NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Keukenweetjes
Inhoud blog
  • En, hoe was 't?
  • Agouti
  • Exotisme
  • 1 april
  • Naakte kroketten
  • Sint Rémy, bid voor ons
  • Doe het zelf en eerste hulp bij overdaad
  • Biltong
  • Het trieste verhaal van Manolo Cortez.
  • Sexy herechjes…
  • Appie Heijn en vele updates
  • Haggis
  • Curries
  • Experimenteren met konjac
  • Valse vogelnestjessoep
  • Kalme week
  • Chipirons
  • Nieuwjaarswensen
  • Potage du jour
  • De week van de kleine visjes
  • Geen kerstmenu
  • Volhardend in de groenten
  • Nicolay goes vegetarian!
  • Soep van gerookte makreel
  • Shopping
  • Galantine
  • A l'improviste, on cueille les plus belles fleurs…
  • Nog een paar probeersels
  • Op grootmoeders wijze.
  • Experimenteren
  • Wat groeit er in mijnen hof?
  • Noedel en andere soepen
  • Afrikaanse tilapia
  • Evaluatie
  • Gezuurde makreel of ceviche van makreel
  • Diversen
  • Hors of makreel?
  • Vreemde vogels
  • Zo maar; leverpaté
  • Een ongewoon etentje
  • 't Heeft geen naam!
  • Mosselsoep en pickles.
  • Belust
  • Zelf pensen maken.
  • In memoriam Lief
  • Pauze
  • Vergeten namen
  • Asperges
  • Verjaardag met wraps
  • Biefstuk
  • De Kempen kookt
  • Lamsstoofpotje
  • Eendenbouten
  • Kleurtjes in de keuken
  • Gebakken rijst
  • OXO
  • Rare kroketjes
  • Pruimen- en andere taarten
  • Gevuld met....
  • Winterkost
  • Chinees Nieuwjaar
  • Vis van het jaar
  • Paprika & Co
  • Tournedos Rossini
  • Pizza
  • Menu nummer 5
  • Menu nummer 4
  • Menu nummer 3
  • Menu nummer 2
  • Menu nummer 1
  • Lekker smikkelen
  • Vervolg op ....
  • Consommé klaren
  • Parelhoen
  • Appelflantaart
    Zoeken in blog

    Foto
      Het nieuwe boek : Wat verwerk je in de keuken ?
      Lees hier meer
    Tips en hulp voor de keuken !

    Ter Leringhe ende Vermaeck

    22-09-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kaasfondue
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Goed, we gaan terug aan de slag met ernstiger zaken dan de vorige larie....

    Sinds enkele dagen ben ik terug naar school gegaan, met knikkende knietjes en enkele boterhammekes in mijn brooddoosje en een “Mars” voor de opkomende geeuwhonger.

    In ’t caferatia kan ik ook nog een pakske chips kopen als het echt te erg word !

    Neen, de eerste lessen die ik gegeven heb vielen zeer goed mee...Ook voor ons is dit steeds zo wat afwachten : welk vlees krijgen we nu weer in de kuip ? Soms zit daar zeer raar vlees in hoor !

    Waar ik eigenlijk naartoe wil: we hebben vanavond, we, dat is iedereen , een doodsimpel gerechtje gemaakt dat ongeveer zo eenvoudig is als aardappelen koken en een fantastisch resultaat geeft : een gebakken of gebarbecuede camembert....

    Het recept; ik haat het woord “recept”,...komt uit de Franche-Comté waar een kaas gemaakt word die vroeger alleen tijdens de wintermaanden verkrijgbaar was : de “ Vacherin du Mont d’ Or”. Ondertussen is die kaas bijna gans het jaar door verkrijgbaar.

    Deze kaas is verpakt in een houten doosje dat gemaakt is uit dennenhout. Dit geeft een extra harsachtige smaak aan de zeer smeuïge kaas die bijna vloeibaar is. Het bovenste gedeelte van de korst word verwijderd en dan kan de inhoud er uit gelepeld worden.

    Tijdens de lange winteravonden aan het open vuur moet er ooit eens iemand op het idee gekomen zijn ...of per toeval... zo een kaas te verwarmen...

    De kaas werd daardoor nog vloeibaarder. Er ontstond een soort “fondue” !

    Nu , hetzelfde is mogelijk met elke witschimmelkaas van behoorlijke origine.

    Bijvoorbeeld een camembert.

    Men neme dus een camembert. Voorwaarde is wel dat deze in een houten doosje verpakt is !!!

    Haal het kaasje uit de verpakking en leg hem terug in het houten doosje.

    Men snijde een ronde opening in de kaas, bovenaan, zoniet, de kaas nog eens omdraaien.

    Het uitgesneden stukje mag zo opgegeten worden of aan de hond gegeven...

    In deze opening kan men nu bijvoorbeeld enkele stukjes fijngesneden knoflook prikken of enkele verse kruiden strooien en vooral de opening moet opgevuld worden met één of ander alcoholische drank. Des te sterker des te beter !!!

    Witte wijn doet het wel, maar een scheut kirsch of schnaps of zelfs jenever doen het veel beter.

    Nu pakt men de kaas in, in een stevig vel aluminiumfolie en nu zijn er mogelijkheden legio:

    - Hem ofwel op de uitdovende barbecue leggen, iedereen is lekker aan het smikkelen en ’t kaasje ligt te sudderen.

    - Ofwel hem gewoon in de oven stoppen bij ongeveer 180°C gedurende een kwartiertje.

    Hij is klaar als de korst begint op te blazen en de massa duidelijk vloeibaar aanvoelt.

    - Hem ergens in de het as van een uitdovende open haard leggen is natuurlijk onbeschrijflijk romantisch. Misschien is dit ook wel de beste methode...

    Nu blijft er nog; de folie verwijderen en de kaas er met lepeltjes en stukjes brood uitlepelen of dippen...” un vrai régal” zouden de Fransen zeggen.

    Doen !

    De korst kleeft tegen de wand van houten doosje en binnenin bevind zich een ongelooflijk smeuïge “fondue”.

    Goede dingen kunnen ook wel eens eenvoudig zijn ...

    22-09-2005, 00:00 Geschreven door Nicolay  
    Reageren (2)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (63 Stemmen)
    Categorie:Kaas
    17-09-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nog wat humor

    Nog een laatste en dan gaan we weer van start met het ernstige werk.

     

    Zoals reeds een paar keer vermeld hebben we enkele jaren in Korea gewoond en gewerkt.

    Vrouwen werden daar toen en nu misschien nog, aanzien als wezens die dienden om kinderen te fabriceren en om eten te maken voor de baas des huizes. De normen liggen er dan ook een beetje anders.

     

    We zaten in een sjiek westers restaurant, twee mannen en twee vrouwen, ook westerlingen.

    De ober bedient eerst de vrouwen, zoals het hoort volgens de regels, bedient mij dan en zegt :

    “I am sorry sir, but we have to serve the ladies first!”

     

    “Excuseer mijnheer maar wij moeten de dames eerst bedienen !”

     

     

     

    Nog eentje van Elke , uit Planckendael :

     

    Je kent zeker zo van die coca cola tapkranen. De ene zijn premix ( waar er al water aan toegevoegd is ) en de andere postmix ( zuivere stroop dat aan de waterleiding wordt gekoppeld en waar koolzuurgas wordt aan toegevoegd ) . Meestal hebben die tapinstallaties ook een tapje voor gewoon bruisend water . Dus wat doe je als er per ongeluk (?) geen bruisend water meer tevoorschijn komt ? Een nietsvermoedende jobstudent een nieuw vaatje bruiswater gaan laten steken .

    Is dikwijls gelukt hoor !

    Heel verveeld kwamen ze naar boven dat ze zo'n vat niet vonden . Wij dus lachen ! Tot op een bepaald ogenblik er eentje niet meer naar boven kwam na een tijdje en mijn neef ging kijken wat die allemaal in de kelder aan het uitspoken was . Ze zat net klaar met een tiental bakken bruiswater .... om in de waterontkalker te gieten !!!

    We hebben die grap dus nooit meer uitgehaald !

     

    Groetjes Elke

    17-09-2005, 00:00 Geschreven door Nicolay  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (31 Stemmen)
    Categorie:Humor (soms)
    15-09-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Humor in de horeca

    Een man heeft het groot lot in de loterij gewonnen: een miljoen euro !

    Hij krijgt een berichtje dat hij dat in Brussel moet gaan ophalen en hij schraapt zijn laatste kleingeld bij mekaar om een treinticket naar Brussel te kopen.

    Hij krijgt daar zijn cheque overhandigd en nog wat briefjes voor onmiddellijk gebruik en hij komt dus buiten als een steenrijk man, in één klap !!!

    Ondertussen is het middag geworden en hij krijgt honger.

    Nu moet hij niet meer naar de frituur maar hij kan zich gewoon permitteren wat hij wil. Hij roept een taxi en vraagt aan de chauffeur om hem naar het chicste restaurant van Brussel te rijden. Dat was destijds de ‘Villa Lorraine”. Hij wordt daar onthaald met alle egards.

