Tomaten overal…

Groenten en fruit en nog dinges…

Eerst de “dinges” dan maar… het is hier rustig, een beetje té rustig na de dagen met bezoekers uit de noordelijke landen. Chris, Jeanny, Eva en Steven zijn zaterdag vertrokken vanuit het gehucht Grosbout op enkele kilometer van “bij ons” of “chez nous”.

Vanochtend vroeg zijn zus Rita, schoonbroer Luc en nichtje met familie vertrokken vanuit St Fraigne. Ook al richting Belgenland.

Daarom zijn de baasjes maar aan de slag gegaan in de agrarische sector. Neen, niet met van die gigantische machines waar de landbouwers hier mee aan de slag zijn tot in de vroege uurtjes, of tot wanneer het weer eens begint te regenen.

Neen, hier is de “outillage” van bescheidener allooi ! De baasjes maken gebruik van een emmer en ladder om de rijpe en vreselijk plakkende vijgen te plukken. In de keuken is het dan aan ’t vrouwtje om met grote kookpotten, kilo’s suiker en netjes uitgewassen confituurpotjes aan de slag te gaan. 20 Potjes vijgenconfituur staan hier op dit moment al op het aanrecht en er hangt nog eens zoveel materiaal aan de boom om nog eens zoveel confituur te maken. ’t Baasje heeft al gezegd dat hij voortaan, en zolang de voorraad strekt, telkens vijgenconfituur gaat eten bij een kaasschotel. En dan bedoelt hij waarschijnlijk niet zo ’n klein “toefke” à la restaurantbord, maar een serieuze kwak zoals met de mayonaise in ’t frietkot !

Op dit moment staat er een grote kookpot (de mosselkastrol) op het vuur die bij aanvang tot aan de rand gevuld was met pompoen, tomaten en uien.

Daar gaat straks de mixer in want ook de zeven steriliseerbokalen en de steriliseerketel staan al klaar.

Zo te zien staat hier deze avond een dagproductie van 20 potjes vijgenconfituur en minstens zeven (misschien wel 14) potten pompoen/tomaten/uiensoep in de schapraai. We hoorden het baasje al tegen ’t vrouwtje zeggen “we zijn vandaag niet op ons gat blijven zitten” ! En gelijk heeft hij !

Belle & co

De vijgenboom…

Hoelang staat hij nu al bij ons op de koer, in het perkje tegen de hangar aangeleund ? Geen van ons vier Drenten heeft er weet van hoelang hij er al staat.

De baasjes hebben hem zelf geplant ‘in een warm hoekje’ want een vijgenboom kan bevriezen en houdt van warmte. Over dat kunnen bevriezen heeft het baasje zo zijn twijfels tenzij je hem in Siberië of Alaska plant, maar dat hij van warmte houdt daar is ‘m wel zeker van. Gisteren na het vertrek van de Drentenvrienden die hier in de buurt logeerden heeft het baasje op vraag van ’t vrouwtje de ladders buiten gehaald om de vijgen die al rijp waren te plukken.

En vermits het boompje van warmte houdt geeft hij ook in verhouding vruchten. Hij alleen is in staat om genoeg vruchten te leveren om ons een gans jaar van heel lekkere confituur te voorzien. Dit jaar is de oogst gewoon overweldigend als je de grootte van de boom ziet. Het baasje heeft drie emmers vijgen geplukt waarna het vrouwtje aan de slag is gegaan in de keuken.

René, onze vriend van de bar tabac ‘le Poivrier’, die ons kwam uitnodigen voor een BBQ bij hen thuis volgende week kreeg ook nog een doos vijgen mee. Zijn Oekraïens /Tsjernobils* pleegmeisje dat elk jaar voor een maand door hem wordt uitgenodigd, was ook in de wolken van de lekker zoete vruchten.

En zo is het dat er op dit moment acht potjes vijgenconfituur op het aanrecht staan en dat er in de schuur nog een volledige emmer klaar staat om verwerkt te worden…

’t Gaat weer een zoete winter worden , de winter 2014 – 2015…

Belle & co

*René is regionaal voorzitter van de vereniging France/Ukraïne van de Poitou-Charentes en spreekt vloeiend Russisch.

