Het verschil

 

Tussen zaterdagavond elf uur en zondagmorgen, ook elf uur. Onze veestapel is blijkbaar meer op de avond ingesteld dan dat het ochtendhonden zouden zijn. 

’s Avonds om 11 uur staat Belle gereed met haar bal om te spelen, op een moment dat de baasjes andere plannen hadden. Al een geluk dat ze dan ook al een actieve namiddag achter de rug heeft en het spel geen uren moet duren.

 

Maar als de baasjes hebben opgemerkt dat de zon door de wolken gebroken is op zondagmorgen dan bevinden Bas  & Belle zich nog in een vreemd land…dromenland !

 

Belle laten we maar rustig liggen, dat kan alleen maar goed zijn voor de toekomstige puppy’s, en Bas die laten we ook maar liggen dromen, als je zijn leeftijd in mensenjaren berekent, kom je al snel boven de honderd jaar. Als ‘m zover komt wil het baasje ook zijn eigen goestingske doen…

 

Dadelijk gaan we een wandeling maken, ze zullen dan wel wat meer activiteit aan de dag leggen ’t is alle dagen hetzelfde liedje…

 

Bas & Belle

“Ons” bos

 

Nu we weeral meer dan een week terug in Vosselaar zijn en we de dagelijkse wandelingen naar ’t dorp en het bos terug gewend zijn, voelen we ons terug voor de volle honderd procent op ons gemak.

 

’t Baasje heeft nog wat foto’s gemaakt van de omgeving van het bos en de fietsknooppunten die langs het bos opgesteld staan. Ook zijn er weer een paar ontmoetingen die moesten vastgelegd worden, zoals de foto van gisteren met  het nieuwe paard in de weide en vandaag met de Border Collie van vier maanden oud. Die laatste zijn naam kennen we nog niet, maar dat zal ook wel niet lang meer duren.

 

’t Baasje heeft hier gisterenavond nog hardop zitten lachen met de belevenissen van de eigenaars van Arcil, dat jonge Drentje waarvan het blog bij de favorieten van ’t baasje staat. Zij dienden een urinestaal binnen te brengen van Arcil bij de dierenarts. ’t Baasje kent dat, hij heeft dat ook eens moeten doen , dat verhaal zet ‘m nog deze week op ons blog. Deze week op dit blog: “het pollepelverhaal”…

 

Bas & Belle

Rustig ?

 

Dat zou je toch denken van Belle, dat ze het wat rustiger aan zou doen. Thuis wel, maar eens de leiband los, staat er geen maat op Belle.

 

Als het een auto was, zegt het baasje, dan stonden er startnummers op haar flanken. Klaar om één of andere grote race te winnen.

 

En dan maakt ze nog geen onderscheid tussen braamstruiken, dood hout, een weide of een beek of vijver. Overal gaat ze door als ze een, voor haar, interessante geur in de neus heeft.

 

’t Baasje zou graag eens een mooie, geposeerde , foto van ons maken. Al twee jaar probeert ‘m dat, met wisselend succes noemen wij dat, maar nooit is hij er tevreden over. Dan staat er een snuit te weinig op, een andere keer één hond en de staart van de andere, een andere keer staan er twee ruggen op. Het baasje is een beetje jaloers als ‘m de foto’s ziet van Kyra, ook een Drent, en die heeft altijd prachtfoto’s.

Ondertussen blijft ‘m maar proberen, de foto samen met de postbode in Frankrijk heeft ‘m toch ook pas kunnen nemen toen hij het na weken proberen al opgegeven had …

 

Bas & Belle

Yes !  Yes !  Yes !

 

 

Zeppos heeft zijn werk goed gedaan. Ons Belle is drachtig !

 

Op de echo daarjuist in de dierenkliniek ’t Binnenhof heeft Dr. Nelly ons drie puppy’s kunnen tonen, met hartslag, ruggewervel en alles wat nodig was.

 

Wat de hoeveelheid puppy’s uiteindelijk gaat worden , daar is geen zekerheid over. Dat is afwachten tot half november als de puppy’s geboren worden.

