Vanuit Niort is het een niet te lange, ontspannende rit naar de Landes, langsheen Bordeaux, tot bij de Basken.

Het hotel is makkelijk bereikbaar, mits een lange U-bocht op 400 meter van de autoweg.

De avond brengen we grotendeels en aangenaam door in restaurant “Aux Pigeons Blancs” in het centrum van Saint-Jean.

Een gezellig ingericht Baskisch restaurant, met een lekkere en gevarieerde keuken.

Het hotel, eventjes buiten de stad, is zeer modern ingericht.

Alles ligt op hetzelfde vloerniveau, en geschikt voor boeking via zelfbediening, voor degenen die lang onderweg zijn.

Het ontbijt blinkt niet uit door zijn overdreven keuze.

Hoe dan ook, we zijn goed uitgerust, en we kunnen de nabijheid van de zee ruiken. De wagen laten we voorlopig op de privé-parking van het hotel. Een stevige wandeling tot in het centrum van Saint Jean langs de kust is wat we gaan doen.

Enkele honderden meter volstaan om de kustlijn te bereiken. Er is een wandeling bewegwijzerd, de “Sentier Littoral”, het kustpad.

We gaan eerst tot vlak aan het zilte water
om te controleren of de Golf van Biskaje er nog ligt
(“Viscaya” zeggen en schrijven de Basken,
want een B of een V klinkt toch hetzelfde).

We voelen ons intussen goed thuis bij de
Zuidfranse inboorlingen. We verbleven enkele
jaren geleden al eens drie nachten in Bayonne,
en verkenden zowel de kust als het binnenland.
Ook in Saint Jean hebben we eerder al onze
Belgische stappen neergezet.

Deze zee, soms ook de Golf van Gascogne genoemd is hier prachtig en overweldigend. Als ze blauwer zou zijn, dan kon ik me terug in Hawaii wanen. De golven beuken met een oorverdovend geluid tegen het strand en de rotsen. In de achtergrond zien we Spanje liggen.

Het wandelpad is keurig aangelegd en onderhouden, en geschikt voor krampachtige senioren, want op verschillende plaatsen staan rustbanken. Drinkplaatsen zijn heel schaars of onbestaand, zoals gewoonlijk in Frankrijk.

We zullen dan maar zelf in de stad vloeibare voorraad indoen.

Gelukkig heeft Greta haar groene boodschappentas mee.

Bij deze wegwijzer steken enkele vragen en bedenkingen de kop op.

Om te beginnen moet je hier bijzonder opletten voor vijf vallende stenen. Waar en wanneer ze zullen vallen is niet geweten.

Naar links vervolgt de Sentier Littoral, het kustpad.

Als je rechts kiest, dan volg je een andere weg, de Chemin Sans Issue, een weg zonder uitgang, maar mét panorama. De WC is 300 meter naar links, wat ver is.

Indien de nood heel hoog is, is er nog plan B. Op 100 meter afstand heb je dan een alternatieve, iets minder elegante oplossing.

Dat de golven hier serieus te keer gaan, wordt ons nog maar eens duidelijk gemaakt. Planksurfers beoefenen hier ten volle hun machosport. Aan de linker schuimende golf zijn er enkele aan het proberen recht te komen. Rechts daarvan, in het midden van de foto zijn er nog een paar zwarte stipjes, dat zijn hoofden van surfers die in het water de goede golf afwachten.

Een eindje verder komen we een surfer tegen, die uit het water is gekomen. De reden is duidelijk. Door het beuken van de superhoge golven is zijn plank doormidden gebroken. Ik heb wel een dubbel gevoel bij het nemen van deze foto. De surfer lacht begrijpelijk eerder groen voor de foto, temeer omdat het volgens eigen zeggen al zijn tweede plank is die deze week naar de haaien is.

P.S. Is er iemand die weet wat de haaien uitrichten met al die gebroken planken?

We zetten de kustwandeling verder langs mooie
en ruige landschappen, zoals dit bos op de rand van de zee.

Onderweg komen we ook wat bewoning tegen, en een riviertje
dat hier in de zee terecht komt.
Er staat zelfs een bord “Snackbar, Restaurant Oceanic”.

Het blijft bij een bord. De zaak zelf is uiteraard gesloten.

Kijk wie of wat hier zit in het riet! Een karekiet?

We weten het niet. En bijna niemand die het ziet.

Het kustpad slingert zich tussen grasvelden en bosjes.
Het weer is weer fantastisch bij de Franse Basken.

Hier en daar heeft de machtige Golf behoorlijk grote gaten geslagen in de kustlijn, en kleine baaien doen ontstaan, waarin het water zijn kalmte terug vindt.

We passeren HOTEL & RESIDENCE “La Réserve”.

In Knokke-Heist is er een filiaal.

Vandaag is het zondag, de dag van de Heilige Mis. Dank zij de Voorzienigheid vinden we op onze weg het volmaakte gebedshuis om te voldoen aan onze religieuze behoeften.

Het is een typisch Baskisch gebouw, in dezelfde stijl van de lokale woningen.

Nu we het toch hebben over de Baskische huizenstijl, moet je eens kijken.

Zoals je weet vind je recht tegenover elke kerk of kapel een bakker en een café.

In Frankrijk is dat alleen een bakker. Deze bakker hier had een probleem: de naam die hij wou gebruiken was te lang (of zijn paaltje is te kort).

Hij wil eigenlijk vermelden: Bakkerij “Krokante Zak”, maar door plaatsgebrek
heeft hij zijn tekst moeten inkorten.

De heerlijke wandeling leidt ons ook langs brokken natuur met prachtige bloemen, vooraleer we aankomen in de stad.

Op het kaartje komen we van rechts, en zijn we nu op een knikpunt in de wandeling.

Het laatste stuk dalen we af naar het centrum, en daarover bericht ik volgende keer meer, en verder ook over het verblijf in Valladolid.

08-01-2013, 18:33 geschreven door grob  

De meesten onder ons hebben een grondige hekel aan dagelijkse sleur,
maar tegelijk vertonen veel mensen heel wat weerstand tegen verandering.
Welnu, hier is een gerechtje, Chili con Carne, dat buiten de dagelijkse sleur valt, 
maar toch vooral gebaseerd is op eenvoudige en herkenbare ingrediënten.

Ideale combinatie dus. Bovendien kan iedereen het bereiden, want deze jongen hier
 is ook maar een pover amateur-kokje, eigenlijk meer een veredelde kommies.

Chili con carne is Spaans, of beter Mexicaans voor chilipeper met vlees.
Hieronder krijg je een idee hoe men Chili con (of sin?) carne bereidde in 1939.
Het gerecht stamt oorspronkelijk uit het grensgebied tussen Mexico en de US.
Ik ga het toch maar eetbaar maken op een enigszins afwijkende manier, denk ik.

Wat hebben we nodig? In de eerste plaats bonen. En meer bepaald (rode) nierbonen.
Niet dat deze exemplaren naar een nier zouden smaken. De naam slaat uitsluitend
op de vorm. In Spanje noemt men een dergelijke boon: alubia.
Als een Spaans woord begint met ‘al…’, bedenk dan dat het van de Moren komt.

De gebruikte bonen zitten gewoon in een plastic zakje, en ze zijn zo hard dat je ermee
kan knikkeren. Om ze mals te maken mogen ze een nachtje in het water.
Deze gebruikte soort zijn de alubia pinta.
Dat wil helemaal niet zeggen dat je verondersteld wordt pinten te drinken
tijdens het weken, of dat je de bonen moeten vermalsen in gerstenat.
Pinta betekent gewoon dat ze een kleurtje hebben. Je kunt evengoed
boontjes nemen, die al gekookt zijn, en koopbaar in blik of in glas.

