Je zal maar proberen te stemmen !

Z’n “kleine meid”en “grote jongen”…

Hoewel we vorige week een training gemist hadden konden Hera, -het baasje zijn “kleine meid”-, en ’t baasje feilloos terug inpikken op de les van de jachttraining.

Los volgen doet ze altijd zeer goed als ze het commando krijgt, ze volgt dan zoals in de gehoorzaamheidslessen aan de voet, maar de groet attractie van de avond is het zwemmen.

Daar kijkt Hera al naar uit van het moment dat ze nog maar aan het ven aankomt. O wee als er dan nog andere honden voor haar zijn en honderd maal o wee wanneer er dan bij die honden eentje bij is die niet zo gewillig is en niet te water wil gaan !

Toen het haar beurt was om te zwemmen was ze al onderweg naar de overkant van het ven toen het baasje nog aan het rondgaan was om haar aan de andere kant op te vangen. Aanmoedigingen hoeven voor haar niet meer. Voor haar dient de baas aangemoedigd te worden om wat sneller aan de overkant te zijn .

De training was in elk geval weeral te kort, en voor Hera het zwemmen zeker !

Iemand die niet meegaat naar de jachttraining is Heros, -’t baasje zijn “grote jongen”- die heeft andere capaciteiten. Het baasje weet dat al even, apporteren is niks voor Heros. Die is van de mening, wat je zelf wegwerpt, ga je ook maar zelf ophalen !

Maar anderzijds is het wel zo dat hij alles voor de baas draagt wat hij in zijn bek kan krijgen. Zo ook gisterenmorgen, voor ons vertrek in La M. hebbenhet baasje en Heros nog het laatste restje van keukenafval naar de composthoop gebracht. Op de terugweg was Heros maar steeds tegen de blauwe emmer aan het opspringen. Totdat het baasje hem het draagoor in zijn bek gaf. Toen liep ‘m als de koning zo fier door de tuin met z’n emmer.

Als ’t baasje de emmer niet had teruggevraagd, dan had Heros ‘m nog mee in de auto voor de terugrit meegenomen hebben ook !

Van de training zijn er geen foto’s wegens te druk bezig, maar van “emmermans” Heros wel !

Belle & co

Voorspoedige rit…

Onze baas heeft dat weeral goed gefikst zie. Om negenuur deze morgen trokken we de poort achter ons dicht in La Magdeleine en om half vijf deze namiddag waren we thuis in Vosselaar.

Geen problemen onderweg behalve een gepiep aan de auto waar het baasje kop nog staart aan kreeg. De reserveband vooraan op de aanhangwagen stond niet stevig vast (heeft ‘m nog nooit gedaan) dus heeft het baasje de reserveband maar in de bak van de aanhanger gelegd. Probleem opgelost ! (dacht ‘m) want het piepte niet meer !

Even na de luchthaven Charles de Gaulle terug dat gepiep maar nu heviger… We waren toen juist aan wegenwerken en de eerstvolgende parking was afgesloten. Ondertussen kregen we, en ook het vrouwtje het zo wat op onze zenuwen want aan onze baas zijne Mitsubishi mag niks rammelen of piepen. Dat moet rijden en goed, zo simpel is dat.

Uiteindelijk heeft het baasje het heuvel toch gevonden, de koppeling van de aanhanger op de bol van de trekhaak stond droog. Nu kan ook ons baasje geen pot vet uit zijn mouw toveren maar in de koelbox zat nog een vlootje met boter… en boter is ook vet ! Dus heeft het baasje de koppeling ingevet met boter, tot grote vebazing van die trukker die naast ons stond en zijn ogen niet kon geloven !

Zo zijn we toch nog zonder gepiep thuis gekomen en nog wel zeven en een half uur na ons vertrek thuis gekomen.

En nu gaan we nog een paar “portretjes” bijeen zoeken en sito presto naar Arendonk naar de jachttraining !

