De lift…

Cijfertjes en lijstjes…

De vaste bloglezers zullen wel weten dat we dagelijks twee identieke blogs op het www loslaten.

Op Valentijnsdag 14-02-2008 zijn we op het seniorennet het Bas & Belleblog gestart. Dat blog loopt dus intussen al vier en een half jaar met twee tot drie berichtjes per dag.

Het Belle, Hera & heros blog op “bloggen.be” is gestart op 28-12-2011. We zijn dit blog gestart omdat op een bepaald moment het Bas & Belleblog erg traag opstartte en niemand daar een oorzaak van kon aanwijzen. Sommige lezers hebben de openingstijd gecronometreerd en kwamen uit op drie minuten ! Dat was de enige reden om een tweede parallel blog op te starten. Inmiddels is ook dat Belle, Hera & Heros blog al meer dan een anderhalf jaar online.

Nu zijn er bij zowel het seniorennet als bij bloggen.be lijstjes waar je de rangschikking kan raadplegen die een beeld geven van het aantal bezoekers. En ook het aantal pageviews per categorie en in het totaal van het aantal blogs.

In al die jaren hebben wij een behoorlijk vast publiek verkregen en dat vertaalt zich dan ook in mooie rangschikkingen en cijfers.

Het baasje heeft dat gisteren op de nieuwsloze dag eens allemaal uitgepluisd en op een rijtje proberen te zetten. Waarvan hierna het resultaat…

Zo kan je in de linkerkolom  van beide blogshet aantal “pageviews” aflezen sinds het blog gestart is. Voor het Bas en Belleblog zijn dat 330.000 views en voor het Belle, Hera & Heros blog 75.500 . Dan komen we samen voor beide blogs op 405.000 views in vier jaar. En dat alleen over twee blogs waar de hoofdrolspelers vier Drentsche Patrijshonden zijn die vertellen over hun belevenissen in België en Frankrijk…

Op onderstaande foto’s, die genomen zijn van het laptopscherm zie je waar de blogs op rangschikking staan.

Eerst staat het Bas & Belleblog op het seniorennet met algemene rangschikking en daarna in de “eigen” huisdier categorie.

Daaronder vinden we de rangschikking op bloggen.be van het B,H,&H blog.

Belle & co

Weinig nieuws vandaag

’t baasje zou beter schrijven G E E N nieuws. Er is totaal niets gebeurd in Ferret LaMagdeleine in de rustige Charente.

We zijn opgestaan, hebben gespeeld, Lucy heeft met koebeest rond gezeuld,

Hera heeft haar knuffel proberen af te pakken. We hebben geslapen, weer gespeeld gegeten en nog wat lawaai gemaakt naar die verlaedijde kat die verdraaid goed weet dat ze vrij spel heeft aan de abdere kant van onze hondproof afsluiting.

Wacht maar eens tot we plots toch buiten kunnen. Dan hoeven we er niet meer op te jagen. Die krijgt dan terplekke een hartaanval en dan hebben wij ze maar voor het oprapen, net als een dummy !

Wat wel een beetje wereldschokkend is… zonder dat we het zelf  wisten is een foto van  Hera”foto van de maand” geworden op de site van de Belgische Drentenvereniging.   http://www.drentschepatrijshonden.be/

Het is de foto met als onderschrift “Hera het bloemenmeisje”. Een mooi hondje midden de madeliefjes. Alleen het gegeven is al mooi…

We hopen in ieder geval jullie morgen op meer wereldschokkende verhalen uit de Drentenwereld te kunnen verrassen….

Belle & co

Veel foto’s en een verhaaltje…

Gisteren was duidelijk foto dag in onze mailbox. Vanuit Gasthuisberg, Oud Turnhout en uit Heijen (NL) kwamen er meerdere foto’s per hond binnen. Kyra spande de kroon met zes foto’s en van Lando en Kato kregen we er elk drie.