Bij de andere ingrediënten zien we een groepje tomaten, een oude boterham
en een paar chilipepertjes.
Met deze gedroogde stokjes, die we hier in huis “duiveltjes” noemen,

moet je heel erg oppassen, want ze zijn verduiveld pikant!

We kunnen eraan beginnen. Een beetje snijwerk oefent eerst de vingertjes.

Het vlees is na een uur al ver gevorderd, de boterham is opgelost

en heeft de saus wat aangedikt. De laurierbladeren mogen eruit.

De eindafwerking is nu dichtbij.
Het tomatenconcentraat zit te popelen om in de pot te mogen meezwemmen.

Het gerecht kan onder andere gecombineerd worden met stokbrood en
kruidenboter, tortillachips, rijst of aardappels. Dikwijls wordt er ook guacamole of zure room
of slagroom geserveerd bij het gerecht. Als pittige afwerking gebruikt men vaak
geraspte cheddar. Dat is dan een West-Europese variant.

De twee kleine chilipepertjes maken de Chili net niet pikant genoeg voor mijn smaak.

Gelukkig hebben ze hier chilipeper in pastavorm, waarmee je nauwkeuriger
kunt bijdoseren. Je kunt dit ook doen met gewone chilipoeder, Cayennepeper enzovoort.
De Chili moét voor mij een minimum aan body hebben, anders is hij niet echt.

Maar dat is volgens ieders smaak natuurlijk. Je maakt hem zo spicy als je zelf wil.

Al de andere kruiden gaan er in, en als de saus nog niet dik genoeg is,
dan gaat een beetje maïsbloem gemakkelijk redding brengen.

Er zijn enorm veel variaties mogelijk. Zoals: toevoeging van gesneden paprika,
plakjes of blokjes rookworst of chorizo, selder, tot zelfs fruit: ananas, perzik of mango.

Nu de bladeren stilaan van de bomen vallen, is dit een gerechtje dat je verwarmt.
  We hebben er tweemaal van gegeten, en het gerecht kreeg een 5/5 van Greta.

Vanaf nu heb ik een boontje voor Chili con carne.

Yammie.

Bereid in Spanje met het kookboek ‘TimeLife Meelspijzen en Peulvruchten’, pag. 148, vertaald uit

“The Food and Drink of Mexico”

09-12-2012, 00:00 geschreven door grob  

 Ik kom nog even terug op ons verblijf in Niort vorig jaar. We dachten dat we
alles hadden gehad na de beleving van Carabosse en de lange wandeling
de volgende morgen.

Niets is minder waar.
Als we terug in het centrum komen na het stappen worden we langs alle kanten
geconfronteerd met honderden of wellicht duizenden straatlopers.

 Op zoek naar een dorstlessend middel – het is behoorlijk warm - belanden
we op het plein achter de donjon, gebouwd door Richard Leeuwenhart,
met daarnaast de markthallen.
Op deze plaats is het loopcircuit afgesloten met nadar afsluitingen.

Om de stratenloop zo weinig mogelijk te hinderen nemen we rustig plaats
op een terrasje om de enige Franse smaakvolle pils nog eens
aan de smaakproef te onderwerpen: de “1664” van Kronenbourg.

Komt daar een vreemd schepsel langs. Ofwel bevat de “1664”

een hallucinerend middel, ofwel zie ik een (uiteraard groen)

marsmannetje, met een draagbare UFO op zijn rug.

Blijkt het een schildpad te zijn, die de confrontatie
wil aangaan met de paar duizend (?) straathazen.

We wandelen verder door de stad, en overal waar we kijken
krioelen de lopers van alle leeftijden in het rond.
Hier staan we aan een brug dicht tegen ons hotel.
Ons probleem is dat we nu onze weg willen vervolgen
naar het zuiden, maar we geraken met de wagen de straat niet op,
omdat de lopers vandaag voorrang krijgen. Uiteindelijk vinden we een
gaatje en kunnen we verder naar onze volgende favoriete plaats: Saint-Jean-de-Luz

 Verplaats je nu even naar een jaar later. Ook dit jaar (2012) houden we een stop
in Niort op weg naar het zuiden. Het grote verschil is dat we aankomen op zondag,
een dag later dus dan vorig jaar. Het verschil is groot: geen Carabosse spektakel,
geen stratenloop, geen andere attracties of toeristische activiteiten.
Direct na aankomst en check-in in het hotel doen we nog een
kleine wandeling in de buurt van het centrum.
Het water in de rivier is nog even glashelder als vorig jaar.

Aan het water zit een eenzame visser. Bij nader
inzien blijkt deze loze visser hier niet te zitten om vis
boven te halen. Wat dan wel, zult u zeggen?
Door nieuwsgierigheid geprikkeld vraag ik het hem
op de man af. Hij blijkt te behoren tot het Carabosse gezelschap,
en heeft als taak de marcellekes te recupereren ( zie vorig stukje) die
vorig jaar per ongeluk in het water gevallen zijn bij het opruimen.
Hij heeft er vandaag al twee gevangen, en ze hangen keurig over de armleuning van zijn stoel.

We zetten onze wandeling voort langs de stille waters, bruggen en oevers van Niort,

in een heerlijk zonnetje.

De zon geeft nog wel warmte, maar glijdt toch langzaam naar beneden.

We komen niemand tegen. De zondagrust is compleet.

Alles is rustig, wijzelf inbegrepen. Tussen de boom- en waterpartijen staan

hier en daar ook uit kluiten gewassen kunstwerken.

Het is zondag, dus moeten we ook even een religieus moment inbouwen.

Met de kerk van St-Hilaire in zicht komen we tot volledige bezinning i

n de zonnige vooravond.

We bezoeken opnieuw enkele leuke plekken waar we vorig jaar ook waren.

Dit jaar zijn er minder bloemen zichtbaar. Maar we zijn dan ook een volle dag later in Niort.

Het einde van de wandeling komt nu in zicht. Ook dit jaar zijn we weer verrast door de

 onvoorspelbaarheid van de uitzichten. Ergens doet dit enigszins aan Brugge denken,

maar dan wat rustiger.

De vraag aan de hotelreceptie naar leuke restaurantjes levert niet zo heel
veel resultaat op. Op zondag valt elke activiteit stil, en de restaurants delen
in de trend. We krijgen toch een interessante tip, en slaan de beentjes
nog even uit richting het reusachtige plein La Brèche. Net voor het plein
maakt Greta nog kennis met een ferme zeeslang. Ze is zo’n 10 à 15 meter
lang, en heeft nog een broertje of zusje iets verder op. Als we volgend
jaar terugkomen, dan gaan we ze eens goed bekijken in daglicht.

Het aanbevolen restaurant is gespecialiseerd in eten uit de Elzas, wat voor mij
geen enkel probleem vormt. Om ook respect te tonen voor andere
religies besluiten we om vandaag hallal te eten.
Ik kies voor een van de mogelijke choucroute varianten. Naast mijn bord staat
nog een verwarmde schotel die voor mij bestemd is. Greta houdt het op pasta.

Taverne Le Relais d’Alsace, zoals je op het raam kunt aflezen, geeft al zijn geheimen
prijs, en voldoet ruimschoots aan onze culinaire verwachtingen.

Bij onze bestelling hadden we terloops gezegd dat we afkomstig zijn uit België.

Groot is onze verbazing dat de chef voor zijn buitenlandse gasten

hoogstpersoonlijk mijn gerecht komt serveren. Hieronder zie je het bewijs.

Tegelijk mogen we ook kennis maken met zijn lijfspreuk.

