Nog een voordeel…

Een voordeel…

Het is wel een voordeel voor ijverige Drentjes zoals wij van terug in de Kempen te zijn ipv van de Franse Charente…

Zo hebben wij gisterenavond, toen het hoofdbestuur ijverig bezig was om nog iets eetbaars op tafel en in onze kommen te krijgen, alvast de eerste steen gegraven van wat terug een nieuwe tunnel richting China moet gaan worden.

Er zijn tal van voordelen aan ’s avonds in het donker te werken, zoals:

-         het is frisser, dus het werkt ontspannender

-         De baasjes merken het zo snel niet op, we kunnen dus goed doorwerken, zonder “directie”gezaag…

-         En in die zandgrond met een fijn gazonneke overheen is toch makkelijker dan dat stenig Frans gedoe !

Vanochtend heeft het baasje het al opgemerkt vanuit het slaapkamervenster. Dat was de eerste blik op de tuin na drie weken Frankrijk. Het baasje had gehoopt dat het gazon, dat hij voor de X’te keer had ingezaaid, terug wat aan het opkomen was….

En inderdaad… tot gisterenavond, plus/mius negen uur was dat ook zo ! WAS want toen is de verwoesting van dat prille gras terug ingezet door de Verenigde Internationale Graafwerken “aent Grotenhoutbosch”, divisie Vosselaar…

Veel langer dan een kwartier kunnen ze er niet aan bezig zijn geweest, want toen was het eten voor baas en werkvolk klaar.

Als dat zo verder gaat dient onze baas toch eventjes naar de Chinese ambassade te gaan om die brave Chineeskes te verwittigen. Ze dienen die Belgische Drenten , weliswaar van Hollandse origine, onmiddellijk terug te sturen langs de zelfde weg als langs waar ze gekomen zijn. Het baasje wil niet verantwoordelijk zijn wanneer ze onder muren beginnen graven (Chinese of andere muren) of Chinese pleinen en paleizen beginnen ondergraven.

De Chinezen moeten maar zeggen dat ze keuze hebben, terug naar België of de kastrol in en eindigen in “Loempia au chien” nummelke 64 op de menukaalt, met of zondel Cullysaus. De keuze zal snel gemaakt zijn ons gedacht…

Belle & co

Terug in ’t land…

Een vlekkeloze rit van acht uur en een half, brave stille Drentjes, geen herrie ook niet naar de motorrijders op de Parijse périférique die als gekken tussen de verschillende rijen auto’s doorknallen.

We kenden één opstropping, maar dan wel een serieuze… Elf kilometer “harmonika file” op de A1 voor Lille. Ons baasje heeft een hekel aan harmonikafiles. Moord noemt hij dat, dan sta je stil, om even later terug mee te moeten met de rij tegen zo’n 110 km/u en dan terug vol in de remmen te moeten gaan. Werfreserve voor koetswerk herstellers,  ambulanciers,  politie en verzekeringsmakelaars …en noem maar op.

Ons baasje zijn tactiek is dan meer afstand te houden met de voorliggers en dank zij de grote Masjebashi  waardoor hij makkelijk over de eerstvolgende auto’s kan heen kijken kan hij makkelijk vroeg genoeg reageren.

Maar sommige medeweggebruikers zien dat zo niet en willen dan, kost wat kost die plaats voor ons innemen en gaan dan weer zotte onnozele kuren uithalen om toch maar één plaats in de file te winnen !

Weet je hoe een file ontstaat ? Wel door zulke kiekens op de baan zegt ons baasje. Maar van de ECHTE Kiekens hebben wij nog nooit zo ’n kuren gezien.

En zo hebben we dan ter hoogte van Lille luchthaven, Lesquin zeg maar, goed drie kwartier verloren.

Voor ons Drentjes niet gelaten, wij hebben het meeste van dit verhaal maar “van horen zeggen” want eigenlijk hebben we 90% van de weg geslapen.

Wat ons baasje wel is opgevallen dat Lucy dezelfde eigenschap heeft zoals Bas destijds. Die sliep ook gans de tijd maar vanaf het moment dat ons baasje de afrit nadert is ze klaar wakker en legt zich niet meer neer tot we de oprit van thuis opdraaien. Straf hé haast 800 km slapen en 2 km voor we thuis zijn aanvoelen dat de rit ten einde is ! Geen domme hoor die Lucy…

Belle & co

We gaan…

Straks zijn we terug onderweg naar Belgenland, de baasjes hebben de weerberichten voor de volgende dagen en goed bekeken en de voor’s en de na’s tegen elkaar afgewogen.

Omdat het einde van de week nog erg druk gaat zijn vertrekken we straks uit La Magdeleine. Zoals we gisteren al schreven vergaderingen, training, feestje, afspraken. Dan kunnen we beter een dag vroeger vertrekken dan hier door ’t venster naar de regen te zitten kijken .