Lando, of het plaatselijke hoofdbestuur beloofde volgende week een verslag over zijn jodelvakantie neer te pennen en door te sturen. Wz zijn benieuwd of hij weer wolven en Oostenrijkse “hundinnen” het hof gaat maken zoals hij vorig jaar deed.

Ook Kyra weet nu alles van Beieren en Tirol.  Zij is mee geweest op de huwelijksreis van haar baasjes en zond heel mooie foto’s binnen.

Kato heeft dan weer foto’s binnen gestuurd van haar favoriete plekje onder de pioenstruik en van haar twee andere roedelgenoten Die verveelt zich duidelijk ook niet!

Hier komen de foto’s… Eerst Kyra in Oostenrijk,

En dan Kato's Foto's

En die van Lando aan de zee...

En hier Lando’s verhaal van aan de Belgische kust…

Dag lieve mamsie & Co,

ik heb vooral reisnieuws. Gisteren ben ik nl naar't zeetje geweest. We zijn Thiebe van het volleybalkamp gaan helpen en hebben daarna nog lekker op het strand gedold. Ik heb zout water gedronken, met trosjes schelpen rond gesleurd en  ... niet overgegeven in de auto! Ik heb me gedragen want anders mocht ik morgen misschien niet meer mee. We vertrekken morgen nacht namelijk toch nog naar Oostenrijk voor acht daagjes. Joepie. Lekker in de bergen wandelen tussen de koeien met hun grote bel. Ze hebben schijnbaar wel liever niet dat ik in de koeienvlaaien ga rollen. mmmh, 'k zal er eens over nadenken.

Ook voor jullie nog hele leuke dagen daar en als ik terug ben mag je zeker een reisverslagje verwachten van me!

Natte likjes,

Lando   

Veertien juli…quatorze juillet

Hoe gaat dat bij Belgische Drentjes in Frankrijk op “le quatorze Juillet” de Franse Nationale Feestdag ?

Het begon gisterenavond al rond elf uur. Traditioneel het moment in Villefagnan om het jaarlijkse vuurwerk af te steken. Het was maar een klein vuurwerkje maar de pijlen gingen wel hoog en ze knalden er op los gedurend goed een kwartier. Toen was het alweer afgelopen voor een gans jaar.

In Angoulême daarentegen was er een “feu d’ artifice” aangekondigd net hetzelfde als vorig jaar in Parijs. En dat wil wat zeggen want de Franse hoofdstad heeft nog altijd een vuurwerk eer hoog te houden. Dat stond zelfs in de krant en er waren zelfs aanwijzingen waar en hoe te parkeren voor de toeschouwers.

Vandaag, de nationale feestdag zelf hebben we kalm doorgebracht. In Parijs had de Swa Hollande zijn handen vol om een stijlvolle militaire defilé af te nemen. Toevallig was hier gisteren een bezoeker die eens kwam kijken naar het huis van onze buren, dat twee jaar geleden verkocht is aan jonge mensen.

De vorige eigenares kwam uit een familie van adel/militairen en de man die gisteren nog eens kwam kijken naar het voormalige huis van zijn moeder is ook militair. Nog geen kleintje ook want hij is generaal in het Franse leger. Zo had ons baasje op de vooravond nog een babbel met een generaal want de buren waren afwezig en de man stond voor de gesloten poort… Die moest deze ochtend dus duidelijk niet gaan defileren op de Champs Elysee.

Wij hebben samen met het baasje deze namiddag naar de koers gekeken. Het baasje kende al die plaatsjes waar de koers langs kwam. Alleen had ‘m die cameraman op de moto een ongeluk kunnen doen. Het moment dat ze aan het huis gingen komen in Crestet, waar het hoofdbestuur zo dikwijls hun verlof doorbracht, moest die cameraman zo nodig een versnellingsapparaat van een fiets in beeld brengen ! ! !

Wij hebben de koers en alles wat er rond hing gemist, slapend hebben wij de namiddag binnen in huis met de luiken dicht doorgebracht.