Tot zover onze belevenissen in Niort tijdens onze twee passages.

Nu trekken we verder richting De Landes.

Een beetje geduld, want het volgende stukje zal over Kokeneten gaan,

nu we toch in de sfeer zitten.

03-12-2012, 21:45 geschreven door grob  

Vous faites quoi le 15 octobre?

Wat doe je normaal op de zaterdagavond in de buurt van 15 oktober?

Naar de cinema gaan? Kruiswoordraadsels?

Als je echt eens niet weet wat te doen, en je bent in de buurt van Niort, dan moet je absoluut daar eens gaan kijken.

Op weg naar het zuiden was dat vorig jaar toevallig onze eerste stop.

Gewoon fantastisch, en we wisten het niet vooraf.

Dit jaar verbleven we er weer, maar nu op zondag, en het verschil tussen die dagen gaat jullie achteraf duidelijk worden.

We hebben geboekt in hotel “Du Moulin”, een eenvoudig hotel in het centrum van Niort.

Niort is een middelgrote stad in het Franse departement Deux-Sèvres, regio Poitou Charentes, met 60 000 inwoners. Daar zijn we dan ongeveer 700 km van onze Belgische stek verwijderd. De stad is doorsneden met rivieren, en ons hotel ligt vlak naast een brug over de Sèvre Niortaise, de naam van de hoofdrivier.

Het is vanavond verstikkend warm en we gaan de stad in om een oplossing proberen te vinden voor de opkomende dorst.

Na vijftig meter zijn we al aan de brug, en het spektakel hier tart elke beschrijving.

Boven het water zien we een massa verlichte “marcellekes”, witte onderhemden, zwevend in de lucht. Het moeten er honderden zijn, maar de camera kan ze zo ver niet registreren. Elk hemdje bevat een metalen structuur die het stijf houdt, en een lichtelement.

Op het water zelf drijven overal vlottende vuurpotten die het spektakel nog meer glans geven.

We zijn nog niet bekomen van onze verbazing of in de verduisterde straat langs de rivier verschijnt een grote mysterieuze verlichte figuur.

De foto is wel degelijk scherp, maar de grijze schijn is niets anders dan rook die wordt ontwikkeld in de buurt van de reusachtige pop. Ook de andere zintuigen worden getest, want rond deze reuzin snuiven we een intense zwavelgeur op, alsof we al in de hel zitten. Dat is nog iets te vroeg.

De reuzenpop wordt stabiel gehouden en voortbewogen door

een tiental personen met behulp van lange metalen staven.

Voor zover we kunnen vermoeden stelt deze grote figuur een dame voor die lichtjes zwanger is, maar de volle betekenis ontgaat ons. We komen wel aan de weet dat heel dit spektakel ontworpen is en uitgevoerd wordt door Carabosse.

Dit doet misschien niet onmiddellijk een belletje rinkelen?

Carabosse is een genootschap dat afkomstig is uit de streek van Niort,

dat vooral bekend staat voor zijn vurige spektakels.

Ze zijn enkele jaren geleden in de straten van Antwerpen al spectaculair op de proppen gekomen met verschillende reuzen, een duiker en een olifant.

Dat is wel algemeen bekend, en dat bracht ook heel wat sensatie teweeg.

Het spektakel grijpt ons zodanig aan dat we in eerste instantie onze dorst volledig vergeten. Na enige tijd doet de natuur toch opnieuw zijn heilzame werk, en we gaan op zoek naar een geschikte plaats om de dorst te laven. Die plaats vinden we vrij snel op een reusachtig plein, La Brèche, meer specifiek op het terras van een Ierse pub.

Het is laat op de avond, het is half oktober, en het is heerlijk warm.

De terrassen zitten goed vol.

 Greta gaat voor een tweetal Kilkenny’s, en ik houd mezelf gedeisd met een paar flessen Delirium Tremens, want vooral de Belgische biertjes zijn hier welbekend.

Deze biertjes zorgen ook voor een weldoende nachtrust. Als we de volgende morgen een wandeling gaan maken stoten we direct op de afbraakwerken van de vorige avond. Een groot deel van de marcellekes en de drijvende vuurpotten heeft men al verwijderd vanuit bootjes op de rivier. We hebben een gesprek met de ploegbaas van Carabosse die regelmatig in België komt voor hun spektakels.

Ze zijn al langs geweest in Brugge, Antwerpen, Neerpelt, Eigenbrakel enz.

Wie wat meer details wil weten, klik even op www.ciecarabosse.fr, of nog beter: Google op “Carabosse”, en klik dan op “Afbeeldingen van Carabosse”

Echt, echt de moeite om dit te bekijken!

Je zult ook hier merken dat Carabosse een hoog Cirque du Soleil gehalte heeft.

Ze zijn doorlopend onderweg, en je ziet in hun agenda dat ze op 24 en 25 augustus in Hingene waren. Dat was voor het vuurspektakel in het kasteel van Hingene/Bornem.

Hun thuisbasis blijft echter de regio van Niort, hoewel ze door heel Europa toeren.

Het weer zit vanmorgen volledig mee, en dat laat ons toe een heerlijke wandeling te maken in en rond Niort.

De grootste blikvangers van de stad zijn de donjon en de stadshallen, met een grote overdekte markt, zoals te zien op deze vogelvlucht affiche.

Aan één kant staat de donjon aan de rivier, en aan de andere kant geeft hij uit op een groot vernieuwd plein.

Niort ligt aan alle kanten aan het water, met eilanden die met elkaar zijn verbonden door een reeks bruggen.

We wandelen langs het water de stad uit, en komen onder meer terecht op een plek met een uit de kluiten gewassen circuit voor skateboarders en  roller bladers. De plek is “opgesmukt” met graffiti, maar wel van het betere soort.

Aan aanplantingen, infrastructuur is er geen gebrek, en Greta geniet ten volle

van de omgeving in het stedelijke landschap.

Vlak bij ons hotel en aan het water is er een verzorgd en druk bezocht

cultureel centrum en een mediatheek. 

Het lijken wel druiventrossen, maar Greta neemt hier even afscheid van jullie tussen de kleurige herfstbladeren, hoewel de temperaturen een zomerse allure hebben.

Tot zover al een dosis info over de stad Niort, maar ik zal er nog even op terug komen in de  volgende episode. 

A bientôt.

17-11-2012, 00:00 geschreven door grob  

 Dit is een eerste stukje uit het zuiden van Spanje, waar we intussen zijn aangekomen.

Daarover binnenkort meer nieuws. Maar nu wil ik er als de kippen bij zijn,

want er staat kip op het menu. Dat heeft twee voordelen.

Ten eerste maak ik een lekker, en heel eenvoudig gerecht.

Ten tweede ga ik je waarheden vertellen over deze vogel die zó merkwaardig zijn,

dat je met heel andere ogen gaat kijken naar dit beestje.

Gedaan met het onterechte gezever over uilskuikens en een kip zonder kop.

Kip is de meest voorkomende vogelsoort ter wereld.

Eerste vaststelling: er lopen op de aardbol constant meer dan 50 miljard

kippen rond. De hanen zijn daar wel inbegrepen.

Er zijn dus voor elke levende mens meer dan zeven kippen in omloop.

Maar hoe zit het nu met de kip aan de binnenkant (terwijl hij/zij nog leeft)? Ziehier.

Een kip kan goed hard voedsel zoals maiskorrels eten.

Wat ze oppikt komt eerst in een zak terecht (de krop).

Het wordt daar met speeksel geweekt.

Daarna zijn er twee magen die meehelpen

om het voer fijn te krijgen.

Een kip heeft zelfs twee blinde darmen.