Al de voorbereidingen waar we voor gekomen zijn, hebben we afgewerkt. Met uitzondering van het begin van de dakrenovatie van de schuur. Maar ook daar liggen de benodigdheden klaar. Hout voor het onderdak, de folie voor tussen hout en pannen en ook Monsieur Plisson heeft de pannen geleverd.

Hout voor de kachel is geleverd en netjes weggestapeld, en gisterennamiddag is men de mazoutketel van de verwarming ook komen vullen.

We mogen zeggen dat we klaar zijn voor de winter…

Ook met tuin en planten is alles OK, de geraniums gaan mee terug naar ’t Belgikske, zij staan nog te mooi om ze hierte laten verkommeren zegt het vrouwtje. Zij staan tussen de bakken huisvlijt op de aanhanger. Onder huisvlijt bedoelen we de potten confituur en de potten gesteriliseerde fruit waar de baasjes zich mee geamuseerd hebben de laatste weken.

We zijn de schenkers van de Weckpotten eeuwig dankbaar. Bij hen stonden ze in de weg in kelders en zolders. Hier zijn ze prima van pas gekomen !

Vanavond terug verslag vanuit vosselaar…

Belle & co

Terug mooi…en dus werk aan de winkel…

Na regen komt zonneschijn zegt het spreekwoord (of is het een gezegde ?) en dat was maar al te waar vandaag.

De baasjes zijn dan ook druk in de weer geweest. Midden deze week gaan we immers terug naar regenland . We hebben nog enkele afspraken af te werken voor het  terug weekend is.

De baasjes gaan donderdag avond nog naar een voordracht van de firma Bayer in de dierenkliniek Sanimalia te Diepenbeek bij onze Dr. Nelly. Daar mogen wij niet mee naartoe, maar ons baasje gaat waarschijnlijk dan ook een afspraak maken om “portretjes” van Lucy haar binnenkant te maken. We hebben iets horen vernoemen van HD, ED, en SD en dat zou over Dysplasie te maken hebben van heupen, schouders en ellebogen….

Ook zal dokter Frankenstein er weer mee te maken hebben want ze gaan weer een glaasje bloed aftappen om de “von Willebrand dissease” te onderzoeken. Dat heeft dan weer te maken met bloed dat snel moet stollen .

En dan mogen we de dag nadien mee naar “de Hollanders”. Daar gaan we een jachttraining volgen met een beroemde, boekenschrijvende jager/leraar. Het baasje weet nog niet goed wie er gaat meedoen, Hera of Lucy, of misschien wel alle twee. Belle en Heros gaan mee om aan te moedigen (of kabaal te maken omdat ze ook willen meedoen)

Hier in La M. was het vandaag werkendag na de buien van gisteren. Onder de perzikenboom leek het wel perziken te hebben geregend. Veruit alles wat er nog aan de boom hing lag tegen de grond. De baasjes hebben dan een emmer vol van de mooiste geraapt en nog “effe snel” 6 bokalen perziken gesteriliseerd.

Ook de hoogwerker is veilig en droog opgeborgen in de schuur. Die gaat de volgende maal dat we komen aan het werk worden gezet om het dak te herstellen. Daar hebben we dan toch minstens een week bestendig weer voor nodig.

Je ziet, we vervelen ons zelden, zeker niet als ’t mooi weer is…

Belle & co

MODERNE RELATIE DOORDENKERTJE...

De telefoon rinkelt in het midden van de nacht...

Louis zegt tegen zijn vrouw Agnes

“Als het voor mij is, zeg dan dat ik er niet ben”.

Agnes neemt op en zegt:

“Hij is thuis”.

Ze legt de hoorn neer en Louis repliceert:

“Zeg wat doe je nu?”.

Agnes antwoordt: “Het was voor mij!!!”.

L.M.

Wat was me dat gisteren…

Regen, regen en nog eens regen… de ganse dag zonder ophouden. Alle soorten regen hebben we gehad.

Motregen in de ochtend, lichte regen waar je flink nat van wordt, en buien waar je geen hond door krijgt gestuurd, zelfs geen Drent…

De waterput stroomde al snel over, en waar er vroeger een overloop was die goed dienst deed is er nu een barst in de vloer van het hok dat ons baasje gebruikt als pomphuis voor het zwembad en waar destijds in gesteriliseerd werd toen alles nog op gas gebeurde .

Nu stond in een mum van tijd de ruimte onder water. Zonder veel erg want een deel van de vloer waar heel vroeger een stookplaats was is nog zand en er is ook nog een afvoergootje naar de hangar.

