Yes, vervolg!

Yes ! ! !

Zoals honderd jaar geleden…

Zo was het hier vanavond… Iets rond half zeven, blokken stond in de startblokken op TV hadden we hier in onze wijk een algemene stroompanne.   Baf, ‘t licht uit, alles in het donker…

Nu zijn wij op dat gebied al iets gewend met die Franse plattelandstoestanden waar alle elektriciteit nog langs draden in de lucht van paal tot paal tot bij de huizen komt aangezweefd.

Het minste onweer dat zich zo durft te noemen veroorzaakt daar dan ook stroompanne’s van enkele minuten tot dagen … De langste die we hebben meegemaakt daar is op twee uren na drie dagen ! dat was dan wel na de verschrikkelijke tempête van eind december 1999. In volle winter geen “ellentrik” voor drie dagen. En we hebben het millenium ook gevierd en overleefd.

Dan pas geraak je jezelf bewust van je afhankelijkheid van elektriciteit. Heel veel inhouden van diepvriezers zijn toen naar de composthoop verhuisd. Heel veel verzekeringen zijn toen ook opgelicht !

Toen hebben wij beslist van voor elk toestel dat werkt met elektriciteit ook een alternatief te hebben. De diepvries staat al enkele jaren “aan den dop”, Sinds tien jaar steriliseren wij onze tuinopbrengst terug zoals bij onze ouders thuis. Voor de centrale verwarming hebben we een vervangende houtkachel en koken doen we op gas, met flessen “butagas” van de Shell. De inhoud van de koelkast kunnen we in drie dagen makkelijk soldaat maken en het klein beetje diepvries zal ook niet bederven.

Zo was het ook hier vanavond, we konden dan wel niet op het internet wegens een op elektriciteit werkende b-box maar de oplaadbare zaklamp en enkele kaarsen zorgden er voor dat een buurvrouw dacht dat bij ons wel stroom was. We hadden dus in no time nog gezelschap er bij.

Iets voor de “allerslimste” floepte het licht terug aan en even later konden we terug onze mailbox raadplegen. Het bericht voor het blog diende wel herschreven te worden…

Dit is dan het late bericht, het volgende bericht gaat terug over “ons moe”, dierenklinieken , dierenartsen en nieuws over al dan niet drachtige Drentjes…

Come and see tomorrow morning…

Jan

Oorlogsvoorbereidingen…

 President Obama en eerste minister Cameron van Engeland zitten in een bar...

Een man komt binnen en vraagt aan de barman: "Is dat  niet Obama en Cameron die daar zitten ?" De barman zegt: 'Yep, dat zijn ze.'

De man gaat naar hen en zegt: 'Waw, dit is een hele eer ! Wat doen jullie hier ?'

Obama zegt: 'We zijn de derde wereldoorlog aan het plannen.'

En de man zegt: 'Echt ?  Wat gaat er gebeuren ?'

Obama antwoord:

'Wel, we gaan 140 miljoen moslims doden en één blondje met dikke tetten.'

De man roept: 'Een blondje met dikke tetten ?

Waarom een blondje met dikke tetten doden ???'

Obama kijkt  naar Cameron en zegt:

'Zie je wel dat er zich niemand iets gaat aantrekken van die 140 miljoen moslims !!!'

Ziet er mooi uit…

Dat ziet er mooi uit deze morgen, helder weer, mooi opkomende zon en fris weer buiten… Allemaal zaken waar je een Drent mee kan verleiden mee buiten “dingen” te gaan doen,.

Die “dingen” kan alles zijn, het meest voor de hand liggend is een flinke boswandeling, of met het baasje boodschappen doen te voet naar het dorp, of in de tuin beginnen de lente voor te bereiden. Mogelijkheden zat, en allemaal zaken waar we voor te vinden zijn.

Het baasje heeft nog wel wat om handen voor we kunnen gaan stappen, die is gisteren terug gekomen van het containerpark met een volle aanhangwagen. Hij had niet op de openingsuren gelet… het containerpark sloot al te 15u45 en dan ben je te laat als je daar aankomt om 15u55. Reactie van onze baas “is dat nu een uur om al te stoppen met werken ?” en dan kunnen wij hem wel ergens volgen in zijn redenering.