Je merkt het al, kippen hebben heel wat

onderdelen waar de meeste mensen

helemaal geen weet van hebben.

Nog een merkwaardig iets: kippen hebben

de neiging om naar rode voorwerpen te pikken,

wat opmerkelijk is omdat hun kam en lellen zelf rood zijn.

Elk kieken heeft ook een intern kompas, dat gesitueerd is

in de ogen, waarmee het beestje zich kan oriënteren op

het aardmagnetische veld. Een ware kippen GPS!

Je ziet hoe beperkt de mens wel  is inzake al die merkwaardige extraatjes.

En ik ga nog wat verder: een kip kan haar kop heel ver in

alle richtingen draaien. Dat komt door het grote aantal halswevels: veertien.

De mens heeft er maar zeven.

 Een kip heeft geen oorschelp. Wat op meer dan vijftig meter

afstand gebeurt, hoort ze niet. Overigens heeft de kip wel oorlellen.

Meestal legt een kip met witte lellen witte eieren en één met roze

lellen bruine, behalve de hanen die doorgaans geen eieren leggen.

Er zijn (echt waar) zelfs kippen die groene eieren leggen,

maar ik weet niet hoe het zit met hun lellen.

De huid op de poten van de kip bestaat uit schubben, zoals bij reptielen.

Ik zou zo nog wat kunnen doorgaan, maar dan komt er

geen lekker gerecht op tafel.

Laten we dus maar beginnen met koken voor alle zekerheid.

Ik raap alle ingrediënten samen, en we kunnen starten.

Als basis neem ik geen hele kip, maar wel enkele losse onderdelen.

De ingrediënten zijn van heel eenvoudige aard.

Echt iets voor tweedehandskoks, zoals ik. Om dubbel

te kunnen genieten, bereid ik het ineens voor vier personen.

Het is de bedoeling dat de kip gaar wordt in een alcoholische

vloeistof, die dan achteraf verdampt. Ik kies voor een heel

lekker Belgisch blondje, een Te Deum. Het is een biertje,

blond of bruin, dat ik pas in Spanje heb leren kennen.

Ook hier weet men de Belgische blondjes onder de vorm

van abdijbieren te appreciëren.

Hier vind je de simpele bereiding van "Kip Te Deum":

 De kip brengt een uur door in een ruime pot, en meldt zich dan volledig klaar voor consumptie.

Op het einde mogen er nog wat flinke champignons bij.

Eerst de Spaanse aarde en het onderste van de steel er af halen,

en de dikke champignons vierendelen. Laat ze nog vijf minuten mee sudderen.

Wie zijn kippetje nog wat hartiger wil, kan er bij het serveren hier en daar

een toefje hot ketchup aan toevoegen, zoals hier gedemonstreerd.

Zo, mijn taak is gedaan. Begin nu maar zelf te koken

Ik ga met mijn kippetje op stok. Slaap wel!

Bereid in Spanje naar een recept van “SOS Piet”.

29-10-2012, 13:17 geschreven door grob  

De verdere avonturen van Olaba doorheen de Beaufort04 kunstexplosie

verdient nog enkele minuten aandacht. We zijn aanbeland in de “Gasterie”

in de oude abdij van Koksijde voor de lunch. De monnikenkost heeft ons

goed gedaan, en bij Erik, de Olabankier, is niet alleen het eten maar ook

de rekening duidelijk in de smaak gevallen. Het konijn heeft er oren naar.

Yvette daarentegen is er toch niet helemaal gerust in.

Binnen de abdij staat een prachtig werk van de Spanjaard

Jaume Plensa, zeer bekend in het (kunst)milieu. Het is een

zittende, “geletterde” mens, half doorzichtig, met een

hol hoofd, dat vervaagt. De naam is Yorkshire Soul, en het

stuk is in bruikleen van ‘The Yorkshire Park of Sculptures’.

Het werk werd niet speciaal ontworpen voor Beaufort04.

Dit delicate lichaam zit op een steen met de armen om

de knieën rustig in het midden van de abdijruïnes.

In de Ten Duinen abdij komt het schitterend metaal zeer

sterk tot zijn recht tussen de verweerde omgeving uit 1138.

De sculptuur is volledig opgebouwd uit letters, uit alle mogelijke

alfabetten, waardoor het onafgewerkte beeld in conversatie treedt

met de toeschouwer. Door mijn fototoestel door een willekeurige opening in

het werk te steken, en dan af te drukken in de richting van het hoofd, ontstaan er

 merkwaardige beelden, zoals dit hier (tip van Erik!).

Aan de uitgang van de abdij doen twee adolescenten een poging om

een pater te pakken. Het lijkt wel de omgekeerde wereld.

Op het strand van De Panne heeft zich een groep ‘Players’ gevestigd.

Met zijn dertienen zijn ze. Ze hebben hier hun stek gevonden dank zij

de Tsjechische kunstenaar Michal Gabriel (geen familie van de aartsengel).

Eerst dacht ik dat ze bezig waren met een spelletje cricket.

Maar dat is fout, want ik zie nergens een balletje, en ze

hebben ook niet de meest gepaste kledij aan.

 De Players roepen onmiddellijk een reeks vragen op:

hoe diep zijn ze in het zand geworteld? Waarom zijn het

enkel mannen? Hebben ze koude handen/voeten? Tegen

wie spelen ze? Naar wie kijken ze? Als je er een koopt,

heb je dan een zandbak nodig in je appartement of tuin?

Zijn ze slim?  Deze zittende Player heeft zo te zien een

verlichte geest. De staande Player heeft géén enkelband om. 

Het is de leiband van een (witte) hond (zie verder)!

Dog Art is geboren!! Op deze naam neem ik ©opyright!

Voor deze Player heeft Nic Balthazar model gestaan.

Alleen zijn velletje is wat ruwer. Maar de zee krijgt dat

wel glad. Deze robuuste kunstwerken kan je gerust

aanraken met alles wat je maar wil. Meestal mag dat niet,

maar deze knapen kunnen er tegen.

Het geeft trouwens een heel speciaal metaalgevoel.

Sommige Players worden omringd door Olabas, maar ook door personen

in boerkini of iets dergelijks.

Zoals in het voetbal blijkt elke Player dus zijn eigen fans te hebben.

Over honden gesproken: hieronder kan je zien dat alleen witte honden op het strand

zijn toegelaten, enkel aan de leiband weliswaar.

Zwarte honden mogen het strand niet betreden.

 In dit verband heeft Gaia, samen met het Centrum voor

Gelijke Kansen, een klacht neergelegd bij het ‘Europees

Hoog Gerechtshof voor de Rechten van de Hond’.

Van Koksijde trammen we naar Oostduinkerke.

Aan een rotonde dicht bij het strand krijgen we snel de

bevestiging dat we in de juiste gemeente rondstappen.

Volledigheidshalve krijg je er de juiste coördinaten bovenop.

Als je eens de drang krijgt om tot daar wil rijden, kan je

gewoon deze getalletjes in je GPS steken. 

Normaal ligt dit voorwerp een eind in zee.

Deze is een “aangespoelde”, zoals ook regelmatig

gebeurt met mensen die vanuit het binnenland komen. 

Deze creatuur, hoog op het strand van Oostduinkerke,

is ontworpen door een vrouw, Melita Couta, die in een

vorig stadium de koffiezakjes heeft bedacht. 

Grapje natuurlijk, want deze Cypriotische jonge vrouw

exposeerde al in een groot aantal wereldsteden.

Artistiek Directeur van Olaba(*) Erik geeft de juiste duiding

bij dit figuur aan de andere cultuurhongerige Olabas.

