Allemaal heel erg bedankt !

Bij de paus

Een beetje fier…

Gisteren in het TV Journaal meldde men dat er bij Janssen Pharmaceutica een nieuwe Aids-remmer klaar is om kortelings op de markt te komen. Fier omdat het dit medicijn er nog eentje is dat Dr Paul himself nog mee heeft ontwikkeld.

Fier ook aan al die buren, vrienden en kennissen die radertjes waren in het ganse Janssen raderwerk.

Overbuur Jan bvb die alle pakjes feilloos langs de douanes wereldwijd stuurde, buurman Gust die het magazijn mee in goede banen leidde, en ook Herman die Dr. Paul bij nacht en ontij overal naartoe bracht als privé chauffeur. Mensen hier uit de straat die haast een leven lang meegewerkt hebben aan het ideaal van Dr. Paul Janssen.

Ook een beetje fier op Carine, Rik, Ronny, Staf, Anja, Bert, Gilbert, en al die andere uit onze kennissenkring die ooit, of nog bij Janssen gewerkt hebben .

En ook onze dierenarts Dr. Nelly die nog freelance heeft meegewerkt aan Yarvitan , het vermageringsmiddel waar Bas destijds nog goed mee is geweest.

Zij allen hebben Dr. Paul zaliger de kans gegeven om fantastische geneesmiddelen te ontwikkelen die zelfs nu, zeven jaar na zijn overlijden, soelaas en hogere levensverwachtingen kunnen brengen aan miljoenen mensen.

En ik Belle, ik zal nog wel eens tot wanhoop van het baasje onder de afsluitdraad aan de achterkant van de fabriek glippen om de konijnen op de parking te gaan terroriseren.

Belle & co

Dat komt wel terug goed…

Vandaag heeft het baasje het gazon verder “gefatsoeneerd” in het begin was het wat men noemt “met de grove borstel” ofte, met de bosmaaier vandaag was het met de grasmaaier.

Wel driemaal is hij er overheen moeten gaan voordat ‘m zijn goesting had. Dat onkruid met zijn dikke stengels bleef hem parten spelen.

’t Baasje zegt ook dat we in de winter terug op dat deel van het gazon mogen waar hij vandaag aan bezig was. Kuilen en mijngangen graven is daar echter voorgoed uit den boze.

Met  kans van zware lijfstraffen zullen we daar dan maar van afzien en de ruimte aan de andere zijde van het tuinpad gebruiken voor onze ondergrondse experimenten. De blik van ’t baasje voorspelt niet veel goeds als we daar achter het tuindraadje komen zonder dat hij de toelating heeft gegeven. Het is in hondentaal gezegd een “killersblik” dat ‘m dan in zijn ogen heeft !   Oppassen dus…

Belle & co

Laurel en Hardy

Volgende aflevering:

Ambras in ’t préformatiekot !

Strandwandelingen

Gisteren hebben we de strandwandelingen van de Drentenverenigingen op de site van de vereniging gezet. Een aandachtig lezer zal nu opmerken dat er staat wandelingEN. Inderdaad zowel de Belgische vereniging als de Nederlandse kondigen op dezelfde dag hun strandwandeling aan.

Het is dus officieel , de Belgen gaan met de honden wandelen op het strand tussen Blankenberge en Wenduine op zondag 7 november .

In Nederland wandelen ze op het strand van Rockanje op zondag 14 november.

Of het in onderling overleg geweest is weten we niet zeker maar het komt toch maar mooi uit die twee verschillende data. Nu kunnen de liefhebbers van Drenten en strand zich tweemaal in twee opeenvolgende weekends uitleven.

Vorig jaar hebben we met drie echtparen ook de wandeling in Nederland mee gemaakt. We mogen zeggen dat we daar toen met open armen en hartelijk ontvangen zijn. Waarom zou het dan niet voor herhaling vatbaar zijn.

