Terug OK

Ja hoor, zoals beloofd is de link naar de Belgische Drentensite terug in orde, de webmaster heeft alles veel sneller gemaakt .

Kijken jullie ook eens op de Nederlandse Drentensite ? Er zijn bij de “herplaatsingen” op dit moment 5 (vijf) schatten van honden die door omstandigheden wachten op een nieuwe “superbaas”.

Bedenk wel dat hij / zij je haast verplicht van dagelijks zijn grote wandeling en beweging mee te maken. In ruil daarvoor krijg je een vriend voor het (honden)leven.

Een vriend die altijd goed gemutst is, steeds vrolijk naar je toekomt, ook al ben je maar vijf minuten weggeweest, en die steeds trouw aan zijn baas is.

Is dat iets voor jou ?

Bas & Belle

Hondenschrijfsels, het grote voorbeeld

Hoe komen wij, twee Drentsche Patrijshonden er toe om onze belevenissen op papier of een blog te zetten.

Wel, onze baasjes die nogal eens graag een boek lezen, hebben op ne schone dag de boeken van ene Peter Mayle ontdekt. Een Engelse schrijver uit de publiciteitswereld die de Franse Provence ontdekt en met zijn hele hebben en houden verhuisd is naar de Luberon.

De baasjes hebben ook een stek gevonden in Frankrijk en waren dus sterk geïnteresseerd hoe die Frans onkundige Engelsman het er van zou afbrengen in een haast Engels onkundige streek als de Luberon. Van uw fouten leer je het meest en van de fouten die een ander maakt leer je ook, maar kosten je niets… zei de baas.

Na enkele boeken over het leven in de Provence zoals “Een jaar in de Provence” en “Toujours Provence”, zet Peter Mayle zijn geadopteerde straathond aan het schrijven.

Opdracht: beschrijf het leven van een geadopteerde Franse straathond bij een Engels echtpaar in Frankrijk, gezien door de ogen van de hond. Het resultaat zijn een aantal verhalen, los van elkaar, gebundeld onder de titel “Een hondenleven”.

De baas zegt dat het een aanrader is voor allen die iets met honden of met Frankrijk te maken hebben !

De baasjes hebben met ontzaglijk veel plezier dat boek gelezen en herlezen, zodanig dat onze baas, wetende dat Drenten ook de nodige “intelligence” bezitten, ons ook aan het klavier heeft gezet. Deze week hebben we genoeg inspiratie opgedaan en aan de activiteiten te zien hier ten huize, zal het niet lang meer duren voor we ons verslag kunnen schrijven vanuit "La Douce".

Aan jullie om te zeggen dat we het er goed of slecht van af brengen.

Nog ne poot en ne natte lik van

Bas & Belle

Zo eindigt het meestal…

Je zou eerst “Rolex.. en “Zo begint het” moeten lezen om goed “mee te kunnen”.

Na de wandeling is meestal “onze pijp” uit.

Een uur en meer uw gangen mogen gaan in ’t bos laat zo zijn sporen na, zelfs voor een jonge hond.

Die jonge hond, -ik dus, Belle- heb gisteren behoorlijk naar mijn poten gekregen van de baas.

In mijn rush achter een konijn ben ik, -toen ik het konijn bijna te pakken had -, mee onder de afsluiting van de fabriek van Jansen Pharmaceutica geglipt.

Het konijn was natuurlijk foetsie, kleiner en vinniger dan ik, en waarschijnlijk al meer bedreven in het “onder den draad glippen”.

‘k Heb dan daar nog wel een lekker stinkend konijnkreng gevonden, wat ik wel niet meer terugvond was dat doorglipgat.

En daar zat ik dan, in ’t hol van de vijand, want de baas zegt dat ze daar nog proeven op dieren doen. Ik denk dat ‘m dat maar zegt om mij bang te maken want ze maken daar alleen maar spullen waar wij toch telkens weer terug gezond van worden.

Allee soit, ‘k zat daar met dat konijnenkreng in mijn bek ongelukkig te zijn, met aan de andere kant van het hekwerk ne kolleirige baas. Dat is wat ze noemen “tussen twee vuren zitten”.

De baas heeft dan het gat onder de afsluiting voor mij terug gevonden en de draad een beetje opgelicht zodat ik, - mét kreng – terug aan de goede kant van de wereld zat.

De baas heeft me nog eens goed bij mijn nekvel genomen en een goeie uitbrander gegeven. Waar het konijn én het konijnenkreng gebleven is mij tot nu toe een raadsel…

Op de foto zie je hoe het uiteindelijk geëindigd is

Belle

Zo begint het

Als je onze schrijfsels van gisteren hebt gelezen “Rolex en Breitling” begrijp je dat het, eens de tijd van wandelen aangebroken, we enkele technieken moeten aanwenden om de baas op zijn uurwerk te laten kijken.

Zo begint het dan… Wat ‘m ook aan het doen is interesseert ons geen lap, tijd is tijd !

