Hulp, Diftar...

Mopje van een blondje...

Dit mopje vond ik deze morgen bij mijn mail. Ik kreeg ze toegestuurd van Annemie.

Laat Annemie nu zelf blond zijn en dat blond van haar is niet “van ’t fleske”.

Twee bowlingteams, de ene allemaal blondjes en de andere brunettes, charteren samen een dubbeldekkerbus om mee te doen aan een toernooi.  Het team van de brunettes zat in het onderste gedeelte van de bus, de blondjes boven.  Beneden in de bus, bij de brunettes, ging het er heel plezant aan toe.  Zingen, moppen tappen; de ambiance zat er goed in. Tot het één van de brunettes op viel dat het boven bij de blondjes wel héél stil was.  Ze besloot poolshoogte te gaan nemen en ging naar het bovenste gedeelte van de bus. Wanneer ze boven kwam zag ze alle blondjes heel angstig in de stoelen zitten, allemaal met opengesperde ogen rechtdoor starend, de leuning van de zetel voor hun zo hard vastklampend dat hun knokkels er wit van zagen.  De brunette vroeg : "Wat is hier allemaal aan de hand.  Bij ons beneden zit de ambiance er goed in...!".  Eén van de blondjes keek verschrikt op, slikte hard en fluisterde : "JA, MAAR JULLIE HEBBEN WEL EEN CHAUFFEUR"

Jan

Mooi weer en dus buiten !

In de tuin, onderweg naar het dorp en in ’t bos. We zijn vandaag niet veel binnen geweest. Juist om een slaapke te doen na weer een uur hard labeur met spelen en vechten onder elkaar. ’t Baasje zegt dan, als ‘m weer in een culturele bui is, dat we een “pas de deux” aan het dansen zijn.

We staan dan rechtop tegen elkaar aan en draaien zo rondjes terwijl we elkaars oren tussen onze tanden hebben. ’t Baasje heeft daar een filmpje van gemaakt maar op een mooie regendag zal ‘m nog eens moeten leren hoe hij dat op ’t www moet krijgen.

Ook op ’t voetpad als we naar ’t dorp gaan voor inkopen gedragen we ons alsmaar beter, we crossen niet meer als kiekens van links naar rechts over het voetpad. Voor het baasje was het een overlevingstocht zaterdag in de hoofdstraten van Turnhout. Overleven in de zin van rechtop blijven en niet over de leibanden te struikelen.

In ’t bos was die “vriendelijke, beleefde” mens blijkbaar niet thuis. Als ‘m op ’t werk ook zo handelt als gisteren tegen ons zal dat een hele leuke collega zijn. Ons wandelmaatje Jef, die we regelmatig ontmoeten en dan samen verder wandelen vertelde dat dat creatuur zo’n bekendheid heeft. Die is van mening dat ‘m moet betalen voor een goeiemorgen of een vriendelijk woord. Je zal zoiets als buurman hebben !

Voor ons dus een heel leuke dag, gewandeld, nog eens gewandeld, en  nu staan we weer te dansen in de tuin, en ons moe staat ons luidkeels aan te moedigen. Wat moet een Drent nu nog meer hebben op één dag ?

Belle, Hera & Heros

Tibo, Max en ambras…

Nu komen wij al jaren in “ons” bos, en al jaren mogen wij daar vrijlopen, nooit heeft iemand ons een opmerking gemaakt dat iemand bang was van ons, tot deze namiddag…

Een koppel was aan de achterzijde van hun tuin snoeihout haksel binnen aan het doen, hun kleine kinderen waren bij hen en bij het naderen zag het baasje dat het jongetje met stenen naar ons begon te werpen. Bij een opmerking van het baasje dat je zo stoute hondjes maakt kregen we een scheld tirade van de ouders over ons. Zij waren bang van honden, wij waren al de vijftigste die hun kinderen bang maakten, hij zou wel eens een hond aan zijn riek steken. Kortom een belevenis die geen herhaling hoeft.

