Top 50 ?

Paniek om “koebeest”…

Gisterenavond, na thuiskomst uit La Magdeleine was er plots paniek in huis, Waar is koebeest ? Wie heeft Koebeest gezien ?...

Wie is koebeest zullen sommige lezers zich afvragen ? De vaste lezers van dit blog weten wel dat het de pluche troetelkoe van Lucy is.

Na anderhalf jaar haar troetel te zijn geweest is plots koebeest van Lucy spoorloos ! De baasjes weten zeker dat ze in La M. mee ingestapt is in de auto. Maar in Vosselaar is ze nergens te vinden. Niet tussen de dekens die normaal de achterbank van de auto moeten beschermen tegen hondenpoten, niet tussen of op de zetels van de auto.

Da’s dus een raadsel en een ramp voor Lucy, want die slaapt normaal niet als koebeest niet bij haar in de bench ligt. Waar is koebeest ? het enige mogelijke is dat koebeest is uitgestapt (lees uit de auto gevallen) toen de roedel bij de tankbeurt in Assevillier op de A1 werd uitgelaten om een plas te doen ! Dat is volgens het hoofdbestuur de enige mogelijkheid want er was maar één tussenstop in de rit !

Spijtig maar het is niet anders is het besluit van de baasjes. Je hoort zo’n pluche koe dan ook niet met een zware bots niet vallen is de “harde” eindconclusie !

Zoals de traditie het wil gaat het baasje bij terugkeer uit Frankrijk gewoontegetrouw naar het frietkot om het avondeten. De inhoud van de koelkast is dan immers niet voorzien op het bereiden van een warme maaltijd.

Bij de terugkeer ziet het baasje in het schijnsel van de koplampen een beige/bruin “hoop” op de oprit liggen ! Vreugde allom… Koebeest is terug !

Koebeest is inderdaad zonder dat iemand het merkte uitgestapt en onder de auto gevallen. Waarschijnlijk is ze achter het wiel gevallen, zodat het baasje in het donker onder de auto, haar voordien niet heeft opgemerkt…

Lucy heeft goed geslapen vannacht…

Belle & co

We zijn terug in Belgenland…

Na goed zeven en een half uur onderweg te zijn geweest zijn we terug op thuisbasis Vosselaar.

Voor ons vertrek vanochtend moesten de baasjes nog uitgebreid afscheid nemen van de Engelse overburen Mick en Min. Zij hebben hun huis verkocht en vertrekken op 16-01-14 definitief terug naar Engeland. De kans dat we die nog terugzien is dus uiterst klein. Zij trekken niet zo maar naar Engeland maar verkiezen nog eens een eiland naast het grote Engeland. Hopelijk voor hen gaat het eiland Wight hun nieuwe thuisbasis worden.

Vermits de grootste grondwerken aan de nieuwe LGV lijn ( de spoorweg voor de TGV) nu even voorbij zijn, stonden de dumptrucks netjes op een rij opgesteld. Toch wel een indrukwekkende rij zwaargewichten die bij elke rit zo’n 50 ton zand of stenen vervoeren .

De rit ging voorspoedig en wij vier hebben ons vlijtig van onze opgelegde taak gekweten… “zwijg efkes en wees rustig” was de overbodige vraag van ons baasje. Wij zijn            ALTIJD braaf en rustig in de auto, en dat vandaag niet anders.

Gisteren had ons baasje op de Franse site voor Nederlanders, “het hurktoilet” gelezen dat vanaf morgen 10 januari er op de Périphérique rond Parijs een algemene snelheids beperking ingaat van 70 km/u. We hebben er dus vandaag van geprofiteerd van nog eens tegen 80 km/u rond Parijs te “vliegen”. http://www.hurktoilet.nl/weblog/blog.php

Over vliegen gesproken… Tijdens de heenreis reden we onder de startbaan van Orly (Charles de Gaulle luchthaven) terwijl er een airbus over ons heen donderde. Spijtig dat we niets zagen door het tegenlicht… Vandaag soortgelijk geval, alleen stelt dat kleine Lumix apparaatje zich af op het licht in de tunnel (donker) terwijl dat vliegtuig in het felle daglicht staat. Resultaat: weer noppes !

Maaaaar… iets verder kreeg ons baasje een opstijgend vliegtuig in ’t zicht. We horen hem zeggen “amai, da’s een grote !” En hij had nog gelijk ook, groter bestaat niet als passagiersvliegtuig, zo ’n Airbus A380. Dat was dan ook de eerste keerdat we zo’n gigantisch vliegtuig in levende lijve zagen.

Wanneer het dan de ganse dag al droog gebleven was moesten ze in de buurt van Compiègne toch weer eens “anders” doen. Een stortbui die spontaan de voet van de gas laat afdoen . (in de praktijk is dat de cruise-control af) Het regende “blaasjes toen !