    De man bekijkt de kaart maar begrijpt er geen jota van en zoekt naar het duurste dat er te eten valt. Dat blijkt kaviaar te zijn. Maar hij kent dat niet en vraagt dus aan de ober wat dat is , kaviaar ?

    Wel zegt de ober zeer beleefd , dat zijn de eitjes van een bijzondere vis, de steur en dat is een zeer zeldzaam product, daarom dat het ook zo duur is.

    Goed zegt de man breng er mij twee, licht gekookt !

    15-09-2005, 00:00 Geschreven door Nicolay  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (94 Stemmen)
    Categorie:Humor (soms)
    13-09-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Humor in de horeca

    De allereerste keer dat ik moest opdienen, met knikkende knieën, ik was vijftien of zo wat , was er als voorgerecht een vol-au-vent. Voor degenen die dit niet kennen, het is een soort reuze bladerdeeggebak gevuld met kippenragout en is bedoeld voor ongeveer acht personen.
    Ik stond daar met de schotel, daarop de vol-au-vent en daarnaast een lepel en vork. Het is nu de bedoeling dat de gast zichzelf bedient met de ragout en een stuk van de korst neemt.
    Men noemt dit Franse dienst !!! ( Bestaat nu niet meer)
    De eerste gast aan tafel nam de lepel en vork en trok gans het gebak op zijn bord… en daar stond ik…

    Een man vraagt bij de viskraam: "Hoe duur zijn die haringen? ". De verkoper antwoordt: " 1 euro per stuk". "Is dat met uien? ", vraagt de man. "Ja" zegt de verkoper, "De uien krijgt u er gratis bij". Waarop de man zegt: "Doe mij dan maar 1 kilo uien".

    Ongeveer hetzelfde. Een pasteibakker gaat naar de eierboer en vraagt hoeveel de eieren kosten. Ah, zegt die, de mooie bruine 4 frank, de witte 3 frank, de kleintjes 2 frank en de gebroken eieren 1 frank per stuk. Zegt de patissier, sla er mij dan eens een stuk of honderd kapot...

    13-09-2005, 00:00 Geschreven door Nicolay  
    Reageren (1)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (45 Stemmen)
    Categorie:Humor (soms)
    09-09-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Humor in de horeca
    Ik heb vroeger nog geruime tijd bij een traiteur gewerkt. ’s Avond kwam er dikwijls een postbode helpen , kwestie van enkele centjes bij te verdienen. De man had de zeer slechte gewoonte om van alles waar hij maar bij kon te proeven, zo maar met de vingers in de potten of kommen en dan likken maar…
    Op een avond was er gebraden kip met appelmoes en abrikozenmoes, dat was toen grote klasse , en we hebben een deel abrikozenmoes gemengd met evenveel bruine zeep, de speciale kom klaar gezet op de tafel en het lukte …Spijtig genoeg heeft hij zijn slechte gewoonten niet afgeleerd, alleen was hij nadien veel voorzichtiger !

    Tijdens dezelfde periode werd er nog opgediend in “smoking”, zo een zwart pak met satijnen kraag en een zwarte bies op de broek. De jassen waren redelijk lang volgens de toen geldende mode en we hebben ooit een muizenval, zo’n klemmetje, aan de jas van één van de serveerders gehangen. de man heeft het pas twintig minuten later doorgekregen dat er wat fout ging. Ook de mensen in de zaal zaten te gniffelen maar ook daar zegde er niemand wat.

    In dezelfde periode waren de serveersters gekleed in zwarte rok, witte blouse, wit schortje enz. Dan was de grap; even de hand in de bloem stoppen, goed de overtollige bloem er af kloppen en even vriendschappelijk op de bips van een serveerster slaan en informeren of alles nog goed ging …De rest laat zich wel raden.

    Indien een serveerster het ook maar waagde om haar sigaret in de asbak in de keuken achter te laten werd de filterpunt snel even in de cayennepeper gedipt…

    Ook zeer grappig is om de opscheplepels in de soepkommen te vervangen door schuimspanen. Vooral als alles zeer snel moest gaan lukte dat wel eens. Het is wel niet erg bevorderlijk voor de collegialiteit.

    Een oude klassieke truc bestaat erin om een muntstuk goed heet te maken in de gasvlam en deze dan per toeval te laten vallen als er iemand van de zaal in de keuken komt !



    Grappig is het om in flensjes zo een stuk van 30 centimeter garendraad te bakken…

    09-09-2005, 00:00 Geschreven door Nicolay  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (55 Stemmen)
    Categorie:Humor (soms)
    05-09-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Horeca humor

    Een meisje vraagt aan haar moeder:
    "Mamma als je worsten bakt waarom snij je dan altijd de twee zijkantjes eraf?"
    "Ach"zegt de moeder"Dat moet je aan oma vragen,zij deed dat vroeger ook,en dus heb ik dat zo geleerd. Vraag het eens aan haar!"
    Het meisje naar de oma:"Oma waarom snijden jullie altijd de zijkantjes van de worsten af als jullie die bakken?"
    En de oma:"Ach ik heb dat zo bij mijn moeder altijd gezien en dus doe ik dat ook,vraag het eens aan moemoe!"
    Het meisje naar moemoe: "Zeg moemoe waarom snijden jullie altijd de zijkantjes van de worsten af als je die bakt?"
    En de moemoe,heel verwonderd"Bakken jullie nu nog altijd in dat kleine pannetje?

    Onze leraar pasteibakkerij, toen ik nog op school zat zou, een biscuitgebak maken. Het werd een demonstratieles, dus wij mochten enkel toekijken. Alle grondstoffen lagen reeds klaar afgewogen; bloem, eieren, suiker enz…Toen werd de leraar even weggeroepen, misschien voor telefoon . We hebben toen snel een gedeelte van de bloem vervangen door gipspoeder.

    ( In het lokaal naast de pasteibakkerij waren werklieden bezig met renovatiewerken..)
    Het effect was overweldigend, terwijl de leraar alle ingrediënten mengde begon de gips reeds te werken en er hingen grote klodders pleisterwerk aan de spatel waarmee aan het mengen was…

    Mijn schoonbroer is pasteibakker. Hij was nog een hulpje en de baas moest even weg .
    De oven , die toen nog met steenkool gestookt werd, brandde niet erg goed en werd dus ook niet warm genoeg. Het zoontje van de baas was toen ook in leer en mocht even helpen.
    Om de oven beter te laten branden moet je de steenkool afstoffen, suggereerde mijn schoonbroer. De kleine niet beter wetend begon er aan en borstelde alle brokken steenkool af.
    Toen de baas thuis kwam en zijn zoontje volledig zwart terug vond, al kolen borstelend, was het lot van mijn schoonbroer bezegeld : er uit !

    Leerjongetjes , of meisjes, zeker als ze nogal veel praat hebben kan men temmen door hun bijvoorbeeld erwtjes in brunoise te laten snijden, macaroni ’s te laten opvullen met boter, bloem fijn te laten hakken, melk tot slagroom te laten kloppen; dan even checken en zeggen dat het nog niet goed genoeg is…
    Ze weg sturen naar de baas om de soufflépomp te halen of de pomp om de papillotten op blazen…

    05-09-2005, 00:00 Geschreven door Nicolay  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (53 Stemmen)
    Categorie:Humor (soms)
    02-09-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Horeca humor

    Ikzelf ben er ooit in geslaagd om rundermaag klaar te maken voor het personeel van het hotel waar ik destijds werkte in Frankrijk.
    ( De door de Fransen zeer geprezen “ Tripes à al mode de Caen ). Nadien bleek dat de maag bestemd was voor het hondje van een mevrouw die ’s avonds zou aankomen en tou-tou wou ook eten. Tou-tou heeft dan maar wat filet pur gekregen...


    De baas had een volledig pak gelatineblaadjes te week gezet in een emmer met water.
    Nadien bleek de emmer en inhoud verdwenen te zijn.
    De poetsvrouw , Trees, had alles weggegooid, ze dacht dat het vuil water was.

    Diezelfde Trees had het nog hete frituurvet afgelaten in een plastic emmer. De emmer stond op een tafel en wij zagen die emmer met de seconde boller en boller worden tot hij er uit zag als een ballonnetje. Toen knalde de emmer open en alle lol was er af…

    Een man rijdt op een vroege zonnige zondagochtend in het mooie landschap van de Achterhoek. Op een gegeven moment ziet hij een leuk terrasje en besluit daar wat te gaan drinken. Bij de man die meteen naar buiten komt bestelt hij koffie en vraagt of hij ook kan ontbijten, waarop de ander vraagt wat hij blieft. "Toast, gebakken eieren, jam en sinaasappelsap". Enige tijd later wordt het hem gebracht en na een heerlijk verpozen aldaar vraagt hij om de rekening, waarop hij als antwoordt krijgt: "Graag gedaan hoor, u bent hier op een privé terras beland."

