Er was eens… een modern sprookje in afleveringen, deel 3
Het Kiki verhaal…
Er waren bij de geboorte en de dagen nadien nog wel een aantal toevalligheden die tot op heden nog helder in mijn hoofd zitten. Zo belde er iets voor elf uur tijdens de bevalling een dame of zij mocht informeren of zij in aanmerking kwam voor een puppy. Van het moment dat ik goed en wel wist wat ze echt wilde riep Simonne vanuit de woonkamer “Jààààn , nummer acht komt er aan”. Ik heb die dame nog snel gevraagd van tegen de avond aan nog eens terug te bellen want dat het echt niet het goede moment was. En laat nu dat die dame , Sybille is haar naam, ook onze achtste geborene, Kato, heeft gekozen…
Het verhaal gaat zijn gewone gangetje zonder uitschieters, Nelly kwam geregeld, heel vrijblijvend regelmatig eens binnenwippen naar wat zij ook een beetje als “haar” nestje beschouwde. Wat is het toch een schat van een dierenarts en een fijne vriendin ! ! !
Na een dag of twaalf begon het een plezant nestje te worden voor ons, de oogjes werden fijne spleetjes (precies Chinese Drentjes) en al snel kwamen de typische blauwe puppy oogjes helemaal open, Ook de oortjes openden zich en vanaf dan werden het echte hondjes. Ook omdat ze nu begonnen te beseffen dat ze die pootjes onder hun lijfjes moesten krijgen, en dat lopen makkelijker was dan kruipen.
Voor Belle begon nu de zwaarste tijd. Die slokkoppen vroegen steeds maar meer van de milkbar en ze deden dat niet echt “beleefd”. Het was een gewroet en gedrum om bij de beste tepel te geraken. Dat deden ze met hun alsmaar langer wordende naaldscherpe nageltjes en vanaf het moment dat ook de tandjes tevoorschijn kwamen was het voor de arme Belle niet meer te harden. We besloten dan ook maar de puppy’s wat sneller te leren slabberen en een goede artificiële puppymelk op basis van geitenmelk te geven.
Dat werkte goed en uit ervaring wisten we al dat de moeder én de puppy’s er verzot op waren. Bij haast alle moesten we het snuitje maar even in de melk te drukken of de pups gingen dadelijk aan het snoetlikken en slabberen uit het kommetje (een klein glazen asbakje). Enkel Kiki niet ! Die bleef halsstarrig de tepel verkiezen, wat eigenlijk niet zo erg was, want nu had ze de zeven tepels voor haar alleen. Na een dag of twee tegenwringen leek het haar dan toch ook wel lekker die melkpoeder uit de grote emmer. De melk was zorgvuldig geprepareerd door ’t vrouwtje en in puppyflesjes met aangepaste speen lekker warm gemaakt op lichaamstemperatuur in de microgolfoven.
Enkele dagen later kregen ze al puppy melk gemengd met gecutterde puppybrokjes, en wonder boven wonder, het waren “propere” eters. Ze hingen tenminste niet van kop tot voet vol met die smurrie dat men voedsel noemt. Voor Belle was dat echter feest want haar wachtte de taak om de puppy’s terug netjes en proper te krijgen tegen dat er bezoek kwam.
Want die bezoekers stonden als het ware al aan de voordeur te dringen met z’n acht + aanhang. Acht kandidaten voor een pup + wijzelf die Kiki voor ons zouden houden. Met Marian hadden we afgesproken dat het de oude 16-jarige Max zijn dood zou worden wanneer we hem het nog zouden aandoen van bij hem nog een pup van acht weken te zetten. Dat had Marian ook al wel voor zichzelf uitgemaakt dat ze dat “de directeur”, alias voor Max, dat niet kon aandoen.
Maar toen de puppy’s haast zes weken waren kreeg oude Max vocht op zijn longen. In die mate zelfs dat het voor hem beter was van Max te laten inslapen. Het was een goed en lang leven geweest aan de zijde van het beste hondenbaasje ter wereld en grote omgeving. Maar voor ons fokkers was er nu wel een probleem… wij hadden geen hondje niet meer gereserveerd voor Marian… Tenzij, tenzij…. Inderdaad, dat wij Kiki, onze Kiki, (daarom spreken wij nog steeds van “onze” Kiki) aan Marian zouden presenteren !
Het was wel niet echt diplomatisch van zomaar naar Marian te bellen op het moment dat haar gemoed nog vol zat van het verlies van Max, maar even telefoneren naar enkele vriendinnen van haar deed ons toch besluiten van haar van ons voornemen in te lichten…
“Nu ja, ik weet niet, ik denk nog te veel aan Max, ik laat -later- nog wel iets weten” dat was Marian’s antwoord. Dat was voor ons geen probleem, Kiki moest toch nog minstens 2 weken bij ons blijven tot ze acht weken was. Maar terwijl ik een boodschap gaan doen was had Marian al terug getelefoneerd dat ze nog dezelfde dag kwam kijken. En toen ik van de boodschap terug thuis kwam was Marian al onderweg van Arnhem naar Vosselaar.
Hoe Marian dan de komst van Kiki in haar kennissenkring aankondigde, laat ik vrij aan hen dat zelf te verhalen in de reacties hier onder. Herma zal dat bvb met veel plezier nog eens terug vertellen.
Supermaan...
1 reactie op dit bericht
Luna
Helaas was hier niets te zien door de bewolking. Zo'n maan hoort echt wel bij de tijd van het jaar. Alle oude Sinterklaas plaatjes van Sint op het dak gezeten op zijn schimmel, en op de achtergrond een grote mooie volle maan!