Om iets na zeven uur parkeerde het baasje de Masjebasji voor de Vosselaarse deur. Half februari gaan we terug voor een tweetal weken staat in de planning naar ’t schijnt …

Belle & co

’t Gaat hier stil zijn vandaag…

Het gaat stil zijn vandaag op het blog, want de “blogeigenaars” zitten achter in de Masjebasji, en de schrijver van dienst is gans de roedel naar huis in Vosselaar aan ’t brengen.

Tot strakskes dus,

Belle & co

Waarom het baasje met Mitsubishi rijdt…

Daarom…

http://www.youtube.com/embed/rv7dGhj5UlA

Belle & co

Goei gerief…

Gisteren is de hoogwerker nog eens van stal gehaald… Dat zat zo…

Buurman Richard, Engelsman en sinds een drietal jaren achter ons wonend had ons baasje aangesproken om samen de bomen achter in onze beide tuinen bij te snoeien.

Nu was ons baasje dat zelf ook al van plan geweest en had plannen om dat werkje in de vroege lente aan te pakken. De takken van onze notenboom achteraan de tuin hingen over de tuin afsluiting en ook over en onder de telefoondraden. Nu zijn we via de telefoondraden afhankelijk van …jawel… het internet.

Ook bij Richard in de tuin stonden een dode kersenboom en een spar die hetzelfde euvel vertoonden. Reden genoeg dus om er met groot materiaal aan te beginnen.

Voor alles diende er echter eerst toelating te worden gevraagd op het gemeentehuis. We dienden immers de straat af te sluiten. We kregen van de eerste schepen (mevr. de 1° adjoint) vrij spel hoe we de straat afgrendelden. We mochten onze auto’s dwars in de straat zetten, onze vrouwen als signaalgevers opstellen, kortom “doe maar”…

En zo begonnen we er aan met de hoogwerker achter de Masjebashi en om beurten op de hoogwerker om takken af te knippen of de dikkere takken met de kettingzaag af te zagen.

Bij de kersenboom van Richard stond de hoogwerker echt wel een meter of zeven hoog ! En dan wiebelt het daarboven flink als je aan ’t werk bent. Richard die toen aan beurt was heeft het ondervonden…

Binnen het uur was het werk voltrokken en kon het materiaal terug de schuur in. Deze lente hebben we met Richard afgesproken om de rest van de kersenboom stuk voor stuk neer te halen. Uietraard komt de hoogwerker dan weer van pas. Ons baasje zegt dat ‘m met die hoogwerker de koop van z’n leven heeft gedaan, en Richard knikte instemmend mee (in ’t Engels !)

Belle & co

Jef en Betty …

Jef en Betty zijn vandaag 50 jaar getrouwd.

"Betty, ik vroeg mij af. Ben je ooit vreemd gegaan?"

"Nou, ok. Ja, drie keer."

Drie? Wanneer waren die?"

"Herinner je toen je 35 jaar was en je heel graag je eigen bedrijf wilde beginnen en geen enkele bank je een lening wilde geven?

Herinner je dat op een dag de directeur van de bank langskwam en de papieren voor de lening zelf had ondertekend zonder iets te vragen?"

 "Oh, Betty. Heb je dat voor mij gedaan?! Ik heb nu zelfs nog meer respect voor jou dan ooit.

 Dus, wanneer was de tweede keer?"

"Herinner je toen je een hartaanval had gehad en je een hele moeilijke operatie nodig had en geen enkele chirurg eraan wilde beginnen?

Herinner je dat Dr. DeBakey helemaal hier naar toe kwam om de procedure helemaal zelf uit te voeren en je daarna weer helemaal opknapte?" 

"Ik kan het niet geloven! Betty, ik hou van het feit dat je zoiets voor mij hebt gedaan, om mijn leven te redden!

 Dus, wanneer was nummer drie?" 

Awel Jef, herinner je dat je voorzitter wilde worden van de golfclub en dat

je 37 stemmen tekort kwam?"

L.M.

Einde van de “pioniers” ?

Ons baasje is wat stil vandaag… want vandaag is er de begrafenis van zijn chef bij de “wacht op de weg” .

Acht jaar heeft ons baasje samengewerkt met DE Manille, we schrijven de met hoofdletters want er was er maar één die we zo kenden.

Op 2 mei 1970 begon ons baasje te werken bij wat toen nog de VTB-VAB “Wacht op de weg” noemde. Met zes waren ze toen voor de sector Limburg. Manille, Freddy, Toine, Theo, Louis en ons baasje waren de autotechniekers die de leden van VAB terug op pad hielpen wanneer hun auto om wat voor reden het vertikte van te doen wat hij moest doen.

