Bente 27.04.1999 - 23.11.2010

Dat belooft …

Dat belooft een mooie dag te worden vandaag. Het Was gisterenavond al flink koud met een open sterrenhemel.

Vanmorgen dus “erwtensoep” flink dikke mist en nevel boven de velden na de kletsnatte dagen die we dit weekend gekend hebben.

Gisteren was het dus al droog weer en zijn de eerste werkjes in de tuin al gebeurt. Het vrouwtje heeft uitgebloeide hoge pieken uit de stokrozen geknipt en het baasje heeft het zwembad afgedekt.

Zo’n praat tussen de leden van het hoofdbestuur als “als ’t zo’n weer blijft zijn we midden van de week al terug naar België” dat horen we op ’t moment niet meer, al een geluk want wij amuseren ons hier te pletter.

Gisteren tijdens de wandeling stuurde ons baasje ons twee akkers verder om daar een grote groep kraaien het leven zuur te gaan maken. We hebben ons haast aan het einde gecrosst. Hoe we eruit zagen is een ander paar mouwen. We zaten van kop tot teen onder het slijk van die kletsnatte akker. En dat in combinatie met die zware plakgrond van hier… Het baasje vind nog steeds ingedroogde klonters slijk in onze vacht.

Vanavond verslag over een dag die zich alleszins mooi aankondigt…

Belle & co

Vijftig jaar getrouwd…

Jack and Betty zijn hun 50 jaar huwelijk aan het vieren.
"Betty, nu we al zo lang zijn getrouwd vraag ik me af, ben je ooit vreemd gegaan?"
"Oh Jack, waarom stel jij zo'n vragen?"
"Betty, ik wil het echt weten, alstublieft."
"Wel, OK, ja, 3 keer."
"Drie keer ! Drie? Wanneer was dat?"
"Wel, Jack,
toen je 35 werd en toen je de zaak van je dromen wou starten die je nu zo goed hebt uitgebouwd.
Geen enkele bank wou je een lening geven.
Herinner je je nog die dag dat de bankdirecteur zelve bij ons thuis is gekomen
en de papieren heeft getekend voor de lening, zonder vragen te stellen?"
"Oh, Betty, heb je dat voor mij gedaan?
Ik respecteer je hiervoor nog meer dan vroeger.
En nu, wat was nummer 2?
"Wel, Jack,
herinner je je nog dat door het harde werken je een hartaanval kreeg,
en de chirurg je niet wou opereren omdat het een zeer delicate ingreep was?
Herinner je je nog dat Dr. De Bakker helemaal uit de verenigde staten is gekomen
om jou te opereren en nu ben je er weer terug helemaal bovenop?"
"Dat kan ik geloven! Betty,
ik hou nu nog meer van jou, nu ik weet dat jij zo iets voor mij hebt gedaan,
ik kan me geen vrouw voorstellen die zoiets voor haar man zou doen,
jij houdt toch echt van mij. En, wanneer was nummer 3?"
"Wel, Jack,
herinner je je nog enkele jaren geleden,
wanneer je ernaar snakte voorzitter te worden van de golfclub en je had 17 stemmen te kort?"

Olijven…

Enkele jaren geleden hebben we een olijfboompje gekocht bij het tuincentrum Maréchal te Turnhout. Er hingen toen wat groene olijven aan en die zijn ook rijp, dus zwart geworden.

Het boompje heeft enkele jaren in de living gestaan en dan krijg je natuurlijk geen olijven wegens geen bijtjes om te bestuiven. Na een jaar of drie verhuisde het boompje mee naar Frankrijk en kreeg daar een plaatsje in de tuin. Wat beschut door de hoge hangar en twee kersenbomen.

Nu heeft dit boompje, ondertussen met al een behoorlijk stammetje, terug vruchten. Het is wel niet de moeite van er kisten voor te kopen om er mee naar de oliemolen in Noyon  in de Vaucluse mee te rijden, maar één conservenpotje zullen we er wel mee kunnen vullen.