 The Wanderer is een faun, een Oudgrieks mythologisch

figuur die wezenloos en ongenaakbaar hoog naar de

zee staart, met geheven hoofd en open mond. 

Dit suggereert het blazen van wind, zoals tekeningen

van mythologische wezens op middeleeuwse zeekaarten. 

De kunstenares heeft zich voor het maken van dit werk

speciaal verdiept in het bijgeloof van de vissersfolklore

in de streek van Koksijde (geen grap). 

De faun draagt een gouden hoorn op zijn hoofd die

functioneert als lichtbaken om de vissers veilig thuis

te brengen. De lange paal verwijst naar een bootmast. 

Enz enz, te veel om hier uit de doeken te doen. 

Tijdens de uitgebreide duiding door Erik heeft OlaLut zich

even in het malse zand genesteld, om vanuit die positie de Wanderer

het meest optimaal te kunnen bekijken.

Jammer genoeg, door te lang te liggen, weigeren een aantal spieren van Lut de

normale dienst. Geen nood echter, een enkel kort telefoontje volstaat al om de

Life Guard, met nummerplaat ICQ 113, te laten langskomen.

Een korte, doelgerichte massage volstaat om Lut weer voor 200% op te knappen. 

Moet er geen zand zijn? We geven al het zand dat we vandaag geschept hebben

terug aan de duinen en het strand. Die kunnen het beter gebruiken dan wijzelf. 

De tram naar Oostende is blij dat hij ons terugziet. In de buurt van de binnenhaven

trekt Olaba zich discreet terug in restaurant “De Kleine Garnaal”. 

Deze Oostendse Waterzooi ligt uitnodigend naar mij te lonken. 

Ook de andere Olabas, eens het zeezand afgeschud, geven zich over aan

de lokale culinaire geneugten. In 2015 is er opnieuw een Beaufort.

Misschien kan ik dan nieuwe avonturen uit de doeken doen.

Deze mooie dag kan ideaal samengevat worden door één enkel beeld, in plaats

van door honderd woorden. Dit beeld van OlaMarc zegt werkelijk alles. 

Het was weer een echte Oladag! 

 P.S. Marc is werkelijk getekend door het Lot!

 Bijna bij elke Olaba activiteit valt er toevallig (?) een of ander hoofddeksel

voor zijn voeten. Zeer eigenaardig. Vandaag wil het gelukkig toeval dat het

hoofddeksel in kwestie perfect geassorteerd is met zijn polo. 

Goed gedaan Marc! 

(*) OLABA staat voor “Organisation de Loisirs Agréables et Blabla Amical”, zoals de meeste lezers al wel weten, en wordt bevokt door slechts acht leden: vier West-Vlamingen en vier Antwerpenaars.Olaba viert dit jaar zijn tiende verjaardag! Voor meer details, zie vroegere en volgende stukjes.

25-09-2012, 00:00 geschreven door grob  

Beaufort is een Triënnale!

Dat is zo een moeilijk woord, dat ik het maar

eens om de drie jaar wens te gebruiken.

Toeval of niet, maar de Beaufort happening

gaat ook maar om de drie jaar door.

Dit jaar is deze Triënnale voor Hedendaagse kunst

aan de Noordzee al toe aan haar vierde uitgave.

Bijna alles gebeurt in open (zee)lucht, en de

kusttram is het perfecte vervoermiddel om, samen

met de kunstwerken, de ganse kust te bestrijken.

Met Olaba(*) daar naartoe natuurlijk.

Voor meer info: bezoek www.beaufort04.be.

Olaba (*) heeft het geluk onder de leden iemand

te hebben die niet alleen zelf een begaafde artiest is, maar ook

moderne kunst minutieus kan duiden en laagdrempelig kan maken

voor de Olaba collega’s.

Laten we deze persoon Erik noemen voor het gemak.

’s Morgens om acht vertrekken we al in een lege tram in Knokke,

en Erik heeft de touwtjes al volledig in handen.

De touwtjes zijn wel heel dun. Op de foto kan je ze nauwelijks zien.

Onze eerste artistieke tramstop is langs het strand van De Haan.

 Op het strand ligt de “Sandworm”, van de Fin Marco Casagrande.

“Casagrande” past hier wel bij, want deze houten worm is

40 tot 50 m lang.

Het daglicht sijpelt in strepen door de takkenhuid.

Er is een binnenruimte, maar je bent toch ook buiten.

De schepper is een prof architectuur, en hij heeft met een team

een aantal weken ter plaatse gebouwd aan deze luchtige constructie.

Het vlechtwerk met wilgentakken beslaat zo’n 700 vierkante meter.

De “O” van Olaba heeft hij, mits toestemming, gebruikt als

vormgeving aan een van de ingangen.

Vanaf het strand keren we op onze stappen terug naar

tramhalte “Konijnenpad”. Trammetje komt zo.

Tot op de Spinoladijk in Bredene, op zoek naar een blikvanger van

een rasecht Vlaams artiest, Nick Ervinck. Dit werk in de duinen,

uit polyester en ijzer in zijn opvallend gele kleur, is acht meter hoog.

Alleen een blinde zou er voorbijlopen, en dan nog.

Als eerste indruk doet het  je denken aan een bizar ruimtewezen.

Van Mars kan het niet afkomstig zijn,  daar zijn de mannetjes groen.

Ook de naam is eigenaardig: Olnetop. Ik heb geprobeerd de naam

achterstevoren te lezen, maar ook dat werkt niet. Enkele andere

werken van de artiest dragen als naam: Agrieborz, Bortoby, Edniriaorz.

Maar daar gaat het natuurlijk niet om.

Het prachtige beeld is een geel monster dat refereert naar de

opspattende golven. 

Erik legt de Olnetop fotografisch vast vanuit een bijzondere invalshoek.

Het lijkt alsof het beeld hem elk moment kan opslokken.

Gelukkig is dat niet gebeurd, want dan waren we

onze gids kwijt.

Een beetje verder op de dijk vraagt M., nog een

merkwaardige Olaba snuiter, de weg naar Oostende

aan deze struikenman op het strand. De struiker

wijst in al zijn naïviteit naar links, in tegenstelling

tot de persoon op het verkeersbord, die verwarring

brengt, en naar boven wijst.

Ik wil even aanstippen, dat we op deze plaats

slechts een paar honderd meter van Oostende

verwijderd zijn. We zien trouwens voor onze ogen

de reusachtige hoop rode verfrommelde Beaufort04

rotsdozen van Arno Quinze op de Oostendse dijk liggen.

M. wil gewoon met zijn vraag deze jongen,

wat men in Antwerpen noemt: “een zak opgeven”.

Het wordt nog beter als M. op de jongen zijn

aanwijzingen reageert met “Dat kan niet, want we

komen vandaar”. Echte Olaba toestanden.

We zoeken opnieuw de tram op, we vinden hem,

en we rijden mee tot Westende. Een klein stukje te voet,

en vlakbij hotel Bellevue staat dan “I can hear it”.

Dit werk is speciaal voor deze locatie ontworpen en ineen gestoken.

Het is duidelijk geënt op de Belle Epoque stijl van het hotel.

Het ontwerp is van Ivars Drulle, uit Litouwen. Deze jongeman werkt

veel met geluidselementen. De twee stalen hoorns zijn dertien

meter lang, en wegen elk een halve ton. Het gieten, in een bedrijf

in Eeklo, en het opstellen ervan nam een volledige maand in beslag.

De hoorns zien er vredig en onschuldig uit, maar toch is het werk

 gebaseerd op Drulle’s research in militaire engineering.

Dit soort apparaten werd gebruikt in de pré-radar periode om

vijandige vliegtuigen te detecteren.

