Kwissen..

Nu echt ?

Gaat de lente nu toch echt doorzetten ? Volgens de weermannen te lande en er buiten blijft het nog een tijdje boven de twintig graden de volgende dagen.

Aan onze boom voor de deur, een Japanse kerselaar van zo’n vijfendertig jaar oud, zal het niet liggen. Die staat in al zijn glorie mooi te zijn en is één grote roze bloementuil bij het binnenkomen van het dorp.

Voorlopig hebben we geen melding van nachtvorst uit de Charente. Dat hebben we wel in gedachten omdat we vorige week toen we daar vertrokken een dertigtal bloementuilen aan fruitbomen in bloei hadden. Vorig jaar is het fruit op niets uitgedraaid wegens nachtvorst. Het fruit dat we in 2012 konden oogsten was niet de moeite om de ladder uit de stalling te halen !

Dit jaar hebben we dan weer hjet geluk dat door het koude voorjaar alles later op het seizoen komt en er nu veel minder kans op nachtvorst is, maar één nacht is genoeg om een ganse oogst te doen mislukken !

Lucy en Heros hebben er ook weer een hobby bij… Duiven die in de hazelaar in de tuin komen aanvliegen het leven zuur maken door er naar te springen (wat nutteloos wegens te hoog) of te staan blaffen (waar de duiven zich niets van aantrekken). Maar zij hebben er hun bezigheid mee. En de bazen amuseren zich met de capriolen van het tweetal. Ook Belle en Hera kunnen niet begrijpen dat die twee zich daarover druk maken.

Met het ontstoken linkeroog van Lucy gaat het alsmaar beter. Er is nog weinig merkbaar van de ontsteking en de pupil reageert nu ook terug normaal op licht en donker. We realiseren ons nu dat het toch wel geen uitstel had geduld en dat we goed en snel hebben gereageerd door alles in het werk te stellen om te weten wat er gaande was met onze “kleine meid”.

Via deze weg nogmaals dank aan alle drie de behandelende dierenartsen voor de vakkundige diagnose en behandeling.

Belle & co

Bedankt Johan…

Want dat cadeautje van daarstraks is wel een bedankje waard.

Deze middag telefoneerde Johan van de kippenkraam naar het baasje met de vraag of wij interesse hadden in een grote bak “drumstick’s” van kip ? Het was allemaal vers materiaal dat was klaargemaakt met kruiden en al maar een verkeerde bestelling was !

Voorgebakken kip voor op de BBQ lusten wij Drentjes altijd wel. En het kwam goed aan als voorraad, om volgende maand mee naar Frankrijk . Daar gaat het tijdens het verlof onze dagelijkse portie vlees worden bovenop de brokken.

Samen met het gesteriliseerde everzwijn en herten vlees gaan we weeral geen hongerseizoen tegemoet. Het baasje durft wel eens zeggen dat wij rotverwend zijn. Iets wat wij in koor tegenspreken !

De ganse namiddag en avond is ons baasje met dat kippenvlees in de weer geweest. Eerst diende dat sterk gekruide vel verwijderd te worden. Te zout zegt het baasje, hij kan wel tweemaal uit zijn warm bed komen om ons te gaan laten drinken als we al dat zout en kruiden naar binnenspelen. Dan heeft hij de drumsticks gekookt en de botjes er uit gehaald.

Hij heeft het vlees dan ook nog eens met een vervaarlijk uitziend groot mes dat zelfs een naam heeft, “een demi-chef” zegt het baasje daartegen, klein gesneden en verpakt in bakjes van vierhonderd gram. Honderd gram per hond per dag wil dat zeggen.

De helft steekt al in de diepvries en morgen voormiddag wachten nog zo’n twintigtal bakjes om ingevroren te worden.

Nogmaals… een hele dikke merci Johan voor de lekkernij die we vandaag van je kregen…

Belle & co

Gezien aan een Ierse Pub

Het apotheek winkelkarreke

Onze baas kan een stukske overdrijven, maar dat wisten jullie zeker al heel lang.

Meestal doet hij het niet als het over ons gaat, dan is het “de waarheid en niets dan de waarheid”. Maar dinsdag toen hij met Lucy en haar linkeroog van hot naar her aan het rijden was om de best mogelijke zorgen voor haar te krijgen, heeft hij toch wel wat overdreven.