Straks geven we wel verhaal over wat er uit de bus is gekomen. We hebben al gemerkt dat er in de tuin ook bosduiven zich komen bevoorraden, die gaan we deze voormiddag alvast den duvel aandoen, lijkt ons ook wel eens plezant.

Belle & co

Gezonde belangstelling…

Het baasje vertelt ons dat hij zijn kop niet meer buiten kan steken of ze hangen aan zijn lippen met de vraag, “hoe is ’t met Belle”, “Is Belle drachtig?”, “zie je al iets aan Belle?”

En telkens moet hij antwoorden, “donderdag om 9u00 gaan we het weten” Als voorbeeld nemen we Carine van de krantenwinkel ’t Bolkske. Zij is dan al wat familie want Carine is de dochter van Jos en Dymphna, de baasjes van onze Harry. Die vraagt het ons baasje telkens hij om een krant gaat, nu al een week dag voor dag… En telkens zegt het baasje ”geduld Carine, donderdag is ’t zover”.

Nu is het al zover dat we niet eerst naar huis mogen van haar, vooraleer we langs de winkel gepasseerd zijn als we van de dierenkliniek terug komen. Dat we dan geen krant zouden meenemen zal haar dan wel niet storen. Dat Harry halfbroertjes en zusjes gaat krijgen, DAT telt !

Twee huizen verder kan je de slager “Galantine” vinden… Ook daar leeft Sigrid en haar dames verkoopsters  al dagelijks mee met ons Belle. Het baasje is daar de boodschapper van dienst. Ook daar zal het baasje, met z’n krant onder de arm, binnen moeten gaan om de uitslag mede te delen.

En dan hebben we het nog niet gehad over de familie en de buren, want ook daar is de belangstelling groot. En als we dan thuis zijn gaan we maar snel de boodschap doormailen aan de mensen die een pup van ons Belle als de hunne willen hebben, de toekomstige pup eigenaars…

Spannend allemaal,

Hera & Heros

De weg kennen…

Naar aanleiding wat Marian schreef over het reisgedrag van Max op de terugweg eergisteren van  Vosselaar naar Arnhem. En ook de reactie van Herma over haar Boris, met  hetzelfde gegeven, willen wij hier toch ook iets aan toevoegen.

Het gaat over onze Bas zaliger, die konden we makkelijk de titel “King of the Road”geven. Niet alleen wist Bas na 800 kilometer van Vosselaar naar de Charente op 2 km voor de aankomst terug wakker te worden en luid blaffend zijn aankomst verkondigen. Dikwijls hebben we gehoopt dat hij in Bernac, met nog twee dorpen te gaan, zou blijven slapen. Telkens tevergeefs, en hij kon een klep openzetten, als je dat maar weet.

Ook onderweg op de heenreis, dan sliep hij tot aan de péagepoorten van Senlis op de A1 voor Parijs. Onder geen enkele voorwaarden zou hij dan terug gaan liggen hebben. Want dat wist hij gewoon: Binnen twintig kilometer passeren we de luchthaven Charles de Gaulle en daar moest  hij vliegtuigen terug jagen van waar ze kwamen met zijn lawaai.

We zijn ooit in volle nacht met de zonneblinden naar beneden onder de startbanen doorgereden omdat er over de snelweg een Jumbo van Air France taxiede. Toen wist hij het niet goed, hij hoorde wel het lawaai maar kon het niet lokaliseren…

Bas kon bij een heldere hemel ’s nachts ook sterren en vliegtuigen uit elkaar houden. Een knipperlicht aan de hemel was een vliegtuig een licht dat niet knipperde een ster of satelliet . Nooit heeft hij zich hierin vergist !

We geloven het dus dat ouwe trouwe Max de bochten, verkeerslichten en drempels telt om te weten wanneer de rit ten einde is.