    In Antwerpen aan de "vogeltjesmarkt" is er een snackbar, gespecialiseerd in de verkoop aan Nederlanders.
    Dus rotkwaliteit maar, en dat vooral, goedkoop.
    Nu is een promotie ; gehaktbal met brood en zuur.
    1 euro !
    Een Nederlander bestelt het en hij krijgt een doodgewone droge gehaktbal op zijn bord. Vraagt hij; waar is het brood. Oh, zegt de ober dat zit in die bal. En dat zuur dan? Dat krijgt ge wel als hem helemaal opgegeten hebt...

    Het volgende is echt gebeurd op onze vakantie in Cancale in Frankrijk. De oesterstreek bij uitstek. Wij komen het restaurant binnen en bestellen een aperitiefje. De mensen naast ons waren Hollanders; sorry maar echt waar. Ze riepen de ober en bestelden oesters als voorgerecht natuurlijk,echter een mevrouw vroeg aan de ober:"Maar die beesten zijn toch dood hé?"waarop de ober:"Maar natuurlijk mevrouw",de Hollandse:"goed zo, breng ze dan maar!”

    Nog een in hetzelfde genre : vraagt de ene : lust jij oesters ?

    Ja zegt de andere , maar die vieze beesten dat daar in zitten moet ik niet hebben .

    02-09-2005, 00:00 Geschreven door Nicolay  
    Reageren (1)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (32 Stemmen)
    Categorie:Humor (soms)
    30-08-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ober !!!!

    Ober !!!

    Ober, wat doet die vlieg in mijn soep ?

    - Schoolslag mijnheer !


    Ober, wat kan u mij aanraden ?

    - Ga ergens anders eten mijnheer !


    Ober , ik heb ooit al beter gegeten !

    - Mogelijk mijnheer, maar niet hier !


    Ober , hoe vond u het vlees mijnheer ?

    - Na lang zoeken achter de aardappels !


    Ober, dit is oude koffie van gisteren; ik wil koffie van vandaag !

    - Dan zal u morgen moeten terug komen mijnheer !

    30-08-2005, 00:00 Geschreven door Nicolay  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (65 Stemmen)
    Categorie:Humor (soms)
    27-08-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Humor in de HORECA

    Je heb ooit wel eens gehoord, dat een restaurantbezoeker het vingerkommetje met water leegdronk.
    Bij ons in de zaak gaven wij verpakte citroendoekjes, om de vingers schoon te vegen.
    Tot mijn grote verbazing scheurde een klant de verpakking open en begon het doekje boven zijn portie mosselen uit te wringen !!

    Inderdaad probeer je lachen dan maar eens te verbergen !

    Hetzelfde wordt verteld over Mobutu die destijds op bezoek kwam bij Mitterand en daarom ook kon aan zitten aan het banket, zoals Toon Hermans dat destijds zo mooi zegde.

    Mobutu , niet wetend waarvoor dat vingerkommetje diende, dronk het leeg...

    Alle andere aanwezigen, natuurlijk, gniffelen...

    Mitterand, nam zijn vingerkom, stond recht en dronk het leeg !

    Dit is al een oude maar nu misschien een beetje vergeten :

    Mobutu zit in het vliegtuig naar Kinsjasa en de hostess vraagt wat hij wil drinken.

    Waarop Mobutu : “un whisky !”

    De hostess : “ un whisky, ...comment ?”

    Mobutu : “un whisky, s’il vous plaît !”

    Wat later vraagt een reporter van de VRT, toen BRT, cassetterecorder in de aanslag;

    “ Mr Mobutu, es ce que vous voulez dire quelque chose au micro.

    Mobutu : “ bonjour micro !”

    27-08-2005, 00:00 Geschreven door Nicolay  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (45 Stemmen)
    Categorie:Humor (soms)
    25-08-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Er weer even tussenuit knijpen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Er weer even tussenuit knijpen, spijtig, ’t zal zijn om te werken !

    ’ t Zal weer wat rustiger worden. De taak roept weer, de vakantiegangers wachten, en ik zal weer in de keuken moeten ... Gelukkig heb ik tijdens “week twee” zeer veel assistenten.

    Dus weer voor een drietal weken naar Douchapt, de eendjes opjagen !

    Kijken hoe het met Apollon is en Michel gaan helpen bij het wijn maken.

    Eén van de grappigste foto’s die daar ooit gemaakt is staat hier boven .

    Ooit gehoord van de drie tenoren, Pavarotti, Carreras en Placido Domingo ???

    Natuurlijk wie niet ...

    Hier zijn het de vier chefs, gerangschikt in volgorde van gewicht :

    120, 95, pluimgewicht, 130 kilo ....dat pluimgewicht, de François zal ooit ook wel eens de vereiste norm halen als hij blijft voort ijskreemkes en brandade eten en rode wijn drinken.

    Raadsel: wie ben ik ? Eerste prijs een pijp ! Af te halen na 2 oktober in Aantwaarpen. Een onschuldige kinderhand zal de winnaar trekken uit de duizenden inzendingen.

    De blog blijft doorlopen, een beetje trager, dan gewoonte en in plaats van de gewone verhaaltjes staan er nu meestal echt waar gebeurde verhaaltjes op uit horeca . (?)

    Laat ons maar zeggen; moppen, maar toch dikwijls uit het echte leven gegrepen.

    Op 21 september, ga ik terug aan de slag in België, beuh....en dan komen er wel nieuwe verhaaltjes uit de Périgord en vroegere herinneringen.

    25-08-2005, 00:00 Geschreven door Nicolay  
    Reageren (1)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (14 Stemmen)
    Categorie:Verhalen
    24-08-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Over Gentse kneutels

    Een vraag van mijnheer : Van Broeck

    Wat ik U zou willen vragen is het volgende: Vroeger maakte mijn grootmoeder Gentse noedels met rozijnen klaar, ( in het dialekt: KNEUTELS) dit is een gerecht dat wordt klaargemaakt van een deeg die gelijkt op deeg voor rozijnenbrood, hiervan werden balletjes van ong. 5 cm gemaakt, en deze werden gekookt in water (10 min) ze werden warm opgediend met kandijsiroop. de overschot ervan werd 's anderendaags op schijfjes gesneden en gebakken in boter, en dan waren ze nog lekkerder. Weet U een goed recept hiervoor? (het deeg mag in het water niet uiteenvallen) alvast bij voorbaat dank

    Het woord komt dus waarschijnlijk van het Duitse “ Knödel”.

    In één van de oudste boeken van de “boerinnebond” staat een recept voor “knoedels”, dat een beetje gelijkt op hetgeen u vraagt, maar er worden ook aardappelen in verwerkt.

    Na een beetje zoekwerk blijkt het gerecht nog steeds te bestaan in het Waasland en wordt het er zelfs nog af en toe gemaakt als “ retro” keuken. Men noemt het daar ook “kneutels”.

    Hoe oud het gerecht is zal niet te achterhalen zijn maar misschien is het een oorlogsbereiding.

    Ook in Nederland is een gelijkaardig gerecht zeer bekend , ook nu nog : Jan in de zak !

    Het enige verschil is dat er daar een grote bol deeg gekookt wordt in een doek en dat er volgens uw herinneringen kleine bolletjes gemaakt werden. Geen probleem, kleine bolletjes zijn ook sneller gaar...

    Hier het Hollandse recept voor Jan in zak :

    Jan in de zak : Ingrediënten :

    250 gr. tarwemeel.
    250 gr. boekweitmeel.
    200 gr. krenten, rozijnen ,en sukade.
    2 eieren.
    50 gr, gist.
    0,5 l. lauwe melk.
    zout naar smaak.

    Los de 50 gr. gist op in iets lauwe melk.
    Klop de eieren los, voeg er het meel en de lauwe melk aan toe en roer uit dit beslag de klontjes. Voeg er dan de gewassen krenten / rozijnen de gesnipperde sukade en het opgeloste gist mengsel aan toe.
    Laat het beslag afgedekt op een lauw warme plaats ongeveer 3 kwartier rijzen.
    Zorg dat in die tussentijd een linnen zakje met lauw water uitgespoeld en van binnen met meel bestrooid is. Zout naar smaak toevoegen en het mengsel in het zakjes doen, bind het zakje dicht, maar zorg, dat er voldoende ruimte overblijft om het deeg nog te laten rijzen. Kook het geheel in een pan met water kokend water. 2.5 tot 3uur, leg op de bodem een bordje om het aanzetten te voorkomen Wanneer je er een breinaald insteekt en deze komt er droog uit, is het geheel gaar. Doe de JAN uit de zak en laat hem even opdrogen.
    geef er stroopsaus bij of boter en basterdsuiker.
    Mocht er eventueel over blijven, dan de volgende dag in plakken [vingerdik] snijden en in de koekenpan aan beide zijde bakken, geef er ook weer de stroopsaus of suiker bij.

    Dus maak gewoon kleine bolletjes en kook ze in water..De boekweitbloem kan gewoon vervangen worden door gewone bloem. Laat de bolletjes nog even nagisten vooraleer ze te koken.

    De hoeveelheid melk en gist lijkt mij nogal veel. Misschien een ietsje verminderen.

    Ook heb ik gehoord dat men een soort stroopsaus maakt door suiker te karameliseren met boter en te blussen met melk of water. In België zal men natuurlijk al snel de ons goed bekende kandijsiroop gebruiken.

    Succes er mee!