Hij schreef toen dat hij in de dierenkliniek Sanimalia in Diepenbeek een vol winkelkarreke medicijnen had meegekregen. Achteraf bekeken bleek dat toch maar een héééééél klein winkelwagentje te zijn !

Vandaag heeft hij een  foto genomen van de “vracht” medicijnen die ons Lucy elke dag meermaals toegediend krijgt.

De partjes smeerkaas van “de koe die lacht” of “La vache qui rit” is dan wel geen geneesmiddel maar hier ten huize wel hét geschikte middel om onze roedel pillen te voeren.

De antibiotica pillen gaan er dus bij Lucy dus heel vlot in. De andere drie roedelleden zitten daar dan in een kringetje rond, in de hoop dat ze zelf ook een deel kaas krijgen.

Met de oogzalf gaat het nu ook best makkelijk om toe te dienen. Dat was woensdag ook nog een gevecht in regel van twee bazen tegen één Drent om die zalf te krijgen waar ze hoorde te zijn.

De oogdruppels is een ander verhaal, dat dien je in het oog te laten vallen en daar is Lucy het helemaal niet mee eens. Ze heeft al overal druppels op gekregen, haar schedel is al nat geweest, net als haar neus, het tapijt tegen de grond zal ook al geen oogziekte meer krijgen, net als het hemd en de sweater van het baasje ! Overal zijn al druppels gemorst… alleen het oog heeft nog geen halve druppel “gezien”.

In de dierenkliniek kreeg ons baasje te horen “het is een pittige tante” nu weten wel waarom ze daar die uitdrukking gebruikten.

Maar het gaat goed met onze Lucy, ze is vinnig en het linkeroog ziet er al terug veel beter uit. Volgende week woensdag volgt er nog een evaluatie en dan zijn  we terug volledig zeker dat het goed komt. Want het was best wel een hevige ontsteking volgens de dokters .

Belle & co

Foto’s…

De eigenaars van onze Lili schrijven wel niet zo dikwijls als Jeanny en Karin of Hilde , maar toch zijn ze even veel bezig met hun fijne hondje.

Dinsdag is het baasje nog tweemaal op enkele honderden meters langs hun deur langsgekomen in Genk toen hij Lucy terug ging ophalen in de dierenkliniek te Diepenbeek.

En het was alsof Carine Lili’s vrouwtje het aanvoelde , wan t bij thuiskomst lagen er drie foto’s van Lili (nu Lou genoemd) in onze mailbox.

Daarstraks had ons baasje nog telefonisch kontakt met Carine en die stuurde ons prompt nog een foto door.

Voor de mensen die de laatste dagen meermaals informeerden hoe het ging met ons allerkleinste,  hierbij enkele heel recente foto’s.

Duidelijk is te merken, we moeten ons geen zorgen te maken over ons “kleintje”.

Belle & co

Een beetje toegepaste wiskunde

Het puppenmagazine 02-05-2013

Het waren drukke dagen sinds vorige week woensdag toen we van Frankrijk terug naar Vosselaar kwamen. Zelfs de normale blogberichten moesten er enkele malen aan geloven ! En als dat gebeurt dan is het ECHT druk .

Buiten de voorziene drukte kwam er dan ook nog eens het ontstoken oog van Lucy bovenop.

Gisteren avond was het ook weer van datte… Het baasje diende de Masjebashi terug naar de garage te brengen na een foutje dat maar bleef aanslepen en telkens de kop terug opstak. Ook de winterbanden gaan eraf en krijgen enkele maanden rust. En voor het hoofdbestuur vertrok voor een avondje met een ex-collega van ’t baasje hadden we ook nog een wandeling tegoed.

Ondertussen was er dan ook nog eens een bericht uit Roosteren in de mailbox gevallen. Daar moest toch wat over uitgeklaard worden.

Ons baasje kwam eens te meer gewond aan. Dat had alles te maken met hoe zwaar beladen hij binnen kwam. Twee honden aan de lijn in één hand, tussen armen en borst een bakje met stokrozen geklemd en in de andere hand een bakje met tomatenplantjes. Als die twee honden aan de lijn dan hun familieleden zien willen die daar naartoe en dondert dat bakje stokrozen uit zijn armen tegen de grond. Uiteraard wil ’t baasje dat verhinderen en krijgt hij de scherpe rand van dat bakje op zijn andere hand… Resultaat… bloed op den dorpel !