Hier plaatst de kunstenaar geen militair aan het apparaat, maar

twee vrouwen uit de mondaine, culturele Belle Epoque periode.

De ene zegt, met haar oor aan de buis: “I can hear it”,

en de andere “Amai, moet dat hier nog lang duren?”

Eén tramhalte verder stappen we af voor een

verfrissing en een sanitaire stop.

Op het terras van “The Champs” is het leuk vertoeven met een

Leffe van het Vat, ook met een prijskaartje uit de Belle Epoque.

Vlakbij de tramhalte, in de St. Theresia kapel hangt een Beaufort

werk van de Roemeen Adrian Ghenie, “Selfportrait as Charles Darwin”.

Het draagt nog de sporen van het donkere Ceaucescu tijdperk.

Deze man exposeerde dit jaar met veel succes

in het SMAK in Gent.

Vandaar naar Koksijde, naar de Ten Duinen abdij,

waar ze ons al goed kennen.

De abdij dateert van 1138 en de ruïne is maar enkele decennia

geleden ontdekt en opgegraven. Aan de ingang staat een rode pater,

die sommige Olaba passanten nauwlettend in het oog houdt.

Binnen het domein is het een echt zootje.

Een mini dierentuin van plastic beesten.

Niets te maken met Beaufort04.

Op sommige plaatsen lijkt het zelfs of de Heilige Mis bezig is.

Hoewel daar waarschijnlijk minder volk naartoe gaat.

De tijd voor de lunch is aangebroken. We kunnen veel beter kunst

 appreciëren met een volle maag zeg ik altijd.

Binnen het domein kent Erik een aardige taverne, met terras.

Om de naam van het etablissement te kunnen onthouden vraag ik

een dienster om een foto te mogen nemen van haar T-shirt.

Eerst probeer ik aan de voorkant, maar door de welvingen is de naam

niet al te best leesbaar. Een foto van de rug dan maar.

De “Gasterie” blijkt een geschikt adres voor een lunch.

Als ik nog eens in de buurt kom…

Een plaatselijk bier mag je nooit aan de kant laten.

Deze “Rousse” is welgekomen en best drinkbaar.

De menukaart legt de nadruk op natuurlijke

producten, en daar heeft Olaba geen moeite mee natuurlijk.

Op de kaart staan een reeks alternatieve “stutten” met allerlei decoraties.

N.B. Voor wie het West-Vlaams nog niet meester is: een “stutte”

is een boterham.

Tussen al de stutten lees ik op de kaart een enkele “stuut”, die ik

direct bestel.

Ik wil het verschil zien met de gewone “stutte”.

De kelner beweert bij hoog en bij laag dat het een tikfout is op de kaart.

Maar toch, als hij op de tafel verschijnt: hij is een stuk langer

dan de andere.

Misschien zit hier een invloed uit Limburg achter.

Overal zie je een hond, behalve in Limburg,

daar hebben ze een hooond.

 N.B ik heb niets tegen Limburgers, wel integendeel.

Dit was het dan voor vandaag. Maar zeer binnenkort verschijnt deel 2,

met verdere Olaba avonturen, en andere verrassende wendingen.

(*) OLABA staat voor “Organisation de Loisirs Agréables et Blabla Amical”, zoals de meeste lezers al wel weten. Er zijn maar acht leden geselecteerd: vier West-Vlamingen en vier Antwerpenaars.

Olaba viert dit jaar zijn tiende verjaardag!

Voor meer details, zie vroegere stukjes.

28-08-2012, 17:56 geschreven door grob  

Ellikom is een minuscule deelgemeente van Meeuwen-Gruitrode,

dat zelf ook alweer een mysterieuze naam heeft.

Ik heb er trouwens geen enkele meeuw gezien, laat staan een gruitrode.

En van meeuwen, daar kennen wij iets van, als kustbewoners…

 Hoe dan ook, met Olaba (*) hebben we hier in september 2011

drie dagen met succes en plezier verbleven.

Meer bepaald in Gasthof-Brasserie ‘De Hoogmolen’,

een gerestaureerde watermolen (in werking!).

We stonden en lagen in vier duplex kamers in een bijgebouw.

(*) Olaba staat voor ‘Organisation de Loisirs Agréables et Blabla Amical’.

Het is een exclusieve club van acht leden, waarvan ondergetekende president is,

en Greta de First Lady.

 De tweede grote attractie van dorpje Ellikom is de Beeldentuin van

het Boenderbos, waar Leo Camps zijn ding doet. 

  De molen werd voor het eerst vermeld in 1500, maar bestond al langer.

Hij behoorde toe aan de Heer van Peer en bezorgde hem destijds een jaarlijks

inkomen van 30 Euro, dat was ongeveer 10% van zijn totale kosten.

De molen gebruikt het water van de Abeek, die je hier ziet lopen,

maar dan tegen trage snelheid.

In een vorig verslagje kon je hier al lezen dat Leo Camps ons hartelijk heeft

verwelkomd in zijn kunstparadijs. We hebben toen het bos bezocht met de talrijke

kunstwerken. Nu zetten we een stapje in de Beeldentuin.

De Photoshoppers van Seniorennet, die hier onlangs ook waren hebben dit gedeelte

moeten missen, omdat de tuinbeelden tijdelijk op pad waren.

Voor wie toen in Ellikom was met Photoshop, biedt Olaba hier een exclusieve blik

op (enkele van) die beelden.

 Dat je niet ontzettend rijk kan worden van het maken van beelden, blijkt hier uit deze

stiekem genomen foto van Leo’s fiets, waar hij elke dag mee naar de boerderij rijdt

om melk te halen.

 Als kleine retrospectieve toon ik hier het allereerste werkje van Leo Camps.

Hij realiseerde dit op de jeugdige leeftijd van acht jaar, maar het staat toch

in al zijn schoonheid in de Beeldentuin!

 Dit is al meer het serieuze werk: ‘Duikvlucht’

Van dit beeld heb ik de naam niet.

Ik zal het maar ‘Windsurfer’ noemen.

Maar van deze zal ik de naam niet zo vlug vergeten: ‘De Nieuwe Man’.

Erik, de Financiële Directeur van Olaba, heeft een vlieg gespot op de vleugeltip

van deze zeearend, en legt ze vast op zijn gevoelige plaat.

 De vogel kijkt dankbaar naar Erik die hem verlost heeft van de vervelende vlieg.

En dit beeld heet ‘De Schone Oude Dag’.

Let vooral op de leiband rond de nek. 

De naam van dit werk is ‘Rwanda 1994’.

The First Lady heeft nu eenmaal groene vingers.

Terwijl wij een kopje koffie drinken heeft ze niet

kunnen nalaten een kruiwagen te vullen met onkruid.

Leo Camps is volop in artistiek gesprek met Erik

(onze Olaba kunstenaar). Greta intussen, ondervraagt de vrouw des huizes,

Elli, over de groeisnelheid van de groengespikkelde blauwpaarse rododendron,

een onderwerp dat ook OlaMarc nauw aan het hart ligt.

Let even op het vogelnestkastje rechts op de foto.

Elli heeft er een ganse reeks van gemaakt, zoals dit modelletje hier. Ze hangen

allemaal tegen de muur, en staan ‘te huur’ voor de vogeltjes uit de buurt.

Het werk van Leo werkt dus duidelijk inspirerend.

We komen aan de weet dat de gastvrouw Elli heet

op het moment dat Leo zijn echtgenote er luidkeels

bij roept met “Ellikom!”

Leo is niet alleen een uitstekende beeldhouwer,

maar ook een schitterende verteller.

Zie die haarscherpe, doortastende blik!

