NIEUW: Blog reclamevrij maken?
dit is de fameuze en mysterieuzeneuze GroB blog

Foto

aantal kliks op deze blog



Inhoud blog
  • eens proberen
  • test
  • KOKENETEN: lusten hottentotten matelote?
  • We raken niet verhit in Valladolid (2)
  • Valladolid, toch via de juiste afrit (1)
  • KOKENETEN: naar de Ardèche
  • Donibane Lohizune??
  • We rijden knus naar Saint-Jean-de-Luz
  • KOKENETEN uit Mexico, met bonen en zo
  • Honderden hazen en één schildpad in Niort (deel 2)
  • Vuurspektakel in Niort, met Carabosse (deel 1)
  • KOKENETEN: de lekkerste kip in bier vind je HIER!
  • Beaufort04 met het trammetje van plezier
  • Beaufort 04, per tram van ginder tot hier
  • Tussen De Hoogmolen en het Boenderbos
  • KOKENETEN: vis met groenten, in de oven
  • Tussen het groene mos van het Boenderbos...
  • Aan de (water)bak in Cotignac
  • KOKENETEN: 2X lekkers voor de prijs van 1
  • KOKENETEN: 2X lekkers voor de prijs van 1 (deel 2)
  • Stappen door Gent, rond de Vleestent
  • Senioren heerlijk verwend in Gent
  • No more stress in Cadaqués
  • problemen met uploaden
  • Zonder geharrewar naar Alfafar
  • KOKENETEN: over konijnen en hazen
  • Een goede Schans behoeft geen krans
  • Het ei valt niet ver van de kip*, en…
  • Noorwegen (11): op de A in Ǻlesund staat een rare punt
  • Noorwegen (10): trip tot in Giske, met Søske en zonder Wiske

    de daders:            Greta en boB = grob


    Foto

    Organisation de loisir agréable et blabla amical


    Foto

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Feria Internacional de Pueblos 2009 Fuengirola ossenkar uit Costa Rica


    Foto

    zeer interessante links vind je hieronder
  • dit zijn alle foto's en photoshop creaties van Gaviota
  • de beste ontstresser is zuurstof in Zutendaal
  • de vrolijke bloggers: stel je site hier in de kijker en wordt veel vrienden rijker

  • Garfield als kok


    Foto

    kok als Garfield


    Foto

    Gastenboek
  • Op bezoek geweest
  • hoi blogmaatje,
  • Lieve groetjes Nikki
  • verrasend mooi blog !
  • Wandelgroetjes uit Borgloon

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Foto

    Welkom! Blij je hier te hebben. Kijk maar eens rustig rond.

    fietsen in Zeeland


    Foto

    een potje Olaba petanque


    Foto

    avond in Burgos


    Foto

    koninklijke glasblazerij tegen Segovia


    Foto

    Expo Oostende voor Anker 2009


    Foto

    terug in Vatan


    Foto

    Salers runderen


    Foto

    als smakelijk hapje in Valencia


    Foto

    fontein in Vejer de la Frontera


    Foto

    kathedraal van Cadiz


    Foto

    standbeeld Tio Pepe in Jerez


    Foto

    trol met Greta in Bergen (Noorwegen)  (trol staat bovenaan)


    Foto

    met kaasboerin in Edam


    Foto

    als vrome bedevaarder


    Foto

    met mijn Baskische vriend Joseba aan het Guggenheim in Bilbao

    Foto

    m.a.w. de weblog van Greta en boB

    de bloemige blog die de avonturen van Greta en boB in BEELD brengt in België, Spanje, Frankrijk, enz.
    De foto´s zijn meestal van Greta en de tekst van boB.
    Ook eigen (makkelijk na te maken) ervaringen in het cuisineren worden neergezet,
    ter streling van het virtuele gehemelte van de kijker/lezer of amateurkok.

    15-03-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.eens proberen

    of het beter gaat om te editeren en foto´s te plaatsen

    15-03-2018, 16:09 geschreven door grob  

    Reageer (0)

    29-12-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.test
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    29-12-2015, 00:11 geschreven door grob  

    Reageer (0)

    11-09-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.KOKENETEN: lusten hottentotten matelote?

     

    Waarschijnlijk wel. Maar de meesten hebben het nog nooit gezien of geproefd.

    En de (eenvoudige) reden is dat hottentotten in zuidelijk Afrika rondlopen,

    en dat matelote op de plank en op het bord komt in Bourgondië.

    Je kunt trouwens goed zien op de foto dat de hottentotten (of kaffers) iets ontbreekt.

    Geef ze een matelote, en ze zullen voor altijd met een lach door het leven gaan.

     

     

     Maar nu serieus. Vandaag presenteer ik hier een heel simpel gerecht waarin

    aardappelen of aardappels, een belangrijke rol spelen. Deze robuuste knollen,

    die ikzelf soms“piepers” durf te noemen, vormen de basis van veel gerechten.

    Daarom toch een snufje interessante achtergrondinfo, en wat praktische TIPS.

     De aardappel is een plant die ondergronds een energievoorraad in de vorm

    van zetmeel aanlegt. De knollen worden gevormd aan ondergrondse stengels

    Net als rijst, pasta en brood is de aardappel een belangrijke bron van koolhydraten.

    De pieper behoort tot de plantenfamilie van de nachtschade , net als de tomaat,

     de paprika en de tabak. TIP: groene delen van de aardappel zijn echt giftig. 

    Net zoals vampieren houden aardappelen houden niet van licht!

    Wanneer ze te lang worden blootgesteld, worden ze groen waardoor ze een

    hoge concentratie aan giftig solanine krijgen.

    In licht hebben trouwens de wortelscheuten een sterke drang om er uit te komen.

    Iedereen zal wel weten dat de vrucht vanuit Zuid-Amerika naar Europa werd

    gebracht door de eerste Spaanse ontdekkers. Het Azteekse woord voor

    aardappel is chi-potatl; daar stammen de  'patat', 'potatoes' enz. van af.

    Het woord is verwant aan een ander Azteekse woord, namelijk chi-tomatl 

    voor 'tomaat'.

    Het lijkt lachwekkend, maar sinds juni 2008 is er een hoogoplopend conflict

     tussen Chili en Peru ontstaan, over welk van de twee landen de ware

    oorsprong van de aardappel mag claimen.

     Eens hier beland, waren de lokale monniken verantwoordelijk voor de

    verspreiding van de aardappel vanuit Spanje naar de andere Europese landen.

    Zij pootten de plant overal in hun kloostertuinen. 

     Een ’wist-je-dat-je’: om de aardappeloogst uit de grond te halen (handmatig)

    werd honderd jaar geleden het hele boerengezin ingeschakeld.

    Tijdens de oogst bleven vele kinderen dan ook weg van de schoolbanken.

    Dit bewoog de Belgische overheid ertoe om de herfstvakantie in te voeren.

      

     

    Oorspronkelijk werd in Europa enkel het groen loof en de bessen gegeten.

    In tegenstelling tot de monniken stonden de boeren aanvankelijk weigerachtig

    tegenover een plant waarvan de stengels en bessen giftig bleken te zijn en ze

    dachten dat de knollen ook ongezond waren. In die tijd werd de aardappel

    voornamelijk gezien als varkensvoer of voedsel voor de allerarmsten.

    Pas in 1727 werd de aardappelknol als voedsel erkend.

    Langzamerhand kreeg de vrolijke knol toch steeds meer de rol van volksvoedsel

    en in de 18e eeuw werd de aardappel in alle Europese landen verbouwd.

     

     

    Een Franse apotheker, Antoine Parmentier heeft hierin een belangrijke rol gespeeld.

    Als krijgsgevangene in het Pruisische leger had hij de aardappel leren waarderen.

    Hij slaagde erin een groot banket te organiseren voor Louis XVI te Versailles,

    waarin twintig gerechten op basis van aardappelen werden opgediend.

    De knol werd door de notabelen gesmaakt en veroverde zo spoedig het hele land.

    Apotheker Parmentier schreef trouwens diverse boeken over aardappelen.

    Verschillende gerechten dragen zijn naam, waaronder eentje dat ik ook al

    met vreugde bereid (en verorberd) heb: Hachis Parmentier. Lekker!

    Vandaag is het Matelote, of “Aardappels in witte wijn”, uit de Bourgognestreek.

    Dit eenvoudige recept draag ik op aan Roger D., de visser, die ik hoop hiermee

    een dienst te bewijzen, want hij verdient het.

      

    ingrediënten voor 2

    bereiding

    150g (lange) sjalotten

    pel de sjalotten en verwijder de harde wortelaanzet

    boter of Alpro (soja)

    laat de boter smelten in een braadpan

    400g (kleine) piepers

    laat er de hele sjalotten 10’ à 15’ zachtjes in smoren, tot ze goudgeel zijn

    1 el bloem

    (als je ze doorsnijdt vallen ze uiteen)

    15 cl droge witte wijn

    schil intussen de piepers en snijd ze in plakken van ongeveer 1 cm dik

    15 cl water

    bestrooi de sjalotten met bloem en roer, schenk de wijn en fond erbij

    1 tl rundsfond

    voeg water toe, de aardappelschijfjes en kruid met tijm en pezo (en cajun)

    tijm

    laat alles 30’ stoven tot de piepers gaar zijn in gesloten pan op matig vuur

    pezo

    maak de aardappelschijfjes regelmatig los van de bodem met een spatel

    (wat pittige cajunkruiden)

    indien te droog, voeg dan wat water en/of wijn toe

     

     

     

    Geserveerd met varkenskoteletten en een salade

     

     Neem voor de sjalotjes liefst de lange, want de ronde hebben meer gaartijd nodig.

     

     

    Terwijl de sjalotjes heerlijk garen, maak ik een tweepersoons slaatje aan,

    met wat ik nog in de koelkast kan vinden. De dode muis laat ik liggen.

    Nog iets speciaal voor de dames: zijn aardappelen dikmakers?

    Een klein TIPje: een portie gekookte piepers bevat minder calorieën dan dezelfde

    portie gekookte deegwaren of rijst! 150 kcal tegenover 260 kcal. Om de inname

    van calorieën te beperken, kun je het best een minimum aan vet gebruiken.

    Het is ten slotte de bereiding die het grote verschil maakt.

    Frieten zijn 5 keer zo calorierijk als aardappelen die gekookt of gestoomd zijn.

     

    Terwijl de piepertjes pruttelen en stoven, bak ik nog een heerlijk koteletje,

    en het geheel kan op tafel. Zeer eenvoudig, maar lekker, in alle seizoenen.

    Greta lust het ook, en zet al gretig haar mes in de salade.

     

      

    Vooraleer afscheid te nemen vermeld ik nog enkele nuttige TIPS over de aardappel.

    Vastkokende aardappelen hebben een fijne structuur en behouden hun vorm

    perfect na het koken. Het zijn de aardappelen bij uitstek om gekookt of gebakken

    opgediend te worden. Maar ook in een gratin of salade komen ze uitstekend

    tot hun recht. De meest gekende vastkokende variëteiten zijn: Nicola en Charlotte.

    Overal vlot verkrijgbaar.

     

    Bloemige aardappelen zijn losser van structuur en vallen tijdens het koken

    gemakkelijker uit elkaar. Hoe meer zetmeel een aardappel bevat, hoe bloemiger.

    Ze zijn geschikt om gekookt, gebakken of gepoft te worden, of voor puree.

    Maar ook voor lichtere, gezondere frieten, want ze absorberen minder frituurolie.

    De meest gekende bloemige aardappel is Bintje.

    Kleine (nieuwe) aardappels worden krielaardappels genoemd.

    Zo, dat was het.

    Smakelijk.

      

      

    Bereid in België naar een recept van TimeLife, Koken in de Wereld, Wijn, pag. 78.

     

     

    11-09-2013, 11:33 geschreven door grob  

    Reageer (5)

    19-08-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.We raken niet verhit in Valladolid (2)

     

     

    Het is warm en zonnig, maar niet te veel. Ideaal om een flinke uitstap

    te doen naar het historische gedeelte van Valladolid.

    Aan het bushokje nemen we bus 16, richting centrum.

     

      

    We stappen af aan de op één na laatste halte.

    De eindhalte zelf is op de Plaza Mayor. Op dit gezellige pleintje met

    sculpturen is net een (overdekte) markt aan de gang.

     

     

     

    We kuieren hier door de gezellige verkeersvrije wandel- en winkelstraten, en drinken

    op een verhoogd terrasje in een zijstraat een sublieme koffie, met een lekker broodje

    er bij ‘on the house’. Mooi gerestaureerde - van toen er nog geld was - historische

     gebouwen flankeren de rustige straten. In de verte steekt

    de achthoekige toren van de kathedraal zijn kopje boven.

     

     

     Een korte rustpauze is altijd meegenomen, zeker als je op

    iemands schoot mag zitten. Veel terrassen zijn nog dicht.

    Spanjaarden komen pas los als de dag al een tijdje gerijpt heeft

    (en ze houden dat dan wel vol tot ’s morgens vroeg).

     

     

     

     De zon begint haar traditionele opwarming, maar alle straten en pleinen

    langs waar we stappen zijn goed voorzien van schaduwrijke plekken,

    zoals op deze Plaza del Ochavo.

    Dit plein heeft een bijzondere historische waarde, en heeft heel wat meegemaakt

    in de tijd dat de Spanjaarden het voor het zeggen hadden in West-Europa.

    Er was ooit een gevangenis, een stierenarena, de vestiging van de gilden

    en ambachten (Cofradias), die vroeger en nu nog de jaarlijkse processies

    organiseren tijdens de Semana Sancta.

      

     

     

    Het plein is een veelhoek met acht zijden, en is een centraal punt voor allerlei activiteiten.

    In het midden staat een mooie achthoekige fontein die het plein verfrist

    (vandaag 19 augustus 2013 is de temperatuur 33°).

    De fontein heeft heel veel charme en wordt de ‘Gouden Fontein’ genoemd.

    Soldaten uit de 16de eeuw staan er onder meer op, met hun karakteristieke helmen,

    zoals de Spanjaarden die toen ook droegen in de Nederlanden. Er staat ook

    een Inca of Azteekse leider op, met in zijn handen een scepter en een fakkel.

    Die knapen waren in die tijd heel populair (om ze leeg te plunderen bijvoorbeeld).

     

      

      Deze bron werd uitgerust met vier buizen, een vijver en in het centrum, een voetstuk.

    Hier zie je ook nog een Inca in beeld die het niet meer ziet zitten. Blazen maar!

      

      

    We komen nu op de Plazuela de Santa Maria langs de hoofdingang van de

    historische universiteit, een van de oudste van Spanje en van Europa.

    Vóór de eigenlijke ingang rijzen negen kolommen op, die symbool staan

    voor de toenmalige faculteiten: Retorica, Geometrie, Canoniek Recht,

    Burgerlijk Recht, Astrologie, Medicijnen, Filosofie, Historie en Theologie.

     

     

     Vlakbij zien we de kerk van Santa Maria de la Antigua, waarvan de bouw

    gestart is in de 11de eeuw, zoals meestal op grondvesten van een Romeinse tempel.

