Vrienden

Even ter verduidelijking... die chatroom was gewoon op Messenger... die gast kwam gewoon binnenwandelen en vroeg of ik met hem wilde praten... dus waarom niet... ik praat met iedereen die me dat vriendelijk vraagt... had geen reden om te weigeren... ik dacht dat ik hem geblokkeerd had en hij kwam warempel toch terug aankloppen zeker... toen ik niet direct antwoordde begon hij met de "buzzer" te werken... heb hem nog eens mijn mening gezegd maar dat jong wil gewoon niet luisteren... hij heeft wel tig maal sorry gezegd maar dan begon hij weer van voorafaan... "I come to Belgium... I come to Belgium"... ik hoorde hem bijna stampvoeten tot hier zoals een klein nukkig kind... had hem dolgraag eens een oorveeg verkocht!

...IK BEN ZIEDEND...

Ik heb indertijd... op aanraden van Chia... een space ruimte geopend met de bedoeling eventueel wat te babbelen met allerlei mensen uit de hele wereld... twee weken geleden kwam er een oproep van een zekere J uit Marokko die vroeg of hij mijn space vriend mocht zijn... waarom niet... ik ben altijd bereid mijn horizon te verruimen... hij beweerde 22 te zijn... student... maar wegens geldgebrek van zijn ouders moest hij zijn studie opgeven... ik vertelde hem ook dadelijk hoe oud IK ben en dat vond hij geen bezwaar want hij was zoals ik ook bereid zijn wereld uit te breiden... jawadde... alhoewel ik het wel wat eigenaardig vond geef ik mensen toch steeds een kans... de eerste dag een chat in zeer gebrekkig Engels... maar aangezien ik van cryptogrammen hou was het voor mij een uitdaging... de tweede dag voelde ik hem al op floeren pootjes afkomen... hij had namelijk via via gehoord dat het leven in België "so nice" was... "plenty jobs" en als je geen job had "ondersteuning van de staat"... ik heb dat manneke dan beleefd en vriendelijk aan zijn verstand proberen te brengen dat België "full" zat... te weinig jobs... veel armoede ook... maar dat jong had een zeer dik bord voor zijn kop want hij wilde dat gewoon niet aannemen... de derde dag vroeg hij vlakaf of ik hem niet naar België wilde laten overkomen... hij zou me niet lastigvallen... zou in een cafe gaan werken en een "nice and easy life" hebben want hij wilde perse uit zijn geboorteland weg... te bekrompen daar en te arm... ik heb dan... weer vriendelijk en beleefd... geweigerd en hij werd warempel nijdig en begon me te verwijten dat "wij Europeanen een ander het licht in de ogen niet gunnen" en dat "wij Marokkanen altijd àlles doen om andere mensen te helpen"... toen heb ik hem enkele dagen wèl op de messenger zien verschijnen maar niet bij mij... waarschijnlijk op jacht naar een ander en meer goedgelovig slachtoffer... toen begon hij weer bij mij aan te kloppen totdat ik zojuist hem toch maar weer eens binnenliet... en weet je hij begon me direct uit te schelden voor "raciste" en "te oud en te rijk" om hem te begrijpen... toen ik daarop repliceerde dat hij kon opdonderen als hij zo handelde... kwam er een "sorry" en direct daarop weer een tirade in het cryptograms van "jullie Europeanen die allemaal racist en egoïst zijn"... toen was de maat vol voor mij... ik heb hem vriendelijk bedankt en de deur dichtgesmeten... hij riep me nog allerlei lelijks achterna en toen heb ik hem maar geblokkeerd.

