Moppen....

Geluk gehad, of toch pech ?

Het is juist van welke kant je het bekijkt. De baasjes hebben geluk gehad zeggen ze, wij hadden pech.

Alles gebeurde gisteren namiddag toen de baasje sgereed stonden om met ons te gaan wandelen. Zij moeten zich gereed maken, wij zijn dat elk moment van de dag, het scheelt een vingerknip en we zijn klaar, geen schoenen, jas, pet of nog wat anders nodig voor ons !

Het vrouwtje was klaar en het baasje nam nog enkele honden “beloningskoekjes” toen de regenbui in alle hevigheid losbarstte, niemand kon het voorzien, plots was die bui daar. Enkele seconden voordien speelden we nog in de volle zon buiten.

En er is wat uit gevallen, het moet zowat “alle sluizen open” of zoals aan de voet van de Niagara watervallen geweest zijn. Als we dat over ons gekregen hadden in het bos dan had je ons kunnen uitwringen. Temeer omdat niemand regen kon voorzien en dus waarschijnlijk enkel pull’s voorzien waren of lichte jasjes voor de baasjes.

Pech dus voor ons want het heeft nog even geduurd voor we dan toch nog “gaan stappen” zijn, wij stonden al dadelijk klaar bij het einde van de bui, maar ’t baasje vertelde ons dat het eerst nog eens goed moest waaien om het nat uit de bomen te krijgen.

Het was een rare bui, normaal is het een donkere lucht voor de bui en terug licht er na, gisteren was het hier de omgekeerde wereld, en het is nog een hele tijd een donkere lucht geweest achteraf.

Belle & co

Tip... als je inbrekers hebt...

Marc De Wever uit de Brusselse regio ging naar bed, toen zijn vrouw
zei dat er licht brandde in het tuinschuurtje, wat ze net kon zien uit
het slaapkamerraam.
Marc ging naar de achterdeur om het licht in het schuurtje uit te
doen, maar hij zag dat er een paar kerels zijn spullen aan het jatten
waren.
Gauw belde hij de politie en zei: "Er lopen dieven in mijn achtertuin
en die stelen mijn spullen".
De brigadier vroeg: "Zijn ze ook in huis?"
Marc zei: "Neen".
Toen zei de brigadier: "Doe de deur goed op slot, want alle
politie-auto's zijn op dit moment ergens anders bezig".
Marc zei "OK", hing op en telde tot honderd.
Toen belde hij de politie weer: "Met Marc De Wever, ik belde zojuist
ook al dat er dieven in de tuin liepen. Wel, ik heb ze zojuist
allemaal neergeschoten". En hij hing de telefoon weer op.
Binnen de vijf minuten kwamen er drie politiewagens aanscheuren en een
ambulance. De politieagenten rekenden de inbrekers in op heterdaad.
De brigadier kwam naar Marc en zei: "Ik dacht dat jij ze had neergeschoten?"
Marc zei: "Ik dacht dat jij geen auto's ter beschikking had?"
Typisch Belgisch!

Niet fraai…

Het was niet fraai wat wij gisteren namiddag op wandeling gedaan hebben. We hebben een oud Cockertje aan het schrikken gebracht en hebben totaal niet geluisterd naar ’t baasje.

Het hondje was ook aan het wandelen met zijn baasje en aanvankelijk liep het net als wij los, dicht bij zijn baasje. Bij toeval waren wij eens met z’n drieën samen en kregen het hondje in de gaten.

Ook ons baasje had gezien dat het andere baasje zijn hondje aan de lijn deed en daarom riep hij ons ook terug tot bij hem. Hera en Heros maakten aanstalten tot komen maar ik trok op verkenning. Ik kende het hondje niet en dus wou ik meer weten . Hera en Heros hebben net als ik niet geluisterd en zijn mij gevolgd.

Aan de toon waarop het baasje ons terugriep konden we al horen dat het zou misgaan ! Wij hadden echter geen slechte bedoeling met dat hondje, gewoon eens snuffelen en kennismaken zoals we steeds doen. Zo begreep dat Cockertje het niet en begon rond zijn baasje te rennen zodat die ook geen stap meer kon verzetten met die leiband rond zijn benen gewikkeld.

Zo snel als ‘m kon met zijn pijnlijke knie is het baasje dan gekomen om ons vast te maken en eens goed bij ons nekvel te nemen. Dat andere baasje was, net als ons baasje, er niet vrolijker om geworden. Ons baasje heeft zich dan uitgebreid verontschuldigd voor ons gedrag, maar echt helpen deed het niet,  om het andere baasje terug te laten lachen.

Na het dondersermoen dat we over ons kregen van ’t baasje kregen we ook nog de verwittiging dat we beter naar ’t baasje luisteren dan naar mij, anders zou het wel eens kunnen gedaan zijn met “ons” bos en dan gaat de lange lijn terug bovenkomen !

Belle

 Op de bus

In de overvolle bus staat Fons met zijn voorpartij tegen een mooi meisje aangedrukt.
Ze vraagt hem: 'Ben jij dat die zo tegen mij aandrukt, wat ik daar voel...'
Zegt hij:'Hola, da's wel een rolletje Euro muntstukken, ik heb net mijn salaris gekregen'
Zegt zij: 'Amaai, dan heb jij tussen de laatste 2 haltes wel ne serieuze opslag gekregen'

Enkele voor de vuilbak…

Hier een paar voorbeelden van miskleunen, en dan zijn deze nog scherp. De onduidelijk, de vage, te donkere, gaan we jullie nog besparen.

Dit zijn voorbeelden van “daarjuist sprong  ’m nog hoog” of ze keken recht in de lens maar achter hen ritselde iets, of de baas zijn “kodakske” moest nog ingesteld worden… reden genoeg om hier aan te halen dat het niks geworden is met die foto.

De volgende foto’s zijn onuitgegeven, de eerste maal (en laatste) op dit blog, kijk maar!

Belle

Blijven proberen…

Al meer dan een week is het baasje aan het proberen om de ultieme herfstfoto te maken van ons in het bos. Al meer dan een week staat het “kodakske” constant “aan” als we in het bos zijn, en telkens zijn we hem te snel af.

Een beetje tegenlicht, proberen die rode struik in beeld te brengen samen met ons drie, drie Drenten op een kruispunt met tegenlicht, een actie foto met een sprong over een gracht,  alle heeft ‘m al geprobeerd.

Soms is hij er heel dicht bij zoals de eerste foto, daar zijn we ijverig aan het snuffelen en aan het controleren wie er al is langs gekomen. Het ideale moment voor het baasje… tot hij nadien bij het bekijken van de foto merkt dat Hera juist begonnen is met een plas te maken !

We zijn opgebouwd uit elektriciteit en zenuwen zegt het baasje, eens rustig lopen is er zelden bij, rennen en springen in het bos daar zijn we super in. Als we thuis zijn is het makkelijk voor de baas, dan hoeft ‘m maar richting zetel te kijken.

Het baasje denkt er sterk over om een fotoalbum met “gemiste kansen” te gaan maken. Het gaat in elk geval een lijvig boek worden, wees daar maar zeker van.

Belle & co

Vlaamse Visser…

Een Vlaming ging op een  dag vissen in Wallonië en ving drie karpers.
Toen hij naar huis reed werd  hij tegengehouden door een Waalse opzichter
die het niet zo op Vlamingen begrepen had.
Hij moest zijn visvergunning tonen en de visser haalde een geldige Waalse vergunning boven.
De wachter pakte dan een van de karpers, rook aan het achterste en zei:
' Dit is geen Waalse vis, dit  is een Noorse vis?' Heb jij hiervoor een vergunning?

De Vlaming haalde een Noorse vergunning boven.
De wachter keurde ze en greep  een andere vis en rook weer aan het achterste.
'Dit is geen Waalse vis, dit is  een Nederlandse vis. Heb jij een Nederlandse vergunning?'
De Vlaming ging in zijn zakken  en toonde een Nederlands papier.

De wachter nam de derde vis en rook aan het achterste.
'Dit is een Duitse vis, heb jij hiervoor een vergunning?'
En weer ging de jager in zijn zakken en toonde een Duitse vergunning.
De wildwachter raakte nu enorm gefrustreerd en schreeuwde naar de Vlaming:
 'Waar ben jij, godverdorie, toch wel van afkomstig?'  
De Vlaming draait zich om, laat  zijn broek zakken,
bukt voorover en zegt:
'Ruik jij het maar, jij  bent de expert.'