    De oudste Romaanse stukken gaan terug tot de 12de eeuw, maar het grootste,

    Gotische deel is gebouwd in de 14de eeuw, waarbij de kathedraal van Burgos

    als model werd genomen. Op een kleinere schaal natuurlijk.

      

      

    Aan de kathedraal van Valladolid zijn een paar leuke anekdotes verbonden.

    Koning Filip 2 (geen familie!), zoon van Keizer Karel

    (in het Spaans ‘Don Carlos’) is hier geboren, en bracht in de stad veel tijd door.

    Onder zijn hoge bescherming werd een nieuwe hoofdkerk gepland,

    met maar even vijf torens: een op elke hoek, plus een ronde centrale koepel.

    Tijdens de realisatie verkoos Filip een heel nieuwe hoofdstad te bouwen, Madrid,

    net in het midden van het land.

    De koloniale fondsen versluisden dus naar ergens anders, en er waren

    nog slechts Peseta’s over voor een enkele toren, links vooraan.

    Ja inderdaad, je ziet hem niet (meer) op de foto.

    Als troostprijs verleende Filip de titel kathedraal aan de kerk. Kostte hem niks.

    In 1755 was er de fameuze aardbeving in Lissabon, die de kathedraaltoren flink

    door elkaar schudde. Later kwam dan Het Verschrikkelijk Onweer van Valladolid.

     

    Hier laat ik je genieten van de letterlijke Google vertaling naar het Nederlands

    (uit het Spaans). Ikzelf neem nu een korte pauze. Je zult van dit stukje smullen!

     

    Quote :’De maand mei 1841 begon in Valladolid in zeer slecht weer, met zware regen en zeer harde wind. Op dag 31 werden de tweede dag van het feest van Pinksteren, gehouden i de kathedraal werden voorbereiden om naar de bedevaart del Carmen, volgens gewoonte. Op 0:00 de storm woedde water, wind en hagel en burgers moesten krijgen om te schuilen in hun huizen. Op 3 uur opgehouden de storm en het leven weer in hun dagelijkse werk. Uren later, in de buurt van de 5:00 Valladolid werd geschud met een vreselijke lawaai en nabijgelegen woningen voelde grote huiver als gevolg van het instorten van de toren, dat bijna volledig was ingestort, uit het laatste lichaam, de achthoekige, waar ze werden geplaatst toeters, veel slepen van de derde en tweede lichaam, met de klok opgenomen.

    Dit was de eerste en enige toren van de kathedraal, dat nooit weer werd opgeheven.

    De kathedraal was geen toren, geen toeters en geen klok. De klokken en klok waren een symbool en een noodzaak voor de bevolking zo zeker over of de andere, voor religieuze evenementen en andere middelen en de verdeling van zijn tijd. De toren van de kathedraal en keek op zijn horloge van overal in Valladolid en dat verzoek is voor altijd verloren. Zo, de naburige universiteit moest een toren van zijn eigen op te bouwen in 1857 een klok op het monteren, want tot 1841 het werd bestuurd door de kathedraal klok.’

     Ziedaar, nu weet je het ook.

    Kortom: In plaats van de voorziene vijf torens bleef er nu geen enkele meer over.

    De trotse Spanjaarden konden dat natuurlijk niet over zich heen laten gaan,

    en bouwden dan maar een toren aan de rechterkant, volgens schetsen van

    de vroegere linkerkant.

     

      

    We gaan nu wat verkoeling zoeken in de gebouwen van de univ. Prachtige koele

    marmer wacht ons op, schitterende glasramen met het invallende zonlicht en overal

     azulejo’s (gebakken schilderijen zeg maar).

     

     

      

    Het is natuurlijk niet verwonderlijk dat de azulejo’s taferelen bevatten met de

    nieuwste technologieën van die tijd: karvelen bijvoorbeeld. Dank zij die wendbare

    scheepjes werd Amerika ontdekt (door de Italiaan Columbus, maar dat zeggen

    de Spanjaarden nooit).

    Columbus stierf in Valladolid in 1506, en werd begraven in een van de kloosters.

    Maar hier laat ik de Google vertaling nog even aan het woord.

    Het is +/- verstaanbaar nu.

     Quote: ‘Na deze eerste begrafenis in Valladolid, werden de overblijfselen van de admiraal in 1509 overgebracht naar Sevilla, totdat het midden van de zestiende eeuw reisde naar Santo Domingo in de Dominicaanse Republiek, waar ze bleef tot 1795. 
    In dat jaar, volgens sommige historici, werden Columbus' resten verplaatst naar Havana in 1898, terug naar Sevilla, twijfels bestonden zelfs als die in de kathedraal van Sevilla behoorde tot admiraal, in 2006 het Laboratorium team Genetische Identificatie van de Universiteit van Granada (UGR) bevestigde de dag van de eeuwfeest van zijn dood zou "zeker" Sevilla tempel botten waren de browser.‘

    Ziezo.

     

     Bijna elke azulejo is een kunstwerkje op zichzelf. Allemaal hand made.

    Onbetaalbaar. Honderden zijn er hier.

      

      

    We gaan verder naar de Plaza Mayor. Dit is een

    marktplaats die er helemaal anders uitziet dan we gewoon zijn.

    Vooral de grote open ruimte is erg aangenaam. Er staat een enorm

    opzichtig beeld van Graaf Ansurez, die in de 16de eeuw als burgemeester

    mee zorgde voor de ontwikkeling en de herbevolking van Valladolid.

    Hij ligt ook aan de grondslag van de aanleg van dit plein en het stadhuis.

    Tot dan was het politieke, economische, educatieve, sociale centrum gevestigd

    op de net bezochte Plazuela de Santa Maria.

      

      

    Het stadhuis heeft een bewogen en te lang uitgesponnen ‘leven’ achter

    de rug. Ik laat voor de laatste maal ‘GoogleTranslate’ even aan het woord

    in losse fragmentjes.

    TIP: Als je op een dag toch eens opstaat met een lang gezicht,

    neem dan een willekeurige tekst in een andere taal, en laat hem vertalen

    door Google. Je humeur wordt top!

     Quote:

    ‘Na de 1561 brand en de totale vernietiging van het milieu, de gemeenteraad besloten om de locatie van het stadhuis te veranderen, het bezetten van de plaats die heeft hervormd actualmentey Plaza Mayor voorzitten…’

     …Een jaar later, in 1893, begon discrepanties tussen Iturralde en de stad, deze architect beschuldigd van het niet hebben van een stabiel project en fouten in de berekening van de totale kosten van de werkzaamheden. Ten slotte werd het werk stopgezet maart 1894 tot de dood van de architect in 1897 toen het contract kon ontbinden

     …De stad koos houd dan een loterij om een architect voor de voortzetting van de werken vinden, onder degenen die onlangs regisseerde de bouw van gebouwen had…

     …In het centrale orgaan is meer slanke toren die hoek waar de klok is, het werk van Mozes Arroyo, en de vacht van Valladolid.

     Nu weet je zoveel als ik, hoop ik.

      

     

     Met al deze weetjes waarmee onze hersenen werden bijgevuld,

    moeten we toch ook even aandacht hebben voor onze andere organen,

    bijvoorbeeld onze maag.

    We aarzelen dus geen moment en we dumpen onze stilaan vermoeide

    lichamen op de terrasstoelen van een leuk restootje op de hoek

    van het plein: Restaurant Otras Luces, Plaza Mayor 22.

    Een licht lunchmenu met een fles water is net wat we nodig hebben.

    Verduras, moussaka, tiras de ternera, en een paar

    café con leches doet het hem.

     

     

    Vanmiddag rijden we verder naar Salamanca, maar

    eerst nog naar het hotel om de wagen te vervoegen.