Belle & co

Het was een rustdag…

Na de drukte van gisteren, plezante drukte dat wel, waren we wel aan een rustdag toe. Daar zijn we vanmorgen in alle vroegte al aan begonnen, ’t baasje heeft amper gezien dat we onze ogen open hadden…

Daar moest he dan ook heel snel voor zijn is zelfs onze eigen mening. We hadden ons dan ook goed geamuseerd met al die 8 Drenten in huis en dan Max, “de burgemeester”niet vergeten , wij denken die van Arnhem in Nederland,  want zijn vrouwtje was ook van daar.

Met Max moest Heros wat oppassen want “ons wild kieken” begon toch als tegen een jong hondje. Dat liet Max toch wel even weten dat je met een zestien jarige anders omgaat als met ons Hera bvb.

Ook de mensen die onze baasjes hadden uitgenodigd hebben zich blijkbaar kostelijk geamuseerd. Dat blijkt toch uit de reacties op het ochtend bericht. Roswitha heeft alvast gezegd dat ze nog eens terug komt van het moment dat de “Belleferronnekes” geboren zijn. Daar kijken we met gans de roedel weeral naar uit !

Belle

Dromen…

Een luidruchtig maar kalm trio hebben we hier op ’t moment. Alles slaapt met het nodige rumoer, eigen aan een diepe slaap.

Af en toe trekt er eentje met zijn poten alsof hij/zij er vandoor wil gaan in z’n slaap. Heros ligt duidelijk te dromen van Roswitha’s  Dagmar. Daar had hij gisteren al een boontje voor. In die mate dat het baasje Heros moest verder trekken als Dagmar achter hen liep. Gewoonlijk hangt het baasje aan de lijn te bengelen terwijl Heros trekt.

Ons Belle zit nog met Ferron in haar gedachten. Dat is te merken aan de rustige manier van liggen en slapen. Die verkeert momenteel nog steeds in de zevende hemel door het bezoek van gisteren.

Hera slaapt het onrustigst, die ligt er in haar slaap waarschijnlijk aan te denken hoe ze volgende keer alles naar best vermogen kan regelen.

Want dan heb je wel drie honden van hetzelfde ras in huis. Van karakter hebben wij gewoon drie totaal andere honden. Dat maakt het uiteraard zo plezant met dat trio…

Jan

Een reuze fijne namiddag…

Voor mij was het een reuze verrassing deze namiddag, ik was nog even gaan wandelen met het baasje toen er een auto met NL plaat naar ons toeterde toen we haast terug thuis waren.

Dan stopte die auto ook nog eens bij ons voor de deur. Er stond zelfs al een auto voor de deur en daar staken wel vier Drentenkoppen uit de koffer. Het was Roswitha met haar drie juffers en daar was ook Jari de vader van Ferron bij .

In de auto die naar ons getoeterd had zat de ouderdomsdeken van de honden die wij kennen, Max en zijn vrouwtje Marian.

Kwamen die ons bezoeken ? Blijkbaar wel en toen ook Ferron met Rudy en Simonne aankwamen was het voor mij ook duidelijk. Hier ga ik dadelijk in het middelpunt van de belangstelling staan. Er waren ook nog jonge mensen Luc en Katia met de kinderen Jef en Fien en Anton en Gonda. Kwamen die toch allemaal naar mij en Ferron kijken zeker ! ! !

Het baasje heeft me daarjuist vertelt dat al die mensen naar ons twee kwamen kijken omdat ze belangstelling hebben voor de pupjes die ik en Ferron gaan krijgen.

Nu ben ik en Hera en Heros hééél braaf geweest. We kennen ons manieren als er andere mensen bij zijn hé. ’t Baasje is best fier over zijn trio Drentjes. Ikzelf ben goed beflodderd en we hebben ook nog flink wat cadeautjes gekregen. Dan hadden we al een heel plezierige wandeling gemaakt met gans de groep en dan krijg je nog cadeautjes toe. Heros heeft tijdens de wandeling een ongezonde belangstelling getoond voor Dagmar. Nu weten we dat hij belangstelling heeft voor oudere dames…

Het was een verrassing en we hebben ons kostelijk geamuseerd !