Nu wil het baasje een methode vinden om die olijven klaar te maken voor menselijke consumptie. Iedereen (?) weet dat olijven recht van de boom niet eetbaar zijn. Je mond trekt daar onwaarschijnlijk van samen !

Echter een behoorlijke bereidingsmethode is niet te vinden op ’t www., toch niet in het Nederlands. Het baasje heeft daarstraks aan ’t zoeken geweest maar wat ‘m gevonden heeft van in water met kruiden teleggen samen met wat Mediterane kruiden zint hem niet zo…

Zelfs bij zijn blogmaat, kok Fons Nicolay, staat er niets over olijven prepareren. Wel over wanneer je ze bereid in gerechten en bij aperitieven. Maar wat zijn nu de stappen die je dient te nemen tussen oogst en tafel. Heeft er ooit iemand van de bloglezers hier ervaring mee opgedaan ?

Belle & co

Niet dus…

Van onze baas zijn lieve ex-collega Diana kregen wij daarstraks een reactie op het bericht “op de valreep”, bericht dat gisterenavond nog juist voor twaalven, te 23u57 om juist te zijn, op ’t blog kwam. Op de valreep dus.

Diana geeft ons goede raad in het muizenvangen, hier haar reactie, in het rood haar goede raad waar iets niet klopt.

Diana heeft in haar carrière op school zowat alle vakken onderwezen en dus zal er wel ergens een cursus van haar bestaan met een onderwerp als “muizenvangen voor jonge meisjes”. Daarom hebben we haar altijd geloofd, tot nu dus.

Dag iedereen in het verre zuiden daar ,
Daarstraks heb ik een berichtje achtergelaten voor jullie en nu vind ik het niet meer terug ,maar ik heb wel op gastenboek gedrukt , verkeerd dus . Alhoewel jullie het wel zullen vinden ergens hé . Het was een reactie op "muis in huis" , je zit er grandioos naast hé Jan , je moet een muis geen kaas geven maar chocolade . Gegarandeerd binnen de twee dagen heb je de muis ,zeker de vrouwelijke , en die vertelt het verder en binnen de week hebben jullie alle muizen van gans de omtrek gevangen . Goed hé , probeer maar . En stuur die regen van bij jullie aub niet door ,hier is het wel koud en mistig maar niet extra nat .
Groetjes vanuit Hulshout
Diana

Nu heeft het baasje nooit de indruk gehad dat Diana met zijn voeten wou spelen (?) maar hier toch eventjes de uitleg die niet thuishoort in een cursus muizenvangen.

Het gaat ‘m over die vrouwelijke muizen die van de chocolade gegeten hebben en die dat dan aan al die andere muizen gaan vertellen. Vergeet het: Die muis die bij ons van iets gegeten heeft die vertelt niks meer verder. Die ligt gewoon dood in de klem ! ! !

Onze baas kan het weten, want die stelt de klemmen altijd zo scherp af dat ‘m zelf al verschillende keren met zijn fikken in de klem heeft gezeten. Dat gaat dan gepaard met gesprekken met een opperwezen en dat gesprek trekt in de verste  verte niet op een “wees gegroet” of “Onze vader”. Dat moet dus toch wel een ferme klap op een muizenkopke geven. Geen één muis, zelfs een vrouwelijke met een motorhelm die dat overleeft.

Ondertussen heeft het vrouwtje op haar boodschappenlijstje toch maar “sjokolat” geschreven. Die is niet meer in huis wegens weg gesmeten omdat enkele weken geleden … muizen aan de chocolade hadden geknabbeld…

Belle & co

Weet je wel wat het verschil is tussen moed en lef ? 

Moed = midden in de nacht bezopen thuiskomen,

je vrouw staat op je te wachten met een bezem en dan vragen :

 "Ben je nog aan het schoonmaken of vlieg je nog ergens naar toe?"

Lef = midden in de nacht bezopen thuiskomen

met een parfumluchtje om je heen en lipstick op je kleding,

je vrouw op haar kont slaan en zeggen: "jij bent de volgende".

L.M.