    We zijn rond 15u30 aan de bushalte, maar Greta wil onder

    geen beding de bus op. Ze voegt een daad bij het woord en springt

    gezwind op een van de Vallabici’s, zoals de stadsfietsen hier heten.

      

     

    Eerst verwondert me dat, maar bij nader inzien kan ik haar begrijpen

      

     

    En nu verder naar Salamanca.

    Wil je meer weten over Valladolid, klik dan naar

    http://vallisoletvm.blogspot.be/2012/04/la-plaza-del-ochavo.html bijvoorbeeld

    (en vertaal naar het Nederlands, hihi)

     

    19-08-2013, 13:57 geschreven door grob  

    Reageer (2)

    11-08-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Valladolid, toch via de juiste afrit (1)

     

     

    We zetten onze weg voort in het noorden van Spanje, weliswaar met een klein gebrek: de GPS wil

    de nieuwe kaarten van Spanje niet downloaden. Murphy heeft weer toegeslagen: na 98% van

    de download komt het bericht: “te weinig geheugen”.

    Hadden ze nu in Spanje intussen wat minder rotondes bijgemaakt, dan had ik geen probleem gehad.

    We moeten ons dus – om het hotel te vinden - behelpen met een zelf geprinte routemap,

    maar dat valt niet mee.

    Valladolid heeft ten slotte meer dan 300 000 inwoners, en het verkeer zou ik niet direct rustig noemen.

    Op het moment dat we onze Spaanse kluts kwijt geraken ga ik me dan maar informeren in een tankstation.

    De Heilige Christoffel heeft ons blijkbaar in bescherming genomen, want hotel Foxa Valladolid

    is maar 500 meter verder.

     

     

     

    Valladolid (wat Greta na een paar glazen al eens ‘Vallalodid’ pleegt uit te spreken) is een ruime stad 

    in het noordwesten van Spanje. Het is de hoofdstad van de autonome regio Castilla y León en ook

    van de Provincie Valladolid. Trouwens, alle Spaanse provincies zijn genoemd naar hun hoofdplaats. 

    De stad ligt aan de rivier Pisuerga (niet wat je denkt…), in het gebied “Ribera del Duero”, één van de

    grootste wijnstreken van Europa. Een eindje uit de stad loopt de Pisuerga in de Duero.

    Volgens de Spanjaarden is het accent van de inwoners van de stad, de “Vallisoletanos” (amai),

    de meest zuivere uitspraak van de Spaanse taal.

     

    Valladolid was (of course) eeuwenlang in bezit van de Moren, net als het grootste deel van Spanje.

    In het jaar 1346 kreeg de stad al haar eigen universiteit. De universiteit maakt dat de stad

    zeer levendig is, door de zichtbare aanwezigheid van de studenten.

    In 1469 werd het politieke huwelijk van koningin Isabella van Castilië en koning Ferdinand van Aragón 

    in het geheim in de stad afgewikkeld, in het "Palacio de los Vivero".

     

    Minder aangenaam was dat in 1489 de rechtbank van Valladolid werd opgericht, waar talrijke

    pijnlijke rechtszaken tijdens de Spaanse Inquisitie werden afgehandeld.

    In 1506 overleed Christoffel Columbus in Valladolid en werd in de stad begraven. Zijn overblijfselen

    zijn echter later naar andere steden verplaatst.

    Een van de promotoren van de Inquisitie was trouwens koning Filip II (1527-1598), eveneens

    geboren in Valladolid. Deze zoon van Keizer Karel liet ook links en rechts wat folteractiviteiten

    en dito verbrandingen in onze eigen gebieden uitvoeren.

    Het hotel is op het kaartje hierboven aangeduid als “A”, onderaan, in een rood druppeltje.

     

     

     

    Het hotel ligt niet in het centrum, eerder aan de rand van de stad, in een soort KMO-zone

    en… verwarring: er zijn twee hotels Foxa naast elkaar, Foxa Norte en Foxa Sur.

    Wij logeren in de Norte, en we slagen er toch maar in na wat inspanning, de ingang te vinden.

     

     

     

     

     

    Groot is onze verrassing als we in de hotelkamer komen: ik had een doodgewone kamer besteld,

    en we zitten/liggen hier in een Executive Suite, king size bed van twee meter breed inbegrepen.

     

     


    Er is ook een salon aanwezig, en een kitchenette. In die laatste blijven we weg.

     

     

     

     

     

    Het lijkt er wel op dat Napoleon in dit bed heeft geslapen.

    Die is hier ook geweest, maar dan was het hotel nog niet uit de steigers.

     

     

     

     

    Aan het voeteneinde van het bed staat achter een zware houten kist nog een theetafel, dan: een

    reusachtig raam, dat uitgeeft op het terras, en een eind verder een apart bureau voor de wifi.

      

     

     

     

    Rechts van het bed: een prachtige commode. Zie je dat kleine witte kartonnetje?

    Daar staat op dat, als je drie minuten in deze spiegel kijkt, al je rimpels verdwijnen!

    Als dat geen uitstekende hotel service is!

     

     

     

     

     

    De badkamer is ook volledig uitgerust.

    En dat alles voor slechts voor 55 €, garage inbegrepen.

     

     

     

    Tijd nu om zoals de badkamer, zelf ook wat uit te rusten, en we gaan wat pinten drinken in de bar.

    Pardon, in de “Lobby Sur”, om in de stijl te blijven.

    Hier hangen gordijnen als watervallen.

      

     

     

     

    Na een koninklijke nachtrust gaan we een ontbijtje happen, dat vooral bestaat uit zoete

    dessertachtige dingen, waar enkel de Spanjaarden dol op zijn.

    De volgende etappe zal ons naar het dichtbije Salamanca brengen. Dat maakt dat we hier

    in Valladolid rustig nog een voettoertje kunnen maken in het historische centrum.

    We laten de wagen in de ondergrondse parking, en nemen de bus, op 50 meter van het hotel.

    De reclamepanelen op het bushokje getuigen duidelijk van goede smaak.

    Nu zitten we dus in de bus, en moet je even wachten op het vervolg.

     

     

     

     

    11-08-2013, 00:00 geschreven door grob  

    Reageer (3)

    28-07-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.KOKENETEN: naar de Ardèche

     

    Een maand geleden opende SOS Piet Huysentruyt zijn nieuw restaurant in het stadje

    Les Vans in de Ardèche.

     

    Ik ben een fan van Piet, maar als ik de prijzen bekijk die hij vraagt voor een maaltijd,

    denk ik dat ik geen tijd ga hebben om even langs te gaan.

     

    De naam van het restaurant is ‘Likoké’. Volgens Piet is dat hoe zijn vader genoemd

    werd in Kongo, door de inboorlingen. Verder staat Piet er absoluut op - ikzelf van

    hem gehoord op TV - dat het in zijn nieuwe stek volledig normaal is dat de gasten

    hun bord uitlikken. Nu ja, elk tonglikje is dan ook vijf Euro waard.

     

    Wil je alles zien en weten, klik dan eens naar:

     http://www.likoke.com/haute-cuisine-piet-huysentruyt/menu-likoke-restaurant/

     Op die website kan je meteen kennismaken met Piet’s varkenspoten.

    Nochtans, als dank aan de Piet voor wat ik al van hem opgestoken heb in de keuken,

    maak ik vandaag een gerechtje uit de Ardèche, maar het zal iets minder smakelijk,

    en ook iets minder duur zijn.

     

     

     

     

    Vooraleer het receptje zelf te bepotelen, wil ik nog iets kwijt over een bijhorend stukje

    vlees dat in België en Nederland minder gekend is, maar in Frankrijk is het de normaalste

    zaak van de wereld: de crepinette.

