Eentje gereserveerd!

Het Drentenforum…

Sinds een goed half jaar is ons baasje ook af en toe actief op het forum voor Drentsche Patrijshonden en staande honden. Hier kletsen Drenten eigenaars en fokkers over hun honden.

Mestal steekt het baasje er wel wat van op want er zitten heel wat eigenaars op het forum die effectief jagen of doorgedreven jachttraining volgen met hun honden. Soms kan ’t baasje wel niet volgen als ’t weer in het typisch Hollands aan toe gaat. Maar voor onze Noorderburen zal dat wel hetzelfde probleem zijn als ’t baasje zijn betoog doet in het Kempisch.

Hier kan je de belevenissen volgen van Nederlandse Drenten, Duitse staande kort , en langharen en andere staande honden. http://drentschepatrijs.messageboard.nl/portal.php

Wil je toegang krijgen tot alle onderdelen van het forum dien je wel aangemeld te zijn, het is tot nu toe altijd veilig geweest en van spam is geen sprake, doen zouden wij zeggen !

Belle & co

Einde van de Vakantie:

“Ietsje” er bij…

Zoals zoveel verwende honden krijgen wij dagelijks voldoende eten in onze bak en elke dag is er wel ietsje bovenop dat niet in de dierenwinkel verkrijgbaar is.

Het zijn hoogdagen voor ons als de baasjes zo gaan stappen en op restaurantbezoek gaan of BBQ’s bezocht hebben .

Midden vorige week was er gehakt dat blijven liggen was en waarvan de baasjes zeggen “’t is nog goed maar niet fris meer” en dat het baasje dan gebakken heeft. Het was goed voor twee dagen “ietsje meer”.

In ’t Ganzennest waren er ook al velletjes van piepkuiken dat ons vrouwtje in een plastic zakje voor ons verzamelde onder het moto “anders is ’t toch maar voor de container” Zij zeggen dat wel tegen de mensen van de bediening, dat zij dat meenemen voor de hond, en dan roepen de anderen aan tafel gelijk “joepie we krijgen een hond”

Gisteren was het dan BBQ om één of andere reden bij tante Carine. Het is geweten dat zij ook geen zuinige is en ook hier waren er overschot BBQ-worsten die richting Vosselaar verhuisden “voor de hondjes”.

’t Baasje vertelde er wel bij dat er nu concurrentie was van “ozze Dré” die ook een plastic zakje heeft… om overschotjes in mee te nemen voor zijn Yndhy.

Zo zie je maar, de vorige week geven wij het voorbeeld, het GOEDE voorbeeld, aan Yndhy en nu enkele dagen later hebben we er al onder te lijden en moeten wij onze “ietsjes meer” al delen met die Boxer uit Beerse…

Belle & co

Ganzennest…

De bloglezers hoeven niet bang te zijn dat we weer één of ander nest in de vernieling hebben geholpen. Wij Drentjes waren er zelfs niet in de buurt. Het was het plaatselijk hoofdbestuur dat van Moederdag profiteerde om met baasjes zussen en schoonbroers een stapke in de wereld te gaan zetten.

Profiterend van het excellent weer, hebben ze dan ook maar een excellent restaurant uitgezocht om nog een “onder elkaar” de bloemetjes buiten te zetten.

Met z’n negen waren ze, de “klein mannen” van ons “kleintje”, beiden jonge twintigers, waren ook van de partij, evenals Glenn, vrijend aanhangsel in de familie.

Het restaurant ’t Ganzennest in Herentals is al enkele jaren het favoriete restaurant van de meeste familieleden. Ons baasje heeft het een klad terug in vorige eeuw al ontdekt tijdens een wandeltocht met Bas en is er sindsdien regelmatig terug naartoe getrokken.

Er zijn geen sterren toegekend door bandenfabrikanten maar de bediening en de mannen en vrouwen van de keuken zijn veel meer sterren waard dan autobandensterren ! Ons baasje spreekt van een “toplokatie” zo aan de rand van het bos op een prachtig terras met al dat lekkers op je bord.   http://www.ganzennest.be/   

Ze waren er vrij vroeg op de avond naartoe getrokken en eht is dat we niet echt de klok kunnen lezen maar het was al heel lang donker voor de auto terug de oprit op reed. ’t Zal dan wel weer hééél goed geweest zijn.

Belle

Mooi initiatief

Enkele weken geleden dacht ons baasje dat ik schijndrachtig was. Er waren symptomen die daar op wezen.

Ik was enkele weken daarvoor,eind juni/begin juli loops geweest. Ik vrat het baasje de oren van zijn kop en het leek het baasje dat mijn tepels opzwollen.