Heden zijn er bij het overlijden van Manille nog twee van de zes wegenwachter van toen in leven, Theo en ons baasje… Maar van Theo hebben we ook al enige jaren geen nieuws meer gehoord…

Manille had een ploeg techniekers onder zich die bij ieder respect afdwongen. Zowel bij de directie op de Sint Jacobsmarkt in Antwerpen als bij de leden van VAB. De kameraadschap onder de zes “vrijbuiters” (zo noemde de directeur ons soms) was ongezien ieder van de ploeg stond zonder verpinken de andere bij als er nood aan hulp was. Daar hoefde geen bedank voor te worden uitgesproken, dat was normaal in de ploeg !

Ook nadat ons baasje al in het onderwijs aan de slag was, kwam Manille elk jaar nog eens in beeld. Bij de mondelinge examens van de eindejaarsstudenten autotechniek was hij een voor iedereen gewaardeerd jurylid.

Zelfs tot in Afrika hadden ze al met Manille te maken gehad. In 1986, het jaar dat Thierry Sabine verongelukte in “zijn” rally Paris-Dakar, nam Manille samen met ons baasje zijn beste maat Fred deel aan de “Dakar”. Niet in competitie, maar als assistentieteam voor twee deelnemers in een motor met zijspan. (we denken dat het Herman Verboven was).

Samen reden ze in een op rust gestelde Range Rover V8 van de Europech dienst. Die hadden ze speciaal gestript en geprepareerd voor de “rally der rally’s”. Ze hebben Dakar gehaald en er is destijds nog een hele reportage aan gewijd op Radio 2 omroep Limburg, waar Jos Ghijsen en de directie van VAB Manille en Fred in Dakar gingen opwachten.

Later begin de 80’er jaren toen ons baasje tijdens de zomermaanden voor VAB Europech gestrande auto’s ging ophalen in het buitenland kwam Manille ook weer in beeld. In Limonest “porte de Lyon” had de Nederlandse ANWB een steunpunt voor hulp aan gestrande Nederlanders op vakantie in Frankrijk. Vanaf half juli tot begin september was Manille daar een gewaardeerd medewerker die menig auto via de telefoon terug aan de praat heeft gekregen. Want dat was een super gave bij Manille, hij kon de meest geroutineerde Franse garagehouder perfect aan de telefoon uitleggen wat de garagist moest testen om een (meestal niet Franse auto) terug rijklaar te maken. Waar het hem dan niet lukte omdat de vervang onderdelen niet voorradig waren of wanneer het om een ongeval ging kwam ons baasje en zijn collega’s in actie.

Wanneer we dan Limonest passeerden was het een kleine moeite om even binnen te wippen in het ANWB alarmcenter om even goeiedag te zeggen. Wanneer het dan tegen de avond liep gebeurde het dat ons baasje samen met Manille samen iets gingen eten in de “Courte Paille” in Lyon “la demi lune” vlak voor de fameuze tunnel van Lyon. In dat restaurant had Manille ’s avonds zijn eigen gereserveerde tafeltje en spraken de mensen van de bediening hem aan met zijn voornaam !

Ons baasje kan zo nog bladzijden met anekdotes vullen maar dat gaat hij houden voor een volgende gelegenheid.

Vaarwel Manille, het gaat je goed, ons laat je achter met alleen maar goede herinneringen aan wie je was !

Belle & co

PS: baasje heeft geen foto’s gevonden die bij dit bericht passen, sorry daarvoor…

Zo gaat dat dan…

Een kanjer van een Marokkaan, atletisch gespierd,  bijna 2  meter groot, om en bij de 120 kilo, zit in zijn stamcafé al een tijdje aan de bar  wanneer  er  plots een  homofiel binnenkomt.
De homo - vol  bewondering voor de lichaamsbouw en de  zongebruinde teint van de Marokkaan - zet zich neer op het stoeltje naast hem en bestelt  een Bailey's.
Na enige tijd raapt hij al zijn moed bijeen, schraapt   zijn keel en fluistert in het oor van de Marokkaan: 
"Moet ik u eens een  super lekkere blowjob  geven?"
De Marokkaan aarzelt geen seconde  en geeft de homo een  vuistslag pal in zijn aangezicht,
waardoor deze van zijn barkruk valt en plat op zijn rug  terechtkomt.
De  Marokkaan staat recht en schopt de homo penalty-gewijs  het café  uit.
Buiten verkoopt hij hem nog het pak rammel van zijn leven   zodat de homo volledig uitgeteld naast de afvalcontainer   achterblijft.
De Marokkaan, enigszins gekalmeerd nu, gaat terug  het  café binnen en neemt weer plaats aan de toog.
De cafébaas zegt:  “Amaai Jamal, zo kwaad heb ik u nog  nooit gezien. Wat heeft die  homo u gezegd om u zo van de wijs te  krijgen?”
De Marokkaan  antwoordt: "Ik heb het niet volledig  begrepen, maar het was iets in  verband met een job  .." 