Begrijpen jullie nou hoe die gasten hun brein werkt... ik dus niet... iemand direct als racist bestempelen terwijl ze zelf er de mond van vol hebben... van een totaal wildvreemde "eisen" dat die naar hun pijpen danst... en als die persoon niet wil dansen beginnen schelden... en dan beklagen ze zich dat wij "iets tegen hen hebben"...  ik mag er niet aan dènken dat je zoiets laat overkomen... hij beschreef zichzelf als een "vriendelijke en begripvolle jongen"... "bereid zich te integreren"... en dat moeten wij dan geloven... ik weiger beslist mezelf een "racist" te laten noemen... mijn zuster is indertijd getrouwd met een Turk en woont al ca 40 jaar in Istanbul... geen probleem mee gehad... in de Badmintonclub hadden we Indonesische vrienden die bij ons thuis kwamen... we hadden zelfs Waalse vrienden... ... nooit problemen daarmee... ik ga nu niet beweren dat alle Marokkanen van hetzelfde slag zijn maar het begint er meer en meer op te lijken... laten ze dan niet verwonderd zijn dat wij hen een arrogant en agressief volk vinden... als er hier op het blog Marokkaanse mensen zitten mogen ze gerust hun standpunt komen uitleggen... ik ben bereid te luisteren... nog maar pas op de radio gehoord dat er meer en meer "geïntegreerde jongeren" geronseld worden door fanatieke opruiers... ga me nu niet vertellen dat dit alles nog iets met godsdienst te maken heeft... meer met proberen de macht over te nemen... toen mijn zuster naar Turkije vertrok heeft ze zich moeten aanpassen aan de gebruiken daar... gelukkig is Istanbul modern ingesteld en kwam ze niet in het achterland terecht... wij zitten hier nu al met een derde of vierde generatie migranten en die willen het leven hier zo eens een beetje achteruitdraaien naar middeleeuwse toestanden waar onze voorouders zich uit hebben kunnen losmaken... terwijl in hun thuisland het leven daar al veel vrijer en moderner is geworden... waar hàlen ze het.

Ziezo mensen dit moest me van het hart... van J zal ik hopelijk niets meer horen... hij gaf me zijn GSM nummer en wilde het mijne ook weten maar dàt heb ik gelukkig niet prijsgegeven want ik kijk liever de kat uit de boom... ook vroeg hij dadelijk of het huis waarin ik woonde m'n eigendom was... ook dàt heb ik niet aan zijn neus gehangen... dacht zeker dat hij "maar" met een "oud" en "dom" "vrouwmens" te doen had... zal ook wel spinnijdig zijn nu.

Ik werd dus naar de Handelsschool gestuurd... vanaf ik wist wat me te wachten stond was ik niet meer aan te spreken... ik soebatte tegen de klippen op maar niets hielp... geen tranen of zeuren of stampvoeten... m'n ouders waren vastbesloten dat ik eindelijk eens iets nuttigs zou gaan leren om later m'n kost te kunnen verdienen... die eerste schooldag vertrok ik met lood in m'n schoenen... wij... de nieuwelingen werden bijeengedreven in een zijkamer... ik moet er nog bij vertellen dat die school ondergebracht was in een oud bouwvallig huis tussen de jongens basisschool en de vakschool... toen we daar als bange kiekens op een kluitje bijeen stonden hoorde ik plots m'n naam roepen en ik herkende een van m'n vroegere klasgenootjes bij de nonnen... die had enkele jaren voordien de school verlaten omdat zij en haar ma niet akkoord waren met de door de zusters opgelegde wetten... zij was al even blij mij te zien als ik haar... we klampten ons aan elkaar vast als twee geliefden en dat heeft zo onze hele schooltijd geduurd... ze was ook alweer een buitenbeentje... ik schijn die aan te trekken... opeens hoorden we een hels lawaai en zagen we de oudleerlingen in stoet voorbijtrekken gewapend met bezems die ze op de maat van hun gezang tegen de zoldering stootten zodat de kalk ons om de oren vloog... wij stonden daar met open mond op te kijken want de meisjes kwamen allen van nonnenscholen en de jongens uit het college en atheneum waar zulke praktijken zeker niet toegelaten werden... komplete anarchie... toen we kompleet waren werden we in het grootste klaslokaal gezet... de geiten rechts en de bokken links... en mochten we kennismaken met onze leraren... één jonge lerares was er maar en dat mens werd echt getergd door de jongens... ik moet zeggen dat de eerste paar maanden niet prettig waren... ik moest bvb afleren steeds uit m'n bank te springen als ik door de leraar aangesproken werd en daarbij nog een kniks te maken... steeds aanleiding tot grote hilariteit van de mannelijke klashelft... ik bloosde ook heel gemakkelijk dus die eerste maanden liep ik konstant rond met een kop als een tomaat... dan steeds die opmerkingen over mijn anatomie... maar geleidelijk werd ik vranker en leerde van me afbijten... gelukkig maar want toen ik ging werken kwam me dat goed van pas... na die eerste maanden begon ik me thuis te voelen en ik beleefde er een fantastische tijd... die ambetante jongens werden uiteindelijk vrienden en dat de leraren mannen waren had zo zijn voordelen... wij meisjes konden ons al eens wat meer veroorloven... maar er werd ook hard gewerkt hoor want wij kregen het leerplan dat in de andere handelsscholen 4 jaar besloeg in 3 jaar te verwerken... en dat eerste jaar ben ik duchtig uit m'n pijp moeten komen want ik was 1e de jongste van de klas en 2de had ik nog nooit van "algebra" of "Engels" of "Duits" gehoord... stof waar de anderen wèl al een basis in hadden.