Vanavond heeft het baasje nog snijboontjes gezaaid. Die snijboontjes is een jaarlijks terugkomende groenten bij ons in de moestuin. Het baasje lust dat heel graag. Zeker als die op z’n grootmoeders wijze gesteriliseerd zijn in Weckpotten. Als er elk jaar zo ’n vijftien potten gesteriliseerd worden dan is het 15 x feest voor hem tijdens de winter.

Nu de zon op de boontjes en goed water geven en het is binnen enkele weken weer oogsttijd…

Belle & co

Nog eventjes verder doorbomen…

Gisteren in ons laat bericht hadden we het over de Tour de France en de aankomst in het departement de Vaucluse op de bekende/beruchte Mont Ventoux.

Nu heeft ons baasje over de streek en Vaison la Romaine nog een ander verhaal dat zich heeft afgespeeld in september 1992.

Op 24 september 1992 heeft zich door heel zware regenval in de regio Mont Ventoux zich een overstromingsramp voorgedaan waar ook ons baasje onrechtstreeks bij betrokken was.

http://archief.weer.nl/?menu=view&cat=overstroming&item=Fransewatervloed24092003.wn

Ons baasje werkte toen ook nog bij VAB wegenwacht/Europech en is toen enkele weken na de ramp met een colonne van zes depannage vrachtwagens met aanhanger de teruggevonden auto’s, caravans en campers gaan repatriëren. Het is de tot nu toe, nog steeds de grootste repatriëring in één keer die ooit bij VAB is gebeurd. De colonne had zelfs een journalist van de Gazet van Antwerpen mee onder de bijrijders.

De regionale hulpdiensten hadden weken nodig gehad om na de eerste hulpverlening aan de slachtoffers, de auto’s en caravans uit de bomen te plukken, van hogere rotsen af te halen of uit te graven uit de mee gestroomde modderstroom.

Ons baasje had toen een Audi 100, die tot aan de openstaande vensters vol gestroomd was met modder en allicht vier ton woog, op de vrachtwagen en een caravan zonder ramen en inhoud op de aanhanger. Alles totaal verlies, maar in de auto zaten nog persoonlijke spullen van de slachtoffers.

Bij de familie Plantevin, eigenaars van het appartement dat ons hoofdbestuur toen elk jaar begin november in Crestet huurde, was de gehele tuin, die op een vrij steile helling lag, in zijn geheel met planten, groenten, bloemen en zelfs bomen van de helling afgeschoven (een vlakke rots als ondergrond hield de aarde niet meer vast), is dan over de baan Vaison-Malaucene geschoven, en in de tegenoverliggende wijngaard blijven liggen !

Er moeten nog foto’s bestaan van de repatriëring en de glijdende tuin van madame Plantevin, maar die zijn genomen met het toenmalige fototoestel met filmrolletjes en die foto’s liggen 800 km noordelijker in Vosselaar…

Belle & co

http://www.francetvinfo.fr/meteo/video-les-inondations-sont-encore-dans-les-memoires-a-vaison-20-ans-apres_144221.html

Terrassenweer of snelwegfiles ?

Het is stilletjes op het www vandaag, waarschijnlijk heeft het te maken met het terrassenweer in de lage landen en dat er veel lezers en correspondenten op verlof vertrokken zijn .

Weinig beweging op het www wil automatisch zeggen dat de horeca goed draait en dat het op de snelwegen stikdruk is.

De kranten meldden deze middag al verschillende urenlange files op de Franse en Zwitserse snelwegen.

Op de klassieke knelpunten in Europa was het weer “koekenbak” zegt het baasje. Daar wil ‘m mee zeggen dat het nog eens stilstaand verkeer was.

Je kan het zo opnoemen, de toegang naar de Gotthardtunnel in “der Schweiz” en de klassiekers in Frankrijk als daar zijn, de A7 tussen Beaune en Lyon, de snelweg van Avignon naar Perpignan (met drie uur file wegens een ongeval met een “poids Lourd”) en ook nog en file op de A10 richting Bordeaux.