We dienen ook nog te vermelden dat één woord anders dient te worden gelezen, “gisteren” moet je lezen als “eergisteren”

Belle & co

Familiebezoek volgens de Cartouche & Lennaert familie.

Een bewogen dag, deel 2.

Gisteren was een bewogen, belangrijke, historische en heftige dag, en dan om verschillende redenen. Het complete kennel “Aent Grotenhoutbosch, nummer  12111, FCI nr.: 111/2012” kwam op bezoek,  om zoals dat zo mooi heet  “ de banden te verstevigen”. Eerst verschenen Jago en Tante Hadise. De rest van het roedel liet een tijdje op zich wachten omdat ome Faes met zijn snelle, Mitscha..Mitsibitsi…uhh rood gevaarte op 4 wielen, de snelste route via Hasselt, terug naar Vosselaar, naar Roosteren had gekozen. De oorzaak hiervan was niet zo leuk en ik zag toch wat bezorgde blikken. Uiteindelijk zag ik mams Hera, oma Belle en ome Heros terug. Het was een gefriemel en gesnuffel van jewelste en JP maakte een onhandige manoeuvre met het hek en met z’n allen stormde we de straat op. Dat was harstikke leuk,  maar niet echt de bedoeling. Na wat stemverheffingen van de verschillende baasjes werd het roedel toch tot de orde geroepen en gingen we daarna eens flink door de tuin “rausjen”. Vrouwtje had angstvallig haar tulpjes beschermd met 2 zware stoelen en vanmorgen constateerde ze tevreden dat nog alle tulpen rechtop stonden. Zusje Lucy was er niet bij en de oorzaak hebben jullie in “ Een bewogen dag, deel 1” kunnen lezen. Persoonlijk vind ik dat heel jammer, want het is me nog nooit echt gelukt om eens een momentje met haar alleen door te brengen en te ravotte. De ene keer zat paps d’r steeds met zijn dikke neus tussen, en de andere keer had zij meer oog voor mijn broer Lando.  Ik weet niet of mams me nog herkende maar ik deed heel erg mijn best om indruk te maken op haar. Hoewel mijn kop groter en breder is dan die van haar zie je toch wel dat zij echt mijn moeder is. Paps en ome Heros zullen nooit goeie vrienden worden,  maar behalve een flinke scheld- en grommelpartij is er niets gebeurd. Steeds als Ome Faes in de buurt komt van die Holländers heeft hij “bloed aan zijn handen”, niet figuurlijk maar letterlijk. Onduidelijk is wat er gebeurd is, maar er is niet gebeten. Ome Faes en tante Simonne hadden “tomate Russe” en stokrozen uit Frankrijk meegebracht voor vrouwtje. De stokrozen hingen een beetje slap, maar vrouwtje dacht dat de lange reis in de auto vanuit Frankrijk, met 4 drenten en een koebeest misschien daarvan de oorzaak was. Vanmorgen ging ze weg voor een boodschap en zag ze een lang spoor aarde op de weg liggen, en bij nadere inspectie ontdekte ze stukjes blad van de stokroos! Stja, misschien verklaart dat het bloed, de luide GVD, en de ogen van JP die alle kanten oprolde……..we zullen het nooit weten.

Paps die ouwe gek, had maar voor één hond oog, en dat was mijn mooie oma Belle, de naam zegt het al. Maar hij had dikke pech, er viel niets te vrijen gisteren.

Na een tijdje kwam het bevrijdende telefoontje over Lucy en is ome Faes haar snel gaan halen. Gelukkig viel het nog allemaal mee, maar moet ze toch een paar dagen flink aan de dope.

Moe maar voldaan is weer iedereen naar het belgenland vertrokken en goed thuis aangekomen. Wat voor mij is achtergebleven in de tuin zijn de vele geurtjes en spoortjes van mijn grote familie.

“Dat zijn mijn goede jeugdherinneringen

Die neem je mee zolang je verder leeft”

Jullie Lennaert

Een bewogen dag

We hebben een bewogen dag achter de rug gisteren. Nu zullen er zo wel meer geweest zijn, zoals ene Willem Alexander die er een koningschap aan  overhoudt en ene Beatrix die terug een prinses(je) wordt. Maar wij hielden er alleen achteraf de zekerheid aan over dat we gepast hebben gehandeld want het was erger dan het leek met het linkeroog van Lucy.