Belle

“Goddelijke” mop…

Voor deze mop gaan we geen namen of nationaliteiten veranderen, de verantwoordelijkheid ligt volgens ons in hogere regionen waar we toch geen vat hebben.

B,H,&H

Een moslim komt te overlijden en gaat naar de hemel.
Hij is zeer opgewonden, want zijn leven lang heeft hij verlangd naar het ogenblik dat hij eindelijk Mohammed zal ontmoeten.
Hij komt aan de hemelpoort en ziet een man met een baard.
"Mohammed ?", vraagt hij.
"Neen mijn zoon, ik ben Petrus." Mohammed zit nog wat hoger.", en Petrus wijst naar een ladder die hoog in de wolken verdwijnt.
Uiterst gelukkig omdat Mohammed hoger zit dan Petrus, begint onze moslim de ladder te beklimmen.
Boven ontmoet hij een andere man met een baard.
"Mohammed ?", vraagt hij.
"Neen, ik ben Mozes. Mohammed zit nog wat hoger."
Mohammed nog hoger dan Mozes! Fantastisch, en onze vriend vliegt de volgende ladder omhoog.

Boven gekomen, ziet hij alweer een man met een baard.
"Mohammed ?", vraagt hij nog maar eens.
"Neen, ik ben Jezus. Mohammed zit op de hoogste verdieping."
Ongelooflijk, Mohammed zit helemaal bovenaan.
De volgende ladder wordt in een ijltempo beklommen en boven staat een statige man met een baard.
"Mohammed ?", vraagt onze moslim buiten adem.
"Neen, ik ben God de Vader. Maar je ziet er nogal vermoeid en dorstig uit.
Wil je soms wat drinken ?"
"Ja, een koffie graag."

God de Vader draait zich om, klapt in de handen en roept: "Mohammed, een koffie en een pintje en een beetje vlug !"

U.C.

Gans volgende week…

Staat ons Belle in verhoogde belangstelling, alles wat gebeurd wordt angstvallig in ’t oog gehouden. We moeten donderdag toch antwoord kunnen geven op de vragen die dr. Nelly op ons gaat afvuren.

Neen, ze geeft nog altijd niet over, dikker worden is er ook nog niet bij. Dat laatste houden we sterk in de gaten want Belle zat al “goed in het vlees”. Reserve aan voedsel is er genoeg aanwezig voor de toekomstige pupjes (?).

Dat vraagteken mag hopelijk weggelaten worden vanaf volgende donderdag als de eerste echo gemaakt is. Al een paar dagen is het HéT gespreksonderwerp hier ten huize.

Soms zijn wij wel een beetje jaloers op de aandacht die “ons moe” nu extra krijgt. Ik, Heros ga dan bij het baasje staan en duw mijn dikke reuenkop onder zijn kin opdat hij mij toch maar zou kriebelen.

Hera doet ongeveer hetzelfde, maar die kruipt achter het baasje op de stoel en likt zijn nek… en Belle… die laat zich alles heel goed welgevallen. Voor haar hoeft die donderdag er nog niet zo snel aan te komen, zij voelt zich goed, super zelfs en dat is haar voldoende.

Heros

Hij wil niks zeggen…

Onze baas heeft iets in petto voor ons morgen, ik weet het zeker maar hij geeft geen krimp, het enige dat ik te weten ben gekomen is dan nog via via en Heros gehoord! Het was iets van veel teven en een jonge reu en een gecastreerde reu.

Daar weet je al veel mee en toch niks en da’s nu mijn probleem zie . Door mijn nieuwsgierigheid weet ik juist genoeg om NOG nieuwsgierige te zijn. En dat hangt mijn dinges uit die ik nooit heb gehad als teefje !

Ge zult wel zien, je zal wel horen, niks meer komt er uit. Dan gebruik je al je charmes…poot op zijn been, kopke schuin houden, stilletjes “zingen”, nog eens extra braaf zijn en die “jong” nog eens likken. Het helpt allemaal niets.