Belle & co

’t Zal stillekes zijn vandaag op het B&B-blog

Wegens verplaatsingsbezigheden van het hoofdbestuur en de hondjes gaat ge hier vandaag niet veel wijzer worden ! Anders misschien ook niet, maar vandaag zeker niet.

Terwijl jullie blogs lezen stuurt ons baasje de Mitsubishi naar Belgenland toe. Acht uur is het streefuur van vertrek. Maar streefuren zijn heel betrekkelijk, dat is al meermaals gebleken.

Blijkbaar trekken we naar minder goed weer, dat is toch zo als we Sabinneke en Frankske van het weer mogen geloven. Maaaaaar er is nog plaats op de aanhanger, we steken daar nog rap wat goei Charente weer op.

Straks hopen we tijdig thuis te zijn, dan hebben jullie rond zes uur het eerste berichtje maar we moeten ook nog op jachttraining met Hera en dat is in Arendonk te zeven uur. (19 uur)

Tot vanavond,

Belle & co

Alles op schema…

Tot nu toch nog… De nieuwe buurman is nog een klapke komen doen met ons baasje op een wel heel moeilijk moment maar swat, dat moet kunnen zegt het baasje.

De nieuwe buurman en –vrouw zijn beide militair in het leger van de Nicolas. Veel kontakt hebben de baasjes nog niet kunnen maken omdat we nog maar weinig samen hier in La Magdeleine zijn geweest. Want ook voor hen is het huis voorlopig nog een vakantiewoning.

Wat de voorbereiding betreft is alles zowat gedaan, kersen geplukt, de koer een sproeibeurt gegeven met round up, anders staat het onkruid een halve meter hoog als het een buitje gedaan heeft .

Onze nieuwe huisgenoten, poessie en haar twee “chattons” hebben hun eten en drinken voor een tijdje gekregen. Ze blijken bij niemand in het gehucht te horen. Het baasje heeft navraag gedaan bij alle buren, en toch heeft moeder poes een rood halsbandje aan !

Zij mogen in elk geval blijven. Het muizen en rattenvergif is ondertussen overal opgeruimd, uit voorzorg dat poes of de jongskes er van zouden eten. Als ze bij ons blijven krijgen ze al die muizen gratis toe. Dat is het nadeel van op den buiten te wonen zegt ons baasje…

Morgen de valies nog op de aanhanger, en we stomen op voor achthonderd kilometer richting noorden. Vosselaar here we come !

Belle & co

Het hoedje…

Den Daniël liep van de zomer over de markt, en voor hem liep een mooie meid, lange benen, kort rokje.
Bij een kraampje met petjes en hoedjes bleef ze staan.
Ze bukte voorover om een hoedje te pakken.
Daniël zag dat het rokje omhoog kwam en zag toen waar de string tussen de heerlijke billen verdween.
Liefhebber die hij is, bleef hij staan kijken.
Ze bleef maar voorover bukken, hoedjes pakken en passen.
Bij het 5e hoedje draaide ze zich om en keek hem recht in zijn gezicht aan.
Hij dacht, nu krijgen we het: die is pissig, want die heeft “gevoeld” dat ik naar haar heb staan te kijken.
Ze rommelde wat met haar handen aan het hoedje en vroeg aan hem: “En…….staat ie?”
Daniël antwoordde: “Ja, bij het eerste hoedje al!”

Nog gauw…

Nog gauw een dagske profiteren van de tuin en de franse vrijheid die we hier kennen. Het is nog altijd mooi weer maar toch heeft het hoofdbestuur beslist van morgenvroeg terug naar België te bollen. Het heeft alles te maken met Hera haar jachttraining die het baasje niet wil missen. Die twee blijken dat graag te doen want het baasje komt de laatste keren telkens thuis met zeer enthousiaste verhalen van wat “zijn kleine meid” allemaal kan en gedaan heeft.