L.M.

6 januari, drie koningendag

Vandaag 6 januari betekent in België Driekoningendag . Destijds gingen we als “bengel” op die dag langs de straten om aan de deuren Drie koningen te zingen. Met een door onze moeders in sterk linnen gemaakte buidel om onze nek, trokken we dan vanaf ’s morgens vroeg door de straten van het dorp.

Na we hadden aangebeld zongen we tientallen keren per dag hetzelfde liedje …

Drie koningen , drie koningen geef mij ne nieuwe hoed,

De ouwe is versleten, ons moeder mag het niet weten,

Ons vader heeft het geld op de rooster geteld…

Als we dan gezongen hadden kregen we daar een geldstuk of wat snoep voor. Dat verdween dan in de grote buidel, de snoep ging gewoon in de buidel, en het geld in een washandje dat we daar speciaal voor bij hadden !

Na verloop van tijd werd die buidel flink zwaar en als je niet goed oplette waar je liep, tuimelde je gewoon voorover met je snuffel op de grond, zo zwaar konden die buidels tegen het einde van de ronde worden.

Als je nu nog drie Koningenzangertjes ziet zijn die kinderen steeds vergezeld door één van de ouders en gaan ze gewoonlijk enkel nog bij familie en vrienden zingen. Wij gingen destijds, na een transformatie te hebben ondergaan naar een witte, een zwarte en een gele koning met z’n drietjes de straat op (bij ons was dat één mannelijke koning en twee vrouwelijke ”koningen”) en bleven we minstens een ganse voormiddag weg.

De “man koning”, ik dus, (de twee andere vrouwelijke koningen waren mijn zussen) ging dan voorop met de ster op een stok die je kon laten draaien door aan een koordje te trekken. Ik was de oudste en dus de grootste, en kon dus ook aan de meeste deurbellen aan. Het was in elk geval allemaal goed geregeld.

Soms gebeurde het dat er niet werd open gedaan na het aanbellen. Daar hadden we dan ook een liedje voor, en dat ging zo…

Hoog huis, laag huis,

Er zit een gierige pin in huis…

En dan trokken we naar het volgende huis …

Baasje Jan

Showdag voor Lennaert.

We gaven er hier gisteren op deze plaats al melding van, Hera’s zoon Lennaert ging zich nog eens presenteren op een hondenshow aan een keurmeester. Na de clumatch in Oud Turnhout, de reuendag van de NL vereniging in Dieren en de show in Cuijk twee weken waar Lennaert telkens een U behaalde, stonden de verwachtingen ook hier flink hoog.

Maaar… hier kregen Jeanny en Lennaert te maken met een Italiaanse keurmeester en die hield niet van blaffende Drentjes zo meldde Jeanny ons via het smoelenboek.

Maar we laten het Jeanny hieronder even zelf vertellen:

Pffff....dat was afzien. We begonnen goed, rustig en geconcentreerd. Het betasten en tandjes laten zien ging perfect. Daarna het rennen met voor en achter een reu, en daar had Lennaert toch andere gedachtes over. Springen, inhouden en lekker blaffen. De keurmeester kon dit niet waarderen en stond op het punt hem te diskwalificeren. Dat gebeurde gelukkig niet en kreeg hij dan toch nog een ZG. De keurmeester was een Italiaan die wel wat Engels sprak en hij zei tegen mij "The dog is oké, but I dont like WoW WoW" en hij maakte daar met zijn handen kwekgebaren bij. Zou dat op mij slaan? Voorlopig gaan we maar eens met Lennaert "werken"! We hebben in feiten op dit moment wat we willen en hij heeft nog tijd! Hilde en Louis hebben ervoor gezorgd dat de dag snel voorbij ging. We zaten tussen kaptafels en krulspelden ingeklemd en onze ogen stonden stijf van de hairspray en Hilde heeft wat leuke ideeën hoe je een kaptafel nog meer kan gebruiken.

Ons baasje heeft er al mee gelachen en aan Jeanny gevraagd of de keurmeester wel de WoW WoW van Lennaert bedoelde, en niet die van Jeanny, want die haar tater staat ook zelden stil…

Uiteindelijk is ZG nog altijd de afkorting van ZEER GOED, en dat is wat het zegt… en niks anders, zo simpel is het !

Van ons, oma, moeder, zus en nonkel van Lennaert, een dikke proficiat vent !

Belle & co

Nog 5000 tegen 14 februari…

Inderdaad wanneer we nog 5000 bezoekers op het blog krijgen tegen 14 februari dan hebben we 350.000 views in 6 jaar.

