisterenavond nog een wandeling gingen maken is de baas ons lelijk tegen gevallen. We zijn gans de wandeling aangelijnd gebleven. Nu heeft ‘m wel wat gelijk omdat de wandeling, een mooie, met vijver onderweg, wel vlak naast de E 34 snelweg ligt. Maar toch, we hadden voor een flinke brok eend in de pot kunnen zorgen.

Belle was eerst om er achter te gaan, ze was wel vergeten dat ze nog verbonden was met de baas via de oprollijn. De baas kreeg ne snok in de lijn, ging bijna op zijn buik en  Belle ging op haar zij, en ik, ik keek ernaar hoe die drie eenden opvlogen en een eindje verder terug in de sloot neerstreken, veilig buiten het bereik van een hevige Belle.

Even later van ’t zelfde laken een broek, 3 eenden in een natte wei,  zomaar “voor ’t oprapen” en weer niet los mogen.

Stomme baas heb ik toen gedacht, hij beseft niet wat hij mist : Canard à l’ orange, Peking eend, Magret de canard “rosé gebakken”, en van de billekens een lekkere confit de canard. En dan zeggen dat ‘m van al dat bovenvernoemd het water gegarandeerd in zijn mond krijgt want zo kennen we de baas.

Bas

Ja die zwaluwen,

Eerst waren ze met twee, om het “appartementje” bij ons in de stal in Frankrijk in orde te maken. Toen kwamen er vijf eitjes en een moeder in het nestje. Vader kweet zich ijverig van zijn fourier taak. Hoeveel muggen, vliegen, kevertjes zouden door die hongerige kelen verdwenen zijn. Hoe meer hoe liever waren wij van mening…

Toen kwamen er telkens vijf hongerige bekken boven de nestrand. Vader en moeder zwaluw scheerden vlak over onze hoofden om toch maar zoveel mogelijk ongedierte naar het nest over te vliegen, het leek DHL wel maar zonder nachtvluchten. Wij zouden ook nooit naar de regering en het gerecht gestapt zijn….

Toen geraakte het nest overvol en vader en moeder moesten overnachten op een nagel in de balk, vlakbij het nest. Toen het nest bijna van de balk dreigde af te scheuren zijn ze uitgevlogen. Vijf zwaluwjongskes op een telefoondraad die nog steeds hun eten wilden aan gezeuld hebben.

Eventjes later waren ze weg, naar Zuid Afrika blijkt nu, Ja, ’t is in de mode hé, in Turkije en Marokko zullen ze al geweest zijn. Maar wij vinden het toch wel ver voor twee kleine vleugeltjes, zelfs als ze in de Charente vertrekken is het nog héééél ver.

Wij hebben ons laten vertellen dat die zwaluwen zouden terugkeren in een straal van twee kilometer van hun geboortenest, 't is van horen zeggen hé. Volgende maal als we terug in de Charente zijn melden we jullie of het waar is.

Bas & Belle

Afspraken

De afspraken nakomen begint, de baasjes hebben na vijf weken in La Magdeleine heel wat afspraken na te komen. Niks ergs maar ’t moet gedaan worden.

De ronde naar ’t dorp voor levensnoodzakelijke inkopen, te voet samen met ons, zal er wel niet van komen. ’t Baasje moet zijn haarbos laten fatsoeneren bij de kapper, in Frankrijk gaat ‘m daarvoor naar de coiffeur maar dat zal wel hetzelfde zijn. Hij ziet er toch telkens hetzelfde uit als ‘m er van terugkomt. Bij ons heet dat “trimmen” , Jos gaat het baasje dus trimmen…

Dat de trip naar het dorp morgen niet doorgaat is niet zo erg. Bij de beenhouwer “Galantine” hebben ze toch vandaag sluitingsdag, daar krijgen wij gewoonlijk iets lekker als we mooi aan de deur wachten, hopen op donderdag dus…

’t Baasje moet ook nog “weg met de papieren” dat is gewoonlijk voor de belastingen, BTW zegt hij daartegen. We weten nog altijd niet wat hij in de Brouwerij Trapisten Westmalle met papieren gaat doen, de meeste mensen gaan daar iets drinken…

Eens het namiddag is zal de baas wel tijd hebben voor ons hopen we, zo zwaar weegt de afspraken agenda nu ook niet. We zien wel…

Bas & Belle

Inspectie

Wij hebben deze morgen onze tuin aan een grondige inspectie onderworpen, wie en wat is er in die vijf weken ons gebied binnengedrongen, erger zelfs proberen in te palmen.

Gisterenavond hebben wij al een eerste inspectieronde gemaakt maar zuiver op de reuk.

Vandaag hebben we gezien dat het grootste werk voor de baas zal zijn. Het gazon lijkt meer een beginnend oerwoud met ambitie, dat zal meer op hooien gaan lijken dan gras afrijden baas, veel moed !

In het “houtkot”, daar waar de houtblokken voor de kachel liggen opgeslagen ruikt het verdacht, we mogen er niet binnen maar aan het poortje ruikt het naar poezen en muizen. Straks zal het wel even lukken van binnen te glippen als de baas druk in de weer is.

Al die telefoontjes die de bazen in Frankrijk hebben binnengekregen begonnen allen met hetzelfde “hoe is ’t weer daar ,” “Hier regent het pijpenstelen”. Wij zijn dus met goed weer en een klein hartje (slapend) naar Vosselaar gekomen, dromend van slijkpoelen en andere vettigheid. Wat blijkt nu… stralend weer, niks regen. ’t Baasje zegt dat die Belgen blij mogen zijn dat ‘m dat goed weer meegebracht heeft. Goed van de baas hé ?

Bas & Belle

Twee maal vier uur slapen

En een kwartiertje om onze plas en sigaar te plegen, niks op een plezante wandeling in ’t veld of bos maar op zo’n stuk beton met vijf grassprietjes op ’n Franse snelwegparking.

We zijn toch alles kwijtgeraakt daar maar het heeft wat lang geduurd voor de baas. Als ‘m onderweg is dan moet het vooruitgaan. Plassen gebeurt als de auto dorst heeft, eten als de baas aan 120/uur een broodje vraagt aan ’t vrouwtje. Voor de rest hebben wij dan maar dicht tegen elkaar geslapen op de achterbank.

Wij zijn braaf geweest zegt den baas, dat moest ‘m niet zeggen want als ‘m eerlijk is, hij heeft ons de ganse weg niet gehoord of gezien, tenzij even in de binnenspiegel.

Ondertussen zijn we weeral meer dan twee uur thuis, wij hebben onze etenbak leeg gelikt, het bos al gaan controleren en ons in de zetel geplaceerd.

Het is goed geweest voor vandaag.

Bas & Belle