Dat het menens is voor de bazen blijkt wel omdat er al verschillende spullen gereed gezet zijn om op de aanhanger geladen te worden. En het zijn niet zomaar spulletjes, de parketschuurmachine en de schuurschijven, toch alles samen en gewichtig en omvangrijk spul staat al klaar. Blijkbaar moet er in de familie nog “teenentander” gedaan worden ! Maar er zijn wel al die samenwonende en trouwende nichtjes en neefjes altijd wel zaken die moeten gefikst worden…

Straks haalt het baasje de ladders uit de schuur. Dan is het tijd om de eerste kersen van het jaar te oogsten. De “grote dikke zwette” zegt ons baasje, in de tuinboekskes zijn dat Bigarreaukersen. Heel lekkere kersen, als er vallen tijdens het plukken blijven die niet lang liggen. Daar zorgen wij wel voor, net als met de aardbeien in de tuin, daar heeft het vrouwtje ook nog niet veel van moeten oogsten !

En nu… nu gaan we nog snel wat profiteren zie !

Belle & co

Zo één van die dagen…

Het is zo één van die dagen dat onze wandeling er over geschoten is ! ! ! Gebeurt anders nooit, maar vandaag was het hoofdbestuur zo druk bezig dat het gewoon vergeten werk is.

De werken die nog op het programma stonden zijn goed gevorderd, de groententuin zal er wel blijven bijliggen zoals ze er nu ligt. Daar moeten de baasjes groenten voor vinden die eind juni nog kunnen geplant worden en die dan nog eens goed kunnen gesteriliseerd worden. Boontjes moet dan nog kunnen en die zijn lekker als ze in bokalen gesteriliseerd zijn zegt het baasje.

Tomaten staat ook elk jaar op het programma en die kunnen dan ook nog geplant worden. Door de komst van de pups is gans het hoofdbestuur hun jaarplanning door elkaar gehaald. Niet dat ze het hadden willen missen maar het baasje krabt zich zijn kortgeknipt  haar hoe het nu met de groenten moet.

Ondertussen hebben we nog nieuwe huisgenoten ontdekt. In de schuur op de zoldering van de keuken hebben de baasjes een poes ontdekt met een kitten. Het is er eentje met een halsbandje aan maar ze laten zich niet pakken. Het baasje heeft da daarstraks maar een kommetje melk met brood in geweekt klaargezet. Dat kommetje was even later leeg en dan heeft het baasje bijeen bezoek aan de supermarkt maar een neiuw fles melk meegebracht en ook een zak kittenbrokjes.

Van de baasjes mag de poes blijven want er zijn op dit moment ook nergens muizen of sporen van muizen te zien. Wat poes van ons, drie Drenten gaat vinden is nog maar de vraag. Op dit moment is de schuur en de stal voor ons verboden gebied. Het baasje heeft de stal en de schuur omgedoopt in poezenparadijs !

Als ze er nog zijn half juni gaat het baasje proberen ons wat meer “poesvriendelijk” te maken !  Of dat gaat lukken is een vraagteken zo hoog als de nok van de schuur !

Belle & co

Hoewel …

Het daar ook weeral een tijdje geleden is dat daar een wonder gebeurd is …

Nog wat voorbereidingen…

Nu in omgekeerde richting. Woensdagmorgen, deze maal keren we VROEG  terug naar Vosselaar. Want na de rit huiswaarts wacht ’t baasje en Hera nog een avondje jachttraining.

De meeste werkjes die noodzakelijk waren zijn gebeurd maar voor de moestuin zullen w eens een boek ter hand moeten nemen de volgende dagen. Die tuin zal er gans anders uitzien dan andere jaren vermits we op gans andere tijden hier waren en de natuur pikt zulks niet .

Er zal wat anders van groenten in moeten komen willen we iets aan opbrengst hebben dit jaar. Komt er ook nog eens bij dat het ook hier niets dan kommer en kwel is in de landbouw door “la sécheresse” of in ’t “Vloms”, de droogte.

Ook de koer dient nog een rondje “round up” te ondergaan vermits de kleine bosjes gras die nu niet groeien wegens de droogte, wel eens een flinke scheut zouden krijgen na een fikse bui of enkele dagen regen.