Als ik er vannacht niet van kan slapen gaat ‘m het ook geweten hebben de geniepigaard. Anders vertelt ‘m alles tegen mij, zijn vertrouwenshondje zegt ‘m dan. En nu niks komma niks !

En het is iets dat hier thuis te doen is want er is geen valies of tas bij te pas gekomen, naar Frankrijk vertrekken doen we ook niet. We zijn trouwens nog geen volle week thuis.

Weet je, ik trek naar mijn bench en poog een uiltje te vangen, morgen breng ik wel verhaal over wat er te doen was wat zoveel geheimzinnigheid verantwoorde.

Belle

Te Koop :

2 abonnementen  voor dit seizoen voor alle thuismatchen van Anderlecht aan sterk verminderde prijzen.
 
Plaatsen : Tribune T2-Blok J2 - Plaatsen 17 & 18
 
Reden : Mijn vrouw vindt dat ik teveel afgeleid wordt door de persoon naast ons.
Ik vind van niet, maar ik heb ook niet veel te zeggen.......................

L.K.

Wat rook hij lekker…

Wat rook ons baasje lekker toen hij gisterenavond terug thuis kwam. Hij rook zelfs naar pupjes.

Ons baasje was op nestbezoek geweest in Leopoldsburg bij Ali Dooren. Daar was vijf weken geleden een nestje van zes puppies geboren, drie reutjes en drie teefjes telde het nestje.

Fier moedertje Unique zorgt als geen ander voor haar puppies. Ook al zijn ze nu al vijf weken ze staat nog altijd klaar om die zes slokkoppen nog te voeden aan de milkbar. Mooie stevige puppies lopen daar rond in de huiskamer bij Ali. Geen moment ontsnappen ze aan de ogen van Unique of van Ali zelf. Zo zou het overal moeten gaan waar Drentjes  gefokt worden.

Alle pupjes hebben al een toekomstige eigenaar gevonden. Eén teefje blijft bij Ali en moeder Unique en eentje gaat verder zorgen voor een gezond fokbeleid over de grote plas. Dat hondje gaat naar de USA waar enkele jaren ook Drentsche Patrijshonden zijn ingevoerd en waar nu nieuw bloed noodzakelijk is om de inteeltcoëfficent zo laag mogelijk te houden.

Wij wensen ook andere eigenaars veel plezier van hun hondje uit dit nestje vrolijke pupjes.

Vinnig waren ze in elk geval genoeg, zelfs een nakomeling van Houdini zat er tussen. Ons baasje heeft zich niet verveeld daar in Leopoldsburg, aan de rand van het immens groot militaire domein.

En van ons moet ’t vrouwtje het baasje zijn kleren niet wassen de eerste weken, die roken veel te lekker….

Belle

De afspraak is gemaakt…

De afspraak voor de eerste echo bij mij is gemaakt. Dr. Nelly heeft geantwoord dat we verwacht worden op donderdag 20.01.2011 te 9u00

Dan is het hopelijk gedaan met die zenuwentoestand die van onze baas op dit moment een ambetante vent maakt. Soms wel vijf maal per dag vraagt die “en… moet ge nog niet overgeven ?” Precies alsof ik vorige keer niets anders heb gedaan dan overgegeven !

Maar eerlijk gezegd onder ons, ‘k zou het zelf ook wel willen weten, en ’t vrouwtje ook. Alleen die “jong” van mij, Hera en Heros die doen alsof ze van niks weten. Maar ten langen laatste zijn het toch halfbroers en –zussen die er hopelijk staan aan te komen.

Als ik het nu zeker weet dan kan ik er wat meer eieren onder laten leggen. Dat heeft me vorige keer ook geen windeieren gelegd. Je zo eens goed laten verwennen, uit uw etenbak juist dat eten wat je echt lekker vind, een ander zacht kussen in je bench, in een verboden zetel gaan liggen… allemaal zaken die je dan kan klaar krijgen !