Het baasje kan er misschien eens een kaartje in de brievenbus stoppen van “de blauwe hond” voor de kinderen en een beleefdheidscursus voor de ouders. Het baasje heeft ervaring met kinderen van zulke ouders, er is dan van de leerkrachten in de school verwacht dat zij hun kinderen beleefdheid bijbrengen… Voor de ouders zou zoals vroeger, beter een dreun tegen hun oren passen zegt ’t baasje.

Iets verderop kwamen we Tibo weer tegen, die was ook weeral verheugd ons te ontmoeten, ook Golden Retriever Max was in het bos samen met vrouwtje en het zoontje van ’t vrouwtje. Samen hebben wij dan de toer door het bos afgemaakt, Belle moe, Tibo moe en de pup’s … keimoe van het volgen van die grote honden in het bos…

Het is héél stilletjes geweest de uren na de wandeling.

Belle

Eentje om na te vertellen zonder spiekbriefje…

 De herder en de manager

Verdorie toch…

Rats vergeten gisterenavond zie… een foto te nemen van Hercule en zijn vader de Zeppos samen met moeder Belle. ’t Baasje heeft het te druk moeten uitleggen met Peter zegt ‘m.

Gisterenavond zijn wij  Hercule zijn stamboom gaan brengen. Ook hij is geweldig gegroeid en een flinke brok geworden. Mooie stevige Hercule mogen we wel zeggen. De combinatie van grote stevige Zeppos en de zachte mooie Belle zeggen de beide baasjes.

Blijkbaar is hij al even aanhankelijk en speels als ons Hera en Heros die ook hun “flodderbeurten” meermaals per dag hebben en dan nog eens om een dikke knuffel komen.

Belle heeft het er nog eens goed van genomen, ravotten met Zeppos is nog altijd een top prioriteit als ze de mogelijkheid heeft. Dat is geen bevlieging van ’t moment, dat heeft ze al van de  eerste ontmoeting en toen was ze nog maar vier maanden. Hij is voor haar nog steeds hét jeugdvriendje bij uitstek…

Ook met Hercule heeft ze zo gespeeld dat ze uitgeteld waren tegen het moment dat we huiswaarts togen. Oudenaarde – Vosselaar , daar heeft Belle niet veel meer van beleefd…

‘t Baasje

Drie en een halve maand…

Drie en een halve maand is er tussen foto één van 12 november ‘08  en de foto van gisteren 26.02.09. Haast ongelooflijk dat het pas geboren rozige mormeltje van de eerste foto op zo’n korte periode kan uitgroeien tot een kleine hond. Pup nog wel, maar wel een wezentje dat zelfstandig samen met broerlief door het bos achter zijn moeder aanholt.

Dat hondje dat ook de bevelen “kom en zit”  feilloos uitvoert als de baas er om vraagt, dat al laat blijken een eigen willetje te hebben en af en toe al eens tot de orde dient geroepen te worden door moeder Belle of door de mensenbaasjes…

Hera in drie foto’s , de laatste gisteren samen met Dr. Nelly, die er ook bij was als ze het levenslicht zag en haar nu de laatste verplichte  vaccinatie geeft . Nu is ze volledig Europeaan en mag ze de grenzen over alsof ze nooit iets anders gedaan heeft, volgende week al eens proberen zie….

Belle

2 x verrassing

Deze morgen zijn we de dierenkliniek nog eens gaan opzoeken, ditmaal voor de laatste puppy  pikuren en de buitenland pikuren.

Bij aankomst wordt gans de roedel, op de baasjes na, gewogen. Daar kregen we de eerste verrassing te verwerken. Heros gaf 14,650 kg op het display, Hera, altijd de lichtste van het nestje geweest, met 310 gram geboortegewicht, gaf 12,500kg aan.

Flink gewerkt van ons gastjes , gezonde gewichten voor hun leeftijd van 3,5 maand. Beter kan niet zegt Dr. Nelly. Voornamelijk tijdens hun puppytijd mogen ze niet te dik zijn, er mag nog een ribbetje gevoeld worden.