    24-08-2005, 00:00 Geschreven door Nicolay  
    Reageren (8)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (57 Stemmen)
    Categorie:Diversen
    20-08-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vis bakken
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Een van de meest voor de hand liggende bereidingen is het bakken van een visje.

    Maar wanneer is het visje gaar ?

    Dit is niet altijd evident. Toch kan men in enkele gevallen duidelijk nagaan of en vis gaar is of niet.

    Bij een hele tong bijvoorbeeld:

    Zowel bij het bakken of het koken ( pocheren), zal het visvlees inkrimpen en daardoor komt de grote middengraat te voorschijn. Hij lijkt enkele millimeter uit de vis te steken. Als dit duidelijk merkbaar is, is de vis ook gaar. Tegelijk kan men zien dat de twee filets een ietsje uit mekaar gaan. Bij vele andere hele vissen waar de kop van verwijderd is kan men dit verschijnsel waarnemen.

    Een forel of andere hele vis:

    Als de rugvin, met de aanhangende kleine inwendige graatjes er kan uitgetrokken worden is de vis gaar.

    Dit lostrekken kan best met een vork gedaan worden, die beestjes zijn redelijk heet !

    Een roggevleugel :

    Deze heeft aan de dikke zijde een rond kraakbeentje met een gaatje er in. Als dit gemakkelijk kan losgetrokken worden is deze ook gaar.

    Bij visfilets is het steeds een beetje gokwerk. Maar men kan stellen dat alle vis in filets zeer snel gaar is. De meeste vissen worden te lang gebakken of gekookt.

    Uitzonderingen zijn vissen zoals staartvis ( lotte) of tarbot, die hebben wel wat langer nodig.

    Bij het bakken of grillen kan men deze best even aankleuren op het vuur tot ze een mooi kleurtje hebben en ze dan nog even in de oven te zetten om ze verder gaar te maken.

    Indien vissen gebakken worden deze eerst kruiden en ze liefst even in bloem wentelen. Wel de overtollige bloem er af schudden en dan bakken in een mengsel van boter en olie.

    Dit bakvet niet gebruiken, weggooien en nieuwe boter bruin laten kleuren, blussen met wat citroensap en deze boter over de vis gieten. ( Cholesterol ?)

    De vissen ook maar één keer draaien. Er voor zorgen dat de mooie kant eerst gebakken wordt, zo komt deze na het omdraaien ook bovenaan.

    Ik heb er enkele tekeningetjes, handgetekend, bijgezet, die zo wat één en ander moeten verduidelijken.

    Zoals men kan zien is tekenen niet mijn sterkste zijde...

    20-08-2005, 00:00 Geschreven door Nicolay  
    Reageren (1)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (107 Stemmen)
    Categorie:Visbereidingen
    15-08-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Appel en andere gelei
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

     

    Hier onderstaand een recept uit het kookboek van “Den boerinnenbond”, een kookboek, misschien Nederland niet zo bekend maar in Vlaanderen ondertussen wereldberoemd.

    Vroeger heb ik nog dikwijls zelf gelei gemaakt van kweeperen, de procedure is gewoon dezelfde en ik kan dus alleen maar bevestigen wat in onderstaand recept gegeven wordt.

    Mijn tantes en moeder maakten vroeger ook van die appelgelei en we noemden het “lek” of “appellek” omdat de gelei dus zeker een nacht moet uitlekken.

    Dan toch nog enkele belangrijke opmerkingen: de lekkende massa niet uitknijpen of wringen, dat geeft een troebel sap.

    Kijk ook bij aalbessengelei. Dus het sap kan ook gemaakt worden met een stoomextractor.

    Het sap bevat dan wel meer water en dus minder smaak.

    Zeer belangrijk is het om de appelen niet te schillen, ook de klokhuizen niet te verwijderen, daarin zit juist de meeste pectine !!!

    Wormgaten en rotte plekken mogen er wel af gesneden worden... Ook de wormen mogen er uit !

    Als men de appelen eerst even laat donker verkleuren krijgt men ook een donkere gelei, dus afhankelijk van de soort, ze een half uurtje laten liggen nadat ze gesneden zijn. Ze worden van zelf bruin.

    Afgevallen oude rassen, halfrijp ( veel pectine) geven het beste resultaat. Daarmee maakte men vroeger ook dit soort gelei, juist om die afgevallen vruchten toch nog te kunnen recupereren.

    Verder zou ik nog even proberen met een kleine hoeveelheid om te testen of de gelei “pakt”. Zoniet, er bij een volgende poging een hoeveelheid geleisuiker of poederpectine aan toe voegen. Zeker niet langer dan 20 minuten koken anders zal de fris zure smaak verloren gaan.

    Bescherm ook de handen tijdens het koken, gelei durft wel een spatten, en dat is zeer heet !

    Appelgelei, volgens een oud kookboek. Onveranderd overgenomen.

    Gelei bekomt men door het sap van de vruchten te nemen, dit te vermengen met suiker en zolang te koken tot het bij het afkoelen opstijft. Desnoods schuimen. Om te zien of de gelei genoeg gekookt heeft, laat men een druppel op de rand van een koud bord vallen. Zo deze onmiddellijk opstijft, is de gelei goed. De gelei wordt een weinig afgekoeld, maar toch reeds in de glazen geschept, terwijl ze nog warm is.

    Gelei en confituur moeten vlug koken, dus op een heet vuur, en in een wijde kastrol, terwijl men goed roert. Zo verdampt het overtollig vocht snel en vormt er zich geen schuim. Neem nooit een groter hoeveelheid dan men ineens vlug kan koken.

    Men mag onrijpe en afgevallen appelen gebruiken. Onrijpe appelen hebben de voorkeur, ze geven een schonere kleur, fijnere smaak en zijn vlugger stijf. Was de appelen en snijd ze in stukjes, waarbij wormsteken en vuile plekken verwijderd worden. Overgiet ze daarna met zoveel water dat ze er in baden, en kook ze gaar. Laat ze gedurende 1 nacht in het sap trekken. Het sap wordt ,gefiltreerd. Dit kan men doen door de massa in een stramienen doek te scheppen en te laten uitlekken zonder de appelen evenwel te persen. Voeg bij het verkregen sap per 3 liter, 2 kg suiker en laat koken op een flink vuur tot de gelei opstijft. Een meegekookte citroenschil geeft een fijne smaak. Vul de glazen en dek ze als de gelei afgekoeld is.

    't Is best het sap een 10-tal minuten alleen te koken en er dan de suiker bij te voegen.

    15-08-2005, 00:00 Geschreven door Nicolay  
    Reageren (1)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (133 Stemmen)
    Categorie:Confituur
    12-08-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Crème brulèe
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Een recept dat reeds oeroud is en sinds enkele jaren plotseling opnieuw in de belangstelling is gekomen.

    Vooral blijken er redelijk wat problemen bij de bereiding op te duiken...

    Dus gaan we het daar eens over hebben.

    In mijn jonge tijd, zoals men dat wel eens noemt, was “crème caramel” ongeveer het meest ordinaire dessert dat in de dagmenurestaurants of pensions te verkrijgen was. Samen met ijsroom, fruit, of pannenkoeken.

    En dan , zoals het dikwijls gaat, er komt vernieuwing, oude gerechten verdwijnen, nieuwe komen, of die beter zijn , wie weet dat ?

    Kortom, crème caramel verdween van de kaart. Nergens meer te vinden...

    Soms dacht ik, tijdens de planning voor mijn lessen, laat ons eens een caramelroompje maken, maar ik durfde niet, zoiets antiek, zoiets hopeloos voorbijgestreefd...

    Halfweg de jaren tachtig komt er dan een kentering en men begint te spreken over “roomvla”, “gebrande room” en zo. De “crème caramel” herleeft, weliswaar in een vernieuwde maar meestal zwaardere versie. Dit tijdens een periode dat iedereen naar “light” begint te zoeken. De karamel ligt nu ook niet meer onderaan de room maar er bovenop. Dat is dus vernieuwing !

    De heropleving komt mogelijk uit Spanje, waar de “flan catalan” nog altijd populair was.

    Vooral aan de grensovergangen en op elke markt werden van die aardewerken kommetjes verkocht om die catalaanse crème in te maken. Er hoort een ijzer bij dat gloeiend moet gemaakt worden op een kolen of gasvuur, waarmee dan een suikerlaagje op de room gekarameliseerd wordt.

    Eens thuis gekomen, met de kommetjes en het ijzer, ondervind men dan dat het systeem niet werkt. De verkoper telde zijn pesetas ...Geen nood daar hebben we wel wat op gevonden !

    Een basisrecept voor de “oude” karamelroom is vlot gegeven:

    8 Hele eieren , loskloppen met zoiets als een 150 gram of meer suiker, misschien wat vanillearoma erbij en daarop een liter, hete maar niet kokende, volle melk gieten.

    Van dit recept bestaan er enkele honderden varianten, maar het komt er op neer dat de melk gebonden wordt door de hele eieren, die stollen tijdens het verwarmen in een warmwaterbad, in de oven.