Zijn allernieuwste werk staat al in de steigers

en op de tafel.

Het is voor hem een heel gedoe om aan de juiste

grondstoffen te komen.

Hier liggen ze nog op de grond, daarom noemen

ze dit ook "grondstoffen".

Als je Peer binnen rijdt via de grote rotonde,

word je zeker (figuurlijk) aangesproken door

dit levensgrote, prachtige beeld. Dit is Darco,

de beroemde Belgische hengst en springpaard

dat tientallen en grote successen behaalde in zijn

lange carrière. Vooral met ruiter Ludo Phillipaerts,

die op de Olympische Spelen van 1992 in de jumping

een zevende plaats behaalde.

Toen hadden we nog goede paarden en ruiters. 

Darco kreeg voor zijn 25e verjaardag in 2005

een bronzen standbeeld in zijn woonplaats.

Dit is uiteraard ook een beeld van Leo Camps.

Darco ging met pensioen en stond op stal in

het Lindenhof te Peer, waar hij ook benoemd

werd tot ereburger.

De superhengst heeft ongeveer 3500 afstammelingen.

 In 2006 liet men hem ‘inslapen’ vanwege een

dijbeenbreuk. niet te verwonderen, na dergelijke

prestaties.

Weinig gepensioneerden zullen het hem nadoen.

Naar verluidt hebben zijn voorpoten (sorry: voorbenen)

de laatste drie jaar van zijn leven de grond niet

meer geraakt. Het was dan ook geen moeite voor

Leo Camps om hem te laten poseren

in zijn meest natuurlijke houding.

Terug met de fiets naar ‘De Hoogmolen’, waar de Photoshoppers ook hebben verpoosd.

Het interieur van de werkende maalinstallatie staat achter een enorme glazen wand.

 De ganse dag worden de spieren soepel gehouden met fietsen.

’s Avonds is er dan een dineetje, en bij een koffietje worden de hersentjes

soepel gehouden met quizzen of spelletjes.

De volgende morgen nemen we een flink ontbijt op de verdieping van de molen,

en staan we weer paraat voor een nieuwe Olabadag.

 groetjes,

olaboB

Klik eens op www.leocamps.be of google “leo camps”.

(*) Olaba = Organisation de loisirs agréables et blabla amical.

Voor details, zie vroegere stukjes.

08-08-2012, 19:17 geschreven door grob  

Ik sta nog een beetje achter met uitleg over de pogingen die ik doe

om in de keuken links en rechts wat culinaire dingen te bereiden.

Ik beschouw mezelf nog altijd als een beginnende kok, maar toch

krijg ik al meer vat op de ingrediënten. Om risico’s van het vak te

vermijden ga ik meestal voor eenvoudige gerechten, die moeilijk

of maar voor de helft kunnen mislukken.

Hopelijk zitten er tussen de lezers personen (mannen?), die wel eens

willen koken, maar niet goed durven. Deze rubriek is voor hen bestemd,

want wat ik bereid is eenvoudig, en het werkt!

Het bijgevoegde recept komt altijd uit een of ander kookboek,

maar ik pas zonodig het recept (en zijn tekortkomingen) aan,

zodat het resultaat eetbaar is. Gelukkig beschik ik over een

goede raadgever (Greta), die deze recepten blindelings maakt.

Omdat deze blog in de categorie “Reizen” zit, zijn de gekozen

gerechten veelal gebaseerd op buitenlandse recepten.

Een exotisch tintje is nooit ver weg.

Wat ik bij dezen bereid, voldoet aan de twee voorwaarden.

Het is heel gemakkelijk én het is bereid in Spanje, met lokale mediterrane

ingrediënten. Het is trouwens het laatste gerecht van het winterseizoen.

Een belangrijk onderdeel van dit recept zijn tomaten, die goede diensten

kunnen bewijzen bij een vis die de oven ingaat. Het typische voor een

dergelijke vis is, dat die gemakkelijk de neiging vertoont om te

verbranden of in het beste geval uit te drogen.

TIP: voor de minder ervaren kok die een vis in de oven gaat zetten:

tomaten (onder andere) brengen redding.

Omdat ze zoveel water bevatten houden ze de vis mals en sappig.

Tomaten zijn waarschijnlijk de groenten die het meest worden gegeten,

maar wat weten we van die (meestal) rode bollen? 

Tomaten zijn afkomstig uit Amerika, waar de voorvaderen van de Inca's

en de Maya's in de Indiaanse oertijd kleine varianten van kweekten.

Het zijn de Spanjaarden die er het eerst mee in contact kwamen.

De conquistadores stuurden vervolgens planten met kleine gele

vruchten naar Spanje, want toen zagen ze er nog geel uit.

De Spaanse veroveraars lustten er wel pap van, na de ontberingen

tijdens het oversteken van de Atlantische Oceaan.

Ze namen min of meer de Azteekse naam over, die xitomatl luidde.

(het woord is verwant aan een ander Azteekse woord,

namelijk xipotatl oftewel patat. 

Dit is geen grapje, maar het woord chocolade stamt af van

het Azteekse chocolatl.

Ook coca colatl is Azteeks, maar dat is wel een grapje natuurlijk.

De plantjes oogden mooi met hun gele bloempjes, en werden in Europa

vooral als sierplant geteeld. Maar degene die aan het groene bladplantje

zelf proefde, kwam (te laat) tot de slotsom, dat het giftig was.

De gifstof in deze plant heet tomatine. De stof wordt door de plant geproduceerd

als afweerstof tegen allerlei ziekteverwekkers en is ook giftig voor de mens.

De groene bessen die door de plant na de bevruchting worden gevormd,

zijn licht giftig. Bij het rijpen van de vrucht verdwijnt stilaan de gifstof hieruit,

hierdoor wordt de vrucht eetbaar maar ook gevoeliger voor schimmels

en bacteriën. De bladeren zijn bezet met haartjes, waarop kliertjes staan

die bij aanraking de typische tomatengeur verspreiden. 

TIP: het blad en de stengel zijn dus giftig, net zoals bij aardappel-,

aubergine- en paprikaplanten.

Let op: in groene tomaten is de gifstof tomatine nog volop aanwezig.

In Amerika worden groene tomaten verwerkt in een chutney; hiervan

mag men eveneens niet te veel eten. 

Door kruisen en selecteren kreeg de tomaat de rode kleur en vanaf 1850

is het een veelgebruikte groente geworden in de Europese keuken.

 Ook voor andere gelegenheden worden ze soms gebruikt.

De Spaanse stad Buñol bijvoorbeeld kent jaarlijks het Tomatina-festival

met onder andere het grootste tomatengevecht ter wereld met ongeveer

45.000 deelnemers. 

Er zijn talloze varianten van tomaten. Naast de tegenwoordig heel populaire

trostomaten, zijn er de kleine kerstomaatjes, pruimtomaten enz.

Een bijzondere soort die je allen aantreft in het volle tomatenseizoen,

zoals nu, is de cœur de bœuf variant.

Het zijn de King Kongs onder de tomaten, hebben zeer veel vruchtvlees

en zijn heel smakelijk en geknipt om op te vullen met van alles en nog wat.

  Nog een zeer interessante en vooral smaakvolle versie zijn de zongedroogde

tomaten. In Spanje is dat geen probleem, maar in België bereidt men die

maar best voor in de oven. Anders zou het te lang kunnen duren.

 Nu ga ik even terug naar het gerecht, dat kei eenvoudig te bereiden is,

en zo lekker ook: “Vis met groenten in de oven” is de naam.

Hierbij staat het recept (halve tomaten inbegrepen, maar deze komen uit een blik).