Onevenredig…

Het is hier onevenredigheid troef de laatste twee dagen. Hoe meer regen er valt hoe minder activiteit er is te bespeuren.

Bij de honden beperkt de activiteit zich tot eens rechtstaan en gaan kijken wat er  gebeurt als er een papiertje kraakt of wanneer er in de keuken kasten worden geopend. Er moest achter dat papiertje of die keukenkastdeur eens iets lekkers zitten dat we anders zouden mankeren.

Als er niets kraakt of piept durven we al eens een oog opentrekken, langzaam uiteraard, want van snel kan je moe worden.

Buitengaan gebeurt alleen als de nood hééél hoog is, meestal verlossen we ons dan van die nood niet te ver van de deur. Daar krijgt het baasje en vooral ’t vrouwtje het van op hun heupen. Maar geur van een plasje zullen ze dit seizoen niet veel hebben, de regen spoelt alles weg zoals in een mensen WC.

Ondertussen wachten we af, het vrouwtje tikt eens tegen de barometer en trekt dan een bedrukt gezicht.

Het is nog niet voor dadelijk die lange wandeling, het regent nog te hard…

Belle & co

Op de valreep…

Na een dag die regenachtig inzette, met een baas die niet goed wist waar aan beginnen, met drie Drenten languit gestrekt voor de kachel, toch nog laat op de avond nog een berichtje.

De regen is toch nog weggetrokken, we hebben met het baasje en ’t vrouwtje nog een “slijkwandeling” gemaakt en op ’t einde van de wandeling hebben we nog wat muizen den duvel aangedaan met hun entree van hun holletje de allure te geven van een paleis ingang.

In huis hebben we ook een muis, een slimme die zich niet laat vangen en die volgens het vrouwtje overal “keutels” achter laat. Drie klemmen met kaas als lokaas. De kaas is oude Cantal waarvan het baasje zegt dat ‘m te lekker is om aan de muizen te voeren. En nu wil dat rotbeest toch die kaas niet zeker !

Drie klemmen en nog altijd kan die muis de lekkernij weerstaan. We hebben ze al een paar keer zien lopen en ik ben al met m’n snuit in de hoek tegen de muur geknald. De muis dook daar in de minuscule opening waar de verwarmingsbuizen uit de muur komen. Ik had ze bijna maar kon niet meer stoppen en ik vloog met een doffe dreun in de hoek. Weg muis !

Morgen gaan we verder met de jacht. We houden jullie op de hoogte van de resultaten.

Belle & co

Twee haaien…

Vader Haai en zijn zoon zijn onderweg.

Plotseling zwemt er boven hen een groep mensen.

Zegt vader haai :  

Wel, mijn zoon, nu gaan we zo ver naar boven, dat allen de bovenste helft van onze vin te zien is en draaien enkele ronden rond die zwemmers !

Zo gezegd, zo gedaan.

Vader haai :

Jongen, nu doen we dat opnieuw, maar laten nu onze hele vin zien !

Dus die twee zwemmen weer enkele ronden rond die zwemmers en duiken dan iets dieper.

Vader haai :

Wel, mijn zoon, nu langs beneden aanvallen en vreten maar !

Dat doen ze dan ook. Alle zwemmers worden opgepeuzeld.

Een beetje later, terwijl vader en  zoon daarna rustig en tevreden rondzwemmen en nagenieten, vraagt zoon haai:

Papa, waarom hebben we eigenlijk eerst al die ronden rond die zwemmers gezwommen, we hadden ze toch zonder probleem direct kunnen opeten ???

Zoon, 't is heel simpel, jongen.

Leeg gescheten smaken ze gewoon beter !

D.D.B.

Is er nog werk binnen ?

‘tuurlijk is er binnen nog wel wat te doen, er is altijd binnen wat te doen, al is het maar voor de lekker warme kachel liggen.

Waarom vragen we dat ?  Het regent flink aan “dehors”, geen plensbuien maar zo’n regen die maar blijft vallen en waar je kletsnat van wordt.