    De varianten bestaan er in om bijvoorbeeld minder eieren te gebruiken of alleen maar dooiers, hele eieren en dooiers, meer of minder suiker, enz... Ook het parfum kan aangepast worden.

    Metalen of vuurvaste vormpjes worden eerst bekleed met een laagje, gloeiend hete vloeibare karamel. Een gevaarlijke onderneming, kwestie van brandwonden te krijgen.

    Deze vloeibare massa word dan in kleine metalen potjes gaar gemaakt in de oven, in bain-marie.

    De potjes, in het Frans spreekt men wel eens van “petits pots de crème” moeten op een onderlaag van krantenpapier of doeken gezet worden omdat anders tijdens het kookproces in de oven de potjes gaan trillen. Daardoor ontstaan luchtbelletjes in de room en volgens de regels mag dat niet !

    Dikwijls zeg ik tegen mijn cursisten dat men de “Gazet van Antwerpen” moet gebruiken om tot een aanvaardbaar resultaat te komen....

    Ook de oventemperatuur is zeer belangrijk. Zo laag mogelijk, dat is ten minste de boodschap die men nu overal leest.

    Eieren beginnen te stollen boven de 75°C bij benadering, dus de vloeistof waar ze in gekookt worden moet een hogere temperatuur hebben. Dit is zeer moeilijk te controleren omdat de meeste ovens zeer slechte thermostaten hebben . Vooral bij lage temperatuur.

    Mijn part stel de oven op 120°C en zorg voor de “Gazet van Antwerpen” onder de potjes.

    De vormpjes eerst in de braadslede zetten, er dan met een waterketeltje kokend water bijgieten. Nu zachtjes laten gaar worden in de oven en na een twintigtal minuten controleren. Als het oppervlak van de room bol staat, is de room gaar. Men mag natuurlijk ook nagaan of de room gaar is door er met een satéstokje in te prikken of met een fijn mespunt of breinaald...

    Als die er droog uitkomen is de room gaar.

    Nu, bij voorkeur, laten afkoelen tot de volgende dag. De karamel in de potjes wordt dan volledig vloeibaar.

    Met de vingers de randen van de roompjes losmaken, of met de punt van een mes voor de hygiënische kokers, vormpje omdraaien en even een tik geven met de hand op het vormpje.

    Als alles goed gaat komt er een mooi karamelpuddinkje te voorschijn.

    De fameuze “créme brulée” wordt op identiek dezelfde manier gemaakt met dit verschil dat men geen karamel in de vormpjes doet maar de basisbereiding zonder meer in vormen giet.

    ( Inboteren hoeft niet!)

    De huidige recepten gebruiken voor “crème brulée” meer room, zelfs tot honderd procent.

    Daar beslist iedereen zelf over. Fifty-fifty is een goed compromis.

    Dus ongeveer 8 eieren, suiker, 1 liter hete room/melk. Vanille-essence of een echte vanillestok laten meetrekken in de melk. Ook citroenrasp of ander smaakstoffen kan men gebruiken. Uw eigen fantasie is hier de limiet.

    Bijvoorbeeld “Crème brulée met een vleugje vadouvan aroma”, klinkt goed, niet ?

    Inderdaad; krek hetzelfde recept, alleen een andere smaakstof. Waar “vadouvan” te koop is weet ik ook niet. Tonkabonen doen het ook goed !

    Nu moeten we er nog een “brulée” van maken...

    Op de afgekoelde roompjes, deze blijven deze keer in de vormpjes, een laagje suiker strooien. Welke suiker : ook weer, doe zo maar wat. Witte, bruine, als het maar suiker is.

    Dan de suiker doen karameliseren onder een zeer hete gril. Maar de meeste huishoudelijk toestellen lukken daar niet in. Daarvoor is er een andere gemakkelijk oplossing: de soldeerbrander.

    Te koop in elke winkel voor “doe het zelvers “; ‘k zal het er maar bijzeggen, die van “Camping gaz” doen het goed.

    Even met de vlam over de flans gaan en de suiker karameliseert bijna onmiddellijk.

    Snel opdienen , want de suiker zal ook snel terug verwateren. De karamellaag moet krakend zijn en de room ijskoud !

    Met veel smakelijke calorieën...

    12-08-2005, 00:00 Geschreven door Nicolay  
    Reageren (2)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (85 Stemmen)
    Categorie:Nagerechten
    08-08-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vraagje uit het gastenboek
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    In het gastenboek een berichtje gevonden van ene mijnheer of mevrouw J. van den Bos. Ik vermoed dat het een mijnheer is maar dat doet er nu niet toe.

    De persoon in kwestie wil leren koken na zijn / haar pensionering en wil duidelijk nog wat bijleren.

    Laat ons nu maar vooropstellen dat het mijnheer is , hé...

    Spijtig genoeg kan ik niet rechtstreeks antwoorden via dat gastenboek. Ja, eigenlijk wel maar dan heeft niemand er iets aan, alleen J. van den Bos ! Alleen als de schrijver zelf een blog heeft kunnen we rechtstreeks contact opnemen. Dit is een veiligheid om te beletten dat allerlei grapjassen u berichtjes zouden opsturen in het genre van “Hete soep met viagra” of zoiets...

    Dus, nu een antwoordje langs deze weg, waarom niet...

    U, mijnheer, mevrouw, ( J. van den Bos) hebt blijkbaar af en toe vragen en zoekt uw heil bij de Nederlandse nieuwsgroep Nl.culinair. ( http://groups.google.be/group/nl.culinair?start=0&hl=nl )

    Deze nieuwsgroep ken ik reeds zeer lang, hoogst af en toe zet ik daar ook wel eens een berichtje op maar inderdaad de antwoorden die men daar krijgt zijn meestal beneden elk peil...

    In één op de drie vragen ontaard het ook telkens in scheldpartijen. Dat nog tot daar aan toe , dat moeten zij zelf weten...maar het allerergste is dat men via die nieuwsgroepen of trouwens via alle fora ( mv van forum) dikwijls foute tot zeer foute informatie krijgt...!!!!!

    Iedereen kan daar de grootste larie vertellen en een beginneling ziet natuurlijk het verschil niet tussen het koren en het kaf.

    Ik heb daarnet nog op een Frans forum vijf keer opnieuw gelezen dat een te zoute saus of soep kan verholpen worden door daar een aardappel in mee te koen. Dat is pure onzin....!!!!!

    Toch beweren die schrijvers dat het zo is maar waarschijnlijk hebben zij het nog nooit geprobeerd! ( Zoiets als ; men mag en moet dopen met natuurlijk water...heeft iemand als eens gecontroleerd of er echt een verschil is tussen het doopsel met Spa blauw of Spa rood ???)

    Nu, er bestaat nog een ander forum ; culinaire vraagbaak.

    (http://goldweb.nl/cgi-bin/simpleforum.cgi?fid=01)

    Ook Nederlands maar er zijn vele Belgen die er aan meewerken.

    Daar kan men echt eenvoudige vragen stellen zonder uitgescholden te worden .

    Het is een klein team, misschien, hoogstens een twintigtal mensen ,die antwoorden geven.

    (Ik behoor daar ook bij!)   Probeer daar eens !

    Eén sympathieke bende, soms wat hilarisch, zelfs zodanig vriendschappelijk dat we nu volgende zaterdag met allemaal samen,( een deel toch ), een barbecue gaan organiseren, in België nog wel!

    Een derde oplossing, als er vragen zijn stel ze hier !

    Gewoon even in het gastenboek en vraagje schrijven, bv hoe maak ik schoonmoeder op grootmoeders wijze.... Stel de vraag, ik antwoord...Let wel op, ik ben niet alwetend...maar durf gewoon toegeven dat ik iets niet weet, er dus ook geen flauwe kul zal gaan over vertellen zoals vele andere wel eens durven doen.( Dus dat van die schoonmoeder, dat weet ik dus niet...)

    Dat geeft mij eveneens inspiratie om een nieuw artikeltje te schrijven ( Posting, in’t jargon).

    Hopelijk heeft u en iedereen, hier wat aan en nog veel kookplezier...

    08-08-2005, 00:00 Geschreven door Nicolay  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (17 Stemmen)
    03-08-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bouillonblokjes
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    We kunnen bijna niet meer zonder.

    Wie amuseert zich nog om zelf fonds of bouillons te maken en deze dan nadien te concentreren tot “glace de viande”? Het is een langdurig werk met een pover resultaat.

    Nochtans in de professionele keuken gebeurt het waarschijnlijk nog wel.

    Enige verklaring zal al nodig zijn..

    In de profkeuken maakt men geen bouillons maar wel “fonds”. Eigenlijk is dat een beetje hetzelfde maar er is een onderscheid.

    Een bouillon is een afkooksel, meestal van vlees of groenten en daar blijft het dan bij.

    Een fond krijgt telkenmale een “familienaam”.

    Zo hebben we een blanke fond, een bruine fond, een gevogeltefond, enz…

    De recepten voor deze fonds liggen ook vast, toch in de klassieke keuken. Zie hier.

    Bij een bouillonnetje doet men zo maar wat.