De tweede verrassing krijgen we bij het onderzoek van Dr. Nelly, Heros en Hera zijn al tanden aan het wisselen. Goed nieuws dus dat die aartsscherpe naalden aan het uitvallen zijn. Dat geeft minder krassen op armen, gezicht en overal waar ze hun tanden kunnen inzetten bij het ravotten.

Het is dus nu oppassen dat we bij het spelen met de pups niet te hard gaan trekken met de koord. Bij Belle staan de onderste tanden wat naar voor, resultaat van trekken en spelen wanneer ze nog heel jong was en na het tanden wisselen.

Mijn drie pups zijn toch weeral voor de volle 100 % gezond verklaard, oh ja…Drie pups? Harry was ook deze maal samen met ons op dokters bezoek…

Belle

Ik en mijn kroost…

Begin volgende week zal ik al mijn puppy’s nog eens ontmoet hebben. Vorige zondag zijn we naar Harko in Oostkamp geweest, morgen gaan we naar pa Zeppos en Hercule en tijdens het weekend gaan we waarschijnlijk naar Zoutleeuw naar ons Hadise.  Harry hebben we deze morgen nog ontmoet bij Dr. Nelly voor onze laatste pikuren en morgen gaat die ook nog samen met ons naar de hondenuniversiteit.

Dan zijn alle stambomen rondgebracht en kunnen we aan een volgende episode beginnen denken. In het bureau komen weeral grote en meerdere pakken te staan, dat is gewoonlijk een signaal dat er bagage gemaakt wordt voor het vertrek naar Frankrijk.

Voor Hera en Heros is het dan al de tweede maal dat ze de reis naar La Magdeleine maken, de eerste maal was tijdens het Kerstverlof, alle zes de puppy’s nog mee en we moesten toen nog in de bench de reis maken. Nu zijn de pups groot genoeg om de reis op de achterbank te maken, dan kan het baasje de koffer terug gebruiken waar ze voor gemaakt is, om koffers in te vervoeren.

Het heeft al lang geduurd want  andere jaren hadden we rond deze periode al enkele weken in de Charente doorgebracht. De komst van mijn pupjes heeft dit jaar toch wel enige veranderingen in het gebruikelijke tijdspatroon teweeg gebracht. Vanaf volgende week gebeurt het dan weer, in ’t frans luisteren, engels blaffen en in ’t vloms onder ons voeten krijgen… Zeg nu nog dat wij geen “wereldhondjes” zijn, ikke en mijn kroost !

Belle

Goed uitkijken…

Het is goed uitkijken geblazen om het verschil dadelijk te merken tussen mij en Heros, met Hera is er geen probleem met haar witte snoet maar die twee bruin kopkes doet verwarring ontstaan.

Als we rondlopen is er ook geen probleem, dan is de witte kraag van mij een goed merkteken, en in grootte heeft Heros mij ook nog niet ingehaald. Die grootte is echter nog maar een kwestie van weken zegt het baasje. Heros groeit als kool en zal waarschijnlijk een stuk groter worden als ikzelf, den aard van de vader zeker ?

Aan de maat van zijn poten te zien gaat Heros een hele grote Drent worden, ook zijn poten zijn lang en dik, echt de bouw die een goede jachthond nodig heeft.

Blogmaatje Anastacia meldde het vorige week al dat ze nog weinig verschil zag tussen Heros en Belle. Zeker op foto, als ze niet samen op de foto staan en enkel de hoofden te zien zijn is het onmogelijk als niet eigenaar het verschil te merken.

Een hint voor de lezers die ook het verschil niet zien, op wandeling heeft Heros steeds een blauw halsbandje aan, Hera heeft een rood halsbandje en ik moeder Belle heb enkel een metalen halsband/ketting…

Belle

Over zijn toeren gedraaid…

Wat er in de lucht hangt weet het baasje niet maar een feit is dat die jonge generatie vandaag totaal flipte. Het begon al vroeg in de namiddag, ze moesten en zouden naar het bos, liefst zo snel mogelijk…

Resultaat zijn dan een paar minihondjes die de grote bazen naar het bos proberen te sleuren. Dat lukt ze met de dag beter wegens weeral gegroeid en meer kracht.