We zijn nu iets voorbij negen uur en het baasje heeft al twee natte handdoeken hier liggen. Al een drietal maal heeft hij ons afgedroogd bij het binnenkomen want natte honden in de zetel is zelfs bij onze baas “not done”.

Zo , dan liggen onze activiteiten al vast. Nu voor ’t baasje nog iets vinden…

Het baasje wilde vandaag aan het zwembad beginnen, het waterniveau onder de skimmer laten zakken om bevriezing van de leidingen te voorkomen. Hij wilde ook de filters laten leeglopen, maar voor al die werkjes moet ‘m te veel binnen en buiten lopen. Dat gaat dus niks worden .

De schuur oprommelen… een jobke dat ‘m zo nogal eens doet als het regent is niet nodig wegens in oktober nog gedaan.

Waarschijnlijk gaat hij helpen bij Fernand in Saint Fraigne. Die is gisteren namiddag samen met het baasje “stenen” gaan kopen in de Brico Depot in Angoulême, om de schoorsteen mee te bekleden, zoals bij ons achter de kachel.

Och we zien wel… wat er staat te gebeuren en wat  er vanavond uit de bus is gekomen…

Belle & co

Nu ook bij ons….

Nu is er ook bij ons in het gehucht een verkeersbord geplaatst het allerallereerste ! Vorig jaar kregen we al straatnamen, iets wat voor de Franse inboorlingen vreemd overkwam.

Logisch toch voor hen, in een “hameau” van negen huizen waar iedereen jan en alleman   kent met naam en bijnaam daar hebben ze dan straatnamen voor uitgevonden voor die drie, wegeltjes die tussen de huizen samenkomen. Bovendien kreeg elk huis ook nog eens een huisnummer !

En dan gisteren toen we onze eerste wandeling met de honden maakten stond er aan het begin van onze straat de “rue du four” een verkeersbord dat de snelheid in onze straat beperkt tot 30 kilometer per uur.

Waar onze brave burgervader en zijn conseil niet aan gedacht heeft is dat die borden aan twee zijden van de straat dienen te worden geplaatst. Nu mogen wij als we bvb van de bakker komen nog maar 30 rijden, wat nog te snel is gezien de omstandigheden, niemand reed in het verleden zo snel,. Maar kom je van de andere zijde de straat in was er enkel de beperking van in een “bebouwde kom” te komen en dus 50 te mogen rijden.

We zullen onze brave burgervader eens op de fout attent maken als ‘m nog eens stopt met zijn tractor van de gemeente, als er nog eens een zwaailamp of een achterlicht mankeert.

We zullen hem alleszins het adres van een goeie advocaat geven als er ooit iets gebeurt. Zou Vermassen zo’n zaak als publiciteit voor z’n commerce aanzien ?

Belle & co

Breaking News

Na zware onderhandelingen zijn alle partijen het eens geraakt over de toekomst van BELGIË

Alle gewesten krijgen hun eigen koning en behouden ieder hun inkomsten

de koek zal als volgt verdeeld worden:

Vlaanderen : Koning Laurent

Wallonië    : Koning Philip

Brussel      : Koning Albert

En het nieuwe volkslied : Drie koningen, drie koningen...

L.K.

Kraanvogels en kranen…

Gisteren las het baasje op het blog van Elz    http://www.fransezaken.nl/  dat de kraanvogels in het noorden va Frankrijk hun valiezen hadden gepakt en op weg waren naar het zuiden. Daarstraks waren wij in de tuin aan het bladeren harken, het baasje harkte en wij  zorgden dat ‘m aan het werk bleef… Plots hoorden wij iets raar en ook het baasje wist niet goed wat er loos was.

Het baasje dacht dat het één van ons was die achteraan in de tuin ergens tussen gekneld zat. Tot zijn oog viel op twee vluchten kraanvogels die inderdaad richting zuiden vlogen.

De kraan slaat dan op de reusachtige kraan die het baasje daarstraks opmerkte midden in de velden. ’ t Baasje was toen onderweg naar St Fraigne om de kachel te gaan aansteken voor Fernand en Jenny . Vrienden uit Turnhout die ook een vakantiehuis in onze buurt hebben.