Indien ik inderdaad schijndrachtig was dan had het baasje zich aangemeld om mij eventueel voedster te maken van moederloze pup’s of melkloze, pas bevallen hondenmoeders uit de nood te helpen.

Ons baasje was onderstaande site al eens tegengekomen maar toen hadden we enkel Bas en dat was een reu, dus het was niet van toepassing op ons.

Nu deze morgen kreeg het baasje via via een melding dat er een Dobberman tijdens de bevalling overleden is . Dan begint bij ons baasje z’n brein koortsachtig te werken om die bepaalde site terug te vinden om de eigenaar van de pup’s te kunnen helpen.

Deze site is een Nederlandse, indien een soortgelijke in België zou bestaan dan mag je steeds dat adres doormailen.

Belle

http://moederlozepups.hyves.nl/ 

De doelstelling van de stichting:
Het bemiddelen tussen eigenaren met pups waarvan de moederhond is overleden en eigenaren van moederhonden wiens pups zijn overleden, schijnzwanger zijn of gewoonweg weinig pups hebben.

Eigenaren van ‘pleegmoeders’ kunnen zich aanmelden via onze website en zij komen in ons bestand terecht. Als er iemand met pups in nood zich bij ons meldt, raadplegen wij ons bestand, zoeken een geschikte pleegmoeder en bemiddelen tussen beide eigenaren.

Meer inlichtingen kan je uiteraard vinden op de site.

Gaaf

Fijne manieren…

Als we samen gaan wandelen met Yndhy letten we er speciaal op dat we hem geen slechte zaken voordoen(?), ’t baasjes’ broer gaat dat niet erg appreciëren denken wij zo.

Je merkt het er aan dat ‘m vier maanden jonger is dan wij, Yndhy gaat niet van de bospaadjes af ,en blijft er op staan kijken als wij weer eens aan verbouwingswerken van konijnenpijpen beginnen.

Zo ook gisteren toen ik van een “één mans” konijnenpijp in een oogwenk een appartementsgebouw maakte. Hera en Heros sprongen telkens in om verder te graven wanneer ik even op adem moest komen. Het enige wat er voor Yndhy in zat was dat ‘m nog niet goed wet waar ‘m moet gaan staan bij graafwerken “drentenstyle”.

Op het einde van de wandeling heeft ‘m wel heel goed opgelet of kende hij het nog van vorige keer. De wijze van drinken uit een klein slijkplasje. Je komt er aan lopen, je ziet dat miniplasje en je laat je met je volle gewicht in dat water vallen. Het water dat er dan niet uitgespat is kan je nog opslabberen. Hoe je er dan uitziet achteraf das niet onze grootste zorg, maar sommige baasjes maken dan rare geluiden…

Belle

Niet voorzien…

Onze buurman op ’t einde van de straat, Herman heeft een Springer Spaniël. Een heel mooie en een goede jager, want ook Herman is altijd jager geweest.

De Springer mag ‘s nachts vrij in de volledig afgemaakte tuin waar geen ontsnappen uit mogelijk is. We zeggen het nogmaals ontsnappen niet mogelijk is ! Als…. Iedereen de poortjes dicht doet tenminste.

Laat nu juist zo’n poortje open in tijden van loopsheid… dan heb je boel, da’s zowat het minste dat je kan zeggen. Dan kan je geluk hebben bij een ongeluk zoals Herman dat Springerke een Flatcoated retriever, ook een jachthond tegenkomt, en dat die twee dan samen het aanpalende bos induiken voor je weet wel… !

Zes weken later begint Springerke dan uit te zetten, grotere tepels te krijgen en van dat moment is Herman zeker, het is inderdaad zover ! Er gaan nog Springerkes komen.

Negen weken na de nachtelijke escapades zijn er plots acht van die wurmpjes bijgekomen ’s nachts (er zijn duidelijk ’s nachts veel activiteiten in de buurt waar we niks van afweten)

Vier weken zijn ze nu en alle acht zijn ze prachtig, er zijn twee zwartjes, de overige zes zijn wit met bruine platen. Het zouden jongskes van mij kunnen zijn zo gelijken ze op Hera en Heros toen die even oud waren.

Spijtig voor Herman, een stamboom gaan ze niet kunnen krijgen, maar gezien ze in het laatste huis van de wijk wonen, vlak tegen de bosrand gaan ze zeker zo gelukkig zijn met een boomstam dan met een stamboom !