Geen bericht gisteren…

En dat is hoogst uitzonderlijk voor “onzen doen”. Het was hier gisteren dan ook een drukke dag want onze vader Cartouche en broer Lennaert en zus Lana trekken morgen terug naar hun respectievelijke thuishavens in Nederland en België.

Reden voor onze baasjes om het afscheid te vieren met een BBQ. Dat gaf wel problemen die enkel konden voorzien worden door het regenradar te raadplegen . En laat het daar nu goed hebben mis gezeten. Iets voor zes uur gisterenmiddag kregen we hier een ouwe wijvenregen over ons dat het niet mooi meer was. Het regende zelfs “blaasjes” op de koer !

Gelukkig had het hoofdbestuur al voorzorgen genomen. De Mitsubishi moest onder de hangar plaats maken voor de tafel en stoelen en ook de BBQ verhuisde mee naar drogere oorden.

We hebben lekker gegeten want ook wij deelden in beperkte mate mee van het afscheidsdiner. Zo zijn onze baasjes dan ook weer wel , zes dagen van de week letten zij op onze lijn en de zevende dag gaan de remmen dan los !

Sinds vandaag gaan we volop onze blogberichten en mail’s via ergens hoog aan het firmament naar jullie doorstralen via de satelliet . De reden is zeer eenvoudig Orange / Wanadoo heeft het vandaag weer bont gemaakt. En het lag helemaal niet aan het onweer !

Sinds het onweer van enkele dagen geleden was het internet bij enkele buren nog maar eens gestoord. Ditmaal ontsnapten wij aan de dans maar het was maar plezier voor enkele dagen… Gisterenmiddag verscheen er zo ’n camionette met een ladder op het dak die nog al eens opduikt wanneer er telefoon of internet problemen zijn. De camionette stopte enkele huizen verder en geen vijf minuten later hadden wij een rood flikkerend ledje op onze internet modem !

Het baasje is dan naar de camionetten man gegaan en die vertelde hem doodleuk dat er dan wel iets aan onze “lijn” moest mankeren ! Nu was ons baasje ook wel in die overtuiging, en meer nog , hij was er van overtuigd dat die man de oorzaak wel eens zou kunnen geweest zijn…

Maar daar was dat ventje dan weer niet van te overtuigen en in plaats van iets aan het door hem veroorzaakte euvel te doen gaf hij ons baasje het telefoonnummer van de dienst “storingen”.

Het baasje heeft dan maar de “live-box” uitgetrokken en de nieuwe laptop met de nieuwe straalverbinding opgestart. Wanneer je dit dus leest ,weet dan wel dat dit bericht al eens boven de evenaar heeft gezweefd en door één van de Astra – satellieten naar jullie is terug gestuurd .

Maandag gaan we dus terug naar Angoulême, naar het verkooppunt van Orange om hun “live-box” terug te brengen. Hier is het Orange verhaal of zeg maar Orange miserie definitief verleden tijd !

Belle & co

De Cognacboer van Villeret…

Aan ons baasje hadden de dames en heren van Grosbout gevraagd van een afspraak te maken bij de Cognacboer waar ons baasje steeds zijn voorraad Cognac en Pinneau des Charentes opslaat.

Het gezelschap Drentenbaasjes werd nog uitgebreid met onze eigen nonkel Luc en zijn dochte, schoonbroer en kleindochter. Tante Rita, beter bekend als de koekjestante had huiswacht bij de kleinste van de familie en de Chihuawa-pruts van de familie aldaar.

De stamvader van de Cognacboerenfamilie Roger zou ons rondleiden en ons baasje die de rondleiding al enkele malen heeft meegemaakt zou dan één en ander vertalen en toelichten.

We begonnen de rondleiding in de chai, en dat moest al even toegelicht worden als zijnde de rijpingsruimte/kelder van de cognac. Hier vond het gezelschap ook reuzengrote vaten Pineau des Charentes met inhouden van 350 liter en meer.

Na de “chai” verplaatsten we naar een fonkelnieuw gebouw anno 2013 waar de alambic ofte distillatie installatie staat opgesteld. Dit is het eigenlijke “hart” van het productieproces van Cognac.