Op weg naar het boodschappen doen spoot het water aan beide zijden van de auto meters hoog. Dat deed het belletje rinkelen dat het schuifdak nog opengeklapt stond. Dat schuifdak van de auto was in weken niet meer dicht geweest, de auto staat toch altijd droog onder de hangar getald… Maar nu kreeg het hoofdbestuur een lading water in hun nek toen ze stopten aan het kruispunt.

TV kijken naar de aankomst in de Vuelta was er vandaag ook niet bij. Te veel regenbuien, stortbuien tussen de satelliet en de ontvangstschotel, is dan gewoonlijk de oorzaak. Dan is het ook nog flink beginnen waaien in de avond zodat er niemand nog aan dacht van zijn neus nog aan de deur te laten zien !

Door al die nattigheid en wij met z’n vieren met onze natte vacht was het in huis wat te vochtig geworden en heeft het hoofdbestuur voor de eerste maal in maanden de kachel nog eens aangestoken.

Daar hadden we wel zin in en Heros was de eerste die zich languit gestrekt neervlijde voor de kachel.

Intussen is het droog geworden vandaag, de zon hebben we nog niet gezien maar de groentetuin hoeft deze week alvast niet meer gesproeid te worden.

Belle & co

Voor wie niet graag Duvel van 't flesje drinkt

'k Zal die brouwerij toch nog eens opnieuw moeten bezoeken.
De laatste keer heb ik die daar niet gezien..!

HEB IK ZEKER OVERGEKEKEN ????

Werkjes voor binnen…

Voor de baasjes in elk geval, voor ons gaat het een “slaapdag” worden voor zover we kunnen zien.

Het is grijs en het regent, het regent afwisselend motregen en pijpenstelen, het enige dat zeker is … het regent aan één stuk door tot nu toe.

De baasjes zien ons liever niet naar buiten gaan want we komen telkens kletsnat terug binnen en de hondenhanddoeken zijn al kletsnat van één voormiddag honden afdrogen !

’t Vrouwtje is een reuzenpompoen aan het verwerken naar pompoensoep die het baasje straks gaat steriliseren. Dat zijn “fittamientjes voor de winter” zegt ‘m dan, en we geloven hem op zijn woord.

Straks gaat onze steriliseerspecialist ook een poging wagen om perziken te steriliseren. Het vrouwtje heeft al zoveel perzikenconfituur gemaakt dat we het volgende jaar meer dan één pot moeten soldaat zien te maken. Die één pot is geen probleem, maar als je ziet dat er ook nog eens zoveel confituur gemaakt is van kersen en pruimen… de slager gaat niet veel “commerce” met ons kunnen doen wat boterhambeleg betreft.

De perziken die ’t baasje gaat steriliseren gaan dan weer een toepassing vinden in gebak allerhande. De vermageringskuur van ’t baasje gaat weer een stap terug moeten zetten als we al die zoete dingen op ons bord gaan krijgen.

We hebben wel een voordeel dat die voorraad aan gesteriliseerd fruit na de bewerking niets meer kost in tegenstelling van bewaren in een diepvriezer. En het blijft ook langer goed dan diepgevroren.

Maar er is nog hoop voor het dieet. Enkele dagen terug begaf ons baasje zich op het pad van nichtje en aangetrouwde neef Gert en Anke van bakkerij Willems in Turnhout. Hij ging “tarte tatin” maken. Je weet wel, die vriê lekkere ‘tondersteboven’ gebakken appeltaart. We kunnen melden dat… buiten een geschroeide vingertop van ’t baasje door de gloeiende suiker , alles goed gegaan is behalve het eindresultaat. TV koks en kookboeken schrijvers Huyzentruut en Meeus kunnen in ’t vervolg bij onze baas de pot op ! Alles vertellen ze… behalve de plaats waar je dat toekomstige gebakpronkstuk in de oven dient te zetten ! Een stuk vlees dat een uur te lang op de BBQ op een hoog vuur heeft gelegen zag er tegenover de baas zijn tarte tatin nog heel fris uit !  180° drie kwartier in de oven, volgens ’t vrouwtje is dat stand 3-4 op de ovenknop… Maar dan moet dat baksel wel bovenaan in de oven staan, en niet onderaan zoals ’t baasje deed. Zievereers, dat vertellen ze er dan niet bij hé ! “En wat hebben we vandaag geleerd ?” vraagt Piet dan … Wel, we hebben geleerd dat het allemaal zievereers zijn, die koks van den televies !

Belle & co

Monsieur Plisson

Goed 14 jaar kennen we hem ondertussen , Pierrot Plisson van de gelijknamige firma in bouwmaterialen, transport en brandstof leverancier.

Vandaag was hij nog eens bij ons “op den hof” voor een levering van een pallet pannen die ons baasje gaat gebruiken bij de dakrenovatie van de schuur.