Foei foei wat een bende sexmaniakken hier in blogland... ik ben dus speciaal naar mr. Google getrokken  en die raadde me aan volgend artikel op dit blog te zetten,
voor alle kurieuzeneuzen.

SEKS  of  SEX

De gemiddelde Belg vrijt 105 keer per jaar, de gemiddelde Nederlander 103 keer. Dat heeft de rubbertjesfabrikant Durex voor ons uitgevogeld. Op het eerste gezicht hoeven Belgen en Nederlanders dus niet voor elkaar onder te doen, maar schijnt bedriegt: de Belgen hebben het vaakst seks, de Nederlanders sex. Dat heb ik uitgegoogled.

Kommaneukers als we doorgaans zijn, weten wij Vlamingen precies hoe het volgens het boekje - de Woordenlijst - moet: wij hebben seks. Nederlanders gaan voor sex. Dat trekt namelijk ook internationale klanten naar hun duizenden pornosites.

Maar niet dus. In het Nederlands hebben we bijna uitsluitend seks. Met welgevormde seksbommen van de schone sekse - en dat is geen sekseneutrale aanduiding - maken we seksfilms, die we voor veel geld slijten in sekswinkels, zodat we op den duur echte seksbaronnen worden, die je van alles behalve seksisme kunt verdenken. Kortom, voer voor aseksuele seksuologen of gedeseksualiseerde seksers. Sex mag volgens de Woordenlijst alleen als het om sex-appeal gaat en alleen dan. Volgens Van Dale mag het ook in sexshops, maar de Woordenlijst gaat naar seksshops.

En toch, he. Seks - seksualiteit - is klinisch, sex is spannend. Of als ik het even sexy - een modewoord in deze oversekste tijden - mag zeggen: sex is sexyer dan seks. Vind ik. De Grote Van Dale vindt dat we sexier moeten spellen, maar dat is Engels. Sexyer, zo hoort het in het Nederlands. Daar kan zelfs de sexyste seksiste me niet afbrengen.

En dat ik jullie nu niet meer hoor he... je weet er nu alles van.

Ik vermoed dat ik niet de enige ben maar ik voel de lentekriebels al

Terwijl ik dit alles opschrijf dringt het meer en meer tot me door dat we tegenwoordig toch in een heel andere wereld leven... het gaat ongemerkt... je laat je meedrijven met de stroom... dan krijg je een oude foto onder ogen en de herinneringen komen bovendrijven... voor mij was het die foto van pa die het deed... als de bobonne in deze tijd terug zou opduiken zou ze maken dat ze weer wegkwam denk ik... ik denk soms ook aan mijn dood... wat ik het ergste vind aan sterven is dat ik niet meer kan meemaken hoe alles gaat evolueren maar dan komt toch de gedachte bij me op : "zou ik eigenlijk wel willen leven in die mij onbekende wereld, zou ik me er wel in thuisvoelen"... ach ja zo troost ik mezelf dan maar...