Hier wordt de alcohol/eau de vie uit de wijn gedistilleerd en opgeslagen in eiken vaten waarvan de eik afkomstig is uit de immense bossen van centraal Frankrijk.

In de nieuwe bottelarij konden we kennismaken met een nieuw merk van Cognac dat de familie kortelings op de markt gaat brengen. Voorlopig is het nog even afwachten maar de verschillende palletten VS, VSOP en XO Cognac stond al netjes verpakt om verzonden te worden naar de warenhuizen.

Achteraf passeerden we uiteraard nog even aan het kleine winkeltje waar de Drentenbaasjes hun voorraad voor de komende maanden aankochten.

Het baasje kocht nog een parelend druivensap dat men moet mixen met Cognac, maar zoals alyijd met het baasje het geval is… hij houdt van druivensap en van Cognac, maar elk afzonderlijk en zeker niet gemengd !

Belle & co

De jacht…

Na de jacht op de muizen in de tuin en de rondomliggende velden, kwam het opzoeken en aanbrengen van de egels. Hera vond al een jong uiltje dat ze voortreffelijk kwam brengen en in de tuin is ook altijd wel iets te vinden waar jacht op gemaakt kan worden.

Sinds enkele dagen heeft Lucy de aanwezigheid van hagedissen in de openingen en kieren tussen de stenen van de schuur en stal ontdekt. Uren kan ze op de loer liggen wanneer de hagedissen zich komen koesteren in de warme zon .

Zo lang ze maar blijven liggen is er geen probleem voor Lucy, en ook Heros helpt zijn nichtje bij het opjagen van de snelle beestjes.

Tot nu toe heeft het hoofdbestuur er nog geen weet van of de jacht al succes heeft gehad. Er zijn in elk geval nog geen platte snoeten opgemerkt bij ons. De boxer Indhy bij ons baasjes broer “ozze Dré” moet niet bang zijn dat hij een Drent-“platsmoel” er bij krijgt.

Wat al wel gebeurd is , en ’t vrouwtje was daar echt niet vrolijk om, was het moment dat Lucy en Heros rechtop tegen de muur stonden te springen en dansen om die hagedis te pakken te krijgen die juist buiten hun bereik aan de muur hing te zonnen. Hoe de gladiolen en andere bloemen er nadien bij lagen is voor de Drentjes “pure bijzaak” !

Wat wel prettig is merken we ’s ochtends als de zon opkomt en tegen de muur van de schuur schijnt waar ook de lavendel en thym struiken staan. Ook ’s avonds als de zon weg is, dan is het daar goed toeven voor Heros. Die ligt dan gerekt en gestrekt in die struiken en de keuken waar zijn bench staat, ruikt dan de volgende ochtend hoofdzakelijk naar lavendel- of thymhond…

Belle & co

Allemaal vogels…

Maar wel een verhaal zonder actuele foto’s van vogels…

Het eerste verhaal heeft z’n oorsprong vannacht tussen vier en half vijf. Ons baasje heeft wel een half uur op het gekrijs van een moeder uil liggen luisteren en dat was net hetzelfde geroep als goed een week geleden toen Hera ‘s morgens dat jonge uiltje naar ons kwam brengen.

Ons baasje is dan deze morgen maar mee op inspectie gegaan in de tuin om te zien of er niet opnieuw een uiltje zat dat nog te klein was om op te vliegen. Maar hij was er vrij gerust in omdat het uilengeroep ook plots was gestopt, wat voor het baasje het teken was dat het uiltje was opgevlogen om zijn/haar moeder te volgen op de eerste vliegles.

Het tweede onderwerp gaat over de vogels die momenteel in grote getale op de rijweg zitten. De oorzaak zijn de vele honderden kilo’s graan die uit de aanhangwagens van de landbouwers is gelekt of over de sponningen van de te vol geladen aanhangers is gelopen, onderweg naar de silo’s van de landbouwcoöperatieven.

Het meeste graan is te vinden op de kruispunten waar de tractoren moesten stoppen voor de voorrangsregeling. Daar ligt het graan soms echt op hoopjes tot het overige verkeer het uit elkaar rijd of de vogels de bergen voedsel verorbert hebben .

De vogels krijgen daar zonder dat ze enige moeite moeten doen om zelf eten te zoeken een copieuze maaltijd aangeboden die vele van hen het leven kost. Alles wat bij de zadeneters mag geteld worden is als het ware een vogel voor de kat. De vogels vreten zich zo propvol aan de graankorrels dat ze amper nog op kunnen vliegen en dan nog dikwijls de verkeerde kant opvluchten.

Opmerkelijk zijn ook de vele reisduiven die je hier momenteel overal ziet . Waarschijnlijk zijn het duiven die na de rampvlucht in de duivensport van 28 juni zijn achtergebleven. http://www.pipa.be/de/newsandarticles/news/drama-uit-fontenay%E2%80%A6-er-kwam-geen-pluim-een-catastrofe-een-schande-liefhebbers-z.

Aan eten geen gebrek op dit moment voor die duiven, maar daar gaan de duivenmelkers die hun duiven op die dag vanuit Fontenay hebben ingezet, weinig boodschap aan hebben…

Belle & co

WK-voetbal Brazilië 2014

Het WK voetbal heeft dan toch wat positiefs opgebracht

Onweer en zo…

Al enkele dagen krijgen we regelmatig een onweer over ons. Tot nu toe zijn we gespaard gebleven van schade door regen , wind of blikseminslag, maar dat is in het verleden wel eens anders geweest.

Dat de onweders plaatselijk wel grote schade kunnen aanrichten hebben we gisteren ondervonden toen we onze vriendin Annemie na een blitsbezoek terug naar het station van Poitiers brachten. De TGV die haar terug tot Parijs richting België zou brengen had een uur vertraging, een ander TGV-stel dat rechtstreeks naar Lille zou rijden had zelfs twee en een half uur vertraging. De verklaring van de man aan het loket waar de biljetten moesten gevalideerd worden vertelde ons dat er takken van bomen (waar kennen we dat nu weer van ?) de elektrische draden langs de spoorbaan beschadigd hadden tijdens het onweer.

Nu dachten wij daar het onze van… we waren in de mening dat de SNCF daar hun voorzorgen toch wel hadden voor genomen, maar toen we deze ochtend de krant inkeken bleek het nog te kloppen ook. De Charente Libre had er een ganse pagina voor over om melding te maken van de onweerschade en dit met foto en al.

Voor de onweders hebben wij Drentjes geen schrik, hooguit geeft Belle eens een blaf om het slechte weer te verdrijven of te stimuleren om “op een ander onnozel te gaan doen”.

Soms gebeurt het al eens dat we alleen thuis zijn wanneer het onweer begint maar dan zorgen onze baasjes er wel voor dat ze zo snel mogelijk terug naar huis komen. Maar bij thuiskomst vinden ze dan vier slapende honden in hun benches. ’t Baasje heet al eens uitgelegd dat de veiligste plaats tijdens een onweer de bench is. Officieel heeft een bench ook de naam “draadkooi” maar ons baasje heeft daar een nog mooiere naam voor. Voor hem is dat een “kooi van Faraday” en die zou alles wat zich binnen de kooi bevindt beschermen en de bliksem afleiden. Net als bij een auto (als het tenminste nog een metalen is).

Vanaf vandaag tot woensdag namiddag is er terug goed weer voorspeld in zuid-west Frankrijk. Na de regenbuien hebben we wel een heerlijke frisse en vooral stofvrije lucht. En dat laatste moesten we wel missen nadat de grote dorsmachines hun “stoebber” de lucht hadden ingejaagd…

Belle & co

Avondje uit…

Gisteren was het “stap avond” voor de Belgen en Nederlanders uit onze hondenfamiliekring. Niet dat wij zelf op stap zijn geweest maar het zijn de baasjes die de beentjes onder tafel zijn gaan steken.

Nu zou je kunnen vermoeden dat ze inderdaad “gaan stappen” waren maar er is geen meter wandelen aan te pas gekomen. Onze bazen zijn naar Tusson geweest om daar in één van de betere restaurants van de streek eens lekker te gaan eten.

Ons baasje had er enkele dagen geleden een tafel voor zeven gereserveerd want anders maak je geen kans om binnen te komen . Dat bleek echt wel nodig want alle tafels waren bezet. Het restaurant is dan ook erg bekend in de streek om de verfijnde gerechten en de als schilderijen gepresenteerde borden. Ons baasje zegt “de chef kent zijne stiel verdraaid goed”.

Het gezelschap koos voor het menu all-in met aangepaste wijnen, van aperitief tot de koffie achteraf inbegrepen voor 50 €. Voor de streek is dat best een serieuze prijs maar voor wat je op je bord krijgt is het dubbel en dik zijn prijs waard. Ieder was tevreden en had vriê lekker gegeten .

Voor sommigen was het op een bepaald moment allemaal een beetje veel en daar hebben wij dan ook nog eens van kunnen meeprofiteren. Bij thuiskomst toverde het vrouwtje een voor ons bekend plastic zakje tevoorschijn met daarin nog enkele stukjes van het fijnste rundvlees. Ons baasje heeft dat netjes verdeeld over vier kleine porties waar we dan ook lekker van gesmuld hebben.

Zo was het voor de Drenten met huiswacht onverwacht ook nog een avond met een lekker einde…

Belle & co

Race tegen de regen…

Het was eergisteren al begonnen, toen de eerste meldingen van op komst zijnde regenbuien op France Météo en de speciale meldingen voor de agrarische sector werden aangekondigd.

Plots verschenen weer de immens grote dorsmachines op de velden begeleid door al even immense tractoren met reuzengrote aanhangers.

De oogst van de graangewassen was weer gestart. Om 8 uur ’s morgens als de dauw van de gewassen verdwenen is worden de machines startklaar gemaakt voor een dag die duurt tot 02u00 in de nacht.

Toen we eergisteren rond half twaalf na de “Nuits Romanes” huistoe reden , telden we over die vijftien kilometer makkelijk een twintigtal zwaailampen midden in de velden. Aaan die zwaailampen zijn dan gewoonlijk een viertal verstralers gekoppeld die een klaar zicht geven op de te maaien velden.

Gisteren in de vooravond waaide er dan plots een massa stof over de koer waar het hoofdbestuur en Annemie zaten te keuvelen. Buurman Serge en zoon Sylvain “le gamin” waren met hun zwaarste materiaal op het veld vlak bij ons gehucht aanbeland. En het moest “avanceren” want in het westen kondigden donkere wolken niet veel goeds aan.

Ons baasje heeft dan de gelegenhei te baat genomen en is met het “Kodakske” het blokje rond gelopen waar “John Deere” (de dorsmachine) met aan boord, hoog boven het veld , Sylvain aan het stuur. Vader Serge reed met de tractor met aanhanger op enkele meters van de immense pikdorser om het graan op te vangen dat met een flinke straal in de aanhanger werd gepompt.

Het blijft een indrukwekkend zicht dat machtsvertoon van die geweldige machines. En wat het belangrijkste is… het graan van Serge en Sylvain stak in de silo’s, veilig opgeslagen vooraleer de regen een uur later met bakken uit de hemel viel…

En toen kwam het onweer zegt ons baasje ons deze ochtend, maar daar hebben wij als brave Drenten niks van gemerkt of toch minstens geen reactie op gegeven. En het heeft er nochtans “grellig” geknalt en geflitst volgens het baasje die blij is dat ‘m gisteren geen tomaten heeft gesproeid.

Belle & co

“Nuits Romanes”

Al enkele jaren bestaat er in de regio Poitou - Charentes een circuit van gratis optredens doorheen de ganse regio.

Het zijn gemeentes die het organiseren met steun van de regio’s. Zo waren we gisterenavond voor de eerste maal aanwezig bij zo’n optreden in Limalonges, een piepkleine gemeente die vlak bij het drie departementenpunt Vienne, Deux-Sèvres en Charente ligt.

Het is een vijftiental kilometer van bij ons en dus op een goei tien minuutjes waren wij ter plaatse. Die “wij” waren, Jan, Simonne, Annemie, Chris & Jeanny en Steven en Eva. De honden hadden gisteren avond huiswacht.

Vermits het voor ons de eerste maal was dat we een optreden in het kader van de Nuits Romanes meemaakten wisten we ook niet wat ons allemaal te wachten stond.