Gisteren middag waren we bij hem en minder dan twintig uur later staat het netjes geleverd op de plaats die jou het beste uitkomt.

Wij werken graag met hem, steeds vriendelijk en voorkomend, waar je hem ook tegenkomt of met wat hij bezig is. Misschien iets duurder dan de concurentie maar altijd “comme il faut”. Zo gaat het bij de firma sarl Plisson.

Veertien jaar terug , in juli 1999, wilden we heel overmoedig beginnen aan een zwembad te graven. Na drie pogingen om een schop in de grond te krijgen zagen we het al niet meer zitten. De grond in La Magdeleine bleek van een andere structuur te zijn dan de Vosselaarse zandgrond. Dat de buren er al van in het begin grijnslachend bijstonden van in den beginne verklaarde veel.

Van hen kregen we de raad van eens langs te gaan bij mister Pliessen (engelse buren weet je wel) die zou ons tegen een zacht prijsje wel kunnen helpen met zijn graafmachine. Zo gezegd zo gedaan, in twee dagen was de kuil gegraven  en de betonnen vloer waarop het zwembad zou komen gegoten. Twee weken later namen we onze eerste duik !

Toen het baasje vroeg of de brandweer ook hier het zwembad kwam vullen in ruil voor een bak Belgisch bier antwoordde hij heel duidelijk dat het in de Charente niet de gewoonte was ! De reden waarop hij daar zo duidelijk op reageerde werd ons duidelijk toen in het najaar de spuitgasten van Villefagnan met de kalender van de pompiers sapeurs van deur tot deur gingen. Te midden van de manschappen op de foto pronkte een fiere brandweer commandant die erg veel leek op de man die ons zwembad had uitgegraven…

“Duiveltje doet al” Pierrot Plisson was hier vanmorgen, en maandag komt hij terug om de “fioultank” oftewel de mazouttank te vullen. Maar daar heeft ‘m een andere vrachtwagen voor nodig…

Belle & co

Mop of echt waar ?

Fortis…

Kardinaal Danneels voelt zijn einde naderen en nodigt vanop zijn sterfbed
Lippens en Votron uit.
Hij verzoekt hen om snel te komen.
Bij hun aankomst leidt een bediende hen naar de kamer van de kardinaal en
ze moeten links en rechts van het sterfbed plaatsnemen.
De kardinaal kijkt hen elk een tijdlang doordringend aan en richt dan zijn
blik naar de hemel zonder een woord te zeggen.
Gedurende enige tijd durven Lippens noch Votron iets te zeggen.
Ze zijn wel verrast en eigenlijk blij dat de kardinaal in zijn laatste uren
aan hen gedacht heeft maar toch ook verwonderd.
Uiteindelijk kan Lippens het niet meer uithouden en vraagt stilletjes "
Excuseer, Monseigneur waarom moesten wij zo absoluut afkomen?"

"Wel", zegt de kardinaal met zijn laatste krachten, " Jezus is gestorven
tussen 2 dieven …

 en ik wil dat ook zo doen.

Honger…

Ze krijgen niet meer of niet minder te eten dan anders , er zijn er maar twee die nog altijd dieetbrokken R/D van Hill’s in hun kom vinden en toch vreten ze de oren van de baas z’n kop !

Belle en Hera  zijn nog de makkelijkste op dit moment, Belle is steeds de moeilijkste eter geweest en sinds Lucy er bij gekomen is wil ze enkel nog eten wanneer de andere drie al klaar met eten zijn. Hera die “juist op snee” is volgens de bazen mag je een normale eter noemen, maar Lucy en Heros zijn haast onverzadigbaar. Het zijn ook die twee die nog steeds op dieetvoeding leven.

Blijkbaar komen ze (volgens henzelf) steeds tekort met wat ze in hun kom vinden. Geven we hen meer te eten dan is ook het vermageringseffect van het  stinkend duur voer te verwaarlozen.

Op dit moment zijn beide al twee kilo aan gewicht verloren en je ziet het er aan. Je voelt ook terug (met wat goede wil) hun ribben, want dat was even anders bij het begin van de maand juli.

Vanaf oktober krijgen ze alle vier terug hetzelfde eten, dan kunnen ze hun wintervoorraad vet aanleggen want hongerlijden is er bij ons niet bij. Zeker niet wanneer we terug gaan trainen bij de jachttraining en we ook in het ijskoude water onze apporten gaan afwerken.

Belle & co

Hout !

Wat later als normaal maar wij kunnen nog niet typen en ons baasje had zijn handen ook nog eens vol.

Deze ochtend is onze plaatselijke “houtboer” even langs geweest met zijn tractor en aanhanger vol gestapeld met brandhout. Niet de hoeveelheden van andere jaren maar toch goed 5 m³  brandhout dat goed veertien jaar heeft liggen drogen.

