De laatste van het seizoen

Zijn vijf laatste…

’t Baasje zijn vijf laatste cigarillo’s ! Voor eeuwig en drie dagen vertelt ‘m heel gewichtig.

Vorige week is hij “beginnen stoppen”, met de hulp van pillen die hij van de huisarts heeft voorgeschreven gekregen heeft. Beginnen stoppen…stomme uitdrukking zeggen wij,  precies of hij gaat dat aan een gevaarlijk kruispunt ook doet, beginnen stoppen…

Stoppen dedju, als ’t moet of als je wil. We zullen zien morgen, volgens de bijsluiter van de pillen MOET hij nu stoppen voor overmorgen. Hij heeft het nogal moeilijk na koffie drinken, dan smaakt zo’n cigarillo het best zegt ‘m. Laat ‘m nu ook nog een “groot verbruiker” van koffie zijn…

Wij gaan het jullie laten weten of hij het karakter er voor heeft…

Bas & Belle

Terug kalmte op ’t erf

Het lijkt wel omgekeerde wereld hier in Ferret, gans de week is het kalm en in ’t weekend. Vroeger, een half hondenleven terug (voor Belle een gans leven) gingen de baasjes werken en hielden ze zich gedeisd tijdens het weekend. Raar volk die gepensioneerden zou Obelix zeggen.

Het feestje is achter de rug, de afwas gedaan en de tafels opgeborgen, een paar kleine oogjes van de fuifnummers is het enige dat nog merkbaar is. Het baasje merkt op dat feesten in Frankrijk toch een pak eenvoudiger is. Geen tenten opzetten en afbreken, niet met allerlei spullen zeulen, het gaat allemaal veel eenvoudiger.

De volgende verjaardagen zullen wel wat simpeler verlopen denken wij zo, het zijn die van onszelf, Belle op 2 novemeber en ik op 17 november. We zullen er al eens over beginnen denken hoe wij dat gaan aanpakken. Wie gaan we uitnodigen ? Fred & Harley, Syrah, Bonnie, Flos en Finn of gaan we in België een feestje bouwen ? We zullen eens “stafvergadering” houden met de directie over het onderwerp…

Bas & Belle

Blijft die nu verjaren ?

Het was geen gokken, maar zuiver weten deze morgen. Het was het tweede verjaardagsfeestje voor ’t baasje. Deze maal met de “franse copains”. Met z’n tweeëntwintigen waren we, ons zelf niet meegeteld.

Het was net een Fête Multiculturel maar nu niet georganiseerd door het Comitee des Fêtes maar door de baasjes. Belgen, Engelsen, Fransen ,een Hollandse, half Europa was vertegenwoordigd op de BBQ. Een Fransman die Nederlands praat geraakt aan de praat met een Engelsman die ook Nederlands praat… waar ga je dat nog zoeken tenzij bij ons op koer. Vertalers genoeg bij ons vandaag.

De sfeer zat er goed in, er is heel wat gelachen en uitgelegd, wat wel een beetje tegenviel, voor ons toch, is dat er niet veel overschot is voor ons Drentjes. Nu mogen we niet klagen want er is zoals we vanmorgen al vertelden, wel wat “van tafel gevallen”.

We gaan ons nu plat en horizontaal leggen want we zijn een beetje moe, rust is ons niet veel gegund geweest vandaag…

Bas & Belle

BarrObjectif

Barro is een piepklein dorpje met 265 inwoners aan de oever van de Charente , bekend van één zaak: BarrObjectif, een fototentoonstelling die door het ganse dorp verspreid is.

De tentoonstelling van de foto’s heeft plaats in open lucht, in de kerk, het gemeentehuis en in menige stal van de boerderijen in de dorpskern. Het zijn reeksen foto’s die aaneengesloten de dorpsstraten sieren. De thema’s zijn allerlei.

Dit jaar opende een fotoreeks van de “Bleus passion” door de jaren heen, in Cognac de tentoonstelling in de hoofdstraat. Een fotoreportage over clowns, de brandweer, weer in een andere straat. In een paar schuren hingen foto’s van een Zuid Amerika reis en iets verder waren Russische soldaten in Tsetsjenië aan de orde.