Ja die wereld van toen... alhoewel het volop oorlog was hadden wij er niet alteveel last van... ja door de rantsoenering aten we niet culinair maar echt honger heb ik nooit geleden... als kind kende ik niet anders en wat je niet kent kan je ook niet missen... dat zal voor m'n ouders wel anders aangevoeld hebben maar dat besefte ik pas later toen ik zelf dagelijks met het probleempje zat van "wat ga ik vandaag weer eens op tafel zetten"... de wereld rondom mij kabbelde rustig verder... de school... het huiswerk... een boek nadien als ik iets te lezen kon bemachtigen... als de sirene van het luchtalarm begon te loeien tijdens de lesuren waren wij de koning te rijk... dan mochten we onze bank uit en op een rij onder de vensterbank gaan zitten wat we geweldig vonden... nóg plezanter als we in het hok onder de trap mochten... voor ons kon dat niet lang genoeg duren... wat ik me ook nog fel herinner waren de toiletten op de speelkoer... ik was toen al nogal kieskeurig uitgevallen en hield m'n plas zolang mogelijk op om maar niet op die vieze WC te moeten... die waren uitgerust met van die "saloondeurtjes"...konden niet op slot en stonken steevast...één memorabele dag staat nog in m'n geheugen gegrift... tijdens het speeluur had ik weer eens zolang getreuzeld tot het te laat was... de bel ging en ik moest met "volle inhoud" terug de klas in... dat werd natuurlijk erger en erger maar ik was zo verlegen dat ik m'n vinger niet wilde opsteken uit schrik de aandacht van de hele klas op mij gericht te krijgen... tot... het te laat was en ik alles liet lopen... die schaamte zal ik nooit vergeten... het is me nog één keer overkomen... in de kerk nota bene... terwijl we in de rij voor de biechtstoel zaten te wachten om onze ziel te zuiveren van die afschuwelijke zonden die je als 8-jarige pleegt... weer hetzelfde scenario... te bang om de aandacht te trekken... en lap... ineens kreeg ik alle schijnwerpers op mij gericht... ik weet niet wie de boel heeft opgekuist... denk dat ik toen in shocktoestand verkeerde...

Ik ging dus graag naar school... de enige manier voor mij om eens buiten te komen en m'n vriendinnetjes te ontmoeten want... hoe raar het ook klinkt... niettegenstaande ik het "febbeke" van de nonnen was werd ik er nooit mee gepest... integendeel ik werd steeds in de kring opgenomen en vaak zochten de "buitenbeentjes" me op... misschien dachten ze op die manier ook in de gratie van de nonnen te komen... ik weet het niet maar ik liet het me welgevallen... vond het wel interessant... op de speelplaats hadden we onze vaste spelletjes... ik kan ze jammer genoeg niet meer opnoemen... er was zoiets als "klein Anna zat in haren hof" en dan iets met "nen blauwen steen"... we sprongen in de koord... deden hardloopwedstrijden... in de winter gooiden de nonnen water op de koer zodat we konden glijden... dan was er die periode waarbij iemand van ons een sleutel moest meedragen... wij werden verondersteld ABN te praten... het doel was die sleutel door te geven aan degene die betrapt werd op het gebruik van dialect... dat plannetje van de nonnen is echter grandioos mislukt want wij praatten thuis allemaal dialect dus die gewoonte schudt je niet zomaar af en vermits er maar één sleutel was... ... ik had daar sowieso een hekel aan want na de speeltijd moest iedereen die de sleutel had ontvangen haar hand opsteken... ik was steeds de pineut want ik weigerde steevast dat ding door te geven maar gezien m'n goeie "staat van dienst" werd ik niet al te hard aangepakt.... dan hadden we ook nog "aflaten" verzamelen... wel mij kan er niets meer gebeuren... ik mag zonden plegen zoveel ik wil de hemel staat toch al voor me open.... op dit moment schiet er me niets meer te binnen... zal er eens een nachtje over slapen... tot dan!