 

De schrik voor een schijndracht is nu weg bij de baasjes. ’t Baasje was haast zeker dat Belle drachtig was.

 

Nu kunnen de voorbereidingen en de planningen voor de volgende vier weken gemaakt worden. Zijn jullie ook zo benieuwd wat het allemaal gaat worden ? Je kan het hier van dag tot dag volgen, beloofd…

 

Bas & Belle

Onderzoek

 

Het is hier al meermaals vermeld, ons Belle maakt het niets uit een onderzoek bij de dierenarts, dit in tegenstelling met Bas die er een heus drama van maakt.

 

Bij gewichtscontrole gaf de weegschaal voorBelle 27,5 kg. aan. Bas “klokte af” op 34,7 kg. Voor beiden toffe cijfers, Belle een beetje bijgekomen door de dracht en Bas 2,5 kg. afgevallen tegenover een maand terug. Bas loopt ook veel mooier en gemakkelijker nu er weer wat gewicht af is, het is wel een karwei om die gast op gewicht te houden, nog twee kilo minder zou ideaal zijn gezien zijn leeftijd.

 

En toen was Belle aan de beurt om de echo te laten maken. Het scheren van de haren op de buik kende ze alleen van ziens, als ’t baasje Bas nog eens aan ’t fatsoeneren was. Nu ze zelf de tondeuse op haar buik voelde schrok ze toch wel wat. Eens de baasjes haar op het zachte kussen op haar rug gelegd hadden bleef ze mooi rustig liggen. Dr. Nelly kon haar werk dus zonder moeilijkheden uitvoeren. Het waren duidelijke beelden op het scherm en de baasjes kregen flink veel uitleg over wat nu juist wat was.

 

Na de “operatie” echo is ze wijselijk onder het bureau van Dr. Nelly gekropen alsof ze het toch niet zo dadelijk zag zitten al die gel en glij toestanden op haar kale buik.

 

Nu is het uitkijken naar de komende vier weken en de komst van de puppy’s…

 

Bas & Belle

Fijne wandeling

 

Het was een fijne wandeling deze namiddag, niets speciaals maar gewoon fijn. Matig zonnetje, veel nieuwe geuren, andere hondjes ontmoet, bijna een konijn gepakt en achter een specht aangezeten. 

Daar is voor Belle niets speciaals aan maar het baasje amuseert er zich kostelijk mee. Ook Bas die het allemaal wat rustiger bekijkt laat die “zotte trien” maar aanmodderen.

 

Een konijn dat niet ziek is kunnen pakken…dat zijn zelfs voor een Drent straffe toeren. Toch was het daarstraks bijna zover, het konijn zwenkte iets sneller dan Belle, resultaat: konijn ontsnapt en Belle met een te grote bocht in de bramenstruik. Zo is het al dikwijls gegaan, ooit leert ze het wel !

 

Ook na die regen van gisteren was het allemaal opgefrist in het bos, allemaal frisse geuren van konijnen, eekhoorns en soortgenoten. Dan doet zelfs Bas nog mee met speuren. Was het Paul Van Vliet die het zegde “en dat zijn leuke dingen voor de mens” ?

 

Voor de mens, maar ook voor Drenten, daar mag je zeker van zijn…

 

Bas & Belle

Soldaat VS vecht voor hond die ze redde uit brand in Irak

"Een soldaat laat nooit zijn kameraden achter". Dat moet sergeant Gwen Beberg (28) van het Amerikaans leger gedacht hebben toen ze een online petitie opstartte om de Amerikaanse autoriteiten ervan te overtuigen haar hond over te brengen van Irak naar de Verenigde Staten. Sinds de soldaat de puppy in mei wist te redden uit een brandende vuilnisbelt in Bagdad, is er een prachtige vriendschap ontstaan tussen mens en dier. Helaas mogen Amerikaanse soldaten geen geadopteerde honden meebrengen naar huis.