Een echte…

“Het is een echte, ons Belle”  zegt het baasje. Zeker als je de foto’s bekijkt die het baasje enkele dagen geleden genomen heeft toen ik dat dode konijn apporteerde. Ondertussen is gisteren konijn nummer twee ook al “binnengebracht”

Zowel mijn neus, als mijn aanwijs, als mijn apporteer kwaliteiten zijn van die aard dat ik telkens de baasje voor verrassingen zet. Mijn baasjes zijn geen jagers maar beseffen nu wel “dat er meer in zit” in hun drie Drentjes. Met kameraad Louis en Gorky willen ze samen op jachttraining gaan. De jachtcursus opleiding start in de maand februari en het baasje is vastbesloten met mij en Hera de opleiding te gaan volgen.

Heros is een ander paar mouwen. Al wat je wegwerpt om hem het apporteren aan te leren kan je zelf gaan oprapen. Hij heeft echter wel een neus die buiten proportie is zegt het baasje. Daar zou het baasje speurwerk mee moeten gaan doen, ‘t baasje heeft nog altijd dat truffelzoeken in zijn “bolleke”.

En dan denkt het baasje dat hij een “multifunctionele roedel” bij zich heeft. Hij zou wel eens gelijk kunnen hebben !

Belle

Honden universiteit

Gisteren voormiddag waren we dus op les op de hondenschool. Hierover heeft het baasje eergisteren al een vermelding gegeven en toen foto’s en een verslagje belooft.

Het ging zo goed met Hera en Heros dat het baasje rats vergeten is van foto’s te nemen. Straf hé, en zijn “kodakske” zat nochtans in zijn jaszak.

Ik heb het allemaal duidelijk kunnen zien vanuit de auto, want ik mocht uiteraard ook mee. Moeder Belle moet de vorderingen van haar kroost toch kunnen volgen is de mening van het baasje.

Ook Yndhi, boxer sinds zijn geboorte, hond van “ozze Dré en schoonzus Marleen, waren ook op les. Ook Yndhi maakt goed vorderingen, hij heeft al wel wat lessen gekregen in de hondenclub maar hier bij Rony en Marnix gaat het merkelijk beter.

Van de lessen die wij al kregen toen we nog héél klein waren is toch duidelijk nog heel wat blijven “plakken” zeggen de baasjes.

Volgende week woensdag is de volgende les, dan belooft het baasje wel foto’s en geeft hij het vrouwtje opdracht van hem er aan te herinneren.

Inmiddels merkt het baasje wel dat we alle drie blijkbaar de smaak te pakken hebben gekregen van het autorijden. Heros, die anders altijd kwijlt in de auto, springt sinds een paar dagen van ver in de koffer van de auto, Hera loopt naar de auto, maakt aanstalten om er in te springen maar bedenkt zich dan en kijkt het baasje aan zo van “geef me toch maar een zetje”, ze krijgt wat gedaan van ’t baasje, dat juffertje. Ik ben dan weer de kampioen, ik spring in de koffer en in één jump ga ik over de zetel leuning om mijn vaste plaats op de achterbank in te nemen !

Wat ook nog nooit is gebeurd… ik ben gisteren aan de voordeur gaan gereed staan om met het baasje met de auto boodschappen te gaan doen, zomaar uit eigen wil !   ’t Baasje staat nog altijd in zijn ogen te wrijven van ongeloof !

Belle

Druk in ’t bos…

Fietsers, meer bepaald mountain bikers hebben ons bos ook ontdekt, op zich geen probleem, maar er zitten van die onbeschofte tussen die van zichzelf zouden schrikken als ze zich zelf bezig hoorden. We gaan hier geen bloemlezing geven van wat een hondeneigenaar naar zijn hoofd geslingerd krijgt door die rood aangelopen, een bloedaandrang nabije, wielerterroristen.

Het baasje zegt dat sommige mensen totaal veranderen als ze zo een apenpakje met reclame op borst, rug en billen aantrekken en dan op een fiets kruipen. Elke elementaire vorm van beleefdheid valt dan weg en waar ze de woordenschat hebben gehaald…”Joost mag het weten” zeggen  ze hier iets verder in het Noorden, over de grens.