Midden in het veld, het baasje kon er niet naast kijken want hij moest wachten achter een “transport exceptionel”. Een Nederlandse truck, met begeleiding van een busje met veel “flikkerlampen” stond te wachten om rechtsaf te slaan om daar in het veld zijn vracht te kunnen lossen.

Het “exceptionele stuk” dat de truck vervoerde bleek een ¼ deel te zijn van de onderste ring van een windturbinesteun, hier noemen ze dat een éolienne.

Ons baasje heeft altijd het oude “nief kodakske” in de auto liggen en heeft daar dan ook maar enkele foto’s geschoten. Als hij morgen er terug langs komt krijgen jullie het vervolg van de vorderingen aan de windturbinegroei…

Belle & co

Opgeruimd staat netjes…

De dikke laag lindeblad die op de oprit van het huis lag is opgeruimd. Eenvoudig werkje zal je zeggen, overal is dat zo maar hier dus niet !

’t Baasje had al zijn tuingerief bovengehaald om dat klusje eens op “een ikke en een gij” zoals dat ‘m dat zegt te klaren. Dat zou zo geweest zijn moest die band van de kruiwagen nog hard gestaan hebben… niet dus… ’t Baasje zet dan de compressor op om die band op te pompen. Er vliegt evenveel lucht uit als ’t baasje er kan inblazen…

Dus…kruiwagenwiel eruit, reserve binnenbandje gezocht, buitenbandje van het wiel, binnenbandje een beetje opgepompt, binnenbandje in de buitenband en dan de buitenband terug op de velg gewipt met twee schroevendraaiers. En voor diegene die nu denken dat de binnenband daarbij beschadigd werd, nee hoor… banden maken kan onze baas als de beste.

Toen moesten de bladeren bijeen gerijfd worden. Daar moest het baasje even bij opletten want deze morgen was dat de plaats waar het Drentensigarenfabriek gestaan had ! Heros had daar voor een grote productie gezorgd. Het baasje heeft dus goed opgelet bij het bijeen scharrelen van de bladeren. De sigaar is niet gevonden… tot het baasje merkte dat hij toch een geur ontwaarde van “afgewerkte Pedigree” en dat die geur hem volgde , ook al ging hij de tuin in.

Tot ’t baasje tot de conclusie kwam dat de honden sigaar zich bevond waar je ze meestal moet zoeken… onder zijn schoenen natuurlijk ! ! ! Het baasje is dan maar al sleffend door de tuin gaan lopen. Drie rondjes volstonden om zijn schoenen terug proper te krijgen….

Belle & co

Een telefoontje, echt gebeurd…

Allo, met ziekenhuis  Veghel

Ik zou graag met iemand spreken die me kan inlichten over de toestand van een patiënt die bij u verpleegd wordt.

Hoe is de naam van de patiënt ?

Louis Peters.

Een ogenblik a.u.b., ik verbind u door met de verpleging.

Met de wachtdienst, wat kan ik voor u doen ?

Ik zou graag weten hoe het gesteld is met de gezondheidstoestand van Louis Peters in kamer 302 ?

Een ogenblikje, ik verbind u door met de dokter van wacht

Met de dokter van wacht.

Dag dokter, ik had graag geweten hoe het gaat met mijnheer Louis Peters die al drie weken bij u verpleegd wordt in kamer 302 ?

Een ogenblikje, ik zal zijn dossier even raadplegen.
Hier heb ik het.

Hij heeft vandaag goed gegeten, zijn bloeddruk en hartslag zijn normaal, hij reageert goed op de voorgeschreven medicatie en morgen nemen we de hartmonitor weg.

Als alles zo nog 48 uur gunstig verder evolueert zal zijn behandelende arts hem waarschijnlijk uit het ziekenhuis ontslaan voor het volgende weekend.

Dat is fantastisch nieuws, ik ben ongelooflijk opgelucht.

Bedankt dokter, van harte bedankt.

Zo te horen bent u wel erg begaan met de patiënt.

Dichte familie?