Hout van bomen die in de nacht van 28 op 29 december 1999 tegen de vlakte zijn gegaan in de hevigste storm die men toen in honderd jaar gekend had.

Het is een mengeling van eik, beuk, acacia, kastanje en nog wat kleinere houtsoorten.

Al meer dan 10 jaar nemen we van deze man brandhout af en we krijgen steeds prima materiaal voor een behoorlijk prijsje.

Waarschijnlijk hadden we het nog wel gered met de overschot van de vorige jaren maar bederven doet het niet dat hout, en goedkoper worden zal het ook wel niet.
Dus heeft het baasje deze voormiddag zich staan uitsloven aan de eerste keer deugd hebben van zijn brandhout. Iedereen weet immers dat je van brandhout 3 x warm heeft !

De eerste maal is wanneer je het hout binnen brengt (bomen omleggen, verzagen, thuis opslaan)

De tweede maal krijg je het er warm van wanneer je het hout gaat klieven (kloven zeggen de Hollanders)

De derde maal heb je er warm van wanneer je er uiteindelijk de kachel mee aansteekt…

Met het hout dat vandaag geleverd is, samen met wat er nog lag hoopt ons baasje twee winters toe te komen. Als de winter niet te koud is of te lang duurt, moet dat volgens hem haalbaar zijn.

We zijn benieuwd denken wij heel stilletjes en wachten af…

Belle & co

Knap werk… 

Ze hebben dan wel geen actieve jachtervaring, ze hebben ook geen ronkende veldwerktitels, maar wat ze moeten doen, daar zijn ze verdomd goed in !

Zo hadden we het er enkel dagen geleden over dat Heros weer eens een egel meebracht uit de tuin voor ’t baasje zijn verjaardag. Die werd netjes geapporteerd en in de (gehandschoende) hand van het baasje gedeponeerd. Zo kon het baasje het mooie diertje (al eens een egelsnuitje van dichtbij gezien ?) veilig terug in het veld gaan zetten waar hij/zij zich te goed kon doen aan lekkere dikke vette slakken.

Vandaag was het de beurt aan Hera die een cadeautje aan het hoofdbestuur kwam presenteren. Aan het hoofdbestuur is wat veel gezegd want we wisten niet dat ons vrouwtje nog zo rap kon zijn om weg te komen van dat “cadeautje”.

Hera kwam hier doodleuk met een heuse “king size” rat binnen getrippeld. Dat de rat nog warm was bleek toen het baasje haar aannam toen Hera in een perfecte “zit voor” de rat in zijn handen legde. Maar ze was wel morsdood en de zachte beet van Hera had niets gekwetst aan het kadaver.

Vakkundig de nek gebroken door Hera. Toch wel raar dat ze met een vogeltje dat uit het nest is gevallen voorzichtig komen aandragen en dat ze dan die rat zonder pardon naar de rattenhemel helpen. (in de praktijk was die rattenhemel de vuilcontainer waar ze in is verdwenen).

Na al die schoonheidsprijzen en kwalificaties die onze pups en honden de laatste weken hebben verzameld hebben, was het vandaag de beurt aan broer en zus Heros en Hera om zich te onderscheiden.

’t Baasje was weeral dik tevreden en fier over zijn Drentjes !

Belle & co

Propere handjes…

Een man zit aan de bar en leest het volgende bord met aanbiedingen.
 
- Bier                               : 2 euro
- Sandwich  met kip     : 4 euro
- Masturberen              : 15 euro

De man twijfelt een beetje over dit aanbod.
De dienster achter de  bar bekijkend, super aantrekkelijk met zwarte haren, vraagt hij haar:
 
"Heu, die masturbatie, doe jij die ook?"
 
Met een hete blik en een zwoele lage stem antwoordt zij: "Jazeker, mooie jongen..."
 
"Goed", zegt hij dan, "wil je dan a.u.b. je handen goed wassen want ik wil graag een sandwich met kip".

G.B.

Hij is er…

“Hij” is deze morgen aangekomen. “Hij” is de hoogwerker die het baasje eind juni kocht bij een veilingfirma die faillissementen, overstocks e.d., openbaar verkoopt.

Toen betrouwde het baasje het niet om onvoorbereid met die sleep van 1,5 ton zwaar dadelijk de 800 km naar La Magdeleine aan te vatten. “hij” belandde dus voor twee maanden in de hangar bij “ozze Dré” in Beerse.

Daar heeft “hij” al tweemaal dienst gedaan. De eerste maal toen “ozze Dré” hem gebruikt heeft om op een hoogte van zo’n zes meter te liggen zonnen met een frisse pint in de hand en van niets of niemand gestoord op die hoogte !