Gisterenochtend merkte het vrouwtje dat het wit van het linkeroog van Lucy rood was. In eerste instantie was de conclusie “och weer een adertje gesprongen door haar wild spelen of ergens tegenop te knallen” Dat hebben we enkele maanden geleden nog eens gehad toen we in Frankrijk waren en de dierenarts heeft haar toen “terramycine” oogzalf meegegeven wat dus geen lap hielp omdat dat rood uit zichzelf wegtrekt. Maar het baasje was toen weeral gerust in dat “klein ding”.

Ditmaal was het toch niet zo, omdat er nogal wat prut in het oog zat en ze het oog niet volledig opende zoals anders. Dus telefoontje naar Hoogstraten en om tien uur dertig hadden wij afspraak.

Na onderzoek daar door Sarah en Aline werden we doorverwezen naar dr Capiau omdat onze dierenarts waar we normaal voor PRA-onderzoek gaan met verlof was. Dus trokken ons baasje en Lucy naar Hasselt naar de fonkelnieuwe dierenkliniek Sanimalia waar ook onze dr Nelly werkt.

Màààààr wij hadden ook in de namiddag afspraak in Roosteren bij Cartouche en Lennaert en dat was eventjes aanpassen met deze onvoorziene omstandigheden.

Omdat dr. Capiau nog aan het opereren was is Lucy dan daar gebleven en is het baasje ondertussen ’t vrouwtje en Belle, Hera en Heros gaan ophalen om toch nog maar, hetzij laat, naar Roosteren te trekken.

Het weerzien met de familieleden Hera/Cartouche en Hera/Lennaert was weer al een tijdje geleden en was best plezant. Dat genegenheid tussen Heros en zijn schoonbroer Cartouche zal nooit hartelijk zijn, en de baasjes hebben hen dan ook wijselijk uit elkaar gehouden.

Rond zeven uur ’s avonds kwam dan het telefoontje uiyt Hasselt dat we Lucy terug konden komen ophalen. Nu is de afstand Roosteren/Hasselt veel korter dan Vosselaar/Hasselt en achteraf zijn ’t baasje en Lucy terug de rest van de familie gaan ophalen in Nederlands Limburg.

Maar het is zoals we gisterenavond al schreven, een geluk dat we gepast gereageerd hebben en dat we de gepaste dierenartsen bij de hand hadden want onschuldig is de ontsteking op Lucy’s oog helemaal niet.

Het baasje heeft in de dierenkliniek wat hij noemt “nog een winkelkarreke” medicijnen meegekregen waar Lucy binnen enkele dagen weer “de oude” gaat zijn.

Belle & co

Klein, heel laat berichtje

Met Lucy alles zo goed als mogelijk kan, dank zij de goede zorgen van dr. Dierenartsen Aline Verschueren in Hoogstraten en Dr. Nelly Mols en dokter dierenarts Oogspecialist Valerie Capiau in de dierenkliniek Sanimalia in Diepenbeek.

Na het onderzoek bij Aline bleek er meer aan de hand dan een gesprongen adertje.

Ik ben dan met bekwame spoed (hopelijk heeft de GPS alle flitsers aangegeven) richting Hasselt gereden waar Lucy is opgenomen. Dr. Capiau was bezig aan een operatie en heeft Lucy dan later behandelt, vooraf heeft Nelly wel de eerste vaststellingen gedaan en de eerste noodzakelijke zorgen toegediend.

Uitvoerig verslag van een rare dag morgenvroeg…

Jan

Niet fijn…

’t Baasje is de ganse voormiddag in de weer geweest met Lucy. Die heeft een kwetsuur aan haar linkeroog en na een bezoek aan onze gewone dierenarts heeft ons baasje haar naar Hasselt gebracht.

Daar werkt onze “eigen dr. Nelly” en ook de vaste dierenoogarts was daar aan het werk.

Die gaat naar het oog van Lucy kijken maar zelf was ze nog aann een oogoperatie bezig. Lucy is inmiddels daar gebleven in afwachting van het onderzoek.

Straks meer hierover.