Ook de banden van de zitmaaier hebben een onderhoudsbeurt nodig. De zitmaaier gaat op de krik en de banden en wielen op de aanhanger. De banden lopen langzaam leeg en ’t baasje gaat er in Belgie binnenbanden in plaatsen. Dan is dat in het vervolg ook weeral probleemloos maaien.

Voor ons Drentjes dient er weinig te gebeuren. De benches zijn terug op hun plaats en buiten een tas met de hondenapotheek, die altijd mee heen en weer gaat, dient er weinig te worden ingepakt voor ons.

Dan rest het baasje morgen namiddag nog een werkje van “hoogstaand niveau”, lekkere dikke “zwette” kersen te plukken. Deze zullen nog wel niet echt zwart zijn maar dan gaan ze het transport allicht beter overleven dan wanneer ze echt rijp zijn.

We houden jullie op de hoogte…

Belle & co

8 Mei in La Magdeleine…

Ooit was het in België ook een feestdag of toch minstens een vrije dag in de scholen. Hier in Frankrijk en nog enkele landen zoals Nederland wordt het officiële einde van de tweede wereldoorlog nog gevierd. Acht mei en elf november, deze laatste is de viering van het einde van de eerste wereldoorlog. Dit voor de Nederlandse lezers van wie het land ontsnapte aan de slachtingen van 1914-1918.

Maar terug naar de plaatselijke viering hier in ons dorp van 120 inwoners. Massa’s volk hoef je dan ook niet te verwachten op de viering aan het moment. De viering bestaat uit een bloemenhulde door enkele kleintjes uit de gemeente en het voorlezen van een brief door de burgemeester. Die brief kan van de hand zijn van de”Nicolas” ofte de président de la République, of de minister van oorlog of landsverdediging ofwel van de préfet van het departement.

Nadien leest de burgemeester de namen van de gevallenen uit het dorp, die hun namen staat in het monument gebeiteld. Het zijn er merkelijk meer uit de “Grande Guerre” dan de twee die gesneuveld zijn in de tweede wereldoorlog. Daarom in de eerste alinea ook het woord “slachtingen”

Elk jaar, of toch minstens als we hier zijn gaan we naar de viering, we hebben gemerkt dat de originele dorpelingen dat erg appreciëren. We weten ook dat we nooit echt één van hun gaan worden, maar we worden toch al samen met de andere aanwezigen gekust ! ! ! En dan sta je al ver in de Franse samenleving…

Ook onze nieuwe buren hadden we ingelicht van de viering aan het monument. En ook zij waren aanwezig, geen beter middel om opgenomen te worden als de viering van het einde van een afschuwelijke periode in vorige eeuw.

Waar het einde van een oorlog al niet goed voor is…

Belle & co

Zomaar een “beeleke”…

Zomaar een beeleke dat ons baasje deze week in zijn mailbox vond. Hij kon er wel mee lachen en daarom nu eens geen geschreven mop. Moet kunnen zegt ‘m.

Belle & co

Spijtig van die dikke zwette…

Is niet wat je het eerste moment zou denken. Officieel in het BN zou dat moeten zijn, “spijtig van die dikke zwarte” en dat is het ook.

Woensdagavond moeten wij terug thuis in Vosselaar zijn omdat we niet te veel van de jachttraining willen missen en er nog meerdere afspraken zijn in de volgende dagen. Maar als we dan naar de eerste kersenboom kijken en we zien de eerste kersen kleuren dan denken wij “spijtig van die dikke zwette” Door het goede weer zijn die kersen vroeger rijp dan andere jaren.

Destijds, wanneer ons baasje een goede verdeling van de examens op het einde van het  schooljaar had durfde hij al eens met Bas tot hier komen voor een dag of vijf kersen plukken. Dat was dan midden juni en nu is het nog geeneens midden mei. Nu is deze boom wel elk jaar vroeger dan de rest van de kersenbomen in onze tuin maar zo vroeg hebben we het nog niet geweten.