    Varkensnet of crepinette is het buikvlies van het varken. Het is een met vet doorregen

    vlies, dat uitstekend geschikt is om gemalen vlees bijeen te houden tijdens het braden.

    En het leuke is dat je het daarna gewoon opeet.

    Er worden onder meer worsten mee gemaakt. Varkensnet heeft geen of nauwelijks smaak,

    maar geeft een prachtig effect aan tal van leuke gerechten.

     

     

     

     

     

    Er zijn allerlei soorten crepinetten, van struisvogel bijvoorbeeld.

    Je kan ze in de keuken creatief gebruiken. Op de foto zie je ze, als vulling van rode paprika’s.

    Ik weet niets over de rest van dit land, maar hier aan de kust zijn crepinetten

    gewoon verkrijgbaar in de supermarkt.

     

     

     

     

    Dit zijn mijn eigen crepi’s, die liggen te wachten tot ze het gezelschap

    krijgen van een fris zomerslaatje.

     


    Het gerechtje zelf, 'aardappelschotel uit de Ardèche', zit heel eenvoudig

    in elkaar, en wordt hieronder in detail uitgelegd.

    Ikzelf hou van sherryazijn, maar je kunt natuurlijk je eigen voorkeurazijn gebruiken.

     

     

    ingrediënten voor 4

    bereiding

    1 kg piepers, vastkokend

    verwijder het zwoerd van het spek en snijd het in grote repen

    300g gerookt spek

    verwarm een niet ingevette pan op zacht vuur gedurende 2’

    4 crepinetten

    laat het spek zachtjes smoren in de pan

    12 kleine uien, of grote in stukken

    pel de uien en snijd ze in dunne ringetjes

    2 looktenen

    pel de looktenen, plet ze met de vlakke kant van een groot mes

    1 kruidenboeket

    voeg de look bij het spek zodra dit doorschijnend wordt

    1 el bloem

    voeg de uiringen toe en zet het vuur hoger

    1 glas boeljon, of 1 tl rundsfond

    bak het een drietal minuten aan, zodat de sappen vrijkomen

    (sherry)azijn

    neem de uien, look en spekrepen uit de pan

    pezo

    voeg wat bloem aan de jus toe, en laat deze saus wat bruinen

     

    blus af met een scheutje (sherry)azijn

    alles voor een slaatje

    doe alles terug in de pan en verwarm opnieuw op zacht vuur

     

    goed roeren, en voeg de boeljon toe of wat water met de fond

     

    doe dit beetje na beetje, zodat de saus niet te dun wordt

     

    schil en was de piepers, snijd ze in grote dobbelstenen

     

    doe de piepers ook in de pan en bestrooi met pezo

     

    overgiet ze met de rest van de boeljon tot ze net onder staan

     

    voeg een kruidenboeket toe, en zet een deksel op de pan

     

    laat de aardappels sudderen tot ze gaar zijn, na +/- 20’

     

     

     

    bereid met een slaatje en crepinetten

     

     De piepertjes zijn gaar.

     

     

    Zo zou het er kunnen uitzien als het op tafel komt voor twee personen.

     

     

      

    Met gepeperde groeten van de Piet, vanuit de Ardèche.

     

     

     

     

    28-07-2013, 18:04 geschreven door grob  

    Reageer (1)

    30-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Donibane Lohizune??

     

    Lees eerst (een 1/2 meter hieronder) het vorige onderwerpje over Saint-Jean!


    Na een paar uren wandelen langs de prachtige oceaankant van Saint-Jean-de-la-Luz komen we in het stadje.

    Onderweg was er geen mogelijkheid om iets te drinken, zelfs geen water! Dat is het ware verschil tussen

    Frankrijk en Spanje. Door deze omstandigheden, die we niet gewend zijn, beginnen onze ogen uit hun kassen te puilen,

    en dan zie je ongeveer deze fata morgana.

      

     

      

    Een eigenaardigheid van dit kuststadje met 14000 inwoners is, dat de toegang tot de huizen aan de zeedijk via de

    eerste verdieping gaat. Elke woning is dus bereikbaar vanaf de dijk via een individuele brug.

    In de middeleeuwen bestond dat systeem ook al, maar dan bij de versterkte burchten.

      

      

     

    Op het plein aan de vissershaven staat een imposant historisch gebouw, niet zonder goede reden trouwens.

    In 1660 gebeurde hier het huwelijk en de bijhorende huwelijksnacht van Louis XIV en Maria-Theresia van Spanje.

    De GPS en zelfs de autoweg van Parijs naar Bordeaux bestond nog niet, en in Spanje waren de wegen al niet veel beter.

    Het beste wat de ‘geliefden’ konden doen was hun eerste kusjes uit te wisselen ergens halverwege.

    En dan was Saint-Jean goed gelegen, op de grens van Frankrijk en Spanje.

    Vandaag vind je op deze plaats het restaurant “Txalufx” (spreek uit “tisalgoed”, dan kan je niet veel verkeerd zeggen).

    Je kunt het lezen op de zonnetent. 

     

     

     

     Zo is dan het zicht op de vissershaven vanuit datzelfde Txalufx. De argeloze persoon die hier centraal staat zal

    zo dadelijk via zware kettingen worden opgehesen door de kraan die hem stiekem en geruisloos langs achter benadert.

    De kettingen met dito haken staan al in aanslag.

      

      

     

    Dan maar terug naar het gezellige centrum, met smalle straatjes en restaurantjes allerhande. Het is half oktober,

    en de zon broeit zomers hard. Er gaat niets boven een aangename slagschaduw om in te kuieren.

     

     

     

     De hemel is straalblauw en de terrasjes geraken stilaan gevuld op deze gezellige binnenplaats.

    De parasols doen hun werk. Het juiste kader is er, en wij zijn er ook.

      

     

     

     Winkeltjes met lokale specialiteiten puilen uit van de lekkernijen. It is het land van melk en honing, én pimientos.

    In alle soorten. Dit zijn helemaal geen neuzen XL, of Cuberdons, hoewel ze dezelfde kleur hebben.

    Zoals je weet blijven Cuberdons maar twee weken houdbaar.

    Deze pepers van Espelette kunnen het jaren uithouden, en worden daarbij alsmaar meer pikant.

    Het schilderachtige dorp Espelette, even ten zuiden van Bayonne, is de bakermat van deze culinaire specialiteit.

    Een paar jaar eerder zijn we er op bezoek geweest in de beste pimentkwekerij, en nog altijd ontvang ik e-mailtjes,

    met informatie over hun nieuwste producten: minipepertjes, gemalen pepers, confituren enz.


      

     

      

    Mocht je een dezer dagen langs Saint-Jean passeren, en je wilt reserveren in dit bar/restaurantje,

    noteer dan meteen het telefoonnummer. 

     

     

     

    Dit is het marktplein van Saint-Jean tussen de jonge platanen,

    waar Lodewijk 14 zijn hond nog heeft uitgelaten.

    De kiosk stond er waarschijnlijk nog niet, maar tijdens zijn wittebroodsweken

    had hij daar wellicht toch geen tijd en belangstelling voor. 

     

     

     

    Sommige gebouwen zijn heel creatief en decoratief, zoals dit, dat doet denken

    aan een vuurtoren, maar ik vrees dat de huiskamers hoger zijn dan hun breedte.

    Geschikt enkel voor slanke bewoners.

      

     

     

    Er wordt veel aandacht besteed aan de kwaliteit van de bestrating, en aan de inplanting

    van groen doorheen het ganse stadje. Half oktober liggen de bloemblaadjes in België

    al op de grond, maar hier zijn ze springlevend.

      

     

     

    De ruimte boven de winkel van het Maison Adam wordt

    ingenomen door een volledige batterij Piments d’Espelette.