Het baasje zegt er niets mee in te zitten dat hij geen depannage meer doet, de lol is er af volgens hem en als je in de file staat verdien je “het zout niet op de pattaten” zegt hij.

Terwijl duizenden vakantiegangers in de brandende zon zitten puffen ligt hij hier naar bekende wegeltjes en dorpjes te kijken die de tv op het scherm brengen.

Zo ook vandaag weer, plots zegt ‘m dan… “daar zie daar in die Opel garage (Lyon, la demi Lune, onder het snelweg viaduct) ben ik eens twee juffertjes met twee hondjes gaan ophalen, waarvan er eentje steeds moest overgeven als we in de file terecht kwamen” Gelukkig had hij maar één korte file in Thionville, en had hij genoeg keukenrol mee !

’t Baasje had gedacht dat de renners Lyon zouden binnenkomen via Limonest, dan zou hij het Courte Paille restaurant nog eens terug zien waar ze hem en zijn oude baas van de wegenwacht, de Manil, met de voornaam aanspraken bij het opnemen van de bestelling.

Morgen gaat het voor de renners naar de Vaucluse met aankomst op de Mont Ventoux. Daar kent het hoofdbestuur niet alleen de grote wegen maar ook de paadjes tussen de wijnvelden van de wijnstreek “Mont Ventoux”. Daar hebben de baasjes veel jaren, “wel 15” zegt het baasje hun verlof van Allerheiligen doorgebracht en heeft hij ook de eerste maal geïnformeerd om een huis te kopen. Dat was in Crestet, halfweg tussen Vaison la romaine en Malaucene.

Maar daar waren de huizenprijzen iets te hoog gegrepen voor een leraar met een bij-job.

Maar morgen zit ‘m weer gereed vanaf Bollène, via Suze La Rousse met zijn favoriete wijncave, naar Vaison, Malaucene, Bedoin, Chalet Reynard en de top van die stomme, onherbergzame, en kale Mont Ventoux.

De coureurkes mogen het hebben, voor ons een frisse Duvel triple hop en de zetel met de voetjes omhoog, kijkend naar de herkenningspunten onderweg.

Meer moet dat niet zijn op de Quatorze juillet, de Franse nationale feestdag.

Belle & co

Dit is nu eens logisch denken

Een kudde schapen kan zich nooit sneller verplaatsen dan aan het tempo van het traagste schaap.

Als een kudde wordt opgejaagd, zijn het altijd de traagste en de zwakste schapen die het eerst worden aangevallen.

Deze natuurlijke selectie is eigenlijk een zegen voor de kudde, want de snelheid van de kudde stijgt

naarmate er steeds meer zwakke en trage schapen worden geëlimineerd.

Als we deze logische redenering doortrekken en toepassen op de menselijke hersenen,

moeten we besluiten dat de hersenen niet sneller kunnen werken dan hun traagste cellen.

Zoals we ondertussen allemaal wel weten, vernietigt alcoholgebruik de hersencellen.

Vanzelfsprekend zijn het de traagste en zwakste cellen die het eerst vernietigd worden.

Daaruit kan men logischerwijze besluiten, dat ten gevolge van alcoholgebruik,

de traagste en zwakste cellen systematisch geëlimineerd worden en,

dat daardoor de gemiddelde prestatie van de hersenen met sprongen verbetert.

Dit verklaart tevens waarom we ons altijd een beetje slimmer en alerter voelen na het nuttigen van de nodige hoeveelheid Duvels.

L.M.

De stilte is terug en andere verhalen…

Vanochtend hebben we geslapen tot acht uur, toen is ons baasje ons komen wekken. Een verschil van twee uren tegenover de weekdagen, als de monster machines van de LGV lijn te 06u00 hun motoren starten. En in ’t weekend blijven de monsters “op stal” dan overslapen we ons !