’t Baasje zegt dat hij pas woensdag morgen naar huis komt en er voor zorgt dat we vroeg genoeg terug zijn om nadien nog te gaan trainen. Dan kan hij dinsdag in de namiddag nog enkele bakjes kersen plukken waar we dan in het vervolg van de week buikpijn van gaan hebben omdat ze nog niet voor de volle 100 % rijp zijn. Want deze kersen moeten echt zwart zijn als ze rijp zijn ! Ze zijn op dit moment nog rood, maar perfect in orde. Dat is in vroegere jaren wel eens anders geweest toen we een nat voorjaar kenden. Alle kersen waren toen gebarsten van het sap. We gaan proberen er zoveel mogelijk te kunnen plukken die zo rijp mogelijk zijn, en de rest….

Daarom die titel “spijtig van die dikke zwette”

Belle & co

Dag kip…

Hoewel het baasje ze niet gezien heeft, zegt hij toch maar ”dag kip” . Hij heeft niets persoonlijks met deze kip op dit na… Het zou het avondeten geweest zijn van het hoofdbestuur! ! !

Het vrouwtje had daarstraks 3 kipfilets uit de diepvries op een rooster gelegd om te ontdooien. Nu had ze die kippenborsten echter buiten op de vensterbank gelegd….

Daarstraks toen het vrouwtje aan het eten wou beginnen wist ze niet meer of ze de kippenfilets al mee naar binnen had genomen. Niet dus, maar buiten op het rooster was ook niets te vinden, ze moest de kip volgens haar zelf mee naar binnen hebben genomen.

Ons baasje echter ging eens even door de tuin wandelen en wat hij al vermoedde bleek dus waar te zijn. Eén van ons trio was de bazen en de andere twee te vlug af geweest !

Op het gazon lag een stuk gescheurd plastic zakje, van dezelfde soort als er nog in de lade van de keukenkast liggen. Uiteraard was het zakje leeg en uitgelikt, kwestie van zo weinig mogelijk sporen achter te laten…

Nu wou het baasje toch wel eens weten wie van de drie dat gelapt had. Ondervragen met de harde methode met een zware lamp in hun ogen was niet aan de orde. Dat zal wel niet mogen van de dierenbescherming. Gewoon ondervragen helpt ook niet, dus methode nummer drie ! Wie van de drie heeft geen honger wanneer de kommen tegen de grond worden gezet ?

Hoofdverdachte nummer één, moeder Belle bleek geen honger te hebben en ging al maar dadelijk naar de kast met de “nagerechtjes”. Hera en Heros aten zoals normaal hun kom leeg terwijl die van Belle bleef staan.

En dan herinnert het baasje die biefstuk historie van drie maanden geleden, toen was er ook voor 9 euro biefstuk van het aanrecht verdwenen ! Toen is alles met de mantel der liefde bedekt omdat de puppies er stonden aan te komen, ’t zal nu toch niet van ’t zelfde zijn zeker ? Maar neen dat kan niet, dan moet je als teefje eerst loops zijn en een vrijer tegenkomen…

Belle & co

Punker...

Bij een bushalte staan een oude en een jonge man.
De jonge man heeft een uitbundige rood-blauw-groene hanekam en de nodige
ringen in zijn neus en oren en is behangen met kettingen van  allerlei
soort.
De oude man staat hem aandachtig te bestuderen hij kan zijn ogen niet van
hem af houden.
De jonge man merkt dat wel en vraagt op een gegeven moment: Heb jij nooit
iets geks uitgehaald, toen je jong was?'
Jawel... antwoordt de oudere man: 'ik ben eens een keer zó dronken geweest
dat ik een papagaai genaaid heb en nu sta ik me af te vragen of jij
misschien mijn zoon bent.'

Terug alleen…

Alleen is wel betrekkelijk in dit geval, we willen maar zeggen dat ons bezoek ons terug verlaten heeft. Het is allemaal als op rolletjes gelopen, we kenden elkaar dan ook maar al te goed. Het blijft familie hé.