    De nieuwe zijn licht van kleur, en worden gebruikt als groente,

    de donkere zijn de seniors, en pikant. De piments kan je op

    alle markten in het Baskenland vinden.

    Aan het poeder heeft de vermaarde Bayonneham zijn rode kleur,

    aangenaam aroma en conservering te danken.

    Het is het basisingrediënt van de Baskische piperade,

    en de jonge, nog niet pikante exemplaren worden lokaal

    altijd gebruikt in omeletten.

      

     

     

    Nu we toch over eten bezig zijn: het is tijd voor de lunch!

    Uiteraard kiezen we voor de plaatselijke traditionele keuken. 

     

     

     

    Het restaurantje ligt in een smal straatje, waar in de vroege namiddag de rust

    is weergekeerd.

    We hebben een stekje gevonden waar we uit de volle stekende oktoberzon kunnen zitten.

    We nestelen ons op het terrasje, onder een parasol, en kiezen een lokaal gerechtje.

    Tussendoor: zou je kunnen raden wat de titel van dit stukje ("Donibane Lohizune")

    betekent? Het is gewoon Saint-Jean-de-Luz, maar dan in het Baskisch. 

     

     

     

    Ik zit met mijn rug in de zon aan de overkant, en Greta heeft zich volledig terug

    getrokken in de luwe schaduw met een glaasje wijn.

    De Bob, die straks Spanje gaat inrijden, houdt een watertje aan.

    De bewijzen van goed gedrag zijn met deze vastgesteld.

      

     

    Greta had voor vegetarische pimientos gekozen, de zoete,

    jonge paprika’s die als een puntzak kunnen gevuld worden

    met allerlei lekkers (hier met vis), en die vooral in Spanje heel populair zijn.

    Ook de Franse Basken weten er raad mee.

    Greta heeft momenteel een Sol y Sombra bord, voor degenen die ook een beetje

    in de Spaanse taal thuis zijn.

    Mijn gerechtje, dat niet te zwaar op de maag mag liggen, want ik ben hoogzwanger

    van de rit naar en door Spanje, is een dubbel tonijnsteakje, met ratatouille en witte rijst.

      

     

     

    Na de lunch keren we een laatste maal terug naar het hotel, om de bagage en de wagen

    op te halen. We sliepen hier aan de rechterkant, op de gelijkvloerse verdieping,

    net waar de wagen staat. De handbagage wordt naar de auto doorgegeven via het raam,

    maar dat kan je natuurlijk hier niet zien. De chauffeur gooit de laatste brol in de wagen.

     

     

     

    We zijn volledig klaar om de grens over te steken. Vamos a Valladolid!

     

     

     

    30-06-2013, 00:00 geschreven door grob  

    Reageer (6)

    08-01-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.We rijden knus naar Saint-Jean-de-Luz

     

    Vanuit Niort is het een niet te lange, ontspannende rit naar de Landes,

    langsheen Bordeaux, tot bij de Basken.

    Het hotel is makkelijk bereikbaar, mits een lange U-bocht op 400 meter van de autoweg.

    De avond brengen we grotendeels en aangenaam door in restaurant

    “Aux Pigeons Blancs” in het centrum van Saint-Jean.

    Een gezellig ingericht Baskisch restaurant, met een lekkere en gevarieerde keuken.

    Het hotel, eventjes buiten de stad, is zeer modern ingericht.

    Alles ligt op hetzelfde vloerniveau, en geschikt voor boeking via zelfbediening,

    voor degenen die lang onderweg zijn.

    Het ontbijt blinkt niet uit door zijn overdreven keuze.

    Hoe dan ook, we zijn goed uitgerust, en we kunnen de nabijheid van de zee ruiken.

    De wagen laten we voorlopig op de privé-parking van het hotel.

    Een stevige wandeling tot in het centrum van Saint Jean langs de kust

    is wat we gaan doen.

    Enkele honderden meter volstaan om de kustlijn te bereiken.

    Er is een wandeling bewegwijzerd, de “Sentier Littoral”, het kustpad.

     

     

     

    We gaan eerst tot vlak aan het zilte water
    om te controleren of de Golf van Biskaje er nog ligt
    (“Viscaya” zeggen en schrijven de Basken,
    want een B of een V klinkt toch hetzelfde).

    We voelen ons intussen goed thuis bij de
    Zuidfranse inboorlingen. We verbleven enkele
    jaren geleden al eens drie nachten in Bayonne,
    en verkenden zowel de kust als het binnenland.
    Ook in Saint Jean hebben we eerder al onze
    Belgische stappen neergezet.

     

     

     

    Deze zee, soms ook de Golf van Gascogne genoemd,

    is hier prachtig en overweldigend.

    Als ze blauwer zou zijn, dan kon ik me terug in Hawaii wanen.

    De golven beuken met een oorverdovend geluid tegen het strand

    en de rotsen. In de achtergrond zien we Spanje liggen.

     

     

     

    Het wandelpad is keurig aangelegd en onderhouden,

    en geschikt voor krampachtige senioren,

    want op verschillende plaatsen

    staan rustbanken. Drinkplaatsen zijn heel schaars

    of onbestaand,zoals gewoonlijk in Frankrijk.

     

     

     

    We zullen dan maar zelf in de stad vloeibare voorraad indoen.

    Gelukkig heeft Greta haar groene boodschappentas mee.

     

     

     

    Bij deze wegwijzer steken enkele vragen en bedenkingen de kop op.

    Om te beginnen moet je hier bijzonder opletten voor

    vijf vallende stenen.

    Waar en wanneer ze zullen vallen is niet geweten.

    Naar links vervolgt de Sentier Littoral, het kustpad.

    Als je rechts kiest, dan volg je een andere weg,

    de Chemin Sans Issue, een weg zonder uitgang,

    maar mét panorama.

    De WC is 300 meter naar links, wat ver is.

    Indien de nood heel hoog is, is er nog plan B.

    Op 100 meter afstand heb je dan een alternatieve,

    iets minder elegante oplossing.

     

     

     

    Dat de golven hier serieus te keer gaan, wordt ons nog

    maar eens duidelijk.

    Planksurfers beoefenen hier ten volle hun machosport.

    Aan de linker schuimende golf zijn er enkele aan het proberen

    recht te komen. Rechts daarvan, in het midden van de foto

    zijn er nog een paar zwarte stipjes, dat zijn hoofden van surfers

    die in het water de goede golf afwachten.

     

     

     

    Een eindje verder komen we een surfer tegen,

    die uit het water is gekomen. De reden is duidelijk.

    Door het beuken van de superhoge golven is zijn plank

    doormidden gebroken. Ik heb wel een dubbel gevoel

    bij het nemen van deze foto.

    De surfer lacht begrijpelijk eerder groen voor de foto,

    temeer omdat het volgens eigen zeggen

    al zijn tweede plank is die deze week naar de haaien is.

    P.S. Is er iemand die weet wat de haaien uitrichten

    met al die gebroken planken?

     

     

     

    We zetten de kustwandeling verder langs mooie
    en ruige landschappen, zoals dit bos op de rand van de zee.

     

     

     

    Onderweg komen we ook wat bewoning tegen, en een riviertje

    dat hier in de zee terecht komt.


    Er staat zelfs een bord “Snackbar, Restaurant Oceanic”.

    Het blijft bij een bord. De zaak zelf is uiteraard gesloten.

     

     

     

    Kijk wie of wat hier zit in het riet! Een karekiet?

    We weten het niet. En bijna niemand die het ziet.

     

     

     

    Het kustpad slingert zich tussen grasvelden en bosjes.
    Het weer is weer fantastisch bij de Franse Basken.

     

     

     

    Hier en daar heeft de machtige Golf behoorlijk grote gaten geslagen

    in de kustlijn, en kleine baaien doen ontstaan, waarin het water zijn kalmte terug vindt.