Kom, we gaan nog niet te ver vooruit lopen op wat komen gaat maar toch ben ik op dit moment toch ook wel een zenuwpees…

Belle

Logisch toch…

Bij opgravingen in de Russische bodem tot op een diepte van 100 meter hebben Russische wetenschappers resten gevonden van koperdraden, met een geschatte leeftijd van 1000 jaar.  De Russen trokken hieruit de conclusie dat hun voorouders reeds 1000  jaar geleden beschikten over een koperen communicatienetwerk.

Om niet achter te blijven zijn Amerikaanse wetenschappers ook hun bodem gaan afgraven waarbij ze op een diepte van 200 meter resten van glasvezels aantroffen.  Deze vezels bleken na onderzoek zo n 2000 jaar oud te zijn, waaruit de  Amerikanen concludeerden dat hun voorouders reeds 2000 jaar geleden al  een zeer geavanceerd digitaal glasvezel netwerk in gebruik hadden.  En dat zo`n 1000 jaar vr de Russen...

Een week later hebben de Belgen het volgende rapport gepubliceerd: Bij opgravingen in de Belgische bodem, tot op een diepte van 500 meter , hebben Belgische wetenschappers helemaal niets gevonden.  De Belgen concluderen hieruit dat 5000 jaar geleden de oude Belgen  reeds beschikten over een draadloos netwerk.

Moe en stram…

’t Is geen zicht… onze baas loopt (?) als een oud vadertje door het huis. We hebben hem daarjuist tegen ’t vrouwtje horenzeggen “’t enige dat geen zeer doet is mijne kop” !

Na die ‘gatschuiverij’ van begin deze week, waar de madammenlezers hier op ’t blog zoveel leedvermaak in hadden, ook nu weer stramme spieren.

Als je denkt dat je nog 3x7 bent, en je gaat dan zoals toen met meubelen en huisraad sleuren… dan heb je ervan ’s anderendaags zegt iedereen. En hij had het kunnen weten is de mening van iedereen, oud en wijs genoeg zou ‘m nu toch al moeten zijn.

Och we hebben er niet al te veel medelijden mee, als hij straks maarfit genoeg is om onze wandeling mee te doen. Want we zijn deze wek nog echt niet verwend op dat gebied. De regen en dat getrek en sleuren met meubelen zijn daar oorzaak van.

Gisteren was het al donker toen het hoofdbestuur thuis kwam en was het maar een korte P&P toer langs de rand van het bos. We waren goed nat toen we thuiskwamen, en de baas die de toer 3 maal heeft gedaan uiteraard nog natter wat zo ’s avonds in het donker doet hij de toer liever driemaal dan éénmaal met driehonden gelijk, kwestie van veiligheid langs de straat zegt ‘m.

En nu denkt onze baas dat het van die wandelingen is dat hij zo moe is.

Belle

Fijn toch…

Deze morgen kregen we een mail in de mailbox die een fokker normaal niet graag ziet verschijnen. Ook ons baasje moest even goed kijken.

Manuela meldde ons dat er bij hen een gebeurtenis was gebeurd die hun leven terug veranderde. Hoewel ze bij ons haast de puppywachtlijst aanvoerde vroeg ze toch van de lijst afgenomen te worden. Er was terug, volledig onverwacht, een pupje in hun leven gekomen.

Een pupje dat sinds gisteren door het leven huppelt als Jarno veranderde hun leven sinds gisteren. Het pupje was zaterdag door mensen opgehaald bij de fokker en die brachten het maandag al terug bij hem ! ! ! Onverstaanbaar voor een echte Drenten liefhebber maar toch maar al te waar. Dat het dan ook nog geen impulsaankoop was geweest maakt het nog moeilijker te verstaan.

Manuela heeft het aanbod niet lang moeten overdenken, het pupje kwam uit een gezonde lijn en van bij een goede fokker. Het vervolg laat zich raden. Manuela en Hennie hebben terug een Drentje in huis. Een Drentje dat nu nog niet beseft hoe het bij hen “met zijn gat in de boter is gevallen”

Met de kaawpollekeswandeling hebben wij afspraak met hen en kunnen we kennis maken met dan het waarschijnlijk jongste hondje in de grote wandelroedel…Wat gaat die weer vertroeteld worden door die vele handen !

Belle