Belle & co

Een waardevolle link…

Het staat al verschillende jaren in de rechterkolom van het blog, het kenteken en de lnk naar “de blauwe hond”. Ook verschillende kopers van een pup van ons die kleine kinderen hadden kregen van ons de interactieve CD-rom mee, samen met hun puppy.  http://www.thebluedog.org/nl/

Nu was ons baasje deze namiddag nog eens op de site van de blauwe hond aan het snuffelen (ja baasjes snuffelen af en toe ook eens).

En dan komt hij daar de link naar het “LICG” tegen. Wat staat voor Landelijke Informatie Centrum Gezelschapsdieren. http://www.licg.nl/7x/home.html

De site van het LICG bevat een schat aan informatie voor eigenaars en fokkers van huisdieren. Maar ook voor dierenartsen, dierenasiels, enz. staat de site vol met nuttige info.

Wat het baasje vooral interesseerde was het hoofdstuk honden en uiteraard puppies. De aankoop, waar en hoe, worden uitvoerig behandelt.

Ieder die de aankoop van een hond, uit een asiel of een pup, of die nu van een fokker of een dierenwinkel komt. Al de voor- en nadelen worden behandeld.

Als er dus mensen zijn die nu een puppie wensen aan te schaffen kunnen we niet meer doen dan deze site ’s aanraden.

Belle & co

Foto…

Hoewel onze baas een maandelijks abonnement heeft is ‘m hier toch niet vrolijk over. En dan krijg je eens iets extra’s gratis van de flikken en dan is het weer niet goed !

Bezoek voor Belle & co

Na de fratsen van Belle die het avondeten van de baasjes een andere weg deed inslaan, hadden we nog een verrassing gisterenavond.

De “Wouterkes”, zo bekend van de reacties onder dit blog, hadden hun auto richting Vosselaar gezet nadat ze even gebeld hadden of we wel thuis waren.

En dat waren we …

Lando en Lucy, broer en zus, hebben urenlang de tuin onveilig gemaakt voor mens en dier. Zo wild ging het spel er aan toe.

Dat ze goed met elkaar kunnen opschieten die twee dat was al bekend van toen Lando vanuit huize Faes naar de Wouterkes in Oud Turnhout vertrok, nu elf maanden geleden.

Ook op de jachttraining waar beiden elkaar elke week zagen konden ze goed met elkaar opschieten en waren ze elkaars gelijken in de opleiding.

Zij zwommen samen de eerste maal het ven over toen ze negen weken oud waren, zij volgden samen los naast de baasjes toen ze door de hoge maïs naar de andere kant van het veld liepen. Kortom ze deden alles gelijktijdig.

Alleen de periodes dat wij in Frankrijk verbleven stond Lando er alleen voor, maar dan had hij ook nog de steun van Libre zijn andere zus, die in Arendonk woont en ook in dezelfde les zat.

En gisteren was er van gans die jachtopleiding van het tweetal niets te merken. Spel, spel en nog eens spel was het enige dat aan de orde was. Dat ze er hevig tegenaan gegaan zijn was te merken achteraf.

Wij hebben Lucy niet meer gehoord en gezien nadat Lando terug richting Oud Turnhout was vertrokken.

Het baasje zegt dat hij er zelfs geld op durft inzetten dat het bij de “Wouterkes” thuis net hetzelfde was met Lando…

Belle & co

Boterhammetjes vanavond

Boterhammen vanavond met misschien nog wat charcuterie en/of een bord soep. Dat is al wat overblijft voor de baasjes deze avond …

Neen, we hebben nog geen geld te kort voor een stukje vlees of aardappelen en groenten, de reden ligt bij oma… Oma Belle wel te verstaan !

’t Vrouwtje had deze ochtend een mooi hertengebraad uit de diepvries gelegd om te ontdooien voor het avondeten. Maar het is er niet meer, of toch niet bruikbaar meer voor menselijke consumptie.

Na haar wandeling van Belle samen met Lucy en het baasje, was deze laatste op wandeling met Hera & Heros. Bij thuiskomst hoorde het baasje al op de oprit dat er iets fout was in de keuken…. Een luid “g.v.d. Belle ! ! !” wees al op enig ‘niet voorzien gedrag’ van de roedelleidster (als de baas er niet is).

Je raad het waarschijnlijk al… zevenhonderd gram hertengebraad foetsie en een Belle die onder de keukentafel een grote homp vlees lag te verorberen.