    Een verdere stap is om van deze fonds, “glaces” te maken. Deze glaces werden gemaakt, want ik denk niet dat het nog erg veel gedaan word, als men fonds te veel had of als er een verlofperiode voor de deur stond, het weekend bijvoorbeeld.

    In sommige oude klassieke gerechten wordt gebruikt gemaakt van glaces.

    Wat is dit nu ? Gewoon, sterk ingekookte fonds. Volgens het soort gebruikte fond verkreeg men dus vleesglace ( zowel van blanke als van bruine fond), gevogelteglace, visglace, enz;..De meeste onder u beginnen nu onmiddellijk te denken , oh wat een energie verspilling, zolang koken, en alle voedingsstoffen kapot gekookt…

    Nee en ja, vroeger werkte men op kolenfornuizen die dag en nacht branden. Dus iets uitkoken was een klein kunstje. Voedingswaarde, daar trok men zich in de grote restaurants niet veel van aan. Men wist daar trouwens ook niet veel van.

    De ingekookte fond kon nadien terug aangelengd worden met water of een andere vloeistof en men had een nieuwe fond. De smaak en de kleur waren wel een beetje veranderd maar dat had soms ook voordelen. Een glace kan ook toegevoegd worden aan een gerecht om de smaak te versterken.

    Een glace ziet er in vloeibare vorm uit als een dikke stroop. Eens opgesteven wordt het een stevige massa, veroorzaakt door de gelatine die in bijna alle fonds aanwezig is.

    Door de sterke concentratie en meestal hoog zout gehalte kan een vleesglace redelijk lang bewaard worden. Voor gebruik word het potje met glace ergens op het fornuis gezet zodat het smelt. De glace is dan weer klaar voor gebruik.

    Ziet u stilaan het vleesextract ontstaan..?

    Want wat anders dan vleesextract is een glace ?

    De potjes vleesextract van Liebig zien er wel een ietsje anders uit, maar dat is gewoon omdat daar de gelatine uit de glace gehaald is. Indien we er zouden in slagen om de gelatine uit onze zelfgemaakte glace te halen zouden we ook vleesextract bekomen. Maar die gelatine verwijderen is nu niet zo eenvoudig, zonder allerlei chemisch spul te gebruiken.

    Nu moet het vleesextract nog omgezet worden naar blokjes zoals we die nu kennen en dat is een proces waaraan drie personen meegewerkt hebben. Alle drie even bekend.

    De ontdekker van de voordelen van kant-en-klare bouillon is dus de Duitse scheikundige Justus von Liebig, die leefde in de negentiende eeuw. Von Liebig heeft zijn bekendheid niet te danken aan zijn bouillon, maar veel meer aan de ontwikkeling van de eerste kunstmeststoffen en zijn studie van de stofwisseling van plant, dier en mens. Toch deed hij ook veel op het gebied van voeding. Naast het opstellen van een scheikundige procedure om vleesextract te maken, vond hij methoden uit voor de bereiding van bakpoeder, babyvoeding en medicijnen.

    De jonge Von Liebig -geboren in 1803- zit het experimenteren in het bloed. Al gauw wordt hij van school gestuurd, omdat hij stiekem proefjes doet met explosieve chemicaliën.
    (Dit doet mij aan mijn schooltijd denken, alleen ben ik gelukkig niet van school gestuurd ! )

    In 1818 doet zijn vader hem in de leer bij een apotheker, maar ook daar moet hij weg omdat hij het binnen afzienbare tijd voor elkaar krijgt door een ontploffing een stuk dak van de apotheek weg te blazen. Als hij zijn wilde haren kwijt is, gaat hij chemie studeren. En met succes, op zijn 21e wordt hem al een leerstoel chemie aangeboden.
    Samen met zijn studenten ontwikkelt Von Liebig een hele reeks nieuwe instrumenten en kolven, de Liebig kolf, bijvoorbeeld. Met behulp daarvan bouwt de scheikundige een opstelling waarin hij aan vlees vocht en voedzame eiwitten onttrekt. Eiwitten vormen een onmisbaar onderdeel van de voeding die juist de armen in de tijd van Von Liebig moesten ontberen. In 1847 heeft hij een goed werkende procedure ontwikkeld.

    ( Hij liet gewoon gemalen vlees zeer langzaam trekken in water, het water werd er nadien uitgedampt )

    In eerste instantie lukt het niet zo met de schaalvergroting van de bouillonproductie. Voor de productie van een liter geconcentreerde bouillon is 30 kilo vlees nodig, te duur naar Europese normen. Uitkomst biedt de Duitse ingenieur Georg Christian Giebert die in 1861 een artikel van Von Liebig in handen krijgt. De spoorwegdeskundige maakt juist een reis door Zuid-Amerika, waar runderen vooral voor de huiden, het vet en de horens worden gefokt. Giebert krijgt van Von Liebig de touwtjes in handen en start in Uruguay een farm met 12.000 stuks vee. Het vlees wordt verwerkt, de geconcentreerde bouillon in potten verpakt en verscheept naar Europa.
    Een tweede pionier is de Zwitser Julius Maggi, geboren in 1846, hij wil iets doen aan de ondervoeding in de tijd na de industriële revolutie en bedenkt een methode om voedzame en goedkope, maar moeilijk te verteren peulvruchten fijn te malen. Zo ontstaat een voedzame basis voor soep. Eind negentiende eeuw gaat Maggi gebruikmaken van vleesextract. Hij verwerkt de geconcentreerde vloeistof tot droog vleesextract en perst het in blokken. Dat is het echte begin van het bouillonblokje. Om de aantrekkelijkheid van het product te verhogen, voegt hij gedroogde groentesnippers, kruiden en zout toe.

    .

    Een derde naam die onlosmakelijk met soep is verbonden, is die van de Duitser Carl Heinrich Knorr, geboren in 1800. In 1838 bouwt hij een fabriek waar hij gedroogd voedsel, onder andere koffie, verpakt. Zijn zoons breiden in 1870 het assortiment uit met een mengsel van gedroogde groenten en kruiden dat dient als smaakversterker voor soep.

    .

    In de loop van de tijd heeft het vleesextract in het blokje zijn functie verloren. Eiwitrijke voeding krijgt de westerling voldoende binnen. Het accent is verschoven naar het kruidenmengsel en het vleesextract dat de gerechten een volle smaak geeft.

    Er werd veel reclame gemaakt voor het Liebig extract zowel in Engeland als in Frankrijk, zelfs in de medische tijdschriften. De huisvrouwen en keukenmeiden ontvingen het nieuwe product, eerst een beetje sceptisch, later met open armen toen ze zich realiseerden dat deze blokjes een enorme werkdruk vermindering met zich meebracht.

    De koks reageerden helemaal anders; wat bemoeide die Pruis zich met hun keuken...!

    Alleen zij kenden de kunst om goede vleesextracten te maken !!!

    Daarbij zegden zij, dat vleesextract van Von Liebig, is een half verkoolde gelei gemaakt van de poten, de kop en afval van giraf, kameel, olifant en bizon...dat past niet in onze landelijke keuken...Het product bevat absoluut geen albumines zoals in de glaces die wij maken...en zo jeremiaden zij nog wel wat door !

    De keuken waar Justus Von Liebig, zijn producten niet gebruikt worden zijn in de huidige tijd op één hand te tellen denk ik. Ze zijn te vinden naast die van Knorr en Maggi...

    03-08-2005, 00:00 Geschreven door Nicolay  
    Reageren (5)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (94 Stemmen)
    Categorie:Diversen
    29-07-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nog over confituur

     

     Op het stukje over confituur is redelijk wat reactie gekomen. Daarom gaan we nog wat verder en eveneens de vragen of reacties hier behandelen.

     

    Een dame uit het Aalsterse wilde confituur maken van kruisbessen en wist niet goed hoe er aan te beginnen en of er een smakelijk confituur zou van kunnen gemaakt worden.

    Het antwoord is duidelijk ja ! Kruisbessen zijn niet zo vlot meer te vinden maar men kan er zeer lekkere taarten, Limburgse vlaaien of confituur van maken.

    Deze bessen worden in het Frans “groseilles à maquereau” genoemd omdat men er een zure puree van kookte en deze dan serveerde bij vette gegrilde makreel. Later kwam Paul Bocuse op hetzelfde idee om zuring bij ( vette) gebakken zalm te geven…

    Verder over confituur. Dergelijke bessen hebben een dikke en harde schil, daarom is het noodzakelijk om de bessen en alle ander fruit met harde pellen eerst gaar te koken en dan pas suiker toe te voegen. De pectine uit de vruchten of uit de speciale geleisuiker zullen anders de pellen nog verder verharden.

    Of men hier geleisuiker of gewone suiker zal gebruiken hangt een beetje af van de rijpheid van de vruchten. Als ze reeds zeer rijp zijn is het beter om geleisuiker te gebruiken omdat dan het natuurlijke pectinegehalte van de vruchten sterk gedaald is.

    Groene vruchten bevatten nog veel pectine en kunnen dus verwerkt worden met gewone suiker. Toch de vruchten eerst gaar koken…

     

    Dan wilt er iemand aalbessengelei maken en naar het schijnt lukt dit bij hem nooit naar behoren.