De tweede maal dat “hij” gebruikt is in de familie was toen Hans, de zoon van “ozze Dré” gipsplaten naar de tweede verdieping van zijn vorig jaar aangekochte woning moest krijgen. Het ging heel wat eenvoudiger met de hoogwerker dan de gipsplaten één voor één langs twee trappen omhoog te brengen.

Gisterenavond kregen we van de repatriëringsfirma die hem zou meebrengen melding dat de hoogwerker op transport gezet was en dat hij deze ochtend rond acht uur kon afgehaald worden op de parking “les Groies” langs de N10 te Ruffec.

Ons baasje en de vrachtwagen kwamen te 07u45 haast gelijktijdig op de parking aan en een goed half uur later was het baasje onderweg richting La Magdeleine met de hoogwerker achter de Mitsubishi.

Hier in La Magdeleine gaat ‘m dienst doen om alle materiaal naar het dak te brengen wanneer het baasje het dak van de schuur gaat renoveren. De aankoopprijs van de hoogwerker was de helft van wat het bestek was wanneer het baasje het werk liet uitvoeren door plaatselijke ambachtslieden.

Het baasje redeneerde, “als ik die hoogwerker koop, dan kan ik het werk zelf ook wel aan en voor minder eurocentjes, en dan houd ik er op ’t eind nog een hoogwerker aan over ook !”

Volgend jaar is het dus goed mogelijk dat de ladders “op stal blijven” en dat de kersen gaan geplukt worden op een veiligere hoogwerker !

Na de dakwerken gaat ook de lindeboom onderhanden genomen worden voor een aanvankelijk eenvoudige snoeibeurt, en ook voor de isolatiewerken aan de binnenzijde van het dak in de garage is hij het ideale gereedschap.

We zien wel waar we hem nog overal kunnen inzetten, de mogelijkheden zijn onbeperkt als het maar om werken in de hoogte is !

En we houden jullie op de “hoogte”, letterlijk en figuurlijk !

Belle & co

Alsmaar beter…

Vanochtend stak er nog een bericht over de reuendag van de Nederlandse Drenten vereniging in onze mailbox. En ook dit verslag laten we jullie lezen. We hadden de uitslag en hoe het er aan toe was gegaan al uitgebreid vernomen via “Skype” maar toch is het heel plezant als je het zo nog eens uitgeschreven kan nalezen.

Lennaert verhaalt hier op de onderstaande regels zijn visie op gans het gebeuren en net als Lando, waren de beide nakomelingen van Hera en Cartouche het unaniem eens,… niets dan lof over de beide dames keurmeester en hoe de keuring professioneel was aangepakt.

We laten Lennaert hier zelf zijn verhaal doen…

Belle & co

Hallo roedelaartjes in Ferret,

Ja wat moet ik nog vertellen na al de lovende en trotse woorden van Ome Faes en mijn broer Lando?

Soms kunnen emoties en gevoelen binnen één paar dagen van links naar rechts slaan zoals het ritme van mijn trotse Drentenstaart.

Heel vroeg vertrokken we gisteren richting Dieren waar een belangrijke keuring Lando en mij te wachten stond. De baasjes waren best wel zenuwachtig en er werden vragen gesteld als ‘komt dit niet te vroeg” en “zijn  ze er al klaar voor”.

Dit was meer dan een examen. Samen met 56 reuen werden we gekeurd door 2 keurmeesteressen die geen enkel detail ontging en het bestuur van de Nederlandse vereniging keek geïnteresseerd mee en werden er vele sneeky foto’s van ons gemaakt.  Ademloos luisterde mijn baasjes naar de uitleg die bij iedere reu werd gegeven over hoofd, snuit, lippen, vacht, oog, bone, borst, staart, belijning, vriendelijkheid, gebit, pigment, hoekingen, ribben, voorborst, ellenboog, karakter  enz. Als je de waslijst zou zien werd je al zenuwachtig.

Lando was eerst aan de beurt en vriendelijk en dapper trad hij de ring binnen. Door vlugge, grijpgrage handen werd hij betast en broerlief onderging alles super. Toen Nico rondjes moest draven liet Lando zien dat wij echt nog wel tot de jongste honden van de grote groep behoorde en haalde allerlei zottigheid uit. Ik stond netjes te wachten en voelde via de lijn de spanning bij vrouwtje groeien.

Tijdens de clubmatch waren toch wat zaken fout gegaan en dat nam vrouwtje zichzelf kwalijk omdat ze mijn temperament en speelsheid onderschat had. Toen was ik aan de beurt en kwamen de keurmeesteressen naar me toe gelopen. Ik deed snel 2 passen naar voren en omhelsde ze letterlijk. Mijn vrouwtje schrok en dacht “ooh oh minpunten”. Maar deze goedlachse, maar toch serieuze,  keurmeesteressen konden dit juist waarderen en prezen mijn vriendelijkheid. De tandjes laten zien begon moeilijk maar opeens lachte ik mijn tanden bloot en kreeg direct een compliment over mijn grote sterke gebit.