Ook Lucy lag op haar buik op enkele centimeters van wat de beste buit van het jaar moet geweest zijn. Maar zoals altijd als de oma eet, (dan moet ze nog niet grommen), dan weet de jeugd dat er voor hen dan niets over blijft.

Dat was gans anders toen Hera en Heros en ook Lucy nog pup waren. Toen at Belle pas als de rest van de roedel, het kleine gespuis, gegeten had.

Het vrouwtje is ondertussen naar boven, naar de voorraadkamer geweest en heeft een steriliseerbokaal met “regenboogsoep” meegebracht.

Dat is voor een keertje ook eens niet slecht en nog goed voor ’t baasje zijn (op een laag pitje staande) vermageringskuur. “Weer ne kilo eraf dankzij Belle” zegt ‘m dan met het nodige sarcasme in zijn stem…

Volgevreten Belle & co

Een goei en actueel…

Nog altijd moe ?

Het is stilletjes in Drentenland afdeling Vosselaar… De vier slaapkoppen noemt ons baasje ons.

Nu kan het zijn dat een oude hond nog maar langzaam recupereert van een serieuze inspanning, maar de ganse dag voor de voeten lopen van de baasjes in de Franse tuin hoort daar niet bij, En er zit geen enkele oude hond bij ! Belle is de oudste, de oma, en die is nog geen acht jaar. Hera en Heros zijn in de kracht van hun leven met vier en een half jaar en Lucy is met haar dertien maanden (gisteren) nog aan het puberen.

Wat is dan de oorzaak van de slaapziekte ? De tsé-tsé-vlieg kom je hier niet zoveel tegen dat ze de slaapziekte zou kunnen verspreiden, die mogelijkheid sluiten we dus al uit.

Ten huize Verrooten, waar Hadise hoogstwaarschijnlijk ligt drachtig te zijn, spreken ze er ook al van dat Hadise zoveel slaapt. Onze baas houdt stillekes zijn hart vast. Stel dat Belle en Hera “er ook van hebben” zoals Hadise, en drachtig zijn… Neen, die mogelijkheid strepen we ook door, er is goed genoeg op gelet dat er geen intacte reuen in de buurt zijn kunnen komen. En “onbevlekte ontvangenis” of dat spel met die duif is ook voor onze roedel niet weggelegd. Gelukkig maar…

Voorjaarsmoeheid is een mogelijkheid waar je niet omheen kan. Maar ze zeggen dat het voorjaar, de lente dus, nog altijd niet begonnen is.

Waar de eerste zon bij de meeste mensen actie oproept om in de tuin bezig te zijn, de grote kuis in huis aan te vatten, met volle aanhangers naar het containerpark te rijden en zo verder, heeft de lente een omgekeerd effect op ons viertal.

Nog een week mogen ze “den tamme” hebben zegt het baasje en als ze dan nog niet actiever zijn belt ons baasje naar Hilde van onze Lando voor een gans pallet AA-energy drinks (zij werkt daar) of een groot vat Red Bull, maar dat is pas een noodoplossing want dat geeft een ander probleem. Red Bull geeft namelijk vleugels en dan… is den omheiningsdraad niet hoog genoeg zegt onze baas !

Nog een week en dan sakkert onze baas misschien weer dat we overactief zijn. We houden jullie op de hoogte !

Belle & co

De weg naar…

Een jongetje houdt een oude man aan en vraagt hem:

"Opa, weet u hoe ik het snelst in het ziekenhuis kan komen?"

Waarop de man antwoord:

"Door me nog een keer opa te noemen!"

J.W.

Het puppenmagazine 27-04-2013

We zijn steeds blij als we nog eens een berichtje of foto’s van de “pups” in onze mailbox vinden. Als we dan ook nog eens een bericht en recente foto’s binnenkrijgen kunnen we niet snel genoeg zijn om ze ook hier te publiceren, “tot nut van ’t algemeen”.

Zo ook gisterenavond, toen ’t baasje ons bericht over de Huntingbeurs aan het typen was voor ons vond hij tussen de stapel mail’s ook het bericht van onze vaste correspondent, ene “Lando” uit Vieux-Turnhout, ook wel eens Oud-Turnhout genoemd…

Hier Lando’s verslag van de belevenissen van de voorbije dagen,

Belle & co

Lando’s training en wandelbelevenissen…

Tot de laatste dag hebben we het spannend gehouden hé, want we hadden immers beloofd om deze week nog eens een puppenkrant te schrijven. En hier zijn we er dan mee.

