Daar zijn ze nog niet aan toe…

Vorige week, nog in Frankrijk, heeft Belle nog maar eens een egel gevonden in de tuin. In tegenstelling tot vorige die ze in de velden, dood en zwaar gehavend, heeft gevonden is deze springlevend. Hoe ze er in slaagt deze egels uit de tuin naar de koer te verplaatsen is ongezien. Met enkele stekels neemt ze die vast met haar voorste tanden en zo draagt ze die egel de ganse tuin rond.

Bas destijds trok zich dat niet aan en liet haar maar begaan, de pups echter maken een hels kabaal als moeder met haar prooi aankomt. Uiteraard is dat steeds zeer laat op de avond of ‘putteke nacht’. Al een geluk dat er geen kleine kinderen meer zijn in de onmiddellijke omgeving, of bij de naaste buren.

Voor Hera en Heros zijn die prik en steekgevallen niets plezierig, ze tikken er wel eens tegen met een poot maar trekken dan onder luid geblaf snel terug. De egel zal wel gehoorschade hebben tegen de tijd dat het baasje zijn lederen las handschoenen genomen heeft om de egel buiten  de omheining te zetten.

Een vraag die zich telkens weer stelt, is dat nu die egel van gisteren of is dat weer een andere ? Het baasje zou ze eens een teken moeten geven zodat we er een boekhouding van kunnen houden.

Jan

“Ons bos” is er nog…

En we zijn het eigenhandig gaan inspecteren. We konden in ’t begin onze ogen wel niet geloven, zo was het bos verandert tegenover twee weken geleden.

Alle loofbomen hebben nieuwe frisgroene blaadjes en door het blad aan de struiken zien we de baasjes niet meer lopen in ’t bos.

De kuil met het stinkwater stond leeg, daar konden we al niet gaan drinken en plassen waren er ook al niet. Omdat ik al vanaf het begin dat ik los mocht het bos ben ingelopen heb ik me maar tweemaal laten zien aan de baasjes. Hera en Heros die blijven wel bij de bazen, ik ben voor ’t eten gaan zorgen. De konijnen doken echter telkens ik ze bijna had ingehaald hun pijp in, en van al dat graven krijg je verschrikkelijke dorst…

Ik ben dan ook direct naar ’t baasje gegaan toen hij riep om naar huis te gaan. En voor ik het vergeet…onze Heros is door de meiklokjes gaan lopen in het bos. Nochtans was hij nergens in geweest of in gaan rollen dat stonk. Om stank weg te krijgen moest ‘m et voor één keer niet doen.

Wij hebben voor de eerste maal in jaren een fris ruikend Drentje in huis !

Nu die andere twee nog zegt het baasje……….

Belle

Aprilse grillen…

Mooie opklaringen, de honden hun halsbanden aan en gaan wandelen, iets over halfweg je zelf verwensen dat je geen regenjas bij hebt, of loopschoenen, of een paraplu.

Het vervelende is dat je midden in de velden zit en er is nergens iets om te schuilen,  en de regendruppels zijn verdomd groot, van vijf ben je al doornat !

Niet dat mijn drie metgezellen er last van hebben, die rennen door het graan en de colza of er niets aan de hand is.

Tweemaal hebben ze ons zo zitten gehad gisteren, een kletsnatte baas en drie nog kletsnattere honden. Even later schijnt de zon terug zoals bij het vertrek van de wandeling. Vijf minuten later kijk je buiten en is het “duveltjes kermis”

Dan komt Belle aandragen met een kletsnatte tennisbal…spelen baas !  Dat de baas er dan niet op reageert daar kan ze enkel maar een diepe zucht voor laten. Voor de baas is het wel een ruzie met het vrouwtje gespaard, die is er ook niet dol op van een natte hond achter een natte tennisbal te zien lopen in de living…

We hebben dan de kachel maar terug aangestoken, dat was een schot in de roos voor Belle en co, op een vloek en een zucht lagen ze gerekt en gestrekt voor de kachel te drogen. We hebben er van de ganse avond geen last meer mee gehad…

Jan

Ze weet het nog…

Zonder twijfelen ging ze er naartoe, de plaats waar ’t baasje gisteren de egel in de braamstruiken heeft gemikt.

Ook de plaatsen waar die stinkegel de voorbije dagen heeft gelegen zijn zonder fout aangedaan. Om niets van het educatief programma (?) te laten verloren gaan heeft ze ons van plaats naar plaats meegenomen om te snuffelen en de geur te leren herkennen.

Dat het een goede leermeester is blijkt want ik (Hera) heb de plaats waar de egel zijn (voorlopige) laatste rustplaats heeft gekregen het eerste  teruggevonden.

Achter het muurtje in de doornen, daar rook het het hardst naar de bekende geur van dooie egel. Met zo’n neuzen in huis denkt het baasje er toch weer aan van te gaan truffels zoeken hier in de Charente.

Straks nog eens het adres opzoeken zegt ’t baasje waar je het namaak extract kan kopen om de geur van truffels te laten opzoeken zonder er de dure truffels aan te moeten verspillen.

Hera en Heros

De jager...


Een jager komt in een kroeg die bekend staat binnen het jagerswereldje en waar de nodige trofeeën aan de muur hangen. Hij raakt in gesprek met wat collega jagers en durft op een zeker moment de gedurfde bewering te doen, dat hij geblinddoekt aan een huid kan voelen wat voor een dier het is geweest en hoe het dier de dood heeft gevonden.