Het was echt plezant met Jago en Hadise, je ziet aa Jago dat hij ook maar juist een jaar oud is. Soms ligt hij ogenschijnlijk te rusten in het gazon, als je dan langsloopt schiet hij ineens naar jou toe zodat je schrikt en dan gaat hij er als een pijl vandoor. En dan is hij verbaasd dat hij op zijn frak krijgt van de groteren. Die groteren zijn dan wel de ganse rest van de roedel want hij is de jongste.

Gisteren namiddag is de ganse Verrooten-roedel dan terug vertokken naar Ile d’ Oleron waar zij een vakantie woning hebben gehuurd. Het overnachten met de twee extra Drentjes is ook heel goed meegevallen, zij moesten dan wel niet in de bench en mochten vrij in de kamer. De baasjes waren er wel gerust in want het zijn net als wij lieve rustige hondjes. Daar kwam nog bij dat ze goed moe waren van het spelen in de tuin en van het graanjumpen. Dat hadden ze wel een beetje onderschat wat inspanning betreft. Bekaf waren ze wanneer ze terug hier in de tuin kwamen.

Het is dan wel geen heel grote wandeling maar dat rennen en springen vraagt meer dan je kan vermoeden van Drentjes !

Belle & co

Daar is daarstraks "iets" mis gegaan met het ochtendbericht...oeps 'k zal 't nooit meer doen.

Verfraaiing in het gehucht…

Op het einde van het vorige jaar was het in de gemeenteraad van La Magdeleine al beslist, de gemeenschappelijke oven van het gehucht Ferret zou gerestaureerd worden !

De oven behoorde tot de familie van onze buurman Serge, bekend op het blog van zijn grote tractor en de omliggende velden. Daar is de moeder vorig jaar overleden en de familiale boerderij is ondertussen verkocht. Bij die boerderij hoorde ook de broodoven. Nu heeft Serge en zijn broers de oven geschonken aan de gemeente.

De burgemeester en de gemeenteraad hebben dan subsidie bijeengezocht om de eeuwenoude oven te kunnen restaureren. Dat is ondertussen gebeurd en het resultaat mag werkelijk gezien worden. Het is mooi, degelijk en vakkundig afgewerkt.

Waarlijk, de gerestaureerde oven geeft een meerwaarde aan het gehucht!

Belle & co

Toen God de mannen schiep….

’s Morgens met z’n vijven…

Het is zo weer eens iets anders de roedel is uitgebreid met 2 “eenheden” en we zijn nu met z’n vijven. Op zich maakt het niet veel uit, de roedel functioneert perfect. “Ons moe” stelt hoe het moet en regelt het zaakje feilloos.

Het is dan ook allemaal familie dat hier rondloopt. Hadise is de zus van Hera en Heros en mijn dochter zegt Belle en dus zal er geluisterd worden. Jago die dan geen “bloedfamilie” is is een makkelijk hondje en past zich feilloos aan.

In de tuin is er dus plaats genoeg om ons ’s morgens eens goed uit te leven, plaats om te rennen, plaats om je aan ze zijkant te zetten voor een kakje, maar ook om gans het gehucht wakker te maken als die rotkat van midden de week weer eens langs de tuin afsluiting komt paraderen. Dan staan we met z’n allen lawaai te maken waarbij horen en zien je haast vergaat.

Poes voelt zich veilig aan de andere kant van de afsluiting en trekt rustig de velden in tot ze zich moet reppen om niet onder de wielen te komen van een dorpsgenoot die zich naar zijn werk rept.

Ondertussen heeft het baasje drie kommen oud brood in brokken gesneden waar wij ons gelijk op storten. Normaal zijn er ’s morgens twee kommen maar als de groep uitbreid dient ook de ravitaillering te worden aangepast zegt het hoofdbestuur.

Ondertussen staat de zon al hoog genoeg om al een een aangenaam temperatuurtje op de thermometer  aan te duiden, het beloofd weer een fijne dag te worden…

Belle & co