Onze pup, excuseer, flinke puber (!) laat zich niet kennen en onderhoud zijn Drentenstreken maar is ooooooh zo lief. Waar ik ben, is Lando ook. Een mama's kindje, heerlijk.

Op training luistert hij ook steeds beter en beter. De band zit goed en hij houdt ervan om dingen voor mij te doen. Al stak hij vorige zondag op training op het laatste zijn middelvinger op, maar Oscar gaf me dan de opdracht om 2 middelvingers terug op de steken en niet af te geven.

Van de week was er bijna een vinger afgesneden door de lijn. Toen we gingen wandelen in het bos bleef Lando plots in jachthouding staan. Eenmaal ik zelf door had waarom schoot het al weg: een reetje, op 3 meter van Lando. En toen .... juist .... erachter aan! Dat poogde hij toch maar ik hield de lijn stevig vast want als ik die loste zou ik Lando voor het eerst niet terug gezien hebben denk ik. Gevolg: verbrande vinger van de lijn.

 Ach ja, avonturen gegarandeerd met een Drent in huis. Hij wandelt ook steeds dieper het water in als we aan een vijver komen. Een Drent die graag zwemt, kom dat tegen. En dan s' avonds tovert die gekkerd om in een knuffelbeest. Wringen tot hij tussen ons in zit in de zetel, kop op schoot en kijken met van die oogjes: begin maar te aaien baasje, ik ben er klaar voor.

't Is duidelijk hé, we genieten met volle teugen van onze heerlijke vriend Lando!!!

De Wouterkes

De Hunting beurs te Gent

Vandaag 26-04-2013 opende de jaarlijkse Huntingbeurs in Flanders expo te Gent. De Belgische Vereniging van de Drentsche Patrijshond en de Jachtopleiding Jac Orion nemen al verschillende jaren deel aan dit evenement om de Drent en de jachtopleiding te promoten.

De beurs loopt nog morgen zaterdag en zondag en wij waren present als bestuursleden bij zowel de Drenten vereniging en jachtopleiding.

Dat er belangstelling was kon je wel zeggen. Het baasje is er rats vergeten van te eten.  De ganse dag niet, met uitzondering van het ontbijt deze ochtend. Dat werd hij pas gewaar op de terugweg ! Zelden hebben wij zoveel belangstelling gekregen van echt geïnteresseerde liefhebbers. Wij hadden Hera en haar dochter Libre mee . normaal was ook Lucy van de parij geweest maar wegens aankomende loopsheid verkozen we van haar zus mee te nemen.

En moeder en dochter hebben zich voortreffelijk van hun presentatie taak gekweten. Wij werden tweemaal in de presentatiering gevraagd om onze honden te showen, en daar kregen we zelfs nadien nog applaus en felicitaties voor. En of dat de baasjes Jan voor Hera en Karine met Libre fier waren op hun Drentjes. Zij deden het gewoon S-U-P-E-R ! ! !

Ook was er nog een verrassing voor ons baasje… Het vrouwtje van Rinus, het Drentje dat elke donderdag in Arnhem wordt opgevangen door Marian en onze eigenste Kiki, kwam ons bezoeken op de Drentenstand. Dat was nog eens een fijne ontmoeting.

Wat echt opviel was dat er in de voormiddag veel belangstelling was vanuit Frankrijk. Het baasje heeft tal van Fransen uit de Departementen Nord, Somme en zelfs uit het Bretoense departement Morbihan te woord kunnen staan. Nu weten we al jaren dat de Drent in Frankrijk de grote onbekende staande jachthond (chien d’arrêt) is, maar vandaag zijn er toch minstens vijf Fransen die door Hera en Libre kunnen meepraten over “ l’epagneul à Perdrix de Drenthe” zoals de Drent in ’t Frans noemt.

Wij, baasjes en honden hadden een super dag en we hebben ons reuze geamuseerd . Hera ligt al wel van kort na haar eten te maffen en te snurken dat horen en zien vergaat. Maar  het is haar gegund, zij en Libre hebben ons een super dag bezorgd. De baasje skunnen alleen maar fier zijn op hun hondjes.

Belle & co