Uitstekend nieuws vandaag…

Miljