De klant...

Vroeg er bij vanmorgen…

Inderdaad Myriam, ’t baasje was er vroeg bij deze morgen, zo vroeg dat hij het bericht van deze morgen gisterenavond al gereed gemaakt had.

Waarom zoveel actie ? Het baasje heeft toch vermeld in zijn berichten dat er een blijk van medeleven voor Bas gekomen was uit Thailand. En de Thailand reizigers kwamen terug thuis vandaag.

‘t Baasje zou zus en schoonbroer dus ophalen op de luchthaven van Schiphol en vermits dat Amsterdam dan ook weer iets verder ligt dan “om de hoek” en het vliegtuig om negen uur zou arriveren, moest ’t baasje vroeg uit de veren.

De hoofdreden van zijn tocht naar Amsterdam was simpel, vermits de omstandigheden de laatste week niet toelieten van met de nieuwe auto eens goed door te rijden had hij de job van tante Rita overgenomen. Die zou aanvankelijk de rit doen.

Tante Rita, hier voordien in andere berichten al eens “verschenen” en toen voornamelijk gekend onder de naam “koekjestante” is dan maar op kraamvisite gekomen. Dat de koekjestante met lege handen zou komen is ondenkbaar, deze maal was het een hondensnoeptaart,  ja dat bestaat , het staat hier op tafel en voor de niet kenners heeft het baasje de taart gefotografeerd. Kom, toch van de helft van de taart want ’t vrouwtje zegt dat tante Rita al de helft aan Belle heeft gevoerd omdat die “ verzwakt is door de bevalling”

En als je dat gelooft van die zwakte dan maakt ze je de volgende  maal iets anders wijs.

Bijvoorbeeld dat Pasen volgend jaar op tweede Kerstdag valt….

Belle

Nieuws uit het "moederhuis"

Dat is wat we kunnen zeggen nadat de puppy’s  gewogen zijn ’s avonds. Met zijn allen het meeste eten bij Belle, dat heeft zo zijn resultaten.

De grootste braniemaker van de hoop, de laatst geboren reu, die bij zijn geboorte 380 gram liet aantekenen heeft de 500 gram bereikt. Die heeft al een voorlopige naam gekregen, niks met een H maar genoemd naar zijn uitzicht. Wij noemen hem Kraagje, naar zijn wit kraagje in zijn voor de rest bruin manteltje. Dit reutje lijkt fysiek het meest op zijn moeder.

Het teefje dat met 310 gram geboortegewicht het kleinste en lichtste was is ook het minst aangekomen, met 50 gram extra is zij nu met 360 gram nog steeds de lichtste. Zij was gisteren gelijk gebleven in gewicht en haar winst heeft ze vandaag gemaakt.

Daar waar de meeste puppy’s de eerste dag nogal eens durven gewicht verliezen is dat bij Belle’s  puppy’s niet het geval geweest.

Belle komt nu toch al eens uit haar werpkist en laat de kleintjes al eens alleen. Het minste gerucht is ze wel allert en heft ze het hoofd al richting kist. Duurt het wat lang of wat luid dan is ze dadelijk ter plaatse om te zien wat er mis is . Meestal is het eten dat ze vragen. Dan legt Belle zich en de hongerige vat zijn maaltijd aan.

Wat zo bij de mensen gebeurt is ook hier het geval, in een wip zijn er enkele meeëters, niemand zit ooit alleen aan “tafel”, in dit geval een tepel…

Belle

Oef…

Ik kon het niet meer aanzien, ’t baasje wou wel gaan wandelen maar ik moest zorg dragen voor mijn puppy’s en kon dus niet mee naar ’t bos. Ouderplicht hé baas...

Vanavond ben ik dan toch maar meegegaan toen hij mij mijn leiband liet zien, een beetje enthousiasme laten blijken kon geen kwaad leek mij zo en ’t baasje fleurde helemaal op. Waarschijnlijk heeft die gedacht dat hij twee maanden aan huis gekluisterd was wegens die pup’s.

We hebben maar een kleine ronde gemaakt en dat was maar goed ook want ik wou al snel terug naar huis. Aan de deur hoorden we het gekrijs en gepiep van het zestal al .

Honger was de reden, onverzadigbaar is die bende, zij zuigen mij totaal leeg. ’t Lijken er wel van de belastingen horen wij het baasje denken….

Belle

Lieve lezers…

Als je van het VTM programma “superhond” houdt moet je hier bij ons eens komen kijken. Die lieve Belle, altijd “het kleintje” genoemd hier ten huize en op ’t blog, is een voorbeeld moedertje. De echte superhond ligt hier bij ons bij haar pupjes in de werpkist.

Het is zoals met de Sinterklaazen, al de andere van TV zijn “hulpsuperhonden” ! ! !

Hooguit een kwartier is ze vandaag van haar pupjes weg geweest. Tegen haar zin ook nog want het baasje heeft ze moeten weglokken uit haar werpkist met haar favoriete snoep en de kreet  “Belle, poes pakken”.

Ze moet toch eens haar plasje gaan maken, haar leiband laten zien om een kleine wandeling, rond het huizenblok (geen 5 minuten) kon haar ook niet verleiden om de kleintjes even alleen te laten.

Telkens als wij de pupjes hebben aangeraakt, om wat voor reden ook, worden ze grondig proper gelikt door haar. Alles mogen die wriemelende mormeltjes van haar. Je moet het zien om het te kunnen geloven, heeft het baasje vanavond nog gezegd tegen Peter, de eigenaar van puppyvader Zeppos. En dat alles zuiver op instinct, daar is het baasje zeker van, want op de hondenschool hebben wij daar nooit iets over geleerd.

Dat is nu al twee dagen dat er bitter weinig belangstelling is voor TV hier ten huize. Het programma aanbod van TV Vlaanderen, meer dan 350 zenders via de satelliet, kan niet tippen aan onze live-soap, hier in de hoek van de living. Prachtig is het gewoonweg, dat het ons weer mag overkomen, “Superhond” hier in huis te hebben…

Een trots baasje.

En dan denk je dat je klaar bent…

Werpkist in orde, verwarming O.k., handdoeken en keukenrol klaar, ontsmettingsstof bij de hand, schaar en garendraad aanwezig, thermometer daar, Laat de puppy’s maar komen zegt ’t baasje dan.

Dan heb ik al vier puppy’s uit mijn buik geperst en zet het baasje het verwarmingsvuurtje aan, dan blijkt het te veel warmte naar de zijkanten te geven en de kast te verhitten tot ze begint te ruiken. Ook het behangpapier komt warm te staan. Dr Nelly zegt dan dat ze bij terugkomst wel een infrarood lamp uit de praktijk zal meebrengen.

Kunnen jullie de warmwaterkruik vullen en een grote handdoek er rond wikkelen ? Vraag van Dr. Nelly… Dedju… ooit hebben we die wel eens aangekocht, toen speelden de Flintstones nog dagelijks op TV. Waar zou die gebleven zijn ? Verduurd en weggeworpen wegens niet meer nodig. Wanneer heb jij die weggeworpen is de vraag van ’t vrouwtje. Hoor ik het baasje zeggen “van voor de tijd dat alles moest gesorteerd worden” Ook al vorige eeuw dus.

Geen probleem, het baasje is daarstraks nog langs de “geldmuur” gepasseerd en vertrekt met de auto richting apotheek van dienst. In Beerse kijkt de apothekeres het baasje toch maar raar, zo koud is het nu toch niet ? Ja madammeke ons Belle is aan het bevallen en we moeten de kleine(n) warm houden. Weer een bedenkelijk gezicht aan de andere zijde van de toog, ja maar madammeke ons Belle is een Drentsche Patrijshond en die is kleintjes aan het kopen en ik heb geen warmwaterblaas niet meer.

Mevrouw de apothekeres kijkt dan al veel opgeluchter. Het is niet voor zo iemand die aan thuisbevallingen doet en iets in het schild voert, sla de gazet maar eens open dan weet je dadelijk waarom madam raar keek.

Kortom, als je het niet gewend bent is er altijd wel iets dat onverwacht om de hoek komt kijken. Gisteren waren dat een warmwaterblaas en zes Drentenpuppy’s

Belle

Hier zie, den Barrack weet het al…

En zonder raad aan ons te vragen zie. Dit artikel heeft ons baasje daarstraks voor mij voorgelezen uit de krant. Hadden jullie al ooit van zo’n gewilde kruising gehoord.

Een labrador en een poedel, en dat zou een allergie-proof frakske aan hebben. Wij zouden eerder denken dat het zou ruien met krollekeshaar. Weer verkeerd gedacht baas. Maar ja dat is Amerika daar, en in Amerika en tegenwoordig ook China hebben ze altijd iets anders, groters of vreemder, dan op een ander.

De kindjes van den Barrack en zijn madam krijgen dus een “labradoodle”. Amerika’s First Dog is een labradoodle, wat binnen enige tijd de nieuwste rage en rashond mét papieren zal zijn aan de andere kant van de oceaan.

Geen Drent in “The White House” , het was nochtans een  fijn voorstel van ons, vonden wij zelf. Voor een naam moet den Barrack ook niet lang zoeken. Wij hebben hondennamen met een H massaal in voorraad. Met dank aan de “denkers” trouwens.

Als we weten wat er komt aan pups gaan we ons met de praktijk van het namen toekennen bezig houden.

Belle

Kom aan Bellemieke….

’t Baasje gaat zich ergens opsluiten want hij heeft een stopwoord momenteel . “Nog niet” is zowat  het meest gebruikte als ‘m zijn hoofd buiten de deur steekt.

Ons Belle moest eens beseffen hoeveel supporters en sympathisanten ze overal heeft. Ze zou zelf de mail’s en telefoons maar eens moeten beantwoorden met van die klein oogjes van te weinig slaap, zoals de baasjes.

Ondertussen loopt ze wat rond in huis, dan wil ze nog eens buiten, terug binnen, nog eens buiten, op zoek naar een schuilplaats om een nest te maken. ’t Vrouwtje heeft Belle daarstraks onder de aanhangwagen moeten onderuit halen. Ze is daar wel haast plat op haar buik moeten gaan liggen op de oprit om aan Belle aan te kunnen.

Als de geburen en de lezers van het blog ons zouden bezig zien waren er toch verschillende bij die hun wijsvinger naar de zijkant van hun hoofd zouden brengen.

De natuur zijn gang laten gaan maar het wel goed in ’t oog houden voor als er iets mis moest gaan. Dat is zowat de raad die je van “de kenners” krijgt. En dat zijn wij nu al twee dagen aan het doen…met klein oogjes !

Jan & Simonne

Een reactie uit Wallonië op ’t overlijden van Bas

Eén reactie sprong er uit, vond ’t baasje, uit de lange reeks reacties op ’t blog,  in de mailbox, aan de telefoon, langs de straat bij de wandeling met Belle, in de winkels waar ’t baasje kwam.
Ze komt van Myriam Van den Bosch uit Hannuit provincie Luik, en ’t baasje was er bijzonder door “gepakt”: Hier komt ze:

SLAAP ZACHT BAS

Bericht:
Beste Jan en Simonne,

Raar hoe men iemand virtueel kan ontmoeten en leren kennen, en zelfs bevriend worden zonder elkaar nooit te hebben gezien.  Gewoon omdat wij door diezelfde en rare liefde voor honden en meer bepaald voor Drenten zijn gedreven. 

Zo heb ik Bas een paar maanden toevallig leren kennen via uw blog en had ondertussen er een bijna dagelijkse gewoonte van gemaakt om even een kiekje te komen nemen vooral nu dat de pups van Belle op komst zijn.  Ik geloofde mijn ogen niet toen ik vandaag het bericht las dat Bas er niet meer was.  Ik ben echt ontroerd en begrijp hoe diep het verdriet kan zijn wanneer je trouwste vriend zo plots heengaat, en kon het niet laten om jullie een mailtje te sturen.  Het is ons over twee jaar overkomen toen wij onze Babette (een labrador) op amper 9,5 jarige leeftijd hebben moeten laten inslapen na twee maanden lijden aan een soort maagkanker.  Ik heb er nu nog verdriet van en kan ze nog missen als ik naar haar foto's kijk alhoewel ondertussen een vrolijke  Drent ons gezin is komen vergroten en enorm veel plaats neemt.
  
Waarom een Drent is puur toeval, ik had er eigenlijk nog nooit eentje gezien behalve misschien in Zeeland waar wij vroeger met onze drie dochters soms gingen fietsen.  Als het aan mij had gelegen had ik zeker nog voor een labrador gekozen maar de kinderen en mijn man vreesden ervoor dat wij teveel zouden vergelijken en dus liever niet.  Toevallig viel een van mijn dochters op de "Epagneul à Perdrix de Drenthe" (want ja ik ben vergeten te zeggen : wij zijn franstalig - wonen in Hannuit (provincie Luik)).  Op de foto's leek die als twee druppels water op onze Tom , een gekruisde jachthond, die wij vroeger van een familielid hadden gekregen (mama was een Bretoense epagneul en papa griffon).  En volgens de beschrijvingen op verschillende websites van dit ras was het een ideale familie-hond.   Na een bezoek bij een fokker in Meer waar we ze te zien kregen en ook konden horen over zijn zacht en aanhankelijk karakter, waren wij meteen verkocht en zijn wij  Floyd verleden jaar gaan h
 alen.  Ondertussen in onze flinke "zoon" dik anderhalf jaar, weegt rond de 40 kilo en is uitermate groot (maar 't valt goed mee, want "baasje" is trouwens ook 1,95 m).  Een géant des Flandres !

Wij zijn dolgelukkig (en hij ook) dat wij elkaar hebben gevonden en ik ben zelf zo fanatiek geworden dat ik bij de Belgische Patrijshond vereniging ben aangesloten en veel op Internet snuffel op zoek naar  getuigenissen en Drentenbelevenissen waar ik telkens onze Floyd in kan terugvinden.   En zo ben ik onlangs op uw blog terechtgekomen.  Ik vind hem zo leuk en aangenaam om te lezen.  Heel tof ook het idee dat alles door de honden zo vrolijk en levendig wordt verteld.  Ik ben Franstalig (maar van Nederlandstalige ouders), en uw verhaaltjes helpen mij om mijn Nederlands wat bij te houden, dus een nuttig tijdverdrijf ook. 

Wij waren bijna van plan om jullie te komen groeten op de strandwandeling verleden week  Tot op het laatste hebben wij getwijfeld maar het is toch meer dan twee uur rijden van bij ons en we moesten dan ook zo vroeg uit de pluimen.  Zelfs Floyd slaapt in 't weekend graag lekker uit want in de week moeten wij voor het werk rond 6 uur opstaan.  Ik heb er nu wel spijt van dat ik Bas niet in den lijven heb kunnen zien.  Ik wens jullie veel sterkte maar het is al een troost dat hij zo lang en zo goed geleefd heeft en zonder lijden is vertrokken.  En wie weet ontmoeten wij elkaar op de lentewandeling volgend jaar en kunnen wij met Belle en nakomelingen kennismaken.  Papa Zeppos hadden wij tijdens de lentewandeling van dit jaar ontmoet. 

Veel geluk met de pup's, ik blijf met ongeduld op jullie site kijken.  
 
Groetjes uit Hannuit
Myriam Van den Bosch

Ps : sorry indien het Ndls niet perfect is.    Onze hond blaft ook in het Frans 

Mooi hé, vonden wij ook, en daarom heeft ’t baasje aan Myriam gevraagd dat hij haar reactie hier mocht plaatsen. Wij kijken uiteraard uit naar een “fysieke” ontmoeting met onze Waalse Drentenvrienden, tot op de volgende Drentenwandeling Myriam & Familie en vooral Floyd.

Belle

Met een H…

Zo moeten de namen van de puppy’s beginnen dit jaar. Althans volgens de Koninklijke Maatschappij Sint Hubertus die de stambomen in België toekent.

Franca in Sigogne, blogmaatje en inwijkeling in Frankrijk met Nederlandse roots vroeg of ze medezeggenschap kon krijgen bij het namen kiezen. Het baasje heeft haar terug gemaild dat hij voor alles openstaat maar dat er regels bestaan. Zoals die van Sint Hubertus…

’t Baasje was er al enkele tijd mee bezig, hij wou graag namen rond een bepaald thema.

Dit omdat, zegt ‘m, het plezierig is als tijdens een wandeling met verschillende Drenten en je roept een naam je direkt weet uit welke familie de hond afkomstig is.

Zo was hij bezig met hondennamen die ook de voornamen waren van Hollywoodsterren,

Halle (Berry), Hannah, Heidi, Hank, Harold, Harpo, Hoss,Humphrey, en nog enkele andere stonden al op een provisoir lijstje.

En nu kunnen jullie aan de slag, operasterren, geleerden, popsterren, en zo verder. Laat je fantasie de vrije loop maar hou het aub een beetje kort en krachtig. Namen als Nabukodonosorrekedeneerste mag niet meedoen en beland direct in het verticale klassement. Er zijn ook een paar namen waar het baasje allergisch voor is, hij krijgt boebbelen, uitslag, tranende ogen en haaruitval van deze namen, ze beginnen nog met een H ook nog. Géén Hilton en gééén Hyacint aub, niet als voornaam en ook niet als achternaam.

Het baasje gaat voor de toekenning van de namen de bestuursleden van de Belgische Drentenvereniging vragen om te jureren, dat zijn allemaal onschuldige en te vertrouwen mensen. Dus geen gezever wat de kundigheid en eerlijkheid betreft.

Aan de slag beste lezers, vrienden, bloggers, wij zitten te wachten op elk goed voorstel…

Belle

11 november, en we zijn in Belgenland…

En dat is vele jaren geleden vertelt het baasje mij. Het is heel dikwijls een lang weekend zoals ook dit jaar en de baasjes trokken dan gewoonlijk naar Frankrijk. Dit jaar dus niet. Ik denk dat ik er voor iets tussen zit…

Moesten de puppy’s deze week niet aangemeld zijn dan waren wij nu inLa Magdeleine. Er zijn dan wel geen wereldschokkende zaken te beleven daar, maar ’t baasje gebruikt die periode voor het winterklaar maken van huis en tuin.

Waar het hoofdbestuur wel aan mee doet als ze op 11 november ginds zijn is de viering van de gesneuvelden aan het monument bij het gemeentehuis.  Raar hé, hier in België hebben ze dat nog nooit gedaan, en ginds waar er zeker geen verwanten betrokken zijn in gans het oorlogsgebeuren daar gaan ze wel naar het monument en de viering.

De oorzaak ligt anders, 8 mei en 11 november is nog altijd een dag van bezinning voor de Fransen, beide dagen zijn ook nog officiële feestdagen. Wat het zo speciaal maakt voor de baasjes is de “Vin d’ Honneur” na de viering aan het monument, het is een kleine receptie aangeboden door het gemeentebestuur. De baasjes hebben deze gelegenheden telkens aangegrepen om contact te maken met de andere dorpsbewoners, kwestie van de integratie te bevorderen, en dat is heel goed gelukt.

Tieb jaar geleden waren zij de enige buitenlanders aan het monument, dat werd heel sterk geapprecieerd door burgemeester en dorpsgenoten, het baasje heeft dat in de loop van het jaar dat volgde heel sterk aangevoeld en dat ook verteld aan de Engelse inwijkelingen. Die kwamen het jaar daarop ook aan het monument en heden is het haast een Europese aangelegenheid, “van de geallieerden” zullen we maar zeggen.

Bij die Engelsen valt er nog iets speciaals op. Zij hebben die dag een klaproos op de revers van hun jas. Bij navraag blijkt die “poppy” een aandenken te zijn aan de slagvelden rond de IJzer. De schoonvader van onze buur Geoffrey Edwards declameerde er dan ook nog “In Flanders Fields” “ Where the poppy’s grow” bij. Aangrijpend… zo'n 800 kilometer van de IJzervlakte weg.

Belle

’t Mag gaan gebeuren…

't Baasje heeft het daarjuist nog gezegd, ‘k krijg medelijden met ons Belle en ik wil geen medelijden, ik wil puppy’s ! ! !

’t Baasje noemt mij nu ook al “ons lief dikkertje” en ik wil niet dik zijn, ik wil puppy’s ! 

’t Baasje zegt dat mijn tepeltjes al bijna in de plassen hangen als we gaan wandelen en ik kan mij niet meer goed oprollen als ik in de zetel wil slapen.

’t Baasje duwt elke morgen een thermometer in mijn poep om mijn temperatuur te meten, dan zit ‘m daar mee te tellen 37,5  37,6   37,7 , als mijn temperatuur 1 tot 1,5 ° daalt dan zal het binnen de 24 uur gebeuren zegt Dr. Nelly. Als compensatie voor die thermometer in mijn achterste krijg ik dan wel een lekkere koek, da’s ook al iets nietwaar.

Deze namiddag zijn we een warmtelamp gaan halen om boven de puppy’s te hangen, 27° moeten die het de eerste weken hebben heeft ’t baasje ergens gelezen. ’t Zal niet slecht zijn onder die lamp denk ik, jullie weten waar je me kan vinden hé…

Dat ’t al maar snel zaterdag is, dat is dan 63 dagen geleden dat de Zeppos het achter mij “op zijn hondjes” gedaan heeft, maar ik zit wel met de gebakken peren hé…

En dan heeft den baas daar nog wat porno foto's van gemaakt ook, de gefrustreerde !
 

Belle

Top 100 !

Hij heeft het verdemme gedaan onze Bas, postuum heeft ‘m zichzelf en ons Belle de top 100 van het seniorennet binnengeschreven !

Vijftien jaar heeft hij dat eigenlijk dagelijks gedaan, elke dag de bazen weer verbazen. (dat rijmt nog ook, straks gaat ge hier nog echte poëzie lezen). Er was elke dag wel iets waarvan de baasjes tegen elkaar zegden, kijk nu daar, wat spookt ‘m nu weer uit.

Belle, ook geen domme, heeft haar zintuigen goed gebruikt om zijn kuren over te nemen, soms zelfs te verfijnen. Eén zaak heeft ze overgenomen van Bas wat het baasje niet zo zint en waar hij ooit nog eens het verschot van gaat krijgen. Als ze met de auto mee gaat zet ze zich net als Bas voor de deuropening van de auto en wacht tot het baasje haar een zetje geeft onder haar achterste.

Bij Bas was het omdat de auto te hoog was, en Bas te zwaar om nog zo hoog te springen.

Bas is wel steeds in die hoge auto’s gesprongen, alleen in de laatste niet meer, die stond trouwens nog tien centimeter hoger dan de vorigen en toen was Bas ook al elf jaar als die gekocht werd.

Top 100 op het seniorennet halen, wie heeft zoiets ooit kunnen vermoeden , dat zoiets kon met dagelijkse hondenverhaaltjes ?

Belle gaat het in elk geval voortzetten, vanaf volgende week, of vanaf het einde van deze week samen met de puppy’s die onderweg zijn…

Belle

We houden het zo…

Carine, Michka, Patty en Freddy, Franca, en Jan hebben binnen de kortste tijd gereageerd op de vraag of we de naam van het blog behouden als Bas & Belle of herbeginnen met een nieuwe blognaam.

De eerlijkheid gebied ons te zeggen dat het de meest trouwe lezers zijn van het blog die hier hun mening gaven. Zij hebben dik gelijk, het blog heeft zijn trouwe lezers, fijne lezers en die mogen inspraak hebben.

Zij zijn ook van mening dat Bas als “medestichter” van het blog recht heeft op een blijvende naamvermelding. Het maakt het ons ook makkelijker van Bas nooit te vergeten, en het zal gaan zoals het altijd gaat, zoals bij een goeie wijn. Bas gaat met de dag een betere kameraad worden. We gaan met plezier zijn fratsen herinneren en zijn lawaai maken vergeten wanneer ‘m een vliegtuig of luchtballon zag.

Laten we het gewoon zo stellen: Bas & Belle Forever...

Belle