Toen ze los mochten zagen ze in de verte een golden onze richting uitkomen, aanvankelijk dachten we dat het Tibo en zijn baasje waren maar dichterbij gekomen bleek het om Casper te gaan. Die waren we vorige week al tegengekomen maar Tibo hebben we weeral meer dan een week niet gezien…

Heros heeft zich dan eens onnozel gedragen tegenover Casper, die liet die “snotneus” maar kuren verkopen, hem kon het viel schelen.

Achteraf heeft ‘m dan mij en Hera proberen uit onze tent te lokken en ook zo ’t paljaske uit te hangen, maar ook bij braadde zijn haring niet. Dan is ‘m, waarschijnlijk uit gespeelde frustratie maar beginnen op en neer hollen op het bospad. Just een kieken zonder kop zegt het baasje maar vermakelijk was hij wel de showmaster…

Belle en Hera

Terug zoals zaterdag…

De wilde zondag met bezoek aan broer Harko en de kennismaking met de zee zijn na een rustdag goed verwerkt.

We “vliegen” terug door keuken en living, als ’t vrouwtje nog eens met de meubels wil sleuren omdat er nog eens verandering moet komen…geen nood wij helpen met volle overgave. We kunnen nu al respectievelijk zo’n 12 en 14 kg in de weegschaal werpen om iets te verplaatsen.

Een poef die voor de zetel staat verschuift dadelijk een halve meter wanneer we hem als tussenstop gebruiken als we uit de tuin komen aanlopen (uiteraard aan topspeed) en in de grote zetel willen springen. Die grote zetel is wel niet zo gewillig als die poefs maar toch heeft het baasje ‘m ook al terug op zijn plaats moeten zetten. Alles krijgen we verschoven als we maar samenwerken, “l’ Union fait la force” zetten ze dan in ’t wapenschild, bij Drenten klopt het alleszins…

We merken wel dat we het wat kalmer aan moeten gaan doen want het baasje pakt ons zo al eens wat meer bij ons nekvel en steekt dan heel vermanend zijn wijsvinger op naar ons. Teken voor wat te “freinen” zegt hij dan. Dat “freinen” blijkt uit het Frans te komen en betekent in ’t Vloms dat we wat moeten afremmen met onze “kwietenkuren”. ’t Is dan soms ook niet makkelijk Drentenpup te zijn bij onze baas, hij wil ons dan ook tweetalig opvoeden met het oog op ons vertrek naar Frankrijk binnenkort.

En dan vertelt ons moe (Belle) dat ‘m daar meer engels dan frans praat met de buren, en dat Fred en Harley ook beter luisteren als je met hen engels blaft.

Hera en Heros

Niet bestendig…

Zo fel en hevig ze gisteren waren, zo stil waren ze vandaag. Alle drie lagen ze vandaag meer op hun zij dan dat ze op hun poten stonden, ogen gesloten en af en toe snurkend.

Het is een tijdje geleden dat het hier nog zo stil is geweest, toch voor een ganse dag. Op Heros hebben we zelfs moeten wachten tot hij uit zijn bench kwam om de namiddag wandeling te gaan maken, ongelooflijk dat we zoiets nog kunnen meemaken met Drenten!

We zullen de rasstandaard toch nog moeten aanpassen, het woord “onvermoeibaar” is dan toch een rekbaar begrip…

Nu hoeft het baasje enkel de auto nog te stofzuigen. Daar zal ‘m dan maar een nieuwe stofzak in plaatsen om het niet halfweg het werk te moeten doen. Moest het baasje de auto kunnen uitschudden dan spraken we nu hier op de oprit van “Vosselaar plage”.

Nu vanavond zijn ze al wat actiever maar dat zal wel met honger en gevulde  etenbakken te maken hebben denken wij zo.