’t Baasje heeft lange tijd staan kijken en lezen bij een recente reportage over de gevangenissen in het Franse overzeese departement Frans Guyana. Je kent het nog wel van het boek van Henri Charrière alias “Papillon”. De gevangenissen zijn in onbruik sinds 1953 en de reportage laat zien hoe de natuur, lees oerwoud, zich terug meester maakt van de gebouwen en installaties.

De baasjes bezoeken deze tentoonstelling al verschillende jaren na elkaar en telkens is er wat nieuws en boeiends te ontdekken. Zoals de tijdelijke Bar, die heeft een objectieve naam gekregen “Bar objectif”.

Bas & Belle

Geen druivenoogst vanmorgen

Buurman Serge zal het nog te druk hebben met zijn andere oogsten, de druiven zijn maar hobby om de familievoorraad wijn en Pineau des Charentes op peil te houden.

Het baasje zegt ook dat de drie broers flink wat kunnen verzetten als je de opbrengst van de wijngaard elk jaar ziet…

Het zal voor volgende week zijn dat de buren hun gerei uit de schuur halen om de druivenoogst binnen te halen vertelt het baasje ons. Wachten ze dan nog een week dan gaan we de oogst niet meer meemaken wegens vertrek terug naar België.

Of we al dan niet nog terug komen deze herfst zal van ons Belle afhangen…gaat ze puppy’s kopen of niet…

Deze morgen is het baasje wel met het fotoapparaat de tuin ingetrokken, je weet maar nooit wat er te zien valt… Het was een prachtmorgen, wel wat fris maar met een mooie zonsopgang en mooie herfstkleuren. De reislustige zwaluwen maakten het prentje af.

Bas & Belle

Vertrekkensklaar

Zij zitten met honderden op telefoondraden, in bomen en struiken de zwaluwen, klaar om hun lange trek naar het zuiden aan te vangen.

Volgens wat het baasje gelezen heeft zouden ze tot in Zuid Afrika trekken om daar te gaan overwinteren. Dat is een kwart van de aardomtrek die zij met hun kleine vleugeltjes moeten afleggen. We wensen hen in elk geval veel geluk op hun lange tocht.

Ze hebben in elk geval goed hun werk hier gedaan, dat wil zeggen zich goed vol gegeten. Op een paar wespen na is het hier zo goed als vliegen- en muggenvrij geweest, mede dank zij hen. Wij zien ze dan ook met veel plezier terug komen volgende lente.

Bas & Belle

Ze zal het blijven doen

Het baasje telt ze al niet meer sinds Belle er twee op een avond heeft cadeau gebracht voor de baas.  Alle egels die ’s avonds passeren in de tuin worden door haar, met haar voorste tanden bij hun stekels gepakt en aan de voordeur gebracht.

Zo ook gisterenavond weer, het was veruit de dikste en de grootste die ze tot nog toe heeft gebracht. De andere keren heeft ’t baasje die egels steeds buiten de afsluiting gaan zetten om het nachtlawaai e beperken. Belle maakt namelijk nogal luidruchtig kenbaar dat ze een cadeau gevonden heeft.

Gisterenavond heeft hij hem niet weggezet omdat het toch al tegen slapenstijd ging en Belle moest binnenblijven. ’t Baasje heeft de egel in ’t oog gehouden om eens te kijken hoe lang hij nog opgerold zou blijven. Dik 10 minuten heeft ‘m op zijn knieën op de keitjes gezeten vooraleer er beweging in “pinneke” kwam. Eventjes later is “pinneke” terug richting tuin gelopen, daar gaat hij zitten wachten tot Belle hem weer naar de voordeur brengt…

Bas & Belle

Vlak gemaakt

Deze namiddag is er komaf gemaakt met de laatste restanten van het zonnebloemveld. Er is een tractor met eggen gekomen om de overgebleven stoppels grondig neer te maaien. Weg stoppels, weg verdroogde bloemen, weg de bloemenpracht van de maand augustus.

Het was een prachtige toegangsweg naar Ferret dit jaar, je reed letterlijk tussen twee hagen zonnebloemvelden. Alle bloemen verwelken, zo ook deze, en als ze dan goed gedroogd zijn komen de reuzenmachines, die alles opslokken en de zaden, gescheiden van de stokken, in grote vracht- of aanhangwagens stortten.