Op 14 februari 2008 zijn immers met dit blog gestart en inmiddels zijn we vandaag aan 344.900 views gekomen. Die 5000 overblijvende moeten haalbaar zijn zegt onze baas, en hij kan het weten ! Al zes jaar houdt hij een oogje in het zeil over alles wat het blog betreft, dus ook de bezoekers aantallen.

Wie gaat de 350.000° worden, en wie gaat als dusdanig eeuwige roem verwerven op dit blog zoals Monica, Ute en Karin al voor deden. Wie komt er net als de drie dames met foto in de linkerkolom te staan in gezelschap van voornoemd illuster trio ?.

De kandidaten kunnen al in de startblokken gaan staan om over vijf weken de sprint in te zetten naar die 350.000° plaats …

Wij zijn alvast benieuwd wie gaat meedingen en vooral wie gaat het worden ? Gaat het een spannende strijd worden of een lauwe, waarbij we nog meermaals moeten porren om de lezers gratis eeuwige www-roem te bezorgen.

Succes met de strijd om die ene plaats…

Belle & co

In de prijzen ?

Vandaag en morgen gaat in Hoogstraten de jaarlijkse hondenshow van de Koninklijke Kempische Kynologenclub (de KKK) uit Turnhout door.

Er zijn vijf Drentsche Patrijshonden ingeschreven waaronder ééntje die zijn roots bij ons in de living heeft. Jeanny heeft haar Lennaert ingeschreven en komt vandaag uit in ring 19 bij een Italiaanse keurmeester.

Dat zij niet alleen moet gaan, daar is ook voor gezorgd. Dat kan je lezen in onderstaand Facebook bericht dat ze ons gisteren stuurde…

Morgen zullen zich 5 fellows ontmoeten in Hoogstraten tijdens de 41ste schaal der Kempen, Hilde, Louis, Lennaert, Chris en ik.
Louis heeft afspraken bij wel 3 ringen en Hilde neemt de chocolade jenever mee. De dag zal hopelijk omvliegen door de aangename afleiding! Foto's, filmpje en uitslagen kunnen jullie morgen verwachten: http://www.kkk.be/

We leven dus in blijde verwachting van de foto’s en behaalde uitslag, ons baasje heeft ze in elk geval een schitterende uitslag gewenst. Zoiets zoals twee weken geleden in Cuijk (NL) waar Lennaert toen een 2°U behaalde en zich zo klaar maakte om te prijken op de officiële lijst van dekreuen van de Nederlandse Drentenvereniging. Daar was toen ook Lando aanwezig en hij plaatste zich met zijn ZG toen ook als kandidaat “met papieren” voor dezelfde lijst.

Twee heel knappe honden die het waard zijn om hun genen door te geven aan de kleine Drentenpopulatie. Hopelijk gaan er binnen afzienbare tijd enkel mooie Drentenpuppies rondlopen die onmiskenbaar de Lennaert en Lando kentekens dragen.

En of Lennaert vanavond met een mooie uitslag terug naar Roosteren gaat… daar zijn we wel zeker van !

Belle & co

Goede voornemens…?

Iedereen maakte de afgelopen dagen goede voornemens voor het komende jaar . Iedereen zal je zeggen ? Ja dachten wij maar niet bij Orange/Wanadoo bleek gisterenavond eens te meer.

Vier uur heeft het internet er weer eens uitgelegen hier op de boerenbuiten in La Magdeleine. Neen het niet plezant meer wanneer je bezig bent met iets, en dan merkt dat al je moeite voor niks geweest is.

Komt er nog bij dat de service ook niet hét van hét is. De traagheid van gans het systeem zijn we zo stilaan wel gewend, maar het is toch steeds weer storend als iemand een filmpje op you tube plaatst en je dat dan in drie-vier keer moet bekijken.

Meestal is dat wanneer Marian of Jeanny, hier op het blog wel bekend, een filmpje op Facebook plaatsen over Kiki of Lennaert/Cartouche. Je kan ondertussen een boterham gaan smeren bij de eerste onderbreking en hem opeten tijdens de tweede en de derde oponthoud.

’t Baasje gaat nu toch wel ernstig werk maken van het internet via de satelliet . Het enige probleem is een behoorlijk serieuze provider vinden die ook nog eens betaalbaar is…

Iemand een idee of suggestie ?

Belle & co

Na de feesten…

Na de feestdagen met uitgebreide diners en familiefeesten moeten we ook nog eten, om in leven te blijven zegt het baasje. Het hoofdbestuur en ook wijzelf gaan het iets minder doen dan de afgelopen twee weken. Het was trouwens niet vol te houden.