Nee, nee dokter, ik ben Louis Peters zelf. Ik bel u vanuit kamer 302.
Iedereen loopt hier mijn kamer in en uit maar niemand zegt verdomme iets.
Ik wou zelf ook eens weten hoe het met mij gesteld is.....

L.K.

Een beetje raar…

Het is een beetje raar als we nu in de tuin lopen… Toen wij hier zes weken vertrokken, voor alle bezigheden waarover je de laatste weken las, was de tuin gans anders dan wat we deze morgen vonden.

Het begon al met de lindeboom vlak voor de deur. Daar liepen over een tapijt van bladeren, vorige maal waren dat nog de steentjes van de “calcaire” dolomiet zeggen ze in België.

Ook de fruitbomen in de tuin zijn totaal bladloos. Het baasje zal er werk aan hebben met zijn “Husq”, de zitmaaier die al het grote werk feilloos opknapt. Twee dagen droog met een beetje zon en het gazonnetje ziet er weer keurig uit voor een ganse winter.

Ook het bladeren verzamelen om een nieuwe composthoop te beginnen zal nog wel een dag  werken vragen. Dan zullen we maar niet aanbieden om te helpen want daar is het baasje niet echt van gediend. Snoeihout wegbrengen tot daar toe maar hopen bladeren uit elkaar spelen… dan verkleurt ‘m gewoonlijk samen met het nodige lawaai.

Het baasje was deze morgen vroeg op… hij was vergeten de wekker op het winteruur te zetten. Dat maakt dat ‘m een uur vroeger, nog haast in de ‘pikkendonkere” de kachel al terug aan het opporren was ! Het zal een lange dag worden voor ’t baasje, al een geluk dat het weer meewil , op dit moment is het droog en 9° C, en het is half tien voormiddag (winteruur).

Belle

Aangekomen…

We zijn er weer… In La Magdeleine voor een week tot tien dagen. Begin december hebben ze ons weeral terug nodig in ’t Belgikske en dan dienen we terug in Vosselaar te zijn.

De volgende dagen brengen we terug verslag uit vanuit zuid west Frankrijk. Vanavond was er niet veel te beschrijven wegens “pikkendonker” buiten. Het was bewolkt en vrij mistig, daarbij was het al flink na zeven uur en dan moet het donker zijn in dit seizoen.

De rit liep op rolletjes, zelfs Parijs was een lachertje en op een 40 minuten was de wereldstad gepasseerd. Tweemaal is het baasje gestopt, de eerste maal om ons een plasje te laten maken, de tweede maal om de Mitsubishi terug drinken te geven.

Ondertussen hebben de baasjes hun buik ook vol en heeft ons baasje ook voor ons gezorgd. Nu liggen we uit te rusten voor de kachel, want van een ganse dag slapen kan je toch zo moe worden…

Belle & co

We zijn weer even onderweg…

We zijn weer even onderweg voor 800 kilometer vandaag. Deze middag dus geen mop, hoewel we er gisteren enkele heel goede hebben binnengekregen. Daar zal dus even op moeten gewacht worden…

Vanavond hopen we dus terug te kunnen berichten vanuit La Magdeleine, vanonde de notenboom waar toch nog een serieuze vracht noten moet liggen. Waarschijnlijk is er al en groot deel verdwenen in muizenholletjes en voorraadplaatsen van eekhoorns. Dat gaan we dan wel merken als er volgende lente in alle hoeken en kanen notenbomen opschieten.

We hopen op een rustige rit zonder de mist die ons gisteren thuis hield. Het baasje heeft “een broerke dood” aan mist op de snelweg. Toen de baasjes nog in Turnhout woonde, zo ergens in de vorige eeuw is er een onderbuur zo dodelijk verongelukt in een kettingbotsing iets voor Antwerpen…

Zelf heeft het baasje ook verschillende malen in de mist voor zijn leven moeten rennen toen hij nog bij de wegenwacht van VAB werkte. Neen, onze baas heeft het niet begrepen op mist…

Tot strakskes, onze baas gaat ons in de auto zetten denk ik…

Belle & co