Uit de promotie blaadjes hadden we geleerd dat er een concert van Celtische muziek (Ierse, Bretoense) zou gegeven worden in de kerk van de Heilige Johannes de Doper (St Jean – Baptiste) in Limalonges. Maar het was gisterenavond nog zo ’n mooi weer dat het optreden buiten op de plaats achter de kerk plaatsvond.

De groep “Doolin” , vijf muzikanten sterk, bracht ons een heel mooi repertoire typisch Ierse muziek, voor ons was het net alsof we bij een optreden van de jongere versie van The Dubliners aanwezig waren. Ons baasje vertelt dan dat het rare kwasten zijn die Ieren want “als ze dronken zijn zingen ze prachtig, en als ze nuchter zijn….dan winnen ze het songfestival”

http://www.youtube.com/watch?v=3mN2ELUiX1w

Deze muzikanten van Doolin waren niet dronken en zongen en speelden prachtig en ook hun naam prijkt ook niet in de lijst van het Eurosongfestival… Het zal er waarschijnlijk aan liggen dat ze niet uit Ierland kwamen maar uit het Franse Toulouse… Maar dat kon je enkel horen aan de bindteksten die in accentloos Frans werden gepresenteerd.

De aansluitende circus act van twee jonge mannen met een klimpaal kon ons minder bekoren maar de hapjes en de aangeboden drankjes waren meer dan lekker en ook nog eens volledig gratis daarbovenop .

We waren alle zeven even enthousiast over de fijne zomerse avond met fijne toffe muziek…

Belle & co

Schrik hebben van...

Gasten en zo…

Nu het verlof “hout en bouw” vorige week vrijdagavond begonnen is zijn er weer flink wat bekenden bij ons en in de buurt neergestreken.

Het is begonnen met Steven en Eva en Drentje Lana, die zaterdagnamiddag hier arriveerden. Zij hebben samen met Chris, Jeanny en de Drenten Cartouche en Lennaert een vakantiehuis gehuurd op een vijftal kilometer van Ferret.

Maandag kwam ons baasje zijn zus Rita (beter bekend als “dekoekjestante”) en schoonbroer Luc in St Fraigne aan. Dat is ook op een boogscheut van hier.

En ons baasje is gisteren namiddag Annemie, zijn vroeger directrice op school , gaan afhalen van de TGV in Poitiers. Zij is een “vriendin voor het leven” van ons hoofdbestuur en komt ook nog even genieten van de rust van het Charentaise platteland. Annemie logeert “onder ons dak”, wij hebben op dit moment drie baasjes en dat valt best mee voor ons. Gans de roedel kent Annemie dan ook al vanaf hun puppytijd en dat schept ook een band.

Ondertussen hebben we dan ook het normale vakantieleven opgestart. Wij mogen geregeld met Cartouche, Lennaert en Lana spelen. Ondertussen zorgt het baasje voor drank en zorgt het vrouwtje dat er iets lekker op tafel komt om te eten.

Bij de bakker deze ochtend vroeg de echtgenote van de bakker aan ’t baasje “of de jaarlijkse gasten waren aangekomen” toen het baasje om een dubbele portie baguette vroeg…

We worden in elk geval goed opgevolgd door de plaatselijke middenstand en ook in de supermarkt moest het baasje even denken op de naam van de kassierster aan de kassa. Het baasje had het goed gezien… het was inderdaad Grace de dochter van onze voormalige overburen, die ons baasje na de scheiding en verhuis van haar ouders, niet meer had teruggezien. En dat was ook alweer goed vijf jaar (of meer) geleden. Grace’je was een flinke, mooie, mademoiselle geworden …

Belle & co

Een vrouw met gevoel voor humor…

Met een zachte, verleidelijke stem vraagt een vrouw aan haar man:

"Heb jij wel eens een heel erg gekreukeld briefje van 20 euro gezien?".
"Nee", zegt de man, enigszins verbaasd.

Met haar meest sexy glimlach maakt ze langzaam de bovenste vier
knoopjes van haar blouse los en laat haar hand langzaam in haar
zijden push-up bh glijden en haalt er een gekreukeld briefje van 20
uit. Hij pakt het aan en lacht hoopvol.

Dan vraagt ze: "Heb je wel eens een erg gekreukeld briefje van 50
euro gezien?".