Alle inlichtingen over deze twee wandelingen kan je vinden onder “actueel” op de site van de Belgische Drentenvereniging: http://www.drentschepatrijshond.be/

Belle & co

Fijne post…

Deze morgen bracht de postbode nog eens een fijn pakje in de bus. Deze maal geen “vensterkes enveloppe” die gewoonlijk van de belastingen komen of van “les flics” , maar een blaasjesenveloppe. Zo eentje met knetsblaasjes waar ’t vrouwtje  gek van is en het baasje gek van wordt.

Zij was aangekondigd want Anita had ons begin de week gemaild dat ze nog een CD had met foto’s van verschillende Drentenmanifestaties zoals de lentewandeling en strandwandeling 2009 en ook de kauwpollekes wandeling van dit jaar.

Allemaal foto’s in groot formaat en door Anita’s dochter genomen met een kanjer van een “kodakse”. Dat "kodakse" is niet terecht en voor éénmaal maken we daar fotoapparaat  van!

Er zitten ook enkele filmpjes tussen maar het is zoveel aan fotomateriaal dat we daar eens een regenachtige avond voor gaan gebruiken om die een voor een te bekijken.

Ook had Anita nog het gedacht dat wij hongerlijders zijn en had ze er nog flink wat kortingbonnen van Pedigree bijgevoegd. Het gaat ons nog beter smaken Anita, nu we weten dat ons baasje “koopjes” heeft gedaan bij de Maxizoo…

Bedankt Anita en familie voor dit plezante cadeau…

Belle & co

Een beetje schuldig…

Voelen we ons wel, omdat we gisteren avond pas zo laat het bericht over Frick geplaatst hebben.

Na afloop van de afloop van de wandeling zijn Jean Pierre en Ute bij ons nog blijven eten en dat was, zoals het onder vrienden nogal eens gaat “wat uitgelopen”…

Dat jullie zaten wachten, daar waren we ons wel van bewust, maar dat er zoveel belangstelling en ongerustheid heerste, dat hadden wij niet verwacht. Meer vdan 250 bezoeken konden wij noteren op ons blog en ook de berichten op het Drentenforum werden sterk opgevolgd.

Jullie hebben ons in één namiddag meer dan tien plaatsen hoger gekregen in de top 1000 ranking van het seniorennet . Vorige week stonden we nog op plaats 85, deze morgen konden we plaats 56 noteren. Niet dat we het daar voor doen maar het geeft een indicatie van de populariteit en de nieuwsgierigheid naar ons trio.

Verbaasd waren we gisteren ook over de kleine Jago, vier maanden oud en al vlot mee doorgaand met de “groten”. Ook in het vennetje, bijna  aan het eind van de zoektocht gisteren, heeft ‘m laten zien dat hij geen waterangst heeft. We waren het er allen unaniem over, dat is geen “gewone” die Jago. Daar gaan we nog prestaties van zien !

Belle & co

Wanted…

Een Toller genaamd Frick, laatst gezien in domein De Liereman te Oud Turnhout. Daar gingen wij deze namiddag dus op af om Frick te zoeken in het grote domein.

We schreven het deze morgen al het zal zoeken zijn naar de speld in de hooiberg. En de hooiberg hebben we gezien, alleen die speld niet.

Wat we wel bereikt hebben is een groot medeleven van de mensen die we ontmoet hebben en aan wie we de zaak hebben uitgelegd. Iedereen zou zijn best doenom Frick terug te vinden.

Van de verantwoordelijke en personeel van het ontmoetingscentrum De Liereman tot de mensen van “natuurpunt” . Ook de mesen van de vakantiehuizen rondom het domein en wandelaars die we hebben ontmoet, zeker een zestigtal mensen hebben we kunnen bereiken met onze boodschap.

Als Frick nog in leven is (waar we niet aan twijfelen) en hij dwaalt nog rond in “De Liereman”  dan moet hij één van de volgende dagen terecht komen, daar zijn we zeker van.

We zijn op speurtocht vertrokken met vijf hondenliefhebbers en onderweg hebben we nog een hondenliefhebster gevonden die zich bij ons heeft aangesloten, Geertrui en haar Spaans adoptie épagneultje voelde zich best thuis in ons speurdersgezelschap. Zij vroeg zelfs of ze met ons de Drentenstrandwandeling mocht meemaken in november.