Zo heeft het vrouwtje, op vraag van ’t baasje gisteren een grote pot witte bonensoep gekookt. Daar had het baasje al enkele weken zin in maar het kwam er maar niet van, en toen de feestdagen er aan stonden te komen waren er andere prioriteiten in de keuken dan bonensoep.

Dinsdag was het hoofdbestuur dan op zoek gegaan naar een pak gedroogde witte bonen in de supermarkten Lidl en Leader Price in Ruffec. Maar in geen van beide warenhuizen was er één gedroogde witte boon te vinden. Dan maar naar de Super U in Sauzé-Vaussais en daar waren er bonen “à volonté” te krijgen.

Met de prei, wortelen, selder, ui en de geweekte witte bonen heeft het vrouwtje een grote pot witte bonensoep gebrouwen die als ’t van ’t baasje en ons afhangt geen lang leven tegemoet gaat .

Nadeel van de witte bonensoep … Het baasje vraagt zich af of wij wel van dezelfde soep gegeten hebben want hij vermoedt dat wij een soort “Turbosoep” hebben gegeten. Dit is namelijk te horen en te ruiken aan de geproduceerde uitlaatgassen van ons !

Lucy is naar gewoonte kampioen in het produceren vanwat de “groenen” biogas noemen. Ze is dan de volgende dagen “personna non grata” in de zetel naast iemand van het hoofdbestuur. En ook zijzelf maakt dat ze wegkomt na een korte “prrt” afkomstig van onder haar staart, zijzelf gaat dan enkele meters verder liggen !

Belle & co

Witte bonensoep recept

• 300 gram droge witte bonen
• 30 gram spekzwoerd (of een lekker dik stuk spek met flink wat vet)
• 1 soepselder
• 1 wortel
• 2 eetlepels olijfolie extra virgin
• 1 bosje peterselie
• zout naar smaak
• kokend water, 1 tot 2 liter
• indien gewenst: parmezaanse kaas

De papegaai van de kapper…

Antwaarpse kwaffeur is fier op zijne papegaai en zet em in de zomer op een statief voor z'n zaak...

Maar iedere keer als Julieke, een meiske van 20 jaar, voorbij komt, roept de papegaai: " Daar sé, … een hoer ! "

Na een tijdje be gint ze da beu te worden en gaat ze zich beklagen bij de kwaffeur.

De kwaffeur begrijpt haar en beslist de papegaai te straffen door hem helemaal zwart te schilderen.

"Voilla" zegt hij, "Na ziederoit gelak ne mottige krooi en da bleft zolank ache nie braaf zé.".

Als Julie de volgende dag passeert, zwijgt de papegaai in alle talen...

Natuurlijk is ze verwonderd over die verandering en ze zegt tegen de papegaai: "Awél groeite smoel, naa édde veul minder klap hé?'

Waarop de papegaai antwoordt: "Assek maaine smoking aonheb,… dan klap ik ni mé hoeren !"

L.M.

Nieuwjaar 2014…

We hadden een rustige oudejaarsnacht, de baasjes hielden het ook rustig en we hebben met ons zes, vier Drentjes en twee baasjes ook afgeteld naar de jaarwisseling.

Na twaalf uur heeft het baasje nog wat in de mailbox binnengekomen berichtjes beantwoord en dan zijn we met onze “slaapkoek” rustig in onze bench onder de wol gegaan. We veronderstellen dat de baasjes dat ook gedaan hebben (wel zonder bench) maar dat hebben we niet bewust meer meegemaakt.

Vandaag is het wat het baasje “treiterdag” noemt. In zijn jeugd was dat de dag van de nieuwjaarsbrieven voor ouders, grootouders, peter en meter…

Begin december begon de miserie dan al op school. Je diende dan de nieuwjaarsbrieven te kiezen welke je wilde afgeven aan de betrokkene. Van welke hielden de grootouders, van welke peter en meter en de ouders die hadden zelf inzage.

Dan kwam het grote stressmoment, het schrijven van de brieven met een ballonpen die moest “gesopt” worden in de inktpot in de schoolbank. Stress om toch zeker maar geen vlekken te maken op die mooie nieuwjaarsbrief, want voor je het wist “had je het zitten” met die ballonpennen !

Als dan alles zonder vreselijke accidenten tot een goed einde was gebracht kreeg je de brieven vlak voor het kerstverlof mee naar huis. (toen bleven de kinderen nog op school tot de dag dat het verlof écht begon).

En dan… nieuwjaarsdag…! Na de middag ging het richting grootouders, weer stress dus want nu mocht de nieuwjaarsbrief zeker niet gekreukt worden.

Bij de grootouders verzamelden dan alle kinderen met hun eigen kroost… Het was er wel “volle bak” en na de taart en koffie kwam dan het moment suprême…, het voorlezen van de nieuwjaarsbrief ! ! !