Gescheiden
Gwen Beberg gaf haar hond de naam Ratchet en heeft zich maanden om hem bekommerd. De scheiding kwam er toen de sergeant werd overgeplaatst naar een andere basis om zich voor te bereiden op haar terugkeer naar de Verenigde Staten. "Ik mis mijn hond verschrikkelijk", mailde de jonge vrouw naar haar moeder. "Ik probeer me sterk te houden en wil er niet aan denken dat Ratchet ondertussen iets overkomen is."

Nog in leven
Militaire bronnen in Irak hebben bevestigd dat haar maatje nog in leven is. Dit was het startsein voor een dierenrechtenorganisatie om zich het lot van de hond aan te trekken en samen met Gwen een heuse online petitie op het getouw te zetten. De organisatie wil tevens bekomen dat het verbod om geadopteerde dieren mee naar huis te brengen, wordt opgeheven. Ondertussen hebben al 30.000 mensen hun sympathie betuigd door de petitie, genaamd 'gratie voor Ratchet', te ondertekenen.

Een nieuwe Drentenblog…

 

Het blog van Sonja met haar Drent Kyra kenden we al want die staan al maanden bij de favorieten bij ons op ’t blog. Wij gaan wederzijds haast dagelijks bij elkaar op bezoek.

Sonja meldde ons vanavond dat zij weer een nieuwe Drentenblog ontdekt had.

 

Natuurlijk moest ons baasje daar het fijne van weten en heeft ‘m dadelijk deze link geopend: http://www.bloggen.be:80/arcil/archief.php?ID=54141 .

 

Het is het blog van Arcil, zo heet het acht weken oude Drentje, waarvan ’t vrouwtje van de eerste dagen in hun roedel verslag uitbrengt. Voor iemand die tweemaal een Drentenpup in huis heeft gehaald zoals onze baasjes is het allemaal heel herkenbaar.

’t Baasje heeft dan ook met de glimlach het ganse blog gelezen, en ’t is prima gemaakt, heel leesbaar, herkenbaar en vermakelijk.

Dit blog staat al bij het baasje zijn favorieten en binnen niet zo lang ook bij andere lezers, Drentenliefhebbers. Daar zijn we wel zeker van…

 

Bas & Belle

Alles onder controle

 

Na enkele dagen terug in ’t land te zijn en enkele wandelingen later mogen we zeggen, alles is er nog en ’t is in “goeien doen”.

 

We hebben met de baasjes nu al verschillende malen het bos verkend en gemerkt dat buiten de normale zaken, die met de seizoenen te maken hebben, weinig nieuws te melden is.

 

De vuile poel, waar ’t vrouwtje altijd van haar oren maakt als we een duik nemen, die poel staat droog. Vervelend want nu moeten we ons plat in een plas leggen voor wat verkoeling. De wei staat ook mooi met al de verschillende veldbloemen, maar de konijnenpijpen hebben meer onze interesse. De loofbomen beginnen al te verkleuren en overal hangt die typische herfstgeur die ons baasje “paddestoelengeur” noemt.

 

Na vier weken verblijf in de Charente mag dit er ook wel zijn. Verandering doet eten zegt het spreekwoord, is het niet ?

 

Bas & Belle

De “koekjestante” is langs gekomen

 

't Kan mooi zijn een Drentenleven, eerst met het baasje naar het bos voor en wandeling van anderhalf uur wegens het mooie weer, en dan thuiskomen en een Renault Scenic voor de deur zien staan.

 

Er is maar één Renault Scenic in de familie en dat wil zeggen dat tante Rita, voor ons de “koekjestante” weer op bezoek is. En dan is het pas feest… de ene keer zijn het wafels, dan weer letterkoekjes “Nic Nac’jes”, en vandaag was de verrassing een gedroogd varkensoor. Als dat geen feest is..

 

De echte reden van tante Rita’s komst was de verjaardag van ’t vrouwtje. Er stond een reuzengrote boeket witte rozen op tafel toen wij binnenkwamen. Eerst dachten wij dat die voor ons waren maar toen de varkensoren op de proppen kwamen wisten we dat de bloemen voor ’t vrouwtje bestemd waren. Omgekeerd zou nogal stupied zijn hé, de oren voor ’t vrouwtje en de bloemen voor ons…

 

Bas & Belle