De rest van de keuring verliep in tegenstelling tot de clubmatch vlot en gecontroleerd. Ik maakte wel een paar rare bokkensprongen maar liet daarna zien dat ik net zo mooi en krachtig kan draven als oma Belle, mama Hera en Ome Heros.

De 2 keurmeesteressen gaven na de keuring per microfoon precies aan wat wel en niet goed was. Ze hadden het beste voor met alle honden, maar waren wel streng en rechtvaardig. Met alleen maar schoonheid kwam je er niet. Je moest in die korte tijd ook blijk geven van een open en vriendelijk karakter en niet elke hond slaagde voor dit examen!

Door de goeie en leerzame uitleg van de keurmeesteressen vloog de dag voorbij en konden we om 16.15 uur ons rapport ophalen. Bij mijn karakter staat onstuimig! Ja mag ik! Ik ben pas 1.5 jaar en ben pas echt volwassen als ik 3 jaar ben en heb me goed geweerd in deze open leeftijdsklasse met allemaal bekende en beroemde namen in de catalogus.

Nummer 8 en 9, Lando en Lennaert, de kortste namen in de hele catalogus met de laagste inteelt coëfficiënt en met de kortste fokkersnaam hebben hun visitekaartje afgegeven….

Jullie trouwe Lennaert

“Poepfier” zijn we …

Ons baasje heeft de ganse dag onrustig zitten wachten op de uitslag die de twee reuen Lennaert en Lando, pups van Hera en Cartouche zouden behalen tijdens de reuendag te Dieren in Nederland.

Het is een hééél goede uitslag geworden. Lennaert heeft een U behaald en Lando heeft een ZG behaald.

En daar zijn we als fokker van die twee reuen heel fier over. Temeer omdat tijdens de clubmatch van de BVDP ook vier van de vijf ingeschreven pups van Hera elk nog eens winnaar werden van hun categorie. Ook daar waren onze pups aan de winnende hand.

Maar al die schoonheid wedstrijden zijn eigenlijk niet onze grootste hoofdzorg. Wij focussen ons voornamelijk op de gezondheid van de pups en gaan in dat streven ver, heel ver zelfs.

Zo zijn tijdens de loop  van de voorbije maanden PRA oogonderzoeken via de DNA methode gedaan bij Cartouche, Hera, Hadise, Lucy, Lobke, Lando en Lennaert. Zo ’n onderzoek op dat niveau in het labo Optigen te Ithaka in de  USA is bij de Drentsche Patrijshond een wereldpremière. In de toekomst plannen we ook een zelfde onderzoek volgens de DNA methode naar epilepsie. Dit om de grootst mogelijke zekerheid te verkrijgen dat onze pups vrij zijn van deze erfelijke ziektes.

Ook de inteelt coëfficiënt van Lando en Lennaert, berekend door het “Zooeasy” programma,  bleek nog eens bij de laagste te zijn van alle deelnemers !

We mogen dus fier zijn op de uitslagen van onze twee reutjes die zich dus kandidaat stellen om als dekreu te fungeren zowel in Nederland als in België.

Het opzet van de Nederlandse  Drentenvereniging is dus al deels geslaagd. Met Lando en Lennaert krijgen ze dus “nieuw bloed” afkomstig uit Vosselaar !

Ook Hunter van de Krikheide was daar aanwezig en kan dus helpen met het opzet van de NL Drentenvereniging !

Belle & co

Dag lieve Faes-familie,

sèg, wanneer zijn jullie eigenlijk nog eens thuis in Vosselaar want Lenaert en ik willen graag ons rapport eens komen laten zien dat we vandaag behaalden.

Samen waren we op de Reuendag in Dieren (NL). Om 7u30 gingen we al op pad. We werden n.l. op tijd verwacht want er waren maar liefst 56 reuen die moesten gekeurd worden.

Het begin was heeeeeeeeeeel nat. We bemachtigden snel een plaatsje onder de tent met onze bench en hielden een plekje voor broer Lenaert vrij die even na ons arriveerde. Onze zenuwen dienden niet zo lang op de proef gesteld te worden want we waren nummer 8 en 9. Ikzelf heb vooraleer ik aan de beurt was maar toch al in de ring mocht gaan klaarstaan laten zien dat ik een echte Faes-drent ben: ik plaste lekker tegen mijn baasje zijn been! De gekke kuren van ons mams Hera dus, hihi. In de ring gedroeg ik me gelukkig dan wel goed. Ik liet me goed betasten, mijn tanden mochten ze zien en bij het rondjes lopen deed ik maar een klein beetje gek. Resultaat: zeer goed.

