Computergeheimen

Zut hoor... ik had juist een bericht klaargestoomd... klikte op Toevoegen en wham... alles weg... nu heb ik de moed niet meer om opnieuw te beginnen... in telegramstijl dan maar... neus opgedroogd... geen traanogen meer... dus beterschap... vandaag rustige dag binnen... niks gedaan... gerust... ga wat TV kijken en vroeg slapen... dat was het... Myette

Lap ik heb weer prijs... een dikke snotvalling... zit hier met 1 hand te typen met m'n zakdoek in de andere... we hadden verleden week ons kerstdinertje en ik heb natuurlijk weer alleman te enthousiast gekust... zo'n 60-tal microben pakketjes knuffelen kan niet zonder gevolgen blijven... zal het wel nooit afleren... nu wacht ik alleen nog op de geschikte man of vrouw die mijn bacillen wil overnemen... zijn er liefhebbers... nee zeker... had het kunnen denken... naastenliefde is niet meer in...
Ik moest vandaag dan ook nog eens koken voor de kinderen... dat valt niet mee als je reuk en smaak foetsie zijn... ik durfde niet teveel kruiden gebruiken uit schrik te overdrijven... alles bij alles viel het nog mee... heb niet veel overschot...
Dat is nu toch wel elk jaar hetzelfde... vlak voor de kerst val ik steeds in de lappenmand en zit dan met rode oogjes en dito neus de avond uit te zitten... gelukkig is kerst dit jaar niet bij mij... ja een mens moet z'n zegeningen tellen nietwaar...
Ik zal maar eens vroeg in m'n bed duiken... eerst nog enkele liters thee drinken want met al dat vochtverlies ben ik zowat uitgedroogd... en maar hopen dat die valling stillekes weer verdwijnt... tot volgende keer dan maar... natte groetjes van Myette

Die feestdagen houden 'n mens wèl bezig... je huis wat optutten... menu's opstellen... alles aanslepen... voor kadokes shoppen... enveloppen mèt inhoud vullen... kerstkaarten schrijven... en dat alles tussen de dagelijkse soep en patatten in... het is me wat...
Daarstraks de tuin ingetrokken gewapend met kniptang... een takje hier... een twijgje daar... wat oasis... enkele bessen... een mooie kaars... en voilà ik heb daar een pracht van een kerststuk gewrocht... niet dat ik een bloemenschikwonder ben hoor maar het mag wel gezien worden... stoef stoef... nog wat kaarsen rondgestrooid en zo'n metalen boompje voor de kerstkaarten en daar moeten we het maar mee doen... aan kerstbomen doe ik niet meer... toen onze Poekie enkele jaren geleden ons bestaan kwam delen vertrouwden we het niet... het was (en is) nogal een boomklimmer en dan zo'n vreemd ding in huis beladen met schitterende en wiegelende balletjes zag ik niet zitten... het is wel gezellig in huis zo'n boom maar je hebt nog tot Pasen plezier van de naalden... die hebben de onhebbelijke gewoonte zich overal te verstoppen voor de stofzuiger en komen dan nog maanden nadien te voorschijn... dus was ik stiekem blij een geldige reden te hebben ermee te stoppen... haha... mijn geweten was zuiver en Poekie kreeg de schuld...
Ben nu druk bezig kerstkaarten te sturen... de geschreven liggen al klaar voor verzending... met de virtuele ben ik nog bezig... toch gemakkelijk he... zo met de computer...
Eigenlijk zou ik moeten strijken maar heb geen goesting... ik ben nog met de witwas bezig en dan moet dat morgen toch weer afgewerkt worden... morgen komen de kinderen eten en dan doe ik dat wel zo tussen het koken door...
Ben ook nog naar de bibliotheek moeten gaan deze namiddag... ik neem steeds 10 boeken en mag die 1 maand houden... vroeger had ik al die boeken al uit na 2 weken maar tegenwoordig met dat PCke geraak ik amper aan 4 tot 5... gisteravond nog vlug een boek uitgelezen zodat het weg kon... 1 maand zijnde 4 weken is zó voorbij... ben je te laat met binnenbrengen dan betaal je per boek per dag een boete en dat loopt op hoor... gisteren dacht ik er ineens aan even te checken en ja... ik had het spek weer bijna aan m'n been... juist op tijd want vandaag was de limiet... oef...
Ik stop hiermee voorlopig... ga nog wat e-kaarten versturen... tot volgende keer... Myette

Vandaag weer prachtig weer... koud dat wel maar zonnig... ik ga me straks met ware doodsverachting in het gewoel storten op kadokesjacht... vroeger toen m'n man nog werkte trok ik bijna elke week eens een dagje de stad in en... als ik iets geschikts zag... bracht ik dat al mee voor de komende feestdagen... stopte dat angstvallig weg zodat de kinderen het niet zouden vinden... en... vond het natuurlijk niet meer terug... wat een ellende steeds... eindeloze zoektochten door het hele huis... tegenwoordig heb ik gewoon geen tijd om regelmatig te gaan shoppen... met 't manneke erbij is het een regelrechte ramp... die man heeft gewoon voor geen cent geduld...  verdwijnt altijd uit m'n blikveld... dan moet ik hem gaan zoeken... een echte uitputtingsslag... ik ga dus liever alleen maar krijg niet vaak de kans...
Heb juist m'n haar gewassen en zit nu met natte slierten  te bloggen tot het wat opgedroogd is... Johnny Depp staat op m'n bureaublad en het viel me op dat we momenteel hetzelfde kapsel hebben... ik met natte slierten en hij met gel slierten... hem valt het ook op denk ik want hij kijkt me ietwat verwijtend aan... ssst Johnny rustig jongen... dat komt wel goed... even de föhn erop en het is gebakken...
Ik moet nu stoppen want manlief komt hier binnen... moet voor hem enkele mailtjes plegen... hij komt zelf nooit aan die PC... wat een geluk... tot straks... Myette

Zoals de aandachtige lezer(es) weet heb ik 1 dochter en 1 zoon... in die volgorde... met de dochter weinig of geen problemen gehad in haar kindertijd... ze leerde goed en ik moest haar na het tweede leerjaar bijna nooit meer helpen met schoolwerk... als kleuter kon ze soms driftig worden als ze haar zin niet kreeg maar dat is met de jaren wel overgegaan... eens gooide ze zich op de vloer in onze buurtwinkel en weigerde met me mee te komen... het heeft echter niet lang geduurd voor ze achter me aan kwam hollen want ik liet haar gewoon liggen en ging op huis aan... ik zie en voel nog die verontwaardigde blikken van de andere klanten die me heel zeker een ontaarde moeder vonden maar het heeft geholpen... wat ik had moeten doen als ze niet vlug rechtgekrabbeld was weet ik niet... ik heb toen gewoon geluk gehad... jaja geduld is niet een van m'n deugden... ik geloof nog altijd in een ferme hand om kinderen op te voeden... niet iedereen zal hiermee akkoord gaan dat weet ik maar als ik in de supermarkt sommige kinderen hun ouders zie manipuleren draait m'n maag om...
Dan was er nog de zoon en dàt was een ander paar mouwen... als kleuter een schatje... kon goed alleen spelen... was meegaand... lief... enz. en zo verder maar... avontuurlijk als de pest... wilde alles uitproberen... is er trouwens nóg mee bezig... er zat en zit geen haar kwaad bij maar telkens presteerde hij het zich in de nesten te werken... de vakanties waren voor mij een echte kwelling... ikzelf heb nooit op straat mogen spelen als kind en vind dat een gemis dus wilde ik het mijn kinderen niet aandoen... op een hete augustusmiddag lag ik zalig in de tuin te genieten van het zonneke in m'n kleinste bikinike... ja toen kon ik dat nog dragen... toen er gebeld werd... aan de deur stonden 2 stoere agenten mèt combi die me vroegen in te stappen om naar het politiebureau te komen... ze waren wel zo vriendelijk mij me eerst te laten verkleden... ik toen heel schichtig die combi in want ik zag al hier en daar gordijntjes bewegen bij de buren... de zaak was deze... zoonlief die toen ongeveer 7 jaar was en die geacht werd in onze buurt te spelen... was naar het naburige park getrokken met zo'n pistool waarmee je met loodjes kunt schieten... dat pistool was van m'n man en ze hadden samen de avond ervoor op een doel staan schieten... hij had dus met dat ding op de eendjes geschoten en was op heterdaad betrapt... er werd proces verbaal opgemaakt met veel blabla en zoon werd flink bang gemaakt... maar ondertussen was de mama spinnijdig geworden... toen we eindelijk werden losgelaten vroeg de agent heel beleefd of ze ons niet met de combi naar huis terug moesten brengen wat ik ook heel beleefd heb afgewimpeld... 1 keer was genoeg voor mij... toen ben ik naar huis gemarcheerd met een berouwvolle en snotterende zoon zo'n 2 meter achter me aan... dichterbij mocht hij niet komen van mij... de rest van de dag huisarrest en toen m'n man van zijn werk thuis kwam kreeg hij er nog een keer van langs want die was zijn pistool kwijt en dat was nog van zijn overleden broer geweest... we hebben dat ding ook nooit teruggekregen... in beslag genomen door de politie... heel waarschijnlijk mee naar huis genomen voor een van hun kinderen... dat was maar 1 voorvalletje van de vele... die zal ik later nog wel eens vertellen... genoeg voor vandaag... groetjes van Myette 

Ik hoor niks anders meer rondom mij... de cruise is blijkbaar IN... echter niet aan mij besteed... ik die al zeeziek wordt op de St.Annekesboot voel me helemaal niet geroepen alle zeeën en oceanen af te dweilen... toen we over tig jaren de oversteek naar Engeland waagden ging m'n kersverse man galant dekstoelen halen en zegde me maar even op onze koffer te gaan zitten... dat deed ik gehoorzaam... ja toen nog wel... en zat nog niet neer of m'n maag deed een luchtsprong... en die boot lag nog aan de kade vastgemeerd... de overtocht was een ware kwelling maar de terugtocht nog erger want de dag ervoor had het duchtig gestormd en waren alle boten in de haven blijven liggen... toen wij moesten afvaren was de zee zo woelig als wat maar m'n maag deed er niet voor onder...
Vrienden van ons zijn deze zomer twee en een halve maand de zee op gegaan op een containerschip... mag er niet aan denken... ik zou de hele tijd met samengeknepen billen zitten te wachten op een storm die misschien zou kunnen komen... ze hebben dan ook een halve wereldreis gemaakt... zijn overal aan wal gegaan en hebben veel moois gezien maar toch... het kan me niet bekoren...
Hoogtevrees heb ik ook... eigenlijk kun je met mij niet veel aanvangen... ik doe wel alles mee om geen spelbreekster te zijn maar genieten.. hoho... ik heb ergens nog een foto liggen van mij en 't manneke in een téléférique... de moeite waard hoor... manlief breedlachend en ik verkrampt met samengeknepen gezicht en grote angstogen... en dat noemen ze dan lekker op reis gaan... huhu...
Na ons eindexamen gingen we met de hele klas naar de foor... de botsautokes dat ging nog maar de rups... kent iemand die nog... ik mee met de anderen... breed lachend want we amuzeerden ons toch... maar toen ik eruit kroop had ik een mooi lichtgroen kleurtje...
ik ben eens samen met de kinderen in het reuzenrad gestapt... zonder nadenken... toen ik besefte wat ik gedaan had zaten we al heel hoog... kon niet meer uitstappen... die oen beneden liet ons daar een hele tijd bungelen om op nog wat meer klanten te wachten... dat vonden de kinderen geweldig leuk en die begonnen met dat schuitje heen en weer te schommelen... dat hadden ze beter niet gedaan want de mama werd woest... dat zal me niet nog eens overkomen... als ik die nieuwe attracties op de kermis nu zie... steeds hoger en sneller... hoe kunnen ze... mijn moeder is heel anders... die vond dat allemaal fantastisch... toen ze al 80 was hebben we ze met geweld moeten tegenhouden want ze wilde met de kinderen mee in de looping...
Ach ja... aangezien we geen kleinkinderen hebben bestaat het gevaar niet dat ik me zal moeten opofferen om de foor af te schuimen... zo zie je maar aan alles is een goeie kant...
Geef mij maar wat minder heftige bezigheden zoals computeren bvb... ik ga nu nog wat experimenteren... tot volgende keer... de groetjes... Myette