TIP: wie het glas brandy (cognac, armagnac, enz.) niet aan het gerecht wil

toevertrouwen, kan het ook gewoon uitdrinken tijdens het koken.

Het zelfvertrouwen zal dan meteen toenemen.

De sjalotten en de look zijn aan het fruiten.

In dit geval heb ik er verse, fijngesneden Italiaanse paprika’s bijgevoegd,

maar andere paprika’s gaan ook. 

 De vis wordt gesandwiched tussen twee lagen groenten die dus veel water bevatten.

Hij gaat ongeschonden uit de oven komen.

Elke vis komt voor dit recept in aanmerking, behalve een aprilvis.

Ikzelf heb het trouwens al bereid met zalm, baars en bonito (een veredelde

Spaanse versie van tonijn).

Om het mezelf gemakkelijk te maken, kies ik als bijgerecht: wedges uit de diepvries.

De vis én de wedges gaan samen 20’ de oven in, en ze komen er samen uit.

Samen in, samen uit, en het verhaaltje eindigt met een tuit.

Min of meer bereid uit: TimeLife, Vis-, Schaal-, en Schelpdieren, pag.62.

16-07-2012, 00:00 geschreven door grob  

... ligt een artistiek uitdagende en betoverende wereld die je naar adem doet happen.

Het Boenderbos situeert zich in Limburg, in de gemeente Ellikom,

 deelgemeente van Meeuwen-Gruitrode.

Op de luchtfoto hieronder zie je een stuk van het bos linksboven.

Het centrale deel van de foto wordt ingenomen door de woning van Leo Camps,

een door God begenadigd beeldhouwer.

Boven de woning zie je de beeldentuin, en aan de linkerkant is er het (blauwe) atelier

en nog een (witte) ruimte met  adembenemende composities.

Ik ben niet iemand die zomaar meegaat in verheerlijking van artiesten of kunstvormen of- strekkingen.

Maar Leo heeft zijn topklasse voldoende bewezen door de prijzen die hij behaald heeft.

Waarom ik nu precies Leo en het Boenderbos naar voor schuif? Daarover straks meer uitleg.

Aan de voorkant van zijn huis kon je misschien het woord "Boenderbos" lezen.

Zoniet kijk je maar op de volgende foto.

De naam "Boenderbos" is perfect, bijna tot op de millimeter uitgeknipt in een haagvorm.

Leo woont hier met zijn vrouw, en is zeer gastvrij, zoals de meeste

Limburgers trouwens.

Om dat extra in de verf te zetten hangt hij gewoon zijn huissleutels naast de voordeur.

Kom je toevallig even langs, en je bent wat dorstig?

Geen nood, laat jezelf binnen en haal een pilsje uit de frigo.  

Wij hebben dat ook gedaan.

We waren op pad met de fiets met Olaba*, en we hadden dorst, zoals gewoonlijk.

Daar was Leo om ons te verwennen!

Ik (en de Olaba-collega's) hebben zoveel foto's genomen, dat ik

er enkele afleveringen kan mee vullen, maar ik zal me beperken

tot een tweetal: nu in het bos, en volgende keer in de tuin en het atelier.

Daar waar je de tuin ingaat zit deze knaap: "De Bedelaar".

Vroeger had je bij de bakker op de toonbank een beeld van een zwartje,

waar je dan een munt kon insteken, tot heil van de missionarissen.

Het zwartje knikte dan met zijn kopje, na het ontvangen van het geldstuk.

We hebben dat hier ook geprobeerd, en in de handen van het mannetje

enkele Eurobiljetten achtergelaten, en wat geldstukken uit de Olabank.

Maar hij beweegt niet. Waarschijnlijk (ook) arthrose tussen C4 en C5. 

In het bos wemelt het van de sculpturen, en niet zo'n kleintjes ook.

Deze is "De Spin", klaar om je te pakken. Het lijkt er op dat hij zes

poten heeft, maar nee.

Acht is het getal, en op zo'n fouten ga je Leo zeker niet betrappen.

Deze heet "De Pispaal". Het stelt een man voor die, jawel...

Om mogelijke berispingen te vermijden, heb ik geen risico willen nemen, en hem

van op de rug gefotografeerd. De zijkant ware beter, met het zicht op de tweede

persoon, maar de zedigheid gaat voor! 

Als je de ongecensureerde versie toch wil zien, ga dan naar

 www.leocamps.be, en kijk bij de foto's.

Deze is geen sculptuur van Leo, maar gewoon een natuurfenomeen.

Hoewel het me niet zou verwonderen dat de kunstenaar hierin

inspiratie heeft gevonden voor een van zijn andere werken,

dat we verder nog gaan zien.

De naam hiervan is "De Catwalk". Spreekt voor zich.

Mocht je deze willen kopen, zet hem dan toch maar buiten,

want het volledige kunstwerk is ongeveer achttien meter lang

(als mijn geheugen me niet in de steek laat).

 Deze is "De Triomfboog". ik twijfelde nog aan de exacte naam,

maar hij staat er op vermeld.

 "De Laatste Mens", als mijn muggengeheugen nog goed is.

  De naam van deze moet ik schuldig blijven.

A propos: (*) Voor diegenen die het nog niet (meer) weten:

OLABA staat voor "Organisation de Loisirs Agréables et Blaba Amical",

en wij zijn met acht. Verder heeft dit niks te maken met dit werk.  

Hier is Olaba(*) even blijven bij stilstaan.

Het sculptuur heet "Het Klokkenspel".

Vanwaar de naam komt zou ik niet weten.

Misschien kan iemand me helpen. Een detailfoto zie je hieronder.

 En ik dacht dat Leo enkel beelden maakt.

Ha nee! Hier ontdekken we een schilderij in open lucht.

Een levend schilderij zelfs!

En hier is dan nog een levend schilderij.

Door deze volgende foto pen ik eigenlijk dit stukje neer.

Onlangs is de Photoshopgroep van Seniorennet op bezoek geweest bij Leo.

Iedereen wou natuurlijk zo op deze kaderfoto staan. Greta heeft er dan deze

Olabafoto bijgehaald en ook op het internet gezet.

Ze kreeg van iedereen de commentaar: "Haha, jij bent daar niet geweest!

Je hebt dit achteraf gePhotoshopt met onze foto's!!"

Hierbij dus de bewijzen dat Greta er wel geweest is, samen met

de ganse Olabaploeg. Hezt was september 2011.

Meer zelfs: de Photoshoppers zijn gaan eten en drinken in "De Hoogmolen".

Awel, Olaba heeft daar 3 nachten geslapen, maar later daarover meer.

Zo Greta, dat heb ik dan hiermee rechtgezet. 

De suggestie voor het Photoshoppersbezoek kwam trouwens van Greta. 

 Het Boenderbos is niet alleen bos.

Het omvat een mooie vijver, met een eilandje.

Op het eilandje heeft zich de authentieke Leo-libelle genesteld.

Dit beest heeft enorme afmetingen.

Achter de vijver zie je een Olaba, om dit aan te tonen.

Waar libellen zijn is er vis. En dus ook vissers.

Deze is "De Oude Visser". Eentje met stijve knieën.

Een eindje verder zit nog een jongere rietvisser.

Deze gaat er harder tegenaan.

Na deze tocht door het beeldenwoud moet een senior even tot rust komen.

De Financiële Directeur van Olaba laat zich, bijna onopgemerkt, 

even achterover gaan in een artistieke braadpan.

Dit was het dan voorlopig. Hopelijk vond je het leuk.

We gaan ook nog in de beeldentuin, en Leo aan het echte werk zien.

Come and see next week!

21-06-2012, 00:00 geschreven door grob