Stilte als de jaren voorheen, een ongekende luxe tijdens het weekend, want tijdens de week is het geluid te vergelijken met dat van Vosselaar waar 22 op de 24 uur het geluid van de snelweg op de achtergrond te horen is. De twee uren dat het daar “stil” is krijg je tussen 02u00 en 04u00.

Het baasje heeft zoals het haast traditie is een foto genomen van de eerste zonnebloem hier in de onmiddellijke omgeving van ons gehucht. Hij zag ze staan, niet ver van de rand van het veld, zodat hij niet te ver tussen de bloemen moest gaan om er een mooie foto van te maken. Nu is het er nog een enkele maar binnen een week tot twee weken ondergaat de omgeving de zoveelste kleurverandering van het jaar.

Eerst was alles groen in de lente, soms een geel vlak er tussen van bloeiend raapzaad (colsa) dan groen dat wisselde naar goud van het graan, en nu nog eens van groen naar geel van de “tournesols”

Daarstraks is de familie dan komen kersen en kriekjes plukken. Tante Rita, je weet wel, wij noemen die de “koekjestante”, en familie wonen twee weken in het naburige Saint Fraigne. Nu is die van hetzelfde slag als ons hoofdbestuur en wanneer die de kans ziet om haar hobby, confituur maken en soortgelijke dingen te doen dan schiet die in actie. Zo kwam het dat ons baasje, ome Luc en nichtje Carolin aan de kersen- en kriekenoogst begonnen.

Het zijn de laatste kersen en krieken van het seizoen, binnen enkele dagen is het er mee gedaan wegens alles “overrijp” of zeg maar rot. Het enige waar de kersen dan nog voor kunnen dien is voor “het vat” om later Kirsch van te laten distilleren.

Nu gaan we effe aan onze Charentaise siësta beginnen, ieder in een zetel, netjes rond de baas gedrapeerd. Die kijkt dan zogezegd naar de koers maar in de praktijk neemt ‘m zelf, zonder dat hij het weet, deel aan de snurk wedstrijd van Belle & co !

Belle & co

Te laat…

Te laat is het geworden om “vandaag” (12-07) nog een bericht op het blog te kunnen plaatsen. Na Middernacht is het een andere dag en dus zullen er op zaterdag 13-07 waarschijnlijk drie berichten verschijnen.

De familie die gisteren in hun vakantiehuis in St Fraigne zijn aangekomen zouden vandaag wat nog restte aan kersen aan de boom komen plukken, maar…. Ze hebben hun kat gestuurd.

Wel hebben ze rond 18u00 getelefoneerd omdat ze dachten dat er iets aan de diepvriezer mankeerde.

Het baasje die gisteren voor hun aankomst de koelkasten was gaan opzetten bemerkte dat de diepvriezer ingeschakeld was op “vollen doemp” vroor enerzijds de pannen van het dak en anderzijds kwam er een draad warm… Ja, dan heb je natuurlijk wel een probleemke… dat gewoon eenvoudig kon opgelost worden door de diepvriezer wat “minder doemp” te laten geven. Het baasje heeft de koelkast/diepvriezer op een normale stand geplaatst en alles zal wel in orde komen.

Dat was buiten een spannende eindfaze van de rit in de Tour de France zowat het enige dat spannend genoeg was om te vermelden. Bij die rit in de tour was het baasje in slaap gevallen. De renners passeerden dan wel mooie kastelen en mooie zichten, maar die kastelen heeft het hoofdbestuur haast stuk voor stuk bezocht in de loop der jaren. En op die wegen waar de tour zich over slingerde heeft ons baasje destijds ook een Masjebashi met depannage aanhanger mooi tussen de lijntjes gestuurd. Haast elk dorp herkende hij, want daar had hij eens goed quiche gegeten, op een ander was de confit de canard weer om van te snoepen. Op een andere plaats had hij te veel (volgens hem) moeten betalen voor de VAB, maar die maakten daar geen zaak van. En zo ging dat maar door, tot er effe niks te vertellen was, en toen viel ‘m naast Hera in slaap in de zetel…

En toen hij dan terug wakker werd waren de commentatoren op TV in alle staten want er waren negen renners “ontsnapt” en de “maillot jaune” was er niet bij ! ! ! Ojeetjes… was dat een ramp, ze deden net alsof dat enkel kon opgelost worden door Obama in samenwerking met Poetin en Swa Hollande !

