900 dagen!

900 dagen…
Wij hadden het zelf haast over het hoofd gezien maar dit blog bestaat vandaag 900 dagen. Je kan dat aflezen in de linkse kolom onder de tevredenheidswaardering.
Negenhonderd dagen na 14 februari 2008. Het lijkt een geweldig getal negenhonderd dagen maar ze zijn voorbij gevlogen. Er is ook heel wat gebeurt in die periode waarvan de meest pakkende het overlijden van Bas was en een week later de geboorte van de zes pups.
900 dagen Drentenplezier die nog alle dagen verder duren. Zo die topweken die we nu beleven met het bezoek van 5 van de zes pups in een tijdspanne van 5 weken in juni/juli dit verlof. De enige pup (?) die we dit verlof hier niet zien voorbij komen, is onze Harry. Jos en Dymphna zijn niet zo’n reizigers en voor hen is de 800 kilometer wat te ver. Maar Harry is bij ons in Vosselaar de dichtst bijwonende en die zien we dus toch ook regelmatig.
Er zijn niet echt dagen dat het echt niet liep. Zelfs het plotse overlijden van Bas tijdens zijn laatste wandeling in “zijn” bos geeft nu haast twee jaar na datum ons een fijn gevoel.
Dat klinkt misschien zeer cru maar toch is dit een eerlijke mening. Zelfs bij zijn overlijden heeft Bas ons een hoop verdriet bespaard door zijn wijze van heengaan. Kort en zonder ziek zijn en zonder de baasjes het ellendige besluit te moeten laten nemen van “ ’t is genoeg geweest, laat ‘m nu maar gaan”. Als we Bas ooit voor iets dankbaar zijn dan zijn het de fijne vijftien jaar samen en de manier waarop hij ons op het einde veel leed heeft bespaard.
En nu op naar de 1000 dagen…
Belle & co
Hieronder de drie eerste foto's die in februari 2008 de berichten "opfleurden". Het klein hondje ben ik Belle, de grote witte is Bas


















3 reacties op dit bericht
900 dagen leesverslaving
Proficiat Jan, doe zo verder, wij kunnen niet meer zonder
Ik ben ook per toeval op jullie blog terechtgekomen gedreven door hondenliefde en meer bepaald voor drenten. Ik herriner mij nog goed het ingrijpende bericht over het overlijden van Bas, het is het begin geweest van mijn dagelijkse bezoekjes op de computer. Daarna de ontmoeting in levende lijve met de zo vriendelijke schrijver en co via de vereniging, en ook met andere lezers en fans zoals baasjes van Arcil & Izzy. Elke dag een verhaaltje met telkens een tikje verfijnde humor, boordevolle verbeelding, en soms ook zeer informatief .. ik kan ze niet meer missen. En inderdaad hier ook in Wallonîë gaat er bijna geen dag voorbij dat ik het niet heb over Jan, Belle, Heros of Hera hun fratsen !
veel leesplezier bezorgd
steeds nieuwsgierig wat er vandaag weer op je blogje staat ; soms grappig, soms iets om bij na te denken, soms triestig, soms met héél veel leedvermaak, lees ik de capriolen van je olijke trio
Bas heb ik nooit gekend, jammer. Jammer dat een hond niet even lang mag leven als z'n baasjes ....
900 dagen