De Drentenkliek…

Naar vééél water…

Nadat wij dus in de auto waren gezet en ook Harko en zijn baasjes waren ingestapt zijn wij richting Blankenberge gereden. Ons moe (Belle) zegt dat zij daar al driemaal geweest is met de Drenten strandwandeling.

In Blankenberge was er een carnavalstoet aan de gang. Het baasje zegt dat is zoiets waar mensen zich verkleden en dan gaan die zotte dingen doen die ze anders niet durven. Ze zetten daar dan ook maskers bij op, een “mombakkes” zegt het baasje daar tegen in ’t Kempisch dialect.

Veel carnavalvierders hebben we niet gezien want het was omleiding en de enigen die versierd waren en mombakkessen ophadden reden met nen wit-blauwe motsiklet met een blauw flikkerlamp. Bovenop hun mombakkes hadden ze ook allemaal een dikke snor geplakt, maar plezant vonden die mannen carnaval niet want ze keken allemaal even zuur. Ze hebben ons dan zover rondgestuurd dat het baasje aan Ronny vroeg of dat die toer de sightseeing tour van de Blankenbergse buitenbuurten waren ?

Uiteindelijk zijn we dan toch aan ’t water geraakt. “Dat is nu de zee” sprak het baasje plechtig tegen ons. Op die manier moet Broeder Desiree van het 1° studiejaar zo’n een dikke vijftig jaar geleden tegen het baasje en zijn klasgenootjes gesproken hebben op de jaarlijkse schoolreis naar zee,  ZIEDAAR JONGELUI… DE ZEE,

Jongens, jongens, als ’t baasje toen ook zoveel lol gehad heeft als wij gisteren namiddag met z’n vieren op het strand. Belle heeft daar ook weer al wat vliegt of kan vliegen den duvel aangedaan, en wij maar proberen haar te volgen op onze nog korte pootjes. Keikapot zaten wij na een uur op dat strand.

Toen de baasjes nog iets gingen drinken, wij hadden van te voren al mogen drinken buiten, zijn wij onder tafel met z’n drieën in slaap gevallen. Al wat er nadien gebeurt is, weten we “van horen zeggen” van Belle, die is nog tien minuten langer wakker gebleven…

Belle, Hera & Heros

Op bezoek bij onze jongste broer…

Deze namiddag zijn we met ons drieën en de baasjes op bezoek geweest naar héééél ver. We moesten nog verder rijden dan naar onze pa en Hercule. Nu gingen we naar Oostkamp bij Bruhhe zegt het baasje maar op de borden onderweg stond overal Brugge, ’t baasje had  precies zijn tong en gehemelte verbrand, zo sprak hij.

Kom, er waren nog mensen ginder die zo spraken en wij verstonden ze allemaal heel goed, het baasje heeft daar onze Harko zijn papieren aan Ronny en Karine gegeven. Nu is hij ook zoals wij “nen Drent mé papieren”.

’t Was daar reuze plezant, die Harko heeft daar een vijver met grote roze vissen helemaal voor zijn eigen, de sjansaar begot… Ronny en Karine waren ook begonnen aan het opruimen van de grassen en struiken rond de vijver. Wij mochten dan ook onze gangen gaan rond en in het water, kei plezant mannen…

We konden ook achter elkaar aan crossen rond het huis, al de andere bewoners moesten maar maken dat ze uit de weg stonden als we uit de bocht of achter het huis uit kwamen, en ons moe heeft goed mee gedaan met spelen met ons, ’t was gelijk ook een pup van 4 maanden, was dat nu omdat ze hare jongste nog eens terug zag na zes weken ?

Toen we knoertmoe waren mochten we terug in de auto en in de reisbench, wij dachten dat het was om wat uit te rusten. We hadden onze ogen nog niet dicht of we hoorden dat Harko ook in de auto stapte, samen met zijn eigen baasjes. Toen wisten we het niet goed meer… zouden die mee terug naar Vosselaar gaan en zou Harko terug bij ons komen zoals vroeger ? Nu weten we het maar jullie nog niet hé… straks of morgen vertelen we meer, maar plezant is het alleszins…

Hera en Heros