Wij hebben de wandeling afgesloten met een drankje in het ontmoetingscentrum en in de hoop dat we één van de volgende dagen een telefoontje krijgen dat Frick terecht is.

Groetjes van,

Heros en ’t baasje en Louis en Gorky, JP en Ute en Hadise en Jago, Helma met haar twee Tollers en Geertrui met haar Spanjaardje, de speurders van dienst.

De speld in de hooiberg….

Dat zal het waarschijnlijk wel worden deze namiddag in de Liereman in Oud Turnhout. Wij gaan dus op zoek naar “Frick” de Nova Scotia Duck Tolling Retriever die op 22 augustus in Arendonk ontsnapt/verdwenen is.

Hij, want Frick is een toller reu, is laatst opgemerkt in het natuurgebied “De Liereman” door een schaapsherder. Dit is voor ons de aanleiding om met enkele vrienden en onze honden de heide en het bos in te trekken om Frick op het spoor te komen.

Omdat het terrein meer dan 435 hectaren groot is zal het een toeval zijn dat we Frick kunnen vinden. He is ook niet zeker dat hij nog in de omgeving is hoewel er aanwijzingen zijn omdat hij de omgeving kent.

Nu maar hopen en duimen op een goede afloop. We weten dat het een dubbeltje op zijn kant is. Maar we hopen, we hopen op resultaat…

En hebben we geen resultaat dan hebben we toch de moeite gedaan en hebben we een aangename wandeling/zoektocht met onze honden gehad.

Wie duimt er mee voor ons, of wie heeft deze namiddag tijd om mee op zoektocht in een uniek terrein te gaan.

Afspraak op de parking voor de kerk van Oud Turnhout Centrum te 13u30

Jan

Na de maaibeurt…

Het is nog altijd geen tuin om in “de boekskes” te staan maar het meter hoog onkruid is toch al verdwenen. ’t Baasje heeft maandag de bosmaaier in gang getrokken en de “brousse” om gelegd. Toen hij dan weer een bui in zijn nek heeft gekregen was hij maar gestopt en alles laten liggen.

Het gras was uiteraard heel nat en diende eerst op te drogen toen het onkruid was weg gedaan. Het gras wat de baas in de lente nog gezaaid had, was verstikt door het onkruid, en moet nu even op adem komen.

Morgen gaat het laatste slordige ook verdwijnen en kunnen we beginnen uitkijken naar een proper gazonneke.

Ons baasje heeft ons daarstraks toch weer eens bij ons nekvel gegrepen omdat we weer onderweg waren naar Australië of China en de pijp die we hadden gegraven toch alweer behoorlijke afmetingen had aangenomen. Al een geluk dat het aan de linkse zijde van de tuin gebeurde, daar worden graafwerken nog “iets” gedoogd.

Alleen mag het zand dan niet tot tegen het venster vliegen !...

Belle & co

Actueel cartoontje...

Jong leven…

Op onze dagelijkse wandeling hadden we daarstraks een ontmoeting met een wel heel jong veulen.

Eergisteren waren we nog op die ronde en toen stonden er nog maar drie paarden in de weide. De dieren die zeer mooi verzorgd worden zijn van een hobbyboer en staan vlakbij een autovrij pad.

Ook de kippen en de geitjes die in een weide iets verder staan hebben een altijd groene weide voor zich. Dit jaar is dat wel normaal met al die regen van de afgelopen weken maar ook andere zomers hebben de dieren altijd vers groen te eten.

En daar blijven wij graag naar kijken met ons trio. Zo leren ze ook andere dieren kennen welke stadshonden zelden te zien krijgen. Maar ook “Charentehonden” hebben weinig kans op contact met hoevedieren wegens enkel landbouw in onze contreien aldaar.

Maar wij kennen dan weer egels en slangetjes. De eerste zie je enkel ’s nachts, en van de tweede soort hebben we het benauwd, tenzij het een dood slangetje is dat enkele weken in de zon ligt en dat overal bovenuit stinkt.

Maar nu de volgende weken maken we kennis met dit prachtveulentje.