En onze baas was terug klaar wakker… door de schuld van Michel Wuyts, den brabbelaar van dienst tijdens de Tour !

Morgen trekken de renners naar Lyon, daar heeft het baasje ook nog wel enkele adresjes en kan ‘m vertellen over de uren dat ‘m daar voor “la demi lune” en de tunnels in de file heeft gestaan, onderweg naar nog een andere sukkelaar die maar al te graag in die file wilde staan, als z’n auto het niet had opgegeven !

Belle & co

Foto's HLN

Dieet, deel 2

Vanavond zijn er hier drie Drentjes, zonder het zelf te weten aan een dieet begonnen dat in eerste instantie en afhankelijk van het resultaat, zal duren tot minstens eind augustus.

De eetkommen zijn vanavond gevuld met een halve beker van de Hill’s dieet

Brokken + 100 gram hertvlees. Voor Heros en Belle is dat niet vreemd want die waren tot half juni ook al bezig met de Hills’ dieetbrokken, met goed resultaat overigens.

Ze krijgen nu alle drie (Hera doet niet mee) een gelijke portie. Voor Lucy is dat misschien wat weinig omdat die nog niet uitgegroeid is maar dat gaan we aanpassen wanneer we merken dat ze echt niet genoeg te eten krijgt. Van de hoeveelheden op de verpakking aangegeven trekken we ons niets aan, die zijn niet noodzakelijk aangepast aan een actieve Drentenroedel. De baas zal het zaakje wel aandachtig in ’t oog houden. Er heeft hier nog nooit iemand, geen twee of viervoetige, geklaagd dat hij honger had !

En de eetkommen werden vrolijk geledigd vanavond, geen getreuzel, geen heen en weer geloop. Keurig eten deden ze vanavond en dat was een plezier voor het hoofdbestuur.

Binnen twee weken gaan we terug langs bij dierenarts Benoit Hans in Ruffec om te zien dat we goed bezig zijn met Lucy’s dieet.

Graag zouden we zien dat ze tegen de clubmatch eind augustus rond de 28 kilo op de weegschaal zet. Hopelijk is dat niet te hoog gegrepen, maar ’t zou een mooi resultaat zijn…

Belle & co

Lucy in Verteuil

Het was vanavond avondmarkt in Verteuil sur Charente. Niet de echte grote avondmarkt maar de “marché des producteurs”. Waar de producenten van regionale producten hun waren komen aan de man brengen.

Wijn, Pineau des Charentes , Cognac, maar ook patés van “gevogelte” maar ook meer precies van kalkoen, eend, gans, varken en noem maar op.

Ook gebak , patisserie en regionaal bekende broden kan je er proeven en kopen. Waar het ook altijd plezant proeven is, is bij de imker die verschillende soorten honing aanbied, van de gewone gemengde hononing tot Colza-, zonnebloem-, accacia- en lindehoning.

En daar mocht Lucy mee naartoe in het kader van de verdere (Franse) socialisatie. Want daar mankeert het een beetje bij onze kleinste, ze is niet zeker van zichzelf in grote mensengroepen. Bij de ene groep loopt ze mee alsof het haar eigen roedel is en dan een andere keer is ze weer schuchter en schrikt ze van het minste.

En daar heeft ze vandaag genoeg van gekregen. ’t Baasje moet wel opletten dat er geen kinderen met ijsjes of een wafel in de buurt komen. Die zouden het wel eens op een wenen kunnen zetten omdat ene Belgische Lucy met hun snoep aan de haal is gegaan.