"Nee", zegt de man weer en begint nu een beetje opgewonden te raken. 

Zij geeft hem weer haar verleidelijkste glimlach, tilt langzaam haar
rok op en laat haar hand langzaam in haar doorzichtige mini-string
glijden en haalt er een verkreukeld briefje van 50 uit. Hij pakt
het aan en begint nu wat sneller en hoopvoller te ademen.

Dan vraagt ze: "Heb je wel eens 60.000 euro verkreukeld gezien?".

"Nee", zegt hij, ditmaal flink opgewonden.

Ze glimlacht weer naar hem en zegt: "Ga dan maar eens in de garage
kijken". 

L.K.

Duur speelgoed ?

Het speelgoed dat bij ons favoriet is moet stevig zijn, weerstand hebben tegen Drenten kracht en vooral goedkoop zijn. Stokken zijn favoriet, defecte lederen voetballen die plat zijn maar vooral lege petflessen !

Volle petflessen kunnen ons maar matig interesseren maar en zelfs de dop mag er af zijn. Het mogen grote of kleine zijn, ons maakt het niet veel uit, als we ze maar kunnen plat bijten.

Er waren tijden dat onze baasjes nog geen dopjes van drankflessen verzamelden en toen bleven de dopjes stevig op de flessen vastgeschroefd omdat er nogal eens enkele druppels cola of frisdrank kon in gebleven zijn. Dat zorgde dus voor plakkerige vloeren en soms ook op de kleding van de baasjes. Het was toen een prestatie van Belle om die dopjes in recordtijden van de fles te krijgen. Het baasje heeft het ooit met de chronometer gecontroleerd en kwam toen uit op zes seconden ! En dat alleen met haar tanden !

Het moet dus echt geen duur speelgoed zijn waar we mee tevreden zijn. Ook de deksels van emmers van confituur en andere bakkersbenodigdheden , die we krijgen uit de bakkerij van nichtje Anke zijn toppers. Die deksels kan ons baasje tientallen meters laten zweven zoals een frisbee en vooral Hera maakt er een spelletje van om ze als een volleerde frisbee kampioen uit de lucht te plukken.

En dan nog een topper van formaat… zijn de versleten sokken van de baas… We durven het haast niet zeggen maar we hopen telkens dat er zoveel mogelijk tenen en hielen zichtbaar worden wanneer het baasje ’s morgens propere sokken aantrekt. Die worden dan gelijk opzij gelegd en even later krijgen we die met twee stevige knopen er in. We kunnen met vier Drenten in huis allicht een speelkameraad vinden om trekspelletjes te doen.

En die sokken… die hadden bij ’t baasje een langer leven dan bij ons Drenten !

Belle & co

Geen sant in eigen land…

Nu de wereldbeker voetbal in Brazilië zijn ontknoping  eergisteren avond heeft gehad, valt ons wel één en ander op.

Zo valt ons op dat Jan Mulder, zijn commentaren , analyses van de matches, zijn humoristische aanpak op de Vlaamschen TV , in Vlaanderen de hemel wordt in geprezen, unaniem bejubeld en vooral gesmaakt door de kijkers.

In de commentaren op de “sociale” media daarentegen zijn het hoofdzakelijk de Hollandse landgenoten van Jan Mulder die hem niet kunnen pruimen, het een arrogante “Greuninger” (Groninger) vinden, en hem zelfs een grootsprakerige windbuil vinden…

Geen sant in eigen land dus…

Ons baasje heeft in elk geval genoten van de onbevangen kritieken en analyses van Jan Mulder. Ook van zijn opinie tegenover zijn tafelgenoten voor de kamera’s was het snoepen van zijn taalgebruik en heldere visie.

Als je dan de vaak onbenullige commentaren op de Nederlandse TV hoorde tijdens en na de matches dan mogen wij Belgen blij zijn dat Jan Mulder uitwijkt naar het Brussel dat hij zo goed kent vanuit zijn Anderlecht tijd.

Dus conclusie van gans het verhaal, de analyse over de TV commentaar… Laat de Hollanders maar commentaar geven op Jan Mulder, van ons mogen ze hem Belg maken en een levenslang contract als voetbal commentator/analyst geven. Met dank aan onze Noorderburen…

Belle & co

Een advokaat sterft…

Een advocaat sterft en komt aan bij de hemelpoort.