Is ‘m aan het lezen, de Playboy, den Humo, Pascal of de Woef, ’t zal ons worst wezen.

Een poot op zijn schouder volstaat meestal wel, echt lomp is hij niet hé, na 14 jaar Drenten in huis heeft ‘m de basis van onze taal al wel onder de knie.

Als de baas echt aan ’t werk is, zo in de tuin, aan de computer of aan de auto, dan durven we wel eens aan zijn hemdsmouwen trekken of zijn hand in onze bek nemen.

Als ‘m het dan nog niet begrijpt, of niet wil begrijpen, dan zetten we de geluidsknop van het blaffen een halve toer hoger -Bas is daar super in met zijn zware basstem- En dan moet ‘m wel stoppen met zijn bezigheden, uit schrik voor geluidsoverlast in de buurt.

Bas & Belle

Rolex en Breitling

Zwitserse precisie dat is alom geweten die dure spullen van Rolex en Breitling. Als je nu weet dat onze baas tegen Jan en Alleman vertelt dat wij zo’n apparatuur ingebouwd hebben gekregen van moeder natuur, dan ga je toch wel eens even de wenkbrauwen fronsen veronderstellen we.

Toch kan de baas zijn (goedkopere) Seiko juist zetten op het uur wanneer wij uit wandelen willen.

Het is zelfs zo dat zomer- en wintertijd automatisch geprogrammeerd zijn bij ons.

Tijdens de donkere wintermaanden loopt de wekker af te 14 uur. Tijd baas, jas aan en wegwezen.

Dat verloopt dan zo geleidelijk naar 17 uur tijdens de zomermaanden. Baas, je niet te warm kleden want we willen er eens goed tegenaan gaan.

Slimme gasten die Drentsche Patrijshonden, zij zijn dan wel naar school (de hondenschool) geweest, maar een uurwerk lezen staat niet in de leerstof. Of het moest zijn dat we een dag gebrost hebben op dat moment.

Gewoonlijk begint het met een kef van Belle, zij begint dan aan mouwen en handen te trekken om de baas attent te maken op het uur.

Ikzelf, Bas, trek dan mijn grote klep met zware blaf open, wat wil zeggen dat ik 100 % akkoord ben met ons Belle.

Intussen is het al 14 uur geweest en hebben we de baas er op attent gemaakt dat ‘m zijn computer best afsluit en zijn bericht asap moet doorsturen. ’t Is onze tijd we hebben rendez-vous in ’t bos  met die andere viervoeters…

Bas

Pikuren

Vandaag was het dan zover, de geruchten bleken maar al te waar. Afspraak in “het binnenhof” dwz. de dierenkliniek in Beerse.

Iedereen vertelt me dat ik een rustige lieve Drent ben, maar dan kennen ze me niet als een bezoek aan de dierenarts gepland is.

Eerste strategisch plan: vier poten recht vooruit als vier geblokkeerde schijfremmen om niet mee binnen te moeten.

Plan twee: Eens binnen, zoveel lawaai maken dat zelfs de buren moeten wachten met telefoneren.

Plan drie: en het enige dat lukt, me zo verzetten dat ik niet op de onderzoekstafel moet.

Uiteindelijk gebeurt het onderzoek op de vloer en krijg ik toch een paar pikuren in mijn vel geprikt. Voor ’t buitenland en tegen de kwaadaardige vossen zegt de baas. Ondertussen zijn mijn ogen gecontroleerd, geen parasieten gevonden, er zit wat vet rond de piemel, en de prostaat is ook in orde. Geen bloedonderzoek deze maal, Dr. Dracula zal honger lijden vanavond.

Ik heb de laatste twee maanden een Yarvitan vermageringskuur achter de rug met als resultaat vijf en een halve kg gewichtsverlies. Met felicitaties van Dr Nelly voor de prestatie. De baas belooft op zijn kinderzieltje (?) dat ‘m nu beter gaat opletten dan na de vorige kuur.

Dat wil zeggen, geen kotteletterandjes, geen entrecotevet, en niet meer bedelen bij de koffietafel. Dàt noem ik nu een honds leven.

De algemene gezondheid is dus in orde voor een 14+ jarige. De baas krijgt dan gewoonlijk een brede smile op zijn face en ik krijg dan een goede knuffel maar ik krijg liever terug die kotteletterandjes.

Als die onderzoeken achter de rug zijn komt ons Belle aan de beurt, ik mag dan ondertussen in de auto wachten omdat ik toch het kot maar op stelten zet met mijn lawaai.

Belle krijgt enkel haar spuiten en moet geen onderzoek hebben, zij is nog maar twee jaar en heeft een blakende gezondheid, een blinde kan dat zien zeggen de bazen.

Na de namiddag wandeling, we hebben kennis gemaakt met een chocolat Labrador die we nog nooit gezien hadden, was de miserie van de voormiddag weeral vergeten en konden we aan onze namiddagdut beginnen.

Bas