Gelukkig kent ons baasje zijn pappenheimers en heeft Lucy niet de kans gekregen om schurkenstreken uit te halen. Wel heeft ze van het baasje het laatste van zijn bierbekertje (hij dacht toch dat het bier was) mogen uitlikken.

Ze is ook nog in de op dit moment vrij snel stromende rivier mogen gaan waar ze zonder dralen op haar buik ging in liggen. Om te zwemmen is de Charente daar te ondiep en waar het diep genoeg was om te zwemmen stond te snelle, onveilige stroming. Dus is Lucy daar dus aangelijnd gebleven.

Belle & co

Heeft Frankske al…

Heeft Frankske van het “één weer” op TV al gezegd dat het gevaarlijk is van in de zon ‘zware’ arbeid te verrichten ? Onze baas zit nochtans te wachten  op zo ’n bericht.

Deze ochtend is hij (met veel goede moed) begonnen aan het terugvinden van de prinsessenboontjes. Het onkruid schiet hier na die natte dagen en nu de zon er op, zo snel dat je het haast kan zien groeien. Na drie dagen niet wieden of harken zit je in de problemen zegt de baas.

En zo nam hij al het nodige tuingerief uit de stal  en trok er op af. Heros liep voorop met de draagoor van de afvalemmer in zijn bek. Dat siert onze roedel, onze baas is nooit alleen aan het werk, alleen gaat Belle & co in de schaduw van de bomen liggen en het baasje zit in de vlakke zon.

’t Baasje heeft er al aangedacht van het onkruid te laten doorgaan, dan kan hij na twee weken in de schaduw van het onkruid zijn boontjes terug gaan zoeken. Maar die gedachte is al afgewezen wegens “te zot om los te lopen”.

Na goed een anderhalf uur heeft de baas het al opgegeven. Een groot deel van de boontjes is al teruggevonden en Louis zijn preien staan in volle zon dik en groot te worden zonder dat ze enige concurrentie hebben van onkruid in de buurt.

Straks als die andere zonnekloppers (?) in de Tour de France de aankomst hebben bereikt gaat het werk hier in de tuin verder. Het baasje is van mening dat er nog dagen komen, zonder dat hij met een zonneslag in bed steekt.

Van die mening zijn wij honden trouwens ook. De keuken met zijn frisse vloer is topfavoriet en ook in een kuil ( ! ! ! ) onder de rozenstruiken is het goed toeven voor ons. Maar die kuil, waarin buiten wijzelf ook nog wortels van de rozenstruiken alsmaar meer zichtbaar worden, valt niet in goede aarde bij ons hoofdbestuur. We letten nu beter op bij het graven van kuilen, we proberen minder stof op te werpen, dan valt dat kuilen graven alvast minder op.

Zo dat was ons “ochtendbericht” uit een Charentaise oven …

Belle & co

Dit  is een neuke   

Een vrouw met een hazenlip (die daardoor de letter 'L' niet  kan uitspreken) is 25 jaar getrouwd en besluit een lekker etentje klaar te maken voor haar man als hij thuiskomt.

Zegt ze, "Kijk eens man, omdat je zo nief bent, heb ik iets nekkers voor je knaargemaakt!".

Inderdaad,  ze hebben lekker gegeten en na het eten drinken ze nog een glaasje cognac en gaan vervolgens lekker vroeg naar  bed.

Eenmaal  in bed, komt haar man met de verrassing tevoorschijn:  tickets om met z'n  tweeën voor veertien dagen naar de Bahamas te  gaan!

De  vrouw is in 'de zevende hemel' van dit cadeau en zegt dan ook,"Hartstikke nief, echt heen erg nief van je, man!" en ze besluit dan ook om haar man hiervoor eens extra te verwennen.

Ze gaat met haar hoofd onder de dekens, zakt naar beneden en verwent haar man als nooit tevoren.

In  the middle of the act vraagt zij, "Is  het  nekker, man?"