Toen was mijn broer aan de beurt. Weet je wat die keurmeester bij hem deed? Ze ging op zijn staart staan maar ze werd gelijk gestraft want ze gleed uit en viel boenk op haar gat, hihi. Lenaert bracht zich heel goed voor en kreeg dan ook een uitmuntend! Toen onze beurt voorbij was hebben we naast elkaar in de benches een dutje gedaan, een wandelingetje, een dutje, .. 56 honden duurt dan ook heel lang. Wat zeer positief was, was het feit dat na elke hond er gelijk feedback van de keurmeesters kwam. Heel leerrijk. Een pluim namelijk voor de 2 keurmeesters. Zij hebben hun werk van de eerste tot de laatste hond zeer zorgvuldig gedaan, oog voor elk detail, met het nodige vleugje humor en toch een enorme rust uitstralend over de deelnemers. Het was voor mij en mijn baasjes een nieuwe ervaring en een hele leuke dag!

Je rakker,

Lando

Raar gevoel…

Deze ochtend toen we naar de bakker reden verraste de Masjebashi ons. In plaats dat de automatische airco de binnenruimte op temperatuur bracht kregen we voor het eerst sinds lange tijd weer warme lucht uit de ventilatie roosters op en onder het dashbord.

Waar we vorige week nog te maken hadden met dagtemperaturen van 35° C gaaf de thermometer op het dashbord een temperatuur aan van amper 12°C.

Dat geeft toch stof tot nadenken zegt het baasje dan. De grootste hitte is over en dan komt de tijd voor de werkjes die je niet onder een brandende zon kan doen.

Zo gaat onze baas het binnenkort hogerop zoeken. Het dak van de schuur en de stal en ook die van de hangar hebben dringend renovatie en herstel nodig.

Daarvoor is het wachten op de komst van de hoogtewerker die ons baasje laat afkomen op de laadvlak van de vrachtwagen van een bevriend depannage bedrijf. Het is enkel wachten op het moment dat ze richting Bordeaux  uitkomen om een vracht gestrande auto’s van toeristen te komen ophalen.

Daarjuist zijn Lobke en Siebe en hun baasjes komen afscheid nemen van ons. Voor hen zit hun weekje vakantie erop en met frisse tegenzin vertrokken ze terug richting Numansdorp.

Het zal voor hen ideaal “rijweer” zijn vandaag. Er is genoeg bewolking om het aangenaam te houden in de auto. Want ondanks de airco is het toch prettiger rijden wanneer er niet zo ’n felle zon staat te branden.

Hopelijk gaat het voor hen op de terugweg niet zo druk zijn als het verkeer op vorige zondag. Toen waren er verschillende kilometer lange files in de richting van Parijs.

Ons baasje heeft wel aan Jan en Karin de raad gegeven van de alternatieve snelweg A28 via Le Mans en Rouen te nemen van wanneer ze merken dat er druk verkeer is tussen Poitiers en Tours op de A10 snelweg. Als het daar druk is heb je ook gegarandeerd files tussen Orléans en Parijs…

We horen het wel vanavond, ze gaan ons een berichtje sturen wanneer ze thuis aangekomen zijn  !

Belle & co

Leningske…aan een blondje.

Een blondje loopt een bank in Antwerpen binnen en vraagt om een lening
Ze zegt, dat ze voor 2 weken op zakenreis naar de Verenigde Staten moet en dat ze 10.000 euro nodig heeft.  De bankbediende zegt dat de bank een onderpand nodig heeft voor de lening. Het blondje overhandigt de man de sleutels van een gloednieuwe Rolls Royce , die voor het gebouw geparkeerd staat. De identiteit van het blondje wordt gecontroleerd en alles klopt.  De bank gaat akkoord met de Rolls als onderpand voor de lening.

Als ze weg is, hebben de directeur en zijn personeel lol over het feit, dat iemand een auto van een half miljoen als onderpand gebruikt voor een lening van maar 10..000 euro.  Echt iets voor een blondje, zeggen ze lachend. Een van de bankmedewerkers rijdt de Rolls in de ondergrondse garage van de bank en parkeert de auto daar.

Na twee weken komt het blondje terug en betaalt de lening terug, plus de rente vanzo'n 45 euro.  De bediende groet haar vriendelijk en zegt, dat ze blij waren zaken met haar te kunnen doen. Maar hij geeft aan dat ze wel enigszins in verwarring zijn geraakt. Na haar vertrek hebben ze haar nog een keer nagetrokken en het bleek, dat ze multimiljonair is. Waarom wou ze 10.000 euro lenen, terwijl ze zelf zo rijk is. Het blondje kijkt hem glimlachend aan en zegt in het Antwerps:

Woar kunde gai veur twie weken awen otto in Antwaarpe parkeren veur 45 euro ??

F.N.