Woensdag 14 februari 2007
Vervolg
Onze wakkere Ludo wees me erop dat radio in de oorlog verboden was... ja dat was ook zo... dus die Belcanto zal dan van even na de oorlog zijn... mijn herinneringen lopen al eens dooreen... zal wellicht nog wel eens gebeuren... alvast m'n verontschuldigingen hiervoor.
Ik ben nooit naar de kleuterklas gestuurd... de "papschool" noemden ze dat hier... dus toen ik ineens in de "grote school" werd geduwd was dat een hele aanpassing voor dat kleine verlegen meisje dat ik toen was... de nonnen met hun strenge zwarte kappen intimideerden me geweldig... ik heb me blijkbaar snel aangepast want ik ging gaarne naar school... leerde al vlug lezen en ben sindsdien een verwoede boekenwurm gebleven... zo eentje die al de eerste week van het nieuwe schooljaar haar leesboek helemaal uithad... lezen en schrijven was geen probleem maar rekenen... hohoho... dàt was andere koek... vraagstukken oplossen was een nachtmerrie voor me en hoofdrekenen zo mogelijk nog erger... tot pa er zich ging mee bemoeien... die bereidde elke avond na zijn werk een hele pagina rekensommen voor me die ik dan tegen de volgende avond moest afhebben... je kunt je voorstellen hoe ik hiervan baalde maar het heeft wel resultaat gehad... mij verkopen ze geen appelen voor citroenen meer... haha.
Die eerste schooljaren... zoals ik al zegde... ik was de kleinste van de klas en bijna ziekelijk verlegen... wat ik mezelf later met veel moeite heb afgeleerd... dit had ik van mijn vader... dat was ook een heel geremde teruggetrokken man... bij ons thuis werd er niet geknuffeld... misschien toen we heel klein waren maar dat kan ik me niet herinneren... ik was in de basisscchool altijd bij de vijf eersten of zelfs de eerste van de klas en dus het "febbeke" van de nonnen maar niettegenstaande al die handicaps werd ik toch nooit gepest door de andere meisjes... integendeel... ik had een hele resem vriendinnetjes maar nooit een echte "boezemvriendin"... misschien door m'n teruggetrokkenheid.
Wij woonden op een appartement twee hoog en m'n zus en ik mochten nooit op straat spelen... als ik anderen hoor vertellen over hun jeugdjaren besef ik nu wel wat we gemist hebben... het onbezorgd buiten spelen... de "straatspelletjes"... wij zaten dus steeds binnen... ik te lezen en zij te tekenen... wij wisten echter niet beter... toen meneer pastoor eens kwam vragen of ik niet bij de giro mocht komen weigerde m'n ma kategoriek want "dat was tegen haar principes"... ik vraag me nog steeds af wat die "principes" eigenlijk wel waren... ik heb het haar ooit eens gevraagd en ze wist er niets op te antwoorden... eigenlijk heb ik haar dat wel kwalijk genomen want ze ontnam ons zo de gelegenheid eens wat meer in de buitenlucht te komen.
Ik zat dus bij de nonnen... verpakt in het blauwe schooluniform waar ik in het begin heel fier op was... later werd dat minder en ik heb jàààààren na mijn schooltijd geen blauw meer willen dragen... het bestond uit een serge plooirok... witte bloes met lange mouwen... blauwe das... vilten hoedje... witte kniekousen en tijdens de lesuren een zwarte satinetten schort... het eerste jaar heb ik zelfs tijdens de winter "getten" gedragen... kun je je voorstellen... dat alles werd door ma zelf ineengestoken en het zal niet gemakkelijk geweest zijn tijdens de oorlogsjaren om aan het nodige materiaal te komen... die harige gebreide kousen kan ik me nog goed herinneren en dan begin ik op slag te krabben... we leerden schrijven op een lei met een griffel... en dan dat schoonschrift... op van dat gelijnde papier waar je netjes tussen de lijntjes moest blijven EN schuin naar rechts of het werd afgekeurd... in de winter stond er zo'n "duveltje" midden in de klas... de sukkkels die er vlak naast zaten werden dan bijna levend gebraden... in de zomer tijdens de heetste maanden kreeg ik een flesje met "calichewater" mee... ja frisdranken kenden we niet... koude koffie of water en dat was het dan.
Tijdens de oorlog was ook de koffie maar surrogaat... van die "kneip" kregen we... melk was op rantsoen en hoofdzakelijk voor m'n jongere zus bestemd... die was wat ziekelijk en moest ontzien worden terwijl ik een taai ding was die tegen een stootje kon.
Ik ben nooit naar de kleuterklas gestuurd... de "papschool" noemden ze dat hier... dus toen ik ineens in de "grote school" werd geduwd was dat een hele aanpassing voor dat kleine verlegen meisje dat ik toen was... de nonnen met hun strenge zwarte kappen intimideerden me geweldig... ik heb me blijkbaar snel aangepast want ik ging gaarne naar school... leerde al vlug lezen en ben sindsdien een verwoede boekenwurm gebleven... zo eentje die al de eerste week van het nieuwe schooljaar haar leesboek helemaal uithad... lezen en schrijven was geen probleem maar rekenen... hohoho... dàt was andere koek... vraagstukken oplossen was een nachtmerrie voor me en hoofdrekenen zo mogelijk nog erger... tot pa er zich ging mee bemoeien... die bereidde elke avond na zijn werk een hele pagina rekensommen voor me die ik dan tegen de volgende avond moest afhebben... je kunt je voorstellen hoe ik hiervan baalde maar het heeft wel resultaat gehad... mij verkopen ze geen appelen voor citroenen meer... haha.
Die eerste schooljaren... zoals ik al zegde... ik was de kleinste van de klas en bijna ziekelijk verlegen... wat ik mezelf later met veel moeite heb afgeleerd... dit had ik van mijn vader... dat was ook een heel geremde teruggetrokken man... bij ons thuis werd er niet geknuffeld... misschien toen we heel klein waren maar dat kan ik me niet herinneren... ik was in de basisscchool altijd bij de vijf eersten of zelfs de eerste van de klas en dus het "febbeke" van de nonnen maar niettegenstaande al die handicaps werd ik toch nooit gepest door de andere meisjes... integendeel... ik had een hele resem vriendinnetjes maar nooit een echte "boezemvriendin"... misschien door m'n teruggetrokkenheid.
Wij woonden op een appartement twee hoog en m'n zus en ik mochten nooit op straat spelen... als ik anderen hoor vertellen over hun jeugdjaren besef ik nu wel wat we gemist hebben... het onbezorgd buiten spelen... de "straatspelletjes"... wij zaten dus steeds binnen... ik te lezen en zij te tekenen... wij wisten echter niet beter... toen meneer pastoor eens kwam vragen of ik niet bij de giro mocht komen weigerde m'n ma kategoriek want "dat was tegen haar principes"... ik vraag me nog steeds af wat die "principes" eigenlijk wel waren... ik heb het haar ooit eens gevraagd en ze wist er niets op te antwoorden... eigenlijk heb ik haar dat wel kwalijk genomen want ze ontnam ons zo de gelegenheid eens wat meer in de buitenlucht te komen.
Ik zat dus bij de nonnen... verpakt in het blauwe schooluniform waar ik in het begin heel fier op was... later werd dat minder en ik heb jàààààren na mijn schooltijd geen blauw meer willen dragen... het bestond uit een serge plooirok... witte bloes met lange mouwen... blauwe das... vilten hoedje... witte kniekousen en tijdens de lesuren een zwarte satinetten schort... het eerste jaar heb ik zelfs tijdens de winter "getten" gedragen... kun je je voorstellen... dat alles werd door ma zelf ineengestoken en het zal niet gemakkelijk geweest zijn tijdens de oorlogsjaren om aan het nodige materiaal te komen... die harige gebreide kousen kan ik me nog goed herinneren en dan begin ik op slag te krabben... we leerden schrijven op een lei met een griffel... en dan dat schoonschrift... op van dat gelijnde papier waar je netjes tussen de lijntjes moest blijven EN schuin naar rechts of het werd afgekeurd... in de winter stond er zo'n "duveltje" midden in de klas... de sukkkels die er vlak naast zaten werden dan bijna levend gebraden... in de zomer tijdens de heetste maanden kreeg ik een flesje met "calichewater" mee... ja frisdranken kenden we niet... koude koffie of water en dat was het dan.
Tijdens de oorlog was ook de koffie maar surrogaat... van die "kneip" kregen we... melk was op rantsoen en hoofdzakelijk voor m'n jongere zus bestemd... die was wat ziekelijk en moest ontzien worden terwijl ik een taai ding was die tegen een stootje kon.
Geschreven door Myette om 23:10
Reageer op dit bericht
... de ijsbloemen op de ramen... de in de oven verwarmde baksteen die we mee naar bed mochten nemen... de zelfgebreide wollen lange kousen onder het schooluniform die zo hard kriebelden dat ik soms stond te dansen van de jeuk... honger hebben we nooit geleden dank zij onze pa die onvermoeibaar zijn gereedschapstas meezeulde gevuld met alles wat maar enigszins eetbaar was... men noemde mij "dat klein mager ding" maar dat "ding" had een enorme eetlust... klein ben ik nog maar verre van mager alhoewel m'n eetlust fel verminderd is... ik ben nu wel van pa aan het afdwalen maar dat komt ook omdat we hem zo weinig zagen... tijdens de week was hij al vertrokken voor wij wakker werden en 's avonds lagen we gewoonlijk al in bed als hij thuiskwam... zaterdag was zijn klussendag... dan stond hij vaak te timmeren aan allerlei meubilair... zo maakte hij onze cosy corner... dat was een divan met aan het hoofdeind een houten constructie waar je enkele boeken en allerlei spul kon opbergen... mijn geliefkoosd leeshoekje... ik heb dat ding werkelijk versleten... een "pupiter" oftewel "lessenaar" heeft hij ook zo gemaakt... compleet met bovenstuk en aan beide zijkanten kastjes met planken... het staat nog bij mij in mijn "bureau"... laatste aandenken aan m'n vader... de zondag was het "de rustdag des heren"... dan werd er glorieus uitgeslapen... ma kookte op zijn 's zondags met wat ze had kunnen vergaren tijdens de week... en na het eten trokken ze beiden naar hun bed met de radio keihard aan op het programma "Belcanto"... wat ze dan deden weet ik niet... heb het me ook nooit afgevraagd... wij werden beleefd gevraagd hen niet te storen in hun "siesta" wat we dan ook gehoorzaam deden... lange tijd was voor mij de zondag geen zondag als ik Belcanto niet hoorde... enkele jaren geleden hebben ze dat programma afgevoerd en dat voelde echt als een gemis... zo morgen volgende episode... tot dan!!!
... als ik nog wat lig na te suffen in m'n warme nest en geen goesting heb eruit te komen want het is nog zo donker en de verwarming werkt nog niet op volle toeren... en... en... dus gewoon geen zin de harde koude wereld weer in te duiken.
... hij is wel uit hard hout gesneden dus ik denk dat ik er nog jààààren plezier ga van hebben.
... en dan een lekker bakje koffie voor de goede zielen die me zijn komen uitwuiven... alhoewel... de broodjes gisteren waren heel lekkker maar hun koffie was niet te drinken... jullie zijn verwittigd... breng je thermos maar mee dan...
4 reacties op dit bericht
Toch herkenbaar
Ook ik heb met lei en griffel leren schrijven.
Wij mochten ook niet op straat spelen (dat was voor straatkinderen vond mijn moeder) en aangezien wij een grote hof hadden en met zes kinderen kon dit geen probleem zijn.
Die satinetten stof heb ik in een kast gevonden, nadat mijn moeder gestorven was. Daar werden vroeger schorten van gemaakt, aan de ene kant was ze glanzend, aan de andere mat. Ik heb er mijn eerste lang kleed van gemaakt, zonder ervaring, zo maar uit Burda of zo...
..
blijven vertellen, ik blijf lezen.
dikke kus
*
Ik ken het allemaal enkel van horen zeggen, ben van na de oorlog.
Ja Myette, de tweede oorlog!
't Is maar dat je niet zou twijfelen.
En dat van die radio is waar wat Lu'ke zegt, en toch waren er mensen die naar de engelse post op de radio luisterden.
Maar o wee als ze die snapten.
Kus van mus die morgen, euh pardon, straks vertrekt naar NL
..