Moesten er hier lezers interesse hebben voor een mooi jachthondje met boomstam eventueel geef maar een signaaltje via mail, het adres kan je vinden in de rechterkolom van dit blog.

Belle

Familiebezoek…

Deze namiddag kregen we voornaam bezoek, ons Hadise, mijn dochter en zus van Hera en Heros was samen met haar maatje Sammy en de familie bij ons op bezoek.

Jean-Pierre en Ute en de kleinzonen Axel en Lars kwamen nog eens naar onze roedel kijken. Aanvankelijk hadden Axel en Lars wel wat schrik van ons jong Drentengeweld, maar vanaf ze merkten dat ik mooi pootjes kan geven in ruil voor een stukje chips was het ijs gebroken. Hera, Heros en Hadise zaten op dat moment inde tuin achter elkaar te rennen en wild te doen.

Ook toen we Hadise en Sammy “ons bos” lieten zien kon de lol niet op, ook zij vonden het plezant en zelfs Sammy de Cocker van 12 deed nog lustig mee met het vogels en konijnen treiteren.

Kwamen we daar in het bos ook nog onze oude bekenden tegen die we al twee maanden niet gezien hadden. Tibo onder andere, was heel lang geleden dat we hem en Dré zagen. Op een bepaald moment stonden we daar op de kruising van de bospaden met zeven honden. We zullen nu toch stilaan eens aan het gemeentebestuur moeten vragen om enkel picknicktafels, liefst met een voorziening dat je wat langer kan blijven “plakken” en geen dorst hoeft te lijden. Iets voor een ondernemend horeca mens ?

Op de terugweg passeerden we nog het nestje mix hondjes van Herman. Het is een mix van een Engelse Springer Spaniël en waarschijnlijk van een Flatcoated retriever, die destijds op de loer lag om zijn slag te slaan. Het lijken net kleine Drentjes…

Maar over die mannekens morgen meer zegt het baasje.

Belle

Slimme gast…

Nu dat het baasje hier op ’t blog geschreven heeft dat hij 60 cm schofthoogte heeft en 30 kg weegt is ‘m daar mee aan het experimenteren gegaan. Wie zeg je ? Heros natuurlijk !

En vanaf de eerste poging gelukt voor de volle 100 %. Hij kan met zijn gewicht grootte en vernuft de achterdeur open krijgen.

Gisteren waren de baasjes even naar Turnhout voor een boodschap en bij thuiskomst hadden w drie Drenten in de huiskamer. Eerste reactie van ’t baasje , och ik zal ze niet goed dichtgedaan hebben…

Deze namiddag waren de baasjes nog wat ontbrekende spulletjes gaan kopen in Beverlo bij “Brouwland” en ze waren toch wel drie uren weggeweest. Ik mocht binnenblijven wegens mijn gekwetst oog en de pups moesten in de tuin, ’t was veel te mooi weer om binnen te blijven ooreelde het hoofdbestuur. Bij thuiskomst stond zijne majesteit Heros als op zijn troon op de vensterbank. Uiteraard aan de binnenkant, hij was er weer in geslaagd de achterdeur die niet sleutelvast was afgesloten nog eens te openen.

Nu was het baasje wel zeker dat Heros de deur kan openen. Met  een pensstaafje, waar we alle drie even gek van zijn, heeft het baasje het zaakje uitgetest.  Heros buiten gezet en dan binnen dat pensstaafje laten zien. Op een wip stond ‘m rechtop tegen de deur, met zijn linkerpoot op de klink, en met zijn rechter duwde hij de deur open.

Vanaf morgen de is de deur hier slotvast als er nog boodschappen moeten gedaan worden…

Belle

Negen maanden weeral…

Zolang is het weeral geleden dat de baasjes  hier zenuwachtig rond mij stonden te draaien, ’t kan voor elke minuut zijn maar ook voor morgen…

De periode van nestmaken, holen graven, die hadden we al achter de rug en alles ging blijkbaar goed, maar “in slow motion”

Rond zes uur moest ik nog eens goed kabaal geven naar luidruchtige jonge gasten op straat en toen ’t vrouwtje mij zag heeft ze gelijk het baasje geroepen “daar komt er één”.

Nummer één was een reutje die later door het leven is beginnen gaan als Hercule, nr. 2 een half uur later was  Heros en nr. 3, ook met een tussenpauze  van een half uur was Hera. Hadise was ons tweede teefje en die kwam 5 minuten na haar zusje. Den Harrhy daar moesten we weer een half uur op wachten en op Harko, die moest er nog eens over denken of ‘m al dan niet zou komen piepen moesten we een uur en half wachten. Toen waren we plots met zeven Drenten in huis. Een moeder met zes gezonde prachtpups die allen een mooi gewicht hadden.