Belle & co

Een mailtje tussen fokker en eigenaar…

Gisteren kregen we deze onderstaande mail van Ronny en Karine, de fiere eigenaars van Harko, onze jongst geborene. We hebben aan Karine gevraagd om het te mogen publiceren omdat Karine een vlotte schrijfstijl heeft en het berichtje goed doet zoiets te lezen. Hier komt het bericht.

Hoi hoi,  bedankt voor de foto's van de clubmatch op de blog.  Zo kan ik alles netjes inhalen wat ik die dag heb gemist. (Nota vdr Karine was ’s voormiddags naar een begrafenis geweest)
Ik hoorde zaterdag door de keurster nogal boffen met het Belle/Zeppos nestje.  Uniek in zijn soort, vooral hondjes om te hebben, speciallekes, lieve karakterkes, geen seriewerk volgens de standaardnormen maar ècht maatwerk, kortom alles wat je als hondenbaas naar verlangt.  En wij hebben er zo eentje, samen met nog een paar andere leuke baasjes die hun sloeber vertroetelen en een aangenaam hondenleven bezorgen.  SUPER TOCH !!!!!!!!!!
 
Harko ligt hier als de schoonste slaper van het land naast mij in de zetel.  Daarnet nog was hij tijdens onze boswandeling in volle vuur en vlam wegens sporen van eekhoorns.
‘t Is een plezier hem te zien hoppen over de braamstruiken om daarna op z'n achterpoten  te gaan staan en de lucht in te snuffelen richting boomkruin.  Z'n wenkbrouwen al fronsend zeggend waar zijn ze nou ?   ‘t Was al een tijdje geleden dat ik nog alleen met hem ben gaan wandelen wegens pijnlijke nek en arm.  Misschien is het maar inbeelding maar 't was net alsof hij supercontent was dat wij nog eens samen alleen op stap gingen. Hij krijgt dan ook alle aandacht hé, terwijl als je met twee bent je toch al rapper aan de klap gaat met elkaar i.p.v. met je hond. Meestal doet ‘m dan iets fout om de aandacht te trekken. Als klein manneke ging hij dan achter de koeien aan.
 
Twee weken geleden heeft datzelfde kadeeke nog maar eens mijn nieuwste  en allergemakkelijkste schoenen een nieuw model gegeven.(verdoeme) Ik had ze per ongeluk in de living laten staan toen ik ging slapen.  Er zat 's morgens niets anders op dan het deksel van de vuilbak open te doen en de schoenen met veel pijn in het hart erin te kieperen.  Ik verdenk Harko er van dat hij weet dat schoenen mijn stokpaardje zijn. 
 
Verleden week kon hij z'n draai niet vinden.  Alles stond hier gedurende een week overhoop wegens schilderwerken in de living.  Dat moest dringend gebeuren want deze winter hebben ze hier nieuwe ramen en nieuwe verwarming komen hangen.   Hij deed toen wat hangerig.  Maar nu  alles weer staat en gaat hoe het moet valt hij ook terug in z'n oude plooi.
 
Zo te zien hebben jullie ook wat verfraaiïngswerken te doen in de tuin.  Véééél courrage zou ik zeggen. 
Groetjes voor jullie van mij,  Karine 

De leeuwentemster...

In het circus wordt het wilde dierennummer gedaan door een aantrekkelijke goed geproportioneerde jonge vrouw,   slechts gekleed in een minuscuul strak tijgervelletje.   Deze dompteuse kan met haar zweepje de leeuwen   de mooiste kunstjes laten doen.   Aan het eind van de voorstelling krijgt ze een staande ovatie.  Vervolgens stuurt ze alle leeuwen de kooi uit behalve het grootste mannetje.  Het publiek gaat weer zitten.  Ze werpt haar zweepje weg, loopt naar de leeuw   en opent de enorme muil.   Vervolgens trekt ze haar tijgervelletje opzij,   legt een van haar mooie borsten in de muil van de leeuw   en steekt beide armen omhoog.  Het publiek houdt de adem in; stel je voor dat de leeuw schrikt.  Na enige tijd stopt ze haar borst weer in haar kledingstuk   en krijgt wederom een staande ovatie, nu nog luider en langer.  Na het applaus neemt ze de microfoon   en vraagt aan het publiek of er iemand is   die deze stunt ook zou willen doen.   Iedereen gaat zwijgend zitten en kijkt vragend zijn buren aan.  Na enige tijd is er wat gestommel boven op de tribune   en komt er een oud kaal mannetje met een stok   moeizaam naar beneden gelopen.  Eenmaal beneden in de kooi vraagt zij hem lachend   of hij de vraag wel gehoord heeft.  'Jazeker,' zegt hij,   'ik wil het graag proberen,   maar ik weet niet of ik   mijn mond zo ver open krijg.