Met als toehoorders grootouders, tantes, nonkels, neven en nichtjes, zonder de eigen broers en zussen + ouders te vergeten was dat niet de minst stressvrij moment van het jaar dat nog pril was. Zeker niet hakkelen, rustig lezen en de goeie klemtonen en nuances niet vergeten. Het was er ons op school allemaal willens nillens ingestompt. Tientallen malen hadden we dat stom versje moeten afdreunen tot we het uit ons hoofd kenden.

Na afloop kregen we dan van de bestemmeling van de brief tegen inruilen van de brief een cadeautje of wat centjes toegestopt. Meestal was dat zelfs een BRIEFJE. (20 Bfr was het kleinste briefje, 50 bestond ook en iemand die 100 Bfr incasseerde was ne rijke stinkerd in die dagen)

Voor ons baasje was nieuwjaarsdag in de fifty’s /sixty’s niet bepaald de plezantste dag van het jaar. Enkel het cadeautje was een plakker op de wonde.

En dus wensen wij jullie alle een heel gelukkige nieuw jaar, gezondheid bij de vleet, en dat al jullie dromen en plannen tegen 31 december 2014 mogen verwezenlijkt zijn .

En hiervoor hoeven jullie niet eens een treiterbrief voor ons af te lezen ! ! !

Gelukkig nieuwjaar 2014

Belle & co

Tweede maal…

Op 20 december plaatsen we de mop hier op ’t blog van die twee politie agenten die met hun hond aan het posten waren aan een café.

Vandaag kregen we de strip uitvoering van de mop in onze mailbox…

Belle & co

Oei…

Gisteren avond Frankske van t’ TV-weer bezig gehoord… Oei dus… gene vette voor oud- en ook niet voor Nieuwjaar.

Dan was het weerbericht “France météo” in onze Franse gazet heel wat milder met de voorspellingen op de laatste bladzijde. Daar waren het ook wel donkere wolken maar er viel maar één druppeltje uit… Miezerregen dus.

We zien wel, we kunnen ons netjes proper houden in de tuin als we eens goed willen ravotten. Het baasje neemt ons niet dadelijk mee “buiten”, dwz buiten de tuin de velden in. Er is daar recent nog geploegd en geëgd en daar de regen op geeft mizerie want die vette grond plakt in klodders in ons wit/bruin frakske !

We mogen dan ook niet in de zetels van het salon, dat mogen we in Vosselaar ook al niet meer en dus letten we er wel op dat we dit voorrecht hier ook niet verspelen. Het vrouwtje heeft de laatste keer dat we zo in het salon neerploften met onze vettige lijven te veel werk gehad om het leder terug een beetje fatsoenlijk te krijgen.

Gisteren heeft het hoofdbestuur de nieuwe kussens die we kregen onder de kerstboom een beetje aangepast. De vulling met bolletjes was flink te dik om in de benches te worden gebruikt. Heros diende haast op zijn buik zijn bench binnen te kruipen. ’t Baasje en ‘t vrouwtje hebben dan de helft van de bolletjes uit de twee zakken die we bij hadden uitgeschept en er een nieuwe zak mee gemaakt. Er zijn dus nu van twee zakken drie gemaakt en ’t vrouwtje heeft een extra stevige zak gemaakt. Nu hebben dus zowel Heros en Hera plus Lucy een nieuwe ligplaats in hun bench. Belle had al enkele weken geleden een nieuw kussen gekregen.

Het roedeltje ligt dus terug zacht en warm in hun bench en we hebben niet gereclameerd vannacht.

Gisteren kregen we ook nog het bericht dat Frodo, het hondje van Bernard en Annemie ook een nieuwe warme mand heeft gevonden. Die herplaatsing heeft dus ook een happy end gekregen !

En dit bericht in de internet versie van de krant HLN geeft aan dat Laurent, onze “prins van de hondjes” nog steeds goed werk levert voor de daklozen met een hond:

http://www.hln.be/hln/nl/957/Binnenland/article/detail/1752877/2013/12/05/Stichting-Prins-Laurent-opent-containers-voor-winteropvang-van-daklozen-met-een-hond.dhtml

Belle & co

Berichtjes van voormalige roedelleden…

Twee berichtjes van “voormalige roedelleden”, want beide zijn bij ons in de living geboren, bereikten ons gisteren en vandaag.

Het eerste bericht komt uit Oostkamp, uit de West-Vlonders, waar Carine en Ronny (van den Harko) enkele maanden geleden fiere grootouders van een tweeling zijn geworden. Ons baasje had vorige week even geïnformeerd hoe Harko zich gedroeg bij de komst van de twee “boelekes” en dus kregen we gisteren volgend bericht in onze mailbox.