Tot zijn ergernis staan er duizenden mensen te wachten tot zij langs Petrus naar binnen kunnen.

Tot zijn grote verbazing staat Petrus op, loopt van achter de balie langs de rij met wachtende mensen naar de advocaat en groet hem warm en vriendelijk.

Dan pakt Petrus de hand van de advocaat en leid hem naar voor in de rij en wijst hem een gemakkelijke stoel bij de balie.

De advocaat zegt: "Ik vind al die aandacht niet erg hoor, maar wat maakt mij zo speciaal?" Petrus antwoordt: "Ik heb al je uren die je in rekening hebt gebracht bij je cliënten bij elkaar opgeteld, en volgens mijn berekeningen moet je 193 jaar oud zijn."

L.M.

De ganse dag…

Zondag 13-07-2014 was een regendag die hier voorbij gegaan is met hoofdzakelijk “flodderen” met het hoofdbestuur en rusten rondom het baasje in de zetel.

We hebben er het beste van gemaakt dat haalbaar was gisteren. Het baasje heeft gisteren zijn rechter knie gekwetst waar hij naar eigen zeggen “van joenkelde”. Hij sukkelt er al enkele weken mee en vorige week kreeg hij nog een serieuze “pikuur” bij de dokter tussen de gewrichten. Maar gisteren bij de aankomst van Steven, Eva en Lana heeft hij een verkeerd beweging gemaakt en zal het nog lang duren voor hij nog eens een 400 meter horden loopt (heeft ‘m nooit gedaan, dus het is wel zeker dat het nu ook nooit zal gebeuren). Bij het baasje was het dus gisteren de eerste rustdag van ? ? ? aantal rustdagen. We zien wel wanneer hij terug “goed te poot is”. Als wij Drentjes zoiets aan de hand (poot) hebben dan manken we eens even en krijgen twee tot drie dagen, afhankelijk van de noodzaak, elke dag een dosis Metacam en binnen de kortste tijd spurten we weer door bas en veld . Dat is misschien een goeie raad voor ’t baasje want al die cortisonen spuiten is ook maar niks.

We hebben dan maar naar een groots exploot gekeken op TV van ene Tony Martin die de rit in de tour gisteren won. Die man heeft duidelijk geen last van een gekwetste meniscus . Ons baasje zegt “chapeau” tegen een prestatie van meer dan 150 kilometer koers-les te geven aan het peloton. 150km voorop rijden, uit de greep van het peloton blijven en in de finale de voorsprong nog uitbreiden in plaats van ingelopen te worden. Dat kunnen alleen de groten die in bloedvorm zijn. Wij zagen een mooie koers (eigenlijk ons baasje want wij hebben enkel maar dicht tegen hem liggen snurken).

Voor het baasje was deze Vogezen rit weer een prettig weerzien met veel plaatsen waar hij ooit doorheen stoomde in de jaren toen hij tijdens de schoolvakanties nog gestrande vakantiegangers en hun auto’s ophaalde voor VAB. De aankomstplaats Mulhouse is bij het baasje goed gekend als de laatste plaats in Frankrijk vooraleer hij via Basel Zwitserland in reed.

Er is daar ook het mooiste automuseum dat hij kent gevestigd. De “collectie Schlumph” is het nationale automuseum van Frankrijk met de grootset collectie Bugatti oldtimers ter wereld. Telkenmale ons baasje hier in de buurt kwam en er restte nog wat tijd bezocht hij dit prachtige museum in de oude kousenfabriek van de twee (gekke, zegt men) broers Schlumph. http://citedelautomobile.com/fr/galerie-photos.

Maar ook de Vogezenrit van de Tour zelf kwam langs veel herkenbare plaatsen voor hem. De Ballon ‘d Alsace onder andere was een vaste plaats om richting Mulhouse te rijden in de jaren voor de snelweg Metz – Straatsburg een feit was.

Zo maken wij van een regendag in de Charente toch nog een best genietbaar tijdverdrijf …

En de “sjotters” van gisterenavond zal je zeggen… ja da’s nog een ander verhaal…

Belle & co