zeg het maar aan niemand
het is bitterkoud buiten zonder haast
stilte strooit zich rond het lege nest, neemt een kleiner wordend boomblad mee
het breekt op het voorhoofd van de nacht met de blik naar boven
ik loop voorbij, blijf mezelf zie wind blazen, sterren in gele kleedjes langs de lengte van het huis
ik wil ze vangen, vandaag, nu en morgen weer
wanneer ze zwaaien met zwavelstokjes in hun kleine hand alsof ze, goudgelokt, weten dat mijn gedachten warmte nodig hebben
het is bitterkoud binnen ik strijk een lucifer aan het ruwe dennenhouten vlak, met zachte trek
even draag ik licht
kerima ellouise ©
|