Hier Harko aan het woord…

Dag Jan en Simonne,
 
Ja, Harko doet dat supergoed hoor met de kleintjes.  Maar dat stond toch in de Faessengarantie nie? )

Eind november zijn de meisjes al eens tot bij ons gekomen i.v.m. gewenning Harko.  Eerder kon niet gezien ze te prematuur waren.  Voor Harko was het tegelijk feest want neef Baron kwam mee. 

‘t Was grappig om Harko z'n smoelwerk te zien wanneer niet één maar opeens twee baby’s begonnen te huilen ! Wat hebben we gelachen.  Hij was héél nieuwsgierig. Even snuffelen, heel voorzichtig likje geven en dan ontspannen languit op de grond gaan liggen (liefst zo dicht mogelijk bij de kleintjes maar niet opdringerig). 

Harko heeft er  geen moeite mee om, wanneer het bevel af of neen gegeven wordt dit te aanvaarden. 

We hebben ook de indruk dat hij van Baron leert hoe hij met die kleine pagadders moet omgaan. Kerstdag is dan ook supergoed verlopen. Ook tussen de honden onderling in combinatie met de kleintjes gaat het goed. 

We zijn benieuwd hoe Harko verder zal reageren wanneer de meisjes actiever gaan worden.  Jullie en Belle mogen dus trots zijn op den Harko !  Doen wij ook !
Nog fijne eindejaarsdagen en een verrijkend nieuw jaar.
 
groetjes van ons drie.

(Carine, Ronny & Harko)

Ook vanuit een andere hoek van ’t land, uit de provincie Antwaarepe, meer bepaald uit Berlaar (Balder zeggen ze daar) komt er bericht van één van onze puppelaars. De familie Jacobs is ook na drie jaar nog altijd even fier over hun Kiet. Kiet is één van de drie reutjes uit het tweede nestje van Belle. (Harko is van Belle’s eerste nestje)

Kiet is zo een Drentje die vooral zijn jagershartje kan ophalen als baasje Luc met hem gaat jagen. Meestal doet hij dat samen met zijn vader Ferron van Drentenpassie die enkele kilometers verderop woont. Ook van Ferron zijn baasjes ontvangen we regelmatig nog jacht en familie nieuwtjes .

Maar we laten Kiet en zijn baasjes zelf hun verhaal hier onder doen…

Kiet aan ‘t woord

Hey Jan, Simonne en drentenfamilie,

Eindelijk nog eens nieuws uit Berlaar hé, want dat is weeral een tijdje geleden.

Hier alles goed hoor, ook wij zijn nu aan het aftellen naar het nieuwe jaar.

We hebben een zeer druk najaar achter de rug.

We zijn wel 9 keer mee gaan tracken sinds de opening van het jachtseizoen.

Kiet is ondertussen echt wel "bejaagd".

Voorstaan, uitstoten en apporteren, alles doet onze makker prima.

Vele fazanten, een paar konijnen en al eens een haas heeft onze makker geapporteerd.

Alleen als diene haas nog leeft durft Kiet wel eens twijfelen en moet pa Ferron ter hulp schieten.

Zo een aangeschoten haas durft dan wel eens oorverdovend krijsen, gelijk nen baby maar dan nog veel harder.

Dat dit Kiet nog wat afschrikt is geen erg, het schijnt zelfs veel voor te komen en verdwijnt vanzelf met het ouder worden.

Vanaf dit weekend hebben we allemaal verlof en dat doet ons allen veel deugd.

Uitslapen, lekker ontbijten en lange wandelingen maken met Kiet, meer staat er niet op het programma deze dagen.

Ook Kiet geniet mee natuurlijk, rustig in huis en vol energie tijdens de wandelingen.

Op onze blog hebben we hierover ook een bericht gezet met de nodige foto's om te illustreren.

Verder hebben wij van onze achterbuurman in de kerstnacht een kerstboom gekregen.

De storm "Dirk" heeft die tot in onze hof geblazen, gelukkig maar zonder veel schade.

Samen met Kiet, die versleept alle takken, is heel die opkuis ook tot een goed einde gebracht.

Enfin, eind goed al goed.

Ook wij hopen op een rustig oudjaar, al zal het hier in de buurt wel op meerdere plaatsen knallen.

Blijkbaar is vuurwerk voor sommige een absolute must...

In alle geval gaat ons mama wat in de potten roeren zodat wij thuis kunnen vieren.

Beste wensen en vele knuffels.

Luc, Katia, Jef, Fien, Kiet en Ciara.(de poes)

Het is altijd fijn om als fokker zulke nieuwtjes te ontvangen, en als we deze door ons blog ook met jullie kunnen delen, geeft dat ook bij jullie nog eens een tof gevoel.

Belle & co