Je staat versteld hoeveel wagens zo afgevoerd worden van één veld. De straatkanten links en rechts van de baan zien dan nu zwart van de zaden die uit de wagens gelekt zijn of gevallen zijn.

De zaden zullen al wel onderweg zijn naar de oliemolens waar ze geperst en verwerkt worden. Gisteren nog op het veld achter onze tuin, morgen bij jullie op de ontbijttafel in een potje wat dan margarine heet…

Bas & Belle

Opruimen, wegwerpen

Ken je dat gevoel, je bent aan het opruimen en krijgt iets in je handen waarvan je denkt:

Als ik het nu weggooi ben ik er vanaf maar volgende week kan ik het nodig hebben…

Als je dat gevoel kent dan weet je wat er in het gemoed van ’t baasje is om gegaan de laatste twee dagen.

Uiteindelijk is ‘m er met de grove borstel door gegaan, als ’t weg is dan ben ik er vanaf en ALS… we het nog eens nodig hebben is dit toch niet bruikbaar meer, anders lag het hier niet.

Zo komt het dat de hangar is opgeruimd. In het begin van de week hebben we het brandhout netjes weg gestapeld, en nu de rest opgerommeld.

De aanhangwagen ligt dus vol met de meest verscheidene rommel. Een versleten bache, een vervangen toiletpot, 2 bussen frituurolie, een grote bus motorolie, een hard geworden zak cement, je ziet, meer dan dat je in een uitdragersmagazijn kunt vinden.

Morgen gaat het baasje er vanaf zien te geraken in de dechêterie van ’t dorp. Tegen het moment dat hij alles kwijt is zal ‘m wel alle afvalcontainers moeten passeren is ons gedacht….

Bas & Belle

Versheid

Gisteren geplukt en vandaag, met etiketten op de potjes, in de voorraadkast ! Als dat geen garantie is voor “goed spul”.

Gisterenavond heeft ’t vrouwtje de confituur nog gekookt en in potjes gedaan, die hebben dan “tondersteboven” de ganse nacht afgekoeld. Vanmorgen heeft ’t baasje dan de etiketten gemaakt. Het resultaat van prikkende, bloedende armen en handen zie je op de foto’s.

Maar het is de moeite waard, de baasjes vinden de bramenconfituur de lekkerste van al de confituren. Je merkt dat ook in de loop van het jaar, de eerste die niet meer op het schab staat is …jawel, de bramenconfituur !

Voor Fons Nicolay van “keukenweetjes” https://blog.seniorennet.be/keukenweetjes/  die op het moment dat wij dit schrijven vanuit de Dordogne terug naar Antwerpen aan het rijden is nog dit: De vijgen voor de confituur waren nog wel niet rijp maar er zal nog wel een potje bramenconfituur voor jou opzij gezet worden, als troostprijs…

Bas & Belle

Doornen, vloeken en bloeden

Braambessen confituur maken is nu eenmaal onmogelijk zonder bovenstaande titel. ’t Vrouwtje merkte op onze dagelijkse wandeling dat de bramen mooi gekleurd waren. Tijd dus om deze morgen met een emmertje richting braamstruiken te trekken.

’t Baasje was nog brandhout aan het stapelen.

Na de middag is het baasje dan ook gaan helpen want de bovenste bramen, zoals altijd de mooiste en de dikste,  daar kon zij niet aan.

Uiteindelijk zijn er toch anderhalve kilo bramen in de kookpot verdwenen. Een zestal potjes confituur zal zowat het eindresultaat zijn, dat zijn althans de verwachtingen van de producenten hier ten huize.

Hoeveel maal er gevloekt is tijdens het plukken, en hoeveel kreten van “kom mij eens losmaken uit de dorens” hebben wij niet geteld. De baas zegt dat hij na nog een anderhalve kilo bramen een bloed infuus nodig heeft om al het verloren bloed te compenseren… Dat zullen we zoals zo dikwijls maar met een zak zout nemen, in plaats van met een korrel zout zeker ?...

Bas & Belle