Als ons baasje nu bekijkt dat Heros gisteren op de weegschaal 30 kilo neerzette met een geboortegewicht van 375 gram, dat hij toen maar een halve handpalm groot was en dat je nu twee sterke armen nodig hebt om hem op te tillen…

En dan groeien we nog zeker drie à vier maanden. Ons baasje zegt dat ‘m dubbel banden op zijn Mitsubishi gaat leggen voor de veiligheid en de zware vracht op de achterbank ! (maar dat heeft ‘m ook gezegd dat men dat moest doen met de auto van Margriet in haar “struise” periode)

Belle

Vriê accident…

We waren er niet blij mee gisterenavond toen Belle met een stuk hout in haar oog uit het bos kwam aangelopen. ’t Vrouwtje en ’t baasje hadden het nog niet dadelijk gezien en Belle, die erom bekend staat dat het een “harde” is gaf ook geen krimp.

Na het verwijderen van het stuk hout dat toch nog zo’n twee centimeter lang was liep zij terug vlot mee. Het vrouwtje wou dat ons baasje met Belle naar Dr. Nelly reed maarwe hadden vorige week al een afspraak gemaakt om deze middag nog eens op controle te gaan en te gaan wegen. Belle deed alles gewoon als altijd, dus oordeelde het baasje “we zien morgen vroeg wel”

Dr. Nelly zag uiteraard met haar apparatuur meer dan ’t baasje met zijn leesbrilletje en constateerde dat Belle’s rechteroog  toch een serieuze kras vertoonde. Vandaag en morgen dus om de twee à drie uur zalf in haar oog en op ’t einde van de week moet het ergste leed weeral vergeten zijn.

Nu maar hopen dat ze een beetje geleerd is en wat rustiger gaat zijn in het bos want dat kleine (?) grut (zo noemt ons baasje ons soms) doen al aardig mee met konijnen “ambeteren” En een abonnement, met een stempelkaart voor een gratis beurt ,in de dierenkliniek daar heeft geen van ons allen al gehoord.

Op de weegschaal gaf ons vee respectievelijk 28 kg voor Belle, 24 kg voor Hera en 30 kg voor “onze dikke” Heros.

Hera & Heros, verslaggevers

Groot geworden…

Gisterenavond is “ozze Dré” met zijn Indhy langs gekomen om samen met ons te gaan wandelen. Is die groot geworden zeg, en wat ons baasje er nog bij zegt is “gaat dat ne grote worden”

Vier maanden is die jonger dan wij maar volgens ons gaat hij ons nog inhalen ook.

Die dacht daarstraks dat ‘m hier de baas kon komen spelen, die dacht dat ‘m op de hondenschool was waar hij de grootste in de les is.

Is die van een kale reis thuis gekomen zeg. Eerst waren wij op eigen terrein, tweedes zijn wij nog altijd groter en zwaarder en derdes waren wij met z’n drieën. Lag die rap op zijn rug onderdanig te wezen zeg. Drie Drentenkoppen stonden er vlakbij toen ons moe (ons Belle)  daar eens heel snel orde op zaken kwam stellen.

Wij waren daar ook van geschrokken want zulke snelle reacties zijn wij van “ons moe” niet gewoon. Het baasje schreef het vorige week nog in deze kolommen dat Belle heel onverwacht nog steeds opkomt voor ons als er nog maar een zweem van onrust in de lucht hangt.

Tijdens de wandeling heeft Indhy zich gedragen zoals een jonge pup hoeft te doen, kijken hoe de ouderen het doen. Als ‘m nog een paar maal meegaat gaat ‘m veel van ons kunnen opsteken en wees maar gerust “ozze Dré” gaat nog opkijken want het zullen niet alleen fraaie manieren zijn die we hem gaan leren…

Hera & Heros

Niet gezien zeker ?

We horen het vrouwtje tegen het baasje zeggen “dat ziet niemand tenzij je het zegt.”

Dus gaat het baasje het vertellen opdat gans het www het weet dat die laatste foto in vorig bericht eigenlijk bestemd is om DE EIFFELTOREN te laten zien. Inderdaad als je het niet weet zie je enkel twee gebouwen met een opening tussen !

En dan moet je eens goed tussen die gebouwen in die opening kijken ! Daar staat ‘m, de Eiffeltoren. Het is het zicht dat je krijgt als je vanuit de richting Orléans, Parijs binnenkomt langs de westelijke route, via de Porte St Cloud.