Het is gelukt…

De foto’s van de clubmatch die bij onze baas zijn binnengelopen staan op ’t www en ieder kan er gebruik van maken “à volonté”.

Driehonderd zesentwintig , zijn het er geworden. 326 foto’s van honden, baasjes en liefhebbers van Drentsche Patrijshonden.

Volgens onze baas zijn de foto’s afkomstig van drie verschillende fotografen en evenveel “Kodakskes”, er zullen dan ook veel foto’s zijn waarbij je denkt “ach die hebben we al gezien daarjuist” maar we hebben ze alle die ons bereikt hebben geplaatst zodat ieder de foto kan copieëren die hij of zij wenst.

De fotografen van dienst waren Jean-Pierre ’t baasje van Hadise, ons vrouwtje heeft er ook een 50 tal genomen met het “oud”nief kodakske, en ’t baasje heeft de officiëlefoto’s gemaakt, die van de deelnemers bij het verlaten van de ring.

Wat dit jaar wel opvalt is, onze baas staat zo dikwijls op de foto’s… Dat is niet zijn schuld maar het moment dat hijzelf met ons in de ring moest heeft hij zijn fotoapparaat aan iemand anders gegeven met de nodige instructies en die zijn dan massaal foto’s van onze baas beginnen nemen hoewel dat, zoiets niet bij de instructies hoorde.

Kortom, bekijk ze maar eens en amuseer je er mee, wil je er eentje voor jezelf, dan ben je vrij te copieëren naar hartelust…

http://fotoalbum.seniorennet.be/Bas_en_Belle/drentenclubmatch_2010

Belle & co

De dag is te kort…

Voor onze baas althans is de dag te kort, veel te kort zelfs. Hij heeft zelfs geen tijd gehad om een mop te plaatsen in de namiddag.

Wat we wel sympathiek van hem vonden was dat hij met elk van ons afzonderlijk een wandeling naar het bos heeft gemaakt. Hij zal daar wel een reden voor hebben, zo kennen we hem.

We vermoeden dat het er alles mee te maken heeft dat er reeën (toch één) zijn/is gesignaleerd in “ons bos”. Vermits het baasje alleen van wandeldienst was nam hij het risico niet dat wij met z’n drieën achter die ree zouden aangaan. Eén voor één kan hij ons wel aan zegt ‘m maar als we met z’n drieën samenspannen staat ‘m nergens, dus….

Het vrouwtje en onze Miel(e) hadden het ook druk want het we hebben op de clubmatch wel drie T-shirts van onze baas goed smerig gemaakt. Wij hebben dat niet alleen gedaan maar onze Harry en Harko hebben het merendeel voor hun rekening genomen. En dat moet onze Miel nu allemaal terug proper krijgen .

Morgen staat er voor de wandeling hetzelfde op het menu, met dit verschil dat ik terug de teletac omkrijg. Ik heb “geen oren gehad” tijdens de wandeling of ze toch niet gebruikt en ’t baasje zegt “wie niet horen wil moet voelen” en dat is nu wel heel letterlijk. Hera en Heros luisteren behoorlijk zegt het baasje, maar ik ben de pineut, ik heb het daartsraks verknoeid door alleen het bos in te trekken en de baas zo’n dikke tien minuten laten wachten en dat was er nu net ets te veel aan…

Belle
ps: op de foto's is toch wel verschil te merken tussen half juni en eind augustus, morgen een actuele foto van vandaag, nu de bosmaaier zijn werk heeft gedaan !