"Nee!",  zegt-ie, 'Jetair..."

L.M.

Het puppenmagazine 09-07-2013

Dit puppenmagazine had normaal gisterenavond moeten verschijnen op dit blog maar bezoek en een BBQ hebben roet in het eten gegooid (figuurlijk, de BBQ was OK) Dus nu hier dan onze schrijfselen, en het verhaaltje van onze Limburgse kleinzoon, zoon, broer en neefje Lennaert.

Onze gasten gisterenavond wilden maar niet geloven dat wij netjes naast elkaar onze eetkommen kunnen leegeten zonder boel te schoppen of te grollen. Om dat extra goed in de verf te zetten heeft het baasje dan wat slagroom op ons normale eten gespoten. Dan noemt dat geen slagroom meer maar geeft het baasje daar een andere naam aan, dan is dat “stimulans”. Trouwens, dik zullen we er niet van worden want nog voor die slagroom heeft het baasje de naam “scheerschuim” al eens gebruikt. Maar we vinden het wel lekker.

Maar we gaan Lennaert aan het woord laten die had ook nog flink wat te vertellen.

Hier Lennaert aan het woord:

Bezoek!

Afgelopen weekend stond in het teken van bezoek (welk weekend niet!) Er kwam bezoek, een afmeldertje en bezoek!

Dit keer zat er ook bezoek bij voor papa Cartouche. Een van zijn vele vriendinnen kwam met zijn dochter speeddaten.

We waren allebei dolenthousiast, maar voor papa viel het dan toch tegen want ze kwamen niet voor te…je weet het welle.

We kregen allebei een cadeautje ingepakt in krantenpapier en mochten het zelf uitpakken. Papa rook er één keer aan, nee geen eten en weg was zijn interesse. Dat betekende dat ik 2 cadeautjes mocht uitpakken Twee platgereden konijnenknuffels, één bruine, en één grijze,  met een irritant piepgeluid voor mij! WHooeeeahhhhh wat was ik blij. Ik vergat mijn mooie stiefmoeder en beroemde halfzus en dook de tuin in met mijn nieuwste veroveringen. Nu is het begrip “knuffel voor de hond” in huize Roosteren niet echt gangbaar. Papa Cartouche heeft al heel lang geleden wel eens een knuffel gekregen maar die was binnen 1 minuut verscheurd. Zoonlief Christian had ook een Knuffel waar papa Cartouche van wist dat hij daar niet aan mocht komen, maar in één onbewaakt moment heeft hij hem dan toch gestolen en de ogen, de neus en de voelsprieten er vanaf gehaald en het hele aangezicht weggevreten. Het verdriet, de afschuw en de woede van Christian kan ik nauwelijks beschrijven maar dat is wel één van de redenen waarom hij nu nog altijd “niet zo van de honden is”. Hoewel vrouwtje niet zo handig is met naald en draad heeft ze toch geprobeerd om van 3 niet meer bruikbare knuffels een nieuwe knuffel te maken, en dat werd Pummie de 3^e (Alaaf), en die slingert hier nog altijd rond. De oogjes en het neusje lagen uitgekauwd nog in de tuin en die werden er ook weer opgezet. Maar dat is papa, zo ben ik dus niet!

Omdat ik zo trots en blij met mijn platgewalste flappies rondliep wilde papa ook alsnog er eentje hebben. Ik gromde verschrikkelijk naar hem en hij liet zowaar los. Ik schrok van mezelf en was even verbaasd en hup mijn staart ging weer 1,73 cm hoger de lucht in.

Te snel kwam er weer een einde aan het drentengedreutel en gingen mooie Isa en Puck terug naar Zevenaar. Ik dook met mijn knuffels de bench in waar Ratte ook al op me lag te wachten,  en moest voor het eten zelfs wakker gewaakt worden. En papa? die droomde een nooit meer te vervullen droom!

Jullie “Hollandse knuffel”

Lennaert