     

     

     

    We passeren HOTEL & RESIDENCE “La Réserve”.

    In Knokke-Heist is er een filiaal.

     

     

     

    Vandaag is het zondag, de dag van de Heilige Mis.

    Dank zij de Voorzienigheid vinden we op onze weg het

    volmaakte gebedshuis om te voldoen aan onze religieuze behoeften.

    Het is een typisch Baskisch gebouw, in dezelfde stijl van de lokale woningen.

     

     

     

    Nu we het toch hebben over de Baskische huizenstijl,

    moet je eens kijken. Zoals je weet vind je recht tegenover

    elke kerk of kapel een bakker en een café.

    In Frankrijk is dat alleen een bakker.

    Deze bakker hier had wel een probleem: de naam

    die hij wou gebruiken was te lang (of zijn paaltje is te kort).

    Hij wil eigenlijk vermelden: Bakkerij “Krokante Zak”,

    maar door plaatsgebrek heeft hij zijn tekst moeten inkorten.

     


     

    De heerlijke wandeling leidt ons ook langs brokken natuur

    met prachtige bloemen, vooraleer we aankomen in de stad.

     

     

     

     

    Op het kaartje komen we van rechts, en zijn we nu op een knikpunt

    in de wandeling.

    Het laatste stuk dalen we af naar het centrum,

    en daarover bericht ik volgende keer meer.


     

     

     

    08-01-2013, 00:00 geschreven door grob  

    Reageer (6)

    09-12-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.KOKENETEN uit Mexico, met bonen en zo

     

    De meesten onder ons hebben een grondige hekel aan dagelijkse sleur,
    maar tegelijk vertonen veel mensen heel wat weerstand tegen verandering.
    Welnu, hier is een gerechtje, Chili con Carne, dat buiten de dagelijkse sleur valt, 
    maar toch vooral gebaseerd is op eenvoudige en herkenbare ingrediënten.

    Ideale combinatie dus. Bovendien kan iedereen het bereiden, want deze jongen hier
     is ook maar een pover amateur-kokje, eigenlijk meer een veredelde kommies.

    Chili con carne is Spaans, of beter Mexicaans voor chilipeper met vlees.
    Hieronder krijg je een idee hoe men Chili con (of sin?) carne bereidde in 1939.
    Het gerecht stamt oorspronkelijk uit het grensgebied tussen Mexico en de US.
    Ik ga het toch maar eetbaar maken op een enigszins afwijkende manier, denk ik.

     

     

    Wat hebben we nodig? In de eerste plaats bonen. En meer bepaald (rode) nierbonen.
    Niet dat deze exemplaren naar een nier zouden smaken. De naam slaat uitsluitend
    op de vorm. In Spanje noemt men een dergelijke boon: alubia.
    Als een Spaans woord begint met ‘al…’, bedenk dan dat het van de Moren komt.

     

     

    De gebruikte bonen zitten gewoon in een plastic zakje, en ze zijn zo hard dat je ermee
    kan knikkeren. Om ze mals te maken mogen ze een nachtje in het water.
    Deze gebruikte soort zijn de alubia pinta.
    Dat wil helemaal niet zeggen dat je verondersteld wordt pinten te drinken
    tijdens het weken, of dat je de bonen moeten vermalsen in gerstenat.
    Pinta betekent gewoon dat ze een kleurtje hebben.
    Je kunt evengoed
    boontjes nemen, die al gekookt zijn, en koopbaar in blik of in glas.

     

     

     

    Bij de andere ingrediënten zien we een groepje tomaten, een oude boterham
    en een paar chilipepertjes.
    Met deze gedroogde stokjes, die we hier in huis “duiveltjes” noemen,

    moet je heel erg oppassen, want ze zijn verduiveld pikant!

     

     

    We kunnen eraan beginnen. Een beetje snijwerk oefent eerst de vingertjes.

     

     

    ingrediënten voor 4

    bereiding

    800g gekookte bonen (blik of glas)

    schil de uien en snijd ze in dunne plakken

    1kg stoofvlees, gesneden in blokjes

    braad het vlees aan in de olie, in verschillende delen

    2 à 3 laurierbladeren

    fruit de uien en de look in dezelfde pot

    pezo

    deglaceer de pot met wat water, en doe het vlees er terug in

    3 uien, in plakjes gesneden

    bestrooi met pezo en doe de laurierbladen bij het vlees

    2 looktenen, fijn gesneden

    bestrooi met de bloem en zet het vlees net onder water

    2 el olijfolie

    leg de snede brood op het vlees en laat een uur zacht stoven

    1 blikje tomatenconcentraat

    na een uur met het deksel erop, neem het eraf

    4 rijpe tomaten, in stukken

    controleer dikte van de saus, en laat eventueel deksel er af

    1 el bloem

    laat nog een half uur stoven, voor de eindafwerking

    1 (oude) boterham

    doe de chili erin met de bonen en de tomaten + concentraat

    chili(poeder): pepertjes en/of pasta

    roer goed, laat het deksel er af en controleer de pikantheid

    droge oregano, salie, komijn

    voeg nu ook al de resterende kruiden toe

     

    (mogelijk de saus dikken met maïsbloem (Spanje: espezante)

     

    serveer met aardappels, rijst, tortillachips of andere

     

    Het vlees is na een uur al ver gevorderd, de boterham is opgelost

    en heeft de saus wat aangedikt. De laurierbladeren mogen eruit.

     

     

    De eindafwerking is nu dichtbij.
    Het tomatenconcentraat zit te popelen om in de pot te mogen meezwemmen.

    Het gerecht kan onder andere gecombineerd worden met stokbrood en
    kruidenboter, tortillachips, rijst of aardappels. Dikwijls wordt er ook guacamole of zure room
    of slagroom geserveerd bij het gerecht. Als pittige afwerking gebruikt men vaak
    geraspte cheddar. Dat is dan een West-Europese variant.

     

     

    De twee kleine chilipepertjes maken de Chili net niet pikant genoeg voor mijn smaak.

    Gelukkig hebben ze hier chilipeper in pastavorm, waarmee je nauwkeuriger
    kunt bijdoseren. Je kunt dit ook doen met gewone chilipoeder, Cayennepeper enzovoort.
    De Chili moét voor mij een minimum aan body hebben, anders is hij niet echt.

    Maar dat is volgens ieders smaak natuurlijk. Je maakt hem zo spicy als je zelf wil.

     

     

    Al de andere kruiden gaan er in, en als de saus nog niet dik genoeg is,
    dan gaat een beetje maïsbloem gemakkelijk redding brengen.

    Er zijn enorm veel variaties mogelijk. Zoals: toevoeging van gesneden paprika,
    plakjes of blokjes rookworst of chorizo, selder, tot zelfs fruit: ananas, perzik of mango.

     

     

    Nu de bladeren stilaan van de bomen vallen, is dit een gerechtje dat je verwarmt.
     
    We hebben er tweemaal van gegeten, en het gerecht kreeg een 5/5 van Greta.

    Vanaf nu heb ik een boontje voor Chili con carne.

    Yammie.

      

    Bereid in Spanje met het kookboek ‘TimeLife Meelspijzen en Peulvruchten’, pag. 148, vertaald uit

    “The Food and Drink of Mexico”

    09-12-2012, 00:00 geschreven door grob  

    Reageer (3)

    03-12-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Honderden hazen en één schildpad in Niort (deel 2)

     

     Ik kom nog even terug op ons verblijf in Niort vorig jaar. We dachten dat we
    alles hadden gehad na de beleving van Carabosse en de lange wandeling
    de volgende morgen.