    Eerst en vooral, een gelei is dus een kooksel van vruchtensap en suiker. Dus confituur zonder de vruchtenpulp.

    Het moeilijkste is hier om het sap te bekomen van de aalbessen.

    Om een mooie aalbessengelei te bekomen heeft men helder sap nodig.

     

    Dit kan op verschillende manieren. De bessen door een “passe-vite” draaien, de pellen en pitjes blijven dan achter in de zeef. Het sap daarna zeven door een neteldoek. Maar waar vindt men nog een neteldoek ? Met een gewone uitgekookte keukenhanddoek lukt het ook wel.

    De doek ophangen in een grote ketel en er vier wasspelden opzetten zodat de doek goed vastzit. Vroeger deed men dit door een doek te spannen tussen de vier poten van een taboeretje of stoel ! Het bekomen sap er nu doorgieten. Het eerste doorgelopen sap zal nog niet zeer helder zijn, dus dit best even opvangen en terug in de “filter” gieten na verloop van tijd.

    Dit proces duurt zeer lang, meestal rekent men op één nacht.

     

    Een tweede manier gaat wat sneller maar daarvoor moeten de bessen eerst, zonder steeltjes als het kan, opgekookt worden. Ze barsten dan open en het sap komt gemakkelijker vrij.

     

    Nog een derde methode is de gemakkelijkste maar daarvoor heeft men een stoomontsapper  nodig. Dit is een vrij duur toestel en loont alleen maar de moeite als men veel gelei wenst te maken. Men kan er ook vruchtensappen mee maken. Het bekomen sap is zeer helder maar het sap bevat steeds een hoeveelheid water en dit is soms nadelig bij het maken van gelei.

     

    Aalbessensap bevat zeer veel pectine, zeker als de vruchten niet overrijp zijn. Dus hier is pectineverrijkte suiker niet nodig. Gewone kristalsuiker volstaat.

    In de vroegere kookboekjes van “den boerinnenbond” staat een hoogst interessant recept.

    Een kleine hoeveelheid ( 500 gram bv ) rauw aalbessensap mengen met evenveel suiker en twintig minuten roeren.

    In kleine potjes gieten en laten opstijven…that’s it !

    Ze raden ook nog aan om de potjes een tijdlang in de zon te zetten. ( Verwarmen ?)

    Het systeem werkt, ik heb het ooit geprobeerd en het resultaat is gewoon schitterend. Alleen weet ik niet of dit soort gelei ook lang zal bewaren. Dus zeer hygiënisch werken zal hier wel nodig zijn. Of het ook lukt met gekookt sap weet ik niet. Dus eerst even proberen met een klein beetje. Waarschijnlijk wel

    Met gekookt sap of sap uit de stoomextractor  is het even eenvoudig.

    Voor één liter sap gebruikt men evenveel suiker als sap of  iets meer, bv 1,200 kg.

    In een grote kookketel goed roerend een vijftal minuten laten koken, niet langer…

    Uitgieten in uitgekookte potjes met schroefdeksel, vijf minuten omkeren en terug omdraaien.

     

    Om te zien of de gelei of confituur klaar is stopt men even het vuur, stopt eveneens met roeren en er zal zich een dof vel vormen op de gelei of confituur. Zoniet nog even verder koken.

    Ook als men wat confituur van de lepel laat lopen ziet men dat de druppel uitrekt en pas dan valt.

     

    Ook vroeg iemand uit Antwerpen ( de San om het maar te zeggen) een recept voor aardbeienconfituur.

    Aardbeien bevatten weinig of geen pectine. Dus speciale geleisuiker gebruiken zoals in vorig gedeelte reeds uitgelegd. Eventueel enkele citroensappen toevoegen. Bv , twee citroenen per kilogram aardbeien. De aardbeien eerst in grove stukken snijden. Elke aardbei in twee of vier stukken.

     

     

    Dan was er ook ene Liliane die confituur wou maken met smaakjes. Hier heb ik geen ervaring mee. Dus is zij zelf maar aan de slag gegaan. Het verslag van het resultaat staat hier :

     

    “Vorige week mailde ik u in verband met het maken van confituur...

    Intussen staan er al héél wat potjes in de kelder hoor.

    Ik wil u,zuiver ter kennisgeving vertellen wat ik al probeerde...

    Ananas met abrikoos,half om half en tien blaadjes versnipperde verse munt:zéér fris van smaak en kleur.

    Banaan met gekonfijte papaja ananasmengsel in de verhouding 900/100 en op smaak gebracht met geschilde gemberwortel,ongeveer een duimke groot (de mijne dan)

    De maak van banaan blijft wel overheersen...

    Rabarber met abrikoos,half om half,en een handje gesnipperde verse munt. Zeer fris,door de zurige smaak van de rabarber.

    Rabarber - stekelbes,half om half,met vanillestokje tijdens het kookproces. Lekker maar iets te zoet toch voor mijn smaak.”

    Liliane

     

    Op een Franstalig forum :  http://www.marmiton.org/forum/  ( Truc et astuces )

    Nog het volgende gevonden:

    - Abrikozen met geroosterde en gehakte hazelnootjes en pecannoten.

    - Abrikozen met tijm , twee takjes per potje . ( Au pif zegt men in ’t Frans)

    - Abrikozen met gehakte pistachenoten.

    - Abrikozen met gekonfijte gember.

     

    Altijd deze ingrediënten op het einde van de bereiding toevoegen.

    Voor de avonturiers is het experimenteren geblazen.

    Zaken zoals basilicum, lavendel, rosmarijn en dergelijk zullen ook wel bruikbaar zijn.

     

    Ik verheug mij er nu reeds op, in september komen er vijgen, braambessen en blauwe bosbessen…zo maar gratis voor niets. Er zullen vele potjes gemaakt worden.

     

    29-07-2005, 00:00 Geschreven door Nicolay  
    Reageren (3)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (234 Stemmen)
    Categorie:Confituur
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Rauw rundvlees in Thailand

    Bij het vorige stukje over “filet américain” heb ik zomaar beweerd dat er in Thailand ook rauw rundvlees zou gegeten worden.

    Ik heb dit gedaan op het gezag van een ander, van de Academie voor Streekgebonden Gerechten, namelijk.

    Maar zoals dikwijls komt bij elke geloven op gezag van een ander, de twijfel…Is het wel juist?

    Na enkele E-mails en berichten op de juiste fora, is de bevestiging gekomen.

    Noordelijke volkeren in Thailand eten inderdaad rauw rundvlees. ‘k Heb er zelfs het recept bij gekregen. Mijn part mag u het gerust even uittesten, mijn portie mag aan Fikkie gegeven worden.

    biefstuk, fijngehakt
    rauwe rundlever, in plakjes
    vers rundbloed
    muntblaadjes
    bosuitjes
    limoensap
    vissaus
    pepertjes

    De schrijfster geeft ook nog op dat ze er zelf niet echt wild van is.

    29-07-2005, 00:00 Geschreven door Nicolay  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (27 Stemmen)
    Categorie:Vlees divers
    25-07-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Filet Americain

    Filet américain

    Dit typisch zomergerecht dat trouwens even lekker smaakt in de winter, is een typisch Belgisch gerecht.

    De naam doet misschien anders vermoeden maar het gerecht is absoluut niet van Amerikaanse oorsprong. Het is algemeen geweten dat Amerikanen een afschuw hebben van rauw vlees. Ondertussen is deze gemeenplaats ook weeral achterhaald maar algemeen genomen eet de Amerikaan geen ongebakken of half rauw vlees.

    Waarom dan “filet américain” ?

    Indien iemand het weet mag hij of zij het mij steeds vertellen….

    Toch enkele beschouwingen :

    - Het woord alleen al geeft aan dat het gerecht van Franstalige origine is. Niet van Frankrijk, daar kent men het amper. Vermoedelijk Waals of Brussels. Waarschijnlijk Brussels, de stad van toen, met de chique hotels.

    - Toen ikzelf naar de hotelschool ging begin de jaren zestig kende onze dorpsslager het product niet…Nochtans in de hotelschool maakten we het wel klaar, met veel chichi en tralala…De kelners bereiden de “américain” in de zaal aan de tafel van de klant…

    Hieruit kan men concluderen dat het gerecht in de betere kringen reeds gekend was maar dat de dorpsbewoners nog niet wisten waarover het ging.

    - In oudere kookboeken is nergens ook maar iets in de strekking van “filet américain” te vinden. Het is wel waar dat het destijds “chic” was om gerechten een Franse naam te geven.

    Het recept duikt voor het eerst op rond de jaren vijftig. Dus na de tweede wereldoorlog.

    Gaston Clément beschrijft het reeds in zijn groot kookboek. 1958…

    - Het eten van rauw vlees komt op vele plaatsen in de wereld voor, meer dan men zou denken!

    Landen als Polen, Thailand, Korea, het Midden–Oosten…hebben recepten voor gerechten met rauw rundvlees. Soms kan het zelfs met paard of lam!