Na een lange bergaf met 5% daling kom je dan op deze plaats en 300 meter verder na de bocht sta je plots voor de Seine. Als je daar dan op de brug naar rechts kijkt zie je daar het eiland Séguin, voor de Fansen het bekende Ile Séguin. Nu is het op dit moment een troosteloze kale vlakte maar het was decennia lang de thuishaven van de fabrieken van Renault. Toen was het eiland zo klein of de fabrieken zo groot geworden dat de gebouwen gewoon over de oevers over het water hingen. Bij het baasje deed het eiland destijds denken aan een vliegdekschip, da’s ook veel te breed van boven tegenover waar het in het water ligt.

Voorbij het rondpunt op de rechteroever van de Seine begint dan een lange rechte boulevard die naar de Porte St Cloud leidt . Gewoonlijk is deze laan een bron van ergernis wegens de dubbel geparkeerde auto’s en de verkeerslichten die steeds op rood springen als ’t baasje daar aankomt, (echt, ze doen ’t erom) Maar niks van dat alles, op een wip waren we de ergernis voorbij en konden we zelfs zonder stoppen de Boulevard Périférique Interieur oprijden (zo heet de Periferique aan de binnenkant officieel) Ook daar ging het als een fluitje van een cent zodat het baasje nog flink moest remmen omdat de Parijse Pollis een flitscamera heeft geplaatst op een plaats die het baasje nog niet kende. Al een geluk dat zo’n Mitsubishi beter remmen heeft dan de flitsapparatuur van de Polissen !

Aan de luchthaven Charles de Gaulle zei het baasje dat het vrouwtje moest gereed zitten met het “kodakse” want dat we weer gingen “overreden” worden door een Air France toestel dat kwam aangevlogen. Je gaat daar op de snelweg onder de start- en landingsbaan door en ’t baasje kent het ritme ongeveer al van de auto’s/vliegtuigen. Het vrouwtje heeft het juist gefotografeerd…als ’t vliegtuig justekes voorbij was… En ’t baasje maar zeggen “trekken, trekken allé trekken”, en toen was ’t weg…

Belle

Terug “Vloms” blaffen…

We zijn terug in ’t land voor een paar dagen. Het zal weer even aanpassen zijn om te wennen aan de tuin de grotere living, de plaats van onze benches, Blaffen met de andere honden, gaan die ons nog verstaan nu wij zes weken andere talen geblaft hebben ?

Gisterenmorgen was er al vroeg “teen en tander” aan de gang. De aanhangwagen kwam voor de pinnen, de benches opgeplooid, de rode tas met onze speelgoedjes en “specialekes” ging mee, kortom ik wist hoe laat het was. Hera en Heros die leren het ondertussen ook al wel deze signalen te vertalen.

Iets voor één uur was het dan zover we mochten in de auto. Het baasje had de achterbank opgeklapt zodat we nu een zee van ruimte hadden om te liggen. Toen ik als eerste (uit mezelf en alleen, zonder ‘zetje’) instapte volgeden de pup’s  als lammetjes. Tot eergisteren gingen wij gedrieën gewoon aan de auto staan en moest ons baasje ons telkens onder onze poep een zetje geven. Vanaf nu stappen we zelf in !

Het baasje zegt mij telkens dat ‘m mij nog eens ergens gaat vergeten en pas veel lter dat merken. Ik heb al sinds ik bij de baasjes ben mijn vaste plaats. Ik leg me telkens tegen de leuning van het baasje zijn zetel, zelfs in de spiegel ziet ons baasje mij niet liggen, ik laat mij dan ook nog niet horen van de ganse rit zodat het wel eens zou kunnen dat hij mij gewoon vergeet ….

We hebben wel lang in de auto gezeten want de baasjes hadden om 8 uur nog afgesproken met Fred zijn beste maatje. Die is 59 geworden en trakteerde bij de Italiaan “Il Forno” in Zandhoven. Daar mochten wij ook nog eens uit de auto en na een hapje en een drankje voor ons mochten wij ook nog “even” in de auto.

Toen we thuis waren heeft ons vrouwtje weer het vertrouwde zakje uit haar “sjakos” getoverd met lekkere dingen. Ditmaal waren het restjes zalm en iets wat het baasje “fruti di Mare” noemde, Van Fred hebben we nog een knook van “Osso Buco” gekregen, maar da’s een probleem, één kalfsknook voor drie Drenten? We zien wel wie ze krijgt, waarschijnlijk hij/zij die het braafst is geweest deze morgen, we kennen ‘m zo ondertussen wel onze baas…

Belle