    Niets is minder waar.
    Als we terug in het centrum komen na het stappen worden we
    langs alle kanten
    geconfronteerd met honderden of wellicht duizenden straatlopers.

     

      

     Op zoek naar een dorstlessend middel – het is behoorlijk warm - belanden
    we op het plein achter de donjon, gebouwd door Richard Leeuwenhart,
    met daarnaast de markthallen.
    Op deze plaats is het loopcircuit afgesloten met nadar afsluitingen.

      

     

    Om de stratenloop zo weinig mogelijk te hinderen nemen we rustig plaats
    op een terrasje om de enige Franse smaakvolle pils nog eens
    aan de smaakproef te onderwerpen: de “1664” van Kronenbourg.

     

     

    Komt daar een vreemd schepsel langs. Ofwel bevat de “1664”

    een hallucinerend middel, ofwel zie ik een (uiteraard groen)

    marsmannetje, met een draagbare UFO op zijn rug.

     

     

    Blijkt het een schildpad te zijn, die de confrontatie
    wil aangaan
    met de paar duizend (?) straathazen.

     

      

    We wandelen verder door de stad, en overal waar we kijken
    krioelen de lopers van alle leeftijden in het rond.
    Hier staan we aan een brug dicht tegen ons hotel.
    Ons probleem is dat we nu onze weg willen vervolgen
    naar het zuiden, maar we geraken met de wagen de straat niet op,
    omdat de lopers vandaag voorrang krijgen. Uiteindelijk vinden we een
    gaatje en kunnen we verder naar onze volgende favoriete plaats: Saint-Jean-de-Luz

     

     Verplaats je nu even naar een jaar later. Ook dit jaar (2012) houden we een stop
    in Niort op weg naar het zuiden. Het grote verschil is dat we aankomen op zondag,
    een dag later dus dan vorig jaar. Het verschil is groot: geen Carabosse spektakel,
    geen stratenloop, geen andere attracties of toeristische activiteiten.
    Direct na aankomst en check-in in het hotel doen we nog een
    kleine wandeling in de buurt van het centrum.
    Het water in de rivier is nog even glashelder als vorig jaar.

     

      

    Aan het water zit een eenzame visser. Bij nader
    inzien blijkt deze loze visser hier niet te zitten om vis
    boven te halen. Wat dan wel, zult u zeggen?
    Door nieuwsgierigheid geprikkeld vraag ik het hem
    op de man af. Hij blijkt te behoren tot het Carabosse gezelschap,
    en heeft als taak de marcellekes te recupereren ( zie vorig stukje) die
    vorig jaar per ongeluk in het water gevallen zijn bij het opruimen.
    Hij heeft er vandaag al twee gevangen, en ze hangen keurig over de armleuning van zijn stoel.

     

    We zetten onze wandeling voort langs de stille waters, bruggen en oevers van Niort,

    in een heerlijk zonnetje.

     

    De zon geeft nog wel warmte, maar glijdt toch langzaam naar beneden.

    We komen niemand tegen. De zondagrust is compleet.

      

      

    Alles is rustig, wijzelf inbegrepen. Tussen de boom- en waterpartijen staan

    hier en daar ook uit kluiten gewassen kunstwerken.

      

      

    Het is zondag, dus moeten we ook even een religieus moment inbouwen.

    Met de kerk van St-Hilaire in zicht komen we tot volledige bezinning i

    n de zonnige vooravond.

      

      

    We bezoeken opnieuw enkele leuke plekken waar we vorig jaar ook waren.

    Dit jaar zijn er minder bloemen zichtbaar. Maar we zijn dan ook een volle dag later in Niort.

     

     

      

    Het einde van de wandeling komt nu in zicht. Ook dit jaar zijn we weer verrast door de

     onvoorspelbaarheid van de uitzichten. Ergens doet dit enigszins aan Brugge denken,

    maar dan wat rustiger.

      

      

    De vraag aan de hotelreceptie naar leuke restaurantjes levert niet zo heel
    veel resultaat op. Op zondag valt elke activiteit stil, en de restaurants delen
    in de trend. We krijgen toch een interessante tip, en slaan de beentjes
    nog even uit richting het reusachtige plein La Brèche. Net voor het plein
    maakt Greta nog kennis met een ferme zeeslang. Ze is zo’n 10 à 15 meter
    lang, en heeft nog een broertje of zusje iets verder op. Als we volgend
    jaar terugkomen, dan gaan we ze eens goed bekijken in daglicht.

      

      

    Het aanbevolen restaurant is gespecialiseerd in eten uit de Elzas, wat voor mij
    geen enkel probleem vormt. Om ook respect te tonen voor andere
    religies besluiten we om vandaag hallal te eten.
    Ik kies voor een van de mogelijke choucroute varianten.
    Naast mijn bord staat
    nog een verwarmde schotel die voor mij bestemd is. Greta houdt het op pasta.

      

      

    Taverne Le Relais d’Alsace, zoals je op het raam kunt aflezen, geeft al zijn geheimen
    prijs, en voldoet ruimschoots aan onze culinaire verwachtingen.

      

      

    Bij onze bestelling hadden we terloops gezegd dat we afkomstig zijn uit België.

    Groot is onze verbazing dat de chef voor zijn buitenlandse gasten

    hoogstpersoonlijk mijn gerecht komt serveren. Hieronder zie je het bewijs.

    Tegelijk mogen we ook kennis maken met zijn lijfspreuk.

      

      

    Tot zover onze belevenissen in Niort tijdens onze twee passages.

    Nu trekken we verder richting De Landes.

    Een beetje geduld, want het volgende stukje zal over Kokeneten gaan,

    nu we toch in de sfeer zitten.

     

     

      

    03-12-2012, 21:45 geschreven door grob  

    Reageer (2)

    Zoeken in blog


    Blog als favoriet !

    Laatste commentaren
  • Weather (Weather)
        op KOKENETEN: lusten hottentotten matelote?
  • Terug ... ? (J)
        op KOKENETEN: lusten hottentotten matelote?
  • Waar ben je ??? (jo)
        op KOKENETEN: lusten hottentotten matelote?
  • Wat was dat weer boeiend om te lezen (Marylou)
        op KOKENETEN: lusten hottentotten matelote?
  • avonturen van greta en bob (van der vecht)
        op We raken niet verhit in Valladolid (2)

  • kaper op de kust


    Foto

    Archief per maand
  • 03-2018
  • 12-2015
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 08-2012
  • 07-2012
  • 06-2012
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 08-2011
  • 07-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 07-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 08-2009
  • 07-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 07-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 04-2008
  • 03-2008
  • 02-2008
  • 11--0001

    tophotel "Huerta de la Paloma" in Priego de Cordoba 


    Foto

    Poolse Jonagoldplukker in Haspengouw


    Foto

    Willekeurig SeniorenNet Blogs
    jetteke
    blog.seniorennet.be/jetteke

    met vriend in Segovia


    Foto

    Een interessant adres?

    met Olaba op bezoek


    Foto

    tulpenbootje in Meliskerke/Zeeland


    Foto

    de ezels van Niort


    Foto

    kathedraal Bayonne


    Foto

    geitenfuif Luxemburg


    Foto

    discrete blik achter de schermen in Segovia


    Foto

    beste Spaanse tapabar: Gambrinus in Toledo


    Foto

    aan het werk in hoteltuin in Alberic


    Foto

    aan de Groenplaats met Seniorennet


    Foto

    katedraal Burgos


    Foto

    met vrienden in El Palmar (Valencia)


    Foto

    catamaran van Tarifa naar Tanger


    Foto

    lunch in Parador van Arcos de la Frontera


    Foto

    Viking van de Geiranger fjord


    Foto

    aan de Zaansche Schans


    Foto


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!