    - De Nederlanders gebruiken het woord “tartaar”, ook in Frankrijk, daar wordt het natuurlijk “tartare”, en dit doet dus vermoedens rijzen dat het gerecht in oorsprong van de Tataren zou afkomstig zijn…Zeker omdat er ook die verhalen bestaan over Tataarse ruiters die stukken vlees onder het zadel van hun paard legden om het vlees malser te maken.

    Mijn vrouw is reeds twee keer in Mongolië geweest en heeft daar intens met de bevolking meegeleefd en heeft ook maar nooit iets gezien of gehoord van “tartaar”. Wel schaap, marmot en pizza en frieten…Op zichzelf betekent dit natuurlijk niets. Het gerecht zou nu misschien niet meer bestaan in het huidige Mongolië. Indien een toerist nu in België op zoek gaat in de restaurants of frituren naar hutsepot zal daar ook niet veel vinden…

    - Het eerste recept voor gehakt rauw rundvlees vinden we in de “Dictionaire universel de cuisine pratique” van Joseph Favre, hier reeds enkele keren aangehaald. ( 1894)

    Favre beschrijft het gerecht juist zoals wij het nu ook nog ongeveer doen maar hij noemt het “bifteck à la Turque” ! Hij gebruikt geen mayonaise maar een eierdooier en hij voegt eveneens gevulde olijven toe, ansjovis, groene ui en vooral mixed pickles ! Het gerecht zou van Russische oorsprong zijn! Na het eten ervan drinkt men een tas consommé schrijft hij er nog bij.

    Onze Joseph zou het wel eens kunnen weten want de man heeft nog gewerkt voor de Russische Tsaar Alexander III in 1888.

    Als men zich dan ook nog realiseert dat de “Tataren” eigenlijk oostelijke Turken zijn ?!

    - Ook in Korea bestaat er een gerecht met rauw vlees, Yuk-Hoe genoemd…Er komt ook een rauwe eierdooier aan te pas en het wordt geserveerd op een onderlaag van fijn gesneden Nachi-peer. Ieder mengt zijn vlees met de dooier. Het vlees wordt niet gehakt maar in fijne reepjes gesneden.   Zie hier.

    Ook Thailand kent een gerecht met rauw rundvlees…

    - De nu overbekende “carpaccio” ontstaat ook in de jaren vijftig in Venetië!

    De carpaccio was oorspronkelijk niets anders dan een soort tartaar, niet gehakt maar in dunne schijfjes gesneden rauw rundvlees, overgoten met een aangelengde mayonaise !!!   Zie hier

    - Enfin, de oorsprong ligt waarschijnlijk ergens in Azië, in het Oosten in ieder geval. Hoe het hier geraakt is ..??? Stilaan komt het in onze westerse keuken terecht, daar ontstaat er een verwarring en er worden verschillende benamingen gebruikt. Gehakt rundvlees werd hier al zeer lang gebruikt, het vlees in de 18e eeuw was niet te bijten, zo taai !!! Dus het vlees hakken lag voor de hand.

    - Als er dan ook nog berichten binnenkomen van Amerikaanse immigranten die schrijven dat er in Amerika alleen maar gehakt vlees te eten is en dat er hamburgers van gemaakt worden…Dat een gehakte biefstuk hier bij ons wel eens “Duitse biefstuk”, hamburger dus, genoemd wordt, dan is de link naar Amerika en gehakt rundvlees snel gelegd. Dan de vergissing erbij om de bereiding rauw te eten en we hebben onze “filet américain” !

    We hebben dan wel moeten wachten van 1884 tot 1950 voor het zo ver was.

    Nu is er nog geen woord gerept over de bereiding !

    Er bestaan zoals van alle gerechten wel wat varianten.

    Traditioneel word het vlees gehakt met het hakmes. Dat zou beter zijn ?!

    Het vlees in kwestie moet niet van de “filet” komen dat zou zonde zijn om zo’n mooi vlees te verknoeien door het te hakken. Dus we gebruiken gewoon niet te fijn gehakt rundvlees zonder vet of pezen. Nu te koop bij de slager als “ filet américain natuur”. Preparée betekent dat het vlees reeds gekruid, aangemaakt, werd door de slager. Américain preparée is dus bereid gehakt …

    Goed we leggen per persoon een portie gehakt rundvlees van 100 tot 150 gram in individuele porties of in één grote bol op een schotel. In het midden van het vlees maken we een putje waarin een rauwe, kleine, eierdooier komt. Rondom het vlees leggen we hoopjes met gehakte peterselie, gehakte ui en kleine kappertjes. Of we hakken ze fijn.

    ( Vroeger zetten we de dooier in een halve schaal op het vlees. Dit is niet aan te raden wegens de kans op salmonellabesmetting. ) Nu kan iedereen naar eigen smaak het vlees mengen met de nodige ingrediënten, kruiden met peper en zout en Engelse saus.

    In de hotelschool moesten we eerst mayonaise maken met behulp van twee vorken in een diep bord door de dooier te mengen met mosterd, olie, peper en zout en de saus af te werken met de Engelse saus. Daarmee werd het vlees vermengd met de saus, dan vroegen we ook nog of er iemand was die geen kappertjes of uien lustte en elke portie werd dan individueel afgewerkt en opgediend, natuurlijk met frieten er bij en wat sla.

    Het toevoegen van mayonaise is ook een typisch Belgisch verschijnsel.

    Nu probeert men wel eens om zelf “préparée “ te maken door mayonaise uit potjes te gebruiken. Niet doen, men verkrijgt daardoor een zeer bleek product, de industriële mayonaise heeft een heel ander structuur dan de zelf gemaakte.

    Naar het schijnt kan men ook links en rechts potjes kopen met “préparéesaus”…

    Niet doen, het is zeer eenvoudig om het zelf te doen en in de meeste van die potjes zit niets anders dan rommel…

    Nochtans zit het succes van onze “américain” juist in de verspreiding op grote schaal van die voorgeprepareerde saus. Het enige dat de slager nu nog te doen heeft is zijn gehakt rundvlees te mengen met 300 gram saus per kilogram vlees en klaar is kees…Over de kwaliteit zwijgen we dan. Mijn part niet te vreten, slecht zelfs, maar smaken en goestingen verschillen natuurlijk.

    Indien gewenst kan er ook nog wat mosterd, tabasco, groene kruiden of ( god betere) ketchup aan toegevoegd worden. Als garnituur geeft men er dikwijls zure uien en augurkjes bij. Dat deed Favre ook als !!!

    Bij een Belgische américain horen uiteraard frieten. Op een broodje of een gewone boterham is het ook niet te versmaden!

    Let wel even op: zelf gemaakte “préparée” moet dezelfde dag gegeten worden, het wordt snel een broeihaard van allerlei ongewenste kleine kwaadaardige beestjes…

    25-07-2005, 00:00 Geschreven door Nicolay  
    Reageren (1)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (76 Stemmen)
    22-07-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tellines
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

     

        Zaagjes , zouden ze in het Nederlands heten.


    Het zijn miniscule kleine schelpjes, met een paarse schijn en een breekbaar schelpje.

    Men kan ze zelf zoeken op het strand, vooral op de Provençaalse stranden of ze kunnen gekocht worden.

    Als men ze zelf zoekt moeten ze wel “uitgewaterd” worden. Dit betekent dat ze enige tijd in zeewater moeten liggen, terwijl ze hun zand verliezen. Dit proces enkele keren herhalen.

    Er wel op letten dat ze zeer vers zijn en dat er niet te veel beschadigde schelpjes in zitten.

    Dan bakt men ze in een gewone braadpan met olie, gehakte look en peterselie tot de schalpjes opengaan. Dit gaat best als men de schelpjes “sauteert”, dus opschudt. Anders af en toe roeren. Wat peper er over en klaar…

    Ideaal om te mengen met een spaghetti con vongole , of gewoon zo eten met behulp van een tandenstokertje bij een glaasje koele witte wijn.

    22-07-2005, 00:00 Geschreven door Nicolay  
    Reageren (0)

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (17 Stemmen)
    Categorie:Schelpdieren
    Foto

    Hoofdpunten blog keukenverhalen
  • Pauze
  • Meer asperges
  • Aspergeverhalen

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek




    Categorieën
  • Aardappelen (10)
  • Bakken (11)
  • Confituur (8)
  • Diversen (44)
  • Dranken (5)
  • Eieren (3)
  • Foie gras (2)
  • Gevogelte (15)
  • Groenten (29)
  • Humor (soms) (10)
  • Kaas (6)
  • Kalfsvlees (2)
  • Konijn (4)
  • Kruiden/specerijen (3)
  • Lamsvlees (3)
  • Meer groenten (7)
  • Nagerechten (21)
  • Paddenstoelen (3)
  • Pasta en rijst (7)
  • Rundvlees (9)
  • Sausen (14)
  • Schaaldieren (11)
  • Schelpdieren (15)
  • Slachtafval (6)
  • Soepen (15)
  • Technieken (13)
  • Varkensvlees (6)
  • Verhalen (26)
  • Visbereidingen (22)
  • Vissen (19)
  • Vlees divers (20)
  • Voorgerechten (12)
  • Vreemde keukens (35)
  • Vruchten (11)
  • Wild (3)
  • Zo maar recepten (35)


  • Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!