"Onmogelijk," beweren de andere jagers en zij dagen hem uit het te bewijzen.
Als de man het goed heeft, krijgt hij van iedereen een rondje; Heeft ie het fout, dan moet hij aan iedereen een rondje geven. Zo gezegd, zo gedaan. De man wordt geblinddoekt en krijgt een huid in zijn handen
gedrukt.

Na enig voelen, zegt hij: "Grizzly beer," en na het betasten van de schotwond:
"Winchester, Kaliber .375 H&H Magnum.- 285 grain Grand Slam kogel."

De jagers zijn stomverbaasd en vervolgens drinkt de man alle drankjes gretig op. Maar.., er bestaat toch enige twijfel en men daagt hem nog een keer uit.

Een van de jagers haalt een huid uit zijn auto en geeft die aan de geblinddoekte man, die weer begint de huid en de wond te betasten. "Bengaalse tijger, gedood door een schot met een Mauser Model 2000 Kaliber 9,3 X 64,- 270 grain Naturalis kogel."

Met dit antwoord krijgt hij de handen op elkaar en vervolgens kan hij zich een compleet delirium zuipen.
Zwaar bezopen gaat hij naar huis en kruipt stilletjes naast zijn vrouw het bed in.

De volgende ochtend wordt ie wakker met de nodige koppijn en in de spiegel ziet hij, dat ie een gigantisch blauw oog heeft. "Ik weet dat ik gisteren knap gezopen heb, maar ik weet absoluut zeker, dat ik niet gevochten heb of me ergens tegen gestoten heb en toch heb ik een blauw oog?!" zegt hij tegen zijn vrouw.

"Dat klopt," zegt zijn vrouw "dat heb ik gedaan." "Waarom?" vraagt hij.
"Nou, toen je eenmaal in bed lag, begon je mij een beetje te betasten en te strelen en toen zei je ineens:
"Stinkdier;  gedood met een bijl."

Namen…

Niet de stad van de gelijknamige provincie maar gewoon namen met een kleine n. Het is soms een beetje moeilijk met de namen op het blog. Door een foutieve instelling kan ’t baasje niet direct terug antwoorden door op de naam van de afzender te klikken.

Sinds een paar dagen zijn er bij de vaste lezers, twee Myriams,  eentje uit Hannuit en eentje uit Auradou in Frankrijk. Nu kan je wel merken aan de schrijfstijl met welke Myriam je te maken hebt. De ene Myriam hebben we al ontmoet in Scherpenheuvel met de Drentenwandeling. We keken er naar uit naar de ontmoeting, we mailden al gedurende maanden en vonden haar mail’s telkens schitterend naar inhoud en toon.

De andere Myriam kennen we via via langs een andere lezeres. Die is dan begin deze maand naar Frankrijk verhuisd om een B&B en chambre d’hôtes te beginnen  “au cercle des chènes’ in Auradou http://www.aucercledeschenes.com/ . Haar kennen we dus via Karine, ook een lezeres met een B&B in Frankrijk.

Nu met die Karine begint de naamsverwarring echt goed. Dat is Karine uit Antist in de Haut Pyrenees Frankrijk  http://antistlesfaitsdivers.web-log.nl/  . Dan hebben we “ons Carine” soms ook ons kleintje genoemd en dat is baasjes jongste zus, ondertussen ook al 46 maar ons kleintje blijvend. Carine die we gewoonlijk “Gertje” noemen is de dochter van oud collega Jef van ’t baasje, zij heeft het blog http://www.gertje.web-log.nl/   en is ook hondjesgek maar dan wel naar “buikschuivers” ofte Teckels  toe. Nog een Carine heeft een krantenwinkel ’t Bolkske in Vosselaar, bij haar ouders woont onze Harry, voorlaatst geboren pup van mij. En dan de meest actief schrijvende Carine is het vrouwtje van onze Harko uit Oostkamp. Aan deze Carine hebben we ook al aangeraden van een blog te beginnen wegens haar plezante schrijfstijl, Carine zegt echter dat ze nog te bezig is en waarschijnlijk zal ze haar handen en voeten wel vol hebben met Harko. Harko was al bij ons, als héél klein pupje, al haantje de voorste in alles wat in de werpkist stond te gebeuren !

Al een geluk dat er nog Franca’s http://portersonthemove.blogspot.com/ , Sonja’s http://drentkyra.punt.nl/?home=1 , Jiltje’s http://www.bloggen.be/arcil/ en Yessie’s https://blog.seniorennet.be/Yessie/ zijn die reageren op ’t blog en waar geen verwarring bij mogelijk is…

Belle (die eigenlijk als Elle op de stamboom staat)

De “late”...

Onze laatst bloeiende appelboom is ook in gang geschoten. Elk jaar denken we dat hij de geest gegeven heeft omdat hij niet echt in “goeden doen” is.

Ooit, in een ver verleden, is hij eens omgewaaid. Zoals een echte overlever is hij dan terug opgeschoten en heeft dus een rare vorm in de stam. In het horizontale deel van de stam zit een gat waar het baasje jaarlijks de smurrie en het gras uit verwijdert en zo goed en kwaad als het kan de wonden verzorgt.

Naar de ouderdom van de boom hebben we het raden naar. Tien jaar terug in februari toen we het huis hier kochten dachten wij al dat deze boom ons eerste hout ging leveren voor de houtkachel. Sindsdien levert hij elk jaar in oktober de lekkerste appels voor een “tarte Tatin” want daar is ‘m de beste in…het leveren van die goei ouwerwetse stoofappeltjes, zoals we die bij onze grootouders destijds in de kelder op rekken vonden. In februari / maart even gerimpeld als onze grootouders destijds…

Jan