Al een geluk dat, op enkele uitzonderingen na, in een circus, honden niet kunnen fietsen. De lijst van de gevaarlijke rassen zou dadelijk kunnen aangevuld worden met alvast één soort, indien het anders was.

Wie wel vriendelijk is zijn de honden die we dagelijks tegen komen en die altijd goed zijn voor een lik en een snuffel. Van al die jaren (ik) of maanden (Hera en Heros) hebben wij nog nooit enige agressie gemerkt met andere honden of hun eigenaars. Zijn wij nu zo sociaal of zijn die andere honden zulke voorbeelden ?

Het was in elk geval fijn deze namiddag dat we Chendor de Labrador en Tibo de Golden nog eens ontmoetten. Die twee, en ook Hera en Heros waren weer danig jaloers dat ik vandaag mijn tweede konijn in twee dagen heb gevonden in het bos. Aan het baasje geef ik dat konijn af maar die andere honden moeten zelf hun kostje maar bijeen zoeken is mijn gedacht.

Belle

Miljaarde, telepathie…

Dat was de eerste reactie van de baasjes deze morgen bij het zien van de bench van Heros, ons braafste (?) Drentje van de drie !  En hierna een reactie van ons baasje op een bericht van Jiltje van het Arcil blog   http://bloggen.be/arcil/

Ja Hans en Jiltje, ik ben er ook al wat voorzichtiger in geworden met de goede (?) kwaliteiten van onze bandieten/krapullekes/lieve Drenten/ enz. Nu bekijken ze je met de mooiste lieve ogen van de wereld, even later rijzen je haren ten berge om wat ze nu weer hebben uitgespookt.

Profetische woorden of gewoon telepathie ?  Wie vertelt het ons ? Ons baasje heeft al met de gedachte gespeeld om te vragen om onze twee blogs niet samen te voegen, het bespaart een hoop werk en de belevenissen lopen toch perfect parallel.

Het is ongelooflijk hoe al die Drenten hetzelfde gedrag vertonen, de ene al wat vroeger dan de andere maar krijgen doe je het. (met meer garantie dan de 5 jaar van Toyota)

We wachten nu op de instemming van Sonja, Jiltje , Karine & Ronny, Mary, Peter & Hilde, Jos & Dymphna , Jean-Pierre & Ute en al de lezers van het Drentenforum die allen met hetzelfde gevoel en belevenissen rondlopen.

We hopen nu ook maar dat al die mensen die dit lezen en die kortelings hun pupje zijn gaan ophalen of “in blijde verwachting” leven, zoals bij voorbeeld de toekomstige eigenaars van Noah, http://noahdedrent.web-log.nl/   geen rouwkoop krijgen en terugkrabbelen.

Aan die laatsten durven wij de raad geven, laat je niet ontmoedigen want tegenover wat hierboven beschreven staat, daar staat dan onnoemlijk veel trouw en plezier tegenover van dat kleine lieve (krapullekes) Drentje.

Jan

Ps: foto van een “onverslijtbaar” kussen “all wheater extreme” eigendom van ene Heros Faes , één week in gebruik,  49,90 € . Eén positief feit… ze hebben er nog in de Zoomart, het was niet het laatste kussen !

Morgenvroeg, deze morgen dus…

Een wat rare titel voor een bericht dat eigenlijk nog niet geweten is, toch zeker niet actueel. We bedoelen dat op woensdag 14.10.09 de “ellentrik” zal afgesloten worden omdat ze een nieuwe kabine hebben geïnstalleerd hier in de straat en ze gaan daar de draadjes allemaal op de goede (?) plaats aan elkaar knopen.

Vorige week hebben we dus allen een brief in de bus gekregen wat we moeten doen vanaf 8u30 tot 18u . Geen computer gebruiken, de ijs- en diepvrieskast zo weinig mogelijk openen, achteraf de verwarming controleren of alles nog wel terug kan werken… een hele waslijst van wat er allemaal niet werkt.

Dus maakt “de baas” maar een berichtje klaar dat hij dan om acht uur kan plaatsen en dan gaat het richting hondenuniversiteit bij Rony en Marnix. Daar gaan we ook schoonzus Marleen, je weet wel van “ozze Dré” met Yndhi tegenkomen. Die laatste is ook toe aan enkele lessen “goei manieren” net als wij !

Straks zo tegen avond aan krijg je hiervan verslag, als die gasten hier in de straat tenminste de “nutsvoorzieningen” (zo heet dat) terug in orde krijgen. Voor ons is “ellentrik” al goed genoeg.

Baasje

Het eerste dit seizoen…

Een beetje utopisch dachten wij dat ik geen konijnen meer ging aanbrengen in het bos. Het is wel zo dat dit konijn van vandaag het meest frisse/verse is dat ik ooit heb gevonden in het bos.

Want laat ons duidelijk zijn, ik heb dit konijn niet gepakt, ‘k heb het gevonden en ’t was al koud, dus toch al even dood. De kraaien waren er al aan beginnen pikken, maar hun buik hebben ze er bijlange niet aan kunnen vol eten !

’t Vrouwtje was er niet blij mee maar ’t baasje was er toch wel fier over dat ik nog altijd mijn fijne neus achterna ga. Hij heeft dan ook verschillende foto’s van gemaakt.

Hera en Heros bleven zo dicht bij mij dat het soms niet merkbaar wie nu eigenlijk het konijn in zijn bek had . Toen we bij de auto kwamen, wij gaan tot aan het bos met de auto wegens het baasje zijn pijnlijke knie, heb ik het konijn  aan het baasje gegeven die het met een flinke zwaai over een omheining heeft geworpen om te vermijden dat het weer zal opgepikt worden door andere honden. Dan vinden we het een van de dagen toch terug tot het van rottigheid totaal uit elkaar valt.

Er waren veel konijnen dit jaar in “ons” bos, en tegen de herfst sneuvelt er al eens ééntje, zo eentje hebben wij vandaag terug “in de wereld” gebracht. Het baasje bekijkt het allemaal met gemengde gevoelens. Zo lang het bij konijnen blijft zoals dat van vandaag dan kan ‘m er nog mee lachen, maar dat blijft niet duren, daar is ‘m wel zeker van .

Belle

Superman…

Het is 7u 's morgens. De man komt thuis en zijn vrouw zit hem kwaad op te wachten.

Zij: "Awel Superman, vindt ge het uur dat ge nu thuiskomt niet een beetje overdreven ?"
Hij: "Ik kan het u uitleggen, het spijt me maar ik was bij klanten."

Zij: "Ah ja ? En daar hebt ge de ganse nacht liggen kletsen dan, tot 7u 's morgens zeker, nietwaar Superman !!!"
Hij: "Laat mij toch uitleggen vrouw ! Ik heb een nieuwe klant kunnen binnenhalen en we zijn Italiaans gaan eten."

Zij: "En dat tot 7u 's morgens zeker, ge neemt mij voor een achterlijke trut zeker, Superman !!!"
Hij: "Ja, goed. Daarna zijn we nog efkes op café geweest, tot een uur of 3."

Zij: "Ah ja, tot 3u en wat hebt ge dan tot 7u uitgestoken hè, Superman ???"
Hij: "Ja, Euh, .. dan zijn we nog wel efkes naar een strip-tease tent geweest, maar alleen om toe te kijken zenne, dus eh... zoals ik al zei eh... ."

Zij: "Allée vooruit, ge hebt alleen maar gekeken, en rustig afgewacht? Hmm, wat gaat ge mij nu nog allemaal wijsmaken, Superman ???"
Hij: "Laat mij't nu toch ne keer fatsoenlijk uitleggen en luister nu toch es ! En trouwens, waarom noemt ge mij nu al de hele tijd Superman ???"

Zij: "Omdat verdomme voor zover ik weet alleen Superman zijn slipje over zijn broek aandoet !!!!"

Terug naar school…

Neen , niet het baasje, die geniet van zijn onderwijs pensioen maar die twee wildebrassen hier in huis, Daar dient aan gewerkt te worden.

Het baasje heeft het besluit genomen nadat hij niet naar het bos kon wegens een ontsteking in zijn knie. Trekkende honden betekenden helse pijnen terwijl normaal wandelen nog wel “te doen” was. Vermits we hier toch zo’n halve kilometer aangelijnd moeten lopen voor we los mogen was dat voor het baasje niet te doen.

Gevolg… ’t baasje heeft gisteren een afspraak gemaakt bij Rony en Marnix om terug op les te komen. Dat komt nu goed uit omdat we toch voor langere tijd in België blijven en er intens kan getraind worden.

In februari wil het baasje dan samen met Louis en Gorky op jachttraining. Ook Kristel van de bank waar ’t baasje klant is wil “gaan jagen” met haar labrador. Dat kan en voor de honden en voor de baasjes alleen maar plezierig worden. Maar eerst die basiscursus nog eens opnieuw doen. Wij zijn al eens op school geweest maar dat was een vergissing van onze baas, toen waren we nog te jong met onze 9 weken.

Vanaf morgen dus verslag en foto’s van twee, misschien drie, vlijtige studenten en hun bazen in het “voortgezet onderwijs”

Belle

Wereldreis

Proficiat (bis)

Hier de uitslagen van de keuringen op de worlddogshow in Bratislava Slovakije.

In het rood en dik de wereldkampioenen. Mooie resultaten van onze Noorderburen, Proficiat !

Proficiat…

Stilletjes aan sijpelen de eerste berichten binnen met de uitslagen van de keuringen op de “werelddogshow Bratislava”. Ons baasje volgt het zo’n beetje omdat er ook bekenden zijn die ginds het Drentenras verdedigen. http://www.worlddogshow2009.com/index.php?id=412&L=1

Roswitha Harmsen, Nederlandse fokker van de kennel “van Drentenpassie” http://www.vandrentenpassie.nl  heeft twee honden ingeschreven en is aanwezig in Slovakije. Wij kennen Roswitha omdat ze ook al verschillende malen heeft deelgenomen aan de Belgische clubmatch.

Volgens het Nederlandse Drentenforum http://drentschepatrijs.messageboard.nl/portal.php zou Roswitha met Felis op zaterdag een BOB (beste van het ras, Best of breed) behaald hebben op de Slovaakse keuring. Gisteren zondag op de “wereldkeuring” heeft ze met Felis hetzelfde resultaat behaald en is Felis dus Wereldkampioen. Haar tweede Drent “Dagmar”, behaalde zaterdag  de titel van Slovaaks kampioen.

We wisten het nog niet eind augustus met de clubmatch in Heurne,  maar we hadden toen al een Wereldkampioen in spe in onze rangen !

Wat we ook nog geleerd hebben met gans dat werelddogshow gebeuren… de naam van de Drentsche patrijshond in het Slovaaks: “Drentsky Prepepliciar”. Wij moeten eerlijk zeggen, daar moeten we toch nog eens even op oefenen…

Wij wensen in elk geval Roswitha en haar twee oogappels een héél dikke proficiat.

Jan & de roedel

Bij “de Yndhi” in de weide…

Nu het baasje met zijn pijnlijke knie niet naar het bos mee kan, zijn we al twee dagen mee mogen gaan met de auto naar Beerse, naar “ozze Dré”, ons baasje’s broer.

Die heeft een grote weide van de grootte van onze Franse tuin waar we mogen ravotten met Yndhi, ons boxer neefje. Eerst moet “ozze Dré” wel de oorspronkelijke bewoner van de weide, de ezel Stan, naar een naastgelegen weide brengen.

Onze baasjes betrouwen het niet erg, vier van die rondcrossende honden, iets wat rustige Stan niet gewoon is, in dezelfde weide met Stan. Onze baasjes zijn maar bang dat het Stan allemaal wat te veel gaat worden en dat er op een bepaald moment één van die rakkers een stamp van de achterpoten gaat krijgen. Dat gaat niet meevallen, en als dat slachtoffer het al gaat kunnen navertellen, dan zal het toch wel zijn met pijn aan zijn ribben !

Het baasje herinnert zich een uitspraak op TV van een bekende voetballer van “de Lierse” die vertelde dat ‘m maar van twee dingen bang was: van de voorkant van een vrouw en van de achterkant van een ezel of een paard !

We moeten dus even wachten tot Stan weg is en dan kunnen we onze gangen gaan. We hebben ondertussen ontdekt dat Stan van die bollen achterlaat. Zoiets als smoutebollen maar iets donkerder van kleur en ’t smaakt naar paardendrollen !

Als we dan terug uit de weide komen is het hoofdbestuur er niet blij mee dat we hen likjes geven !   Flauw gasten zijn dat, want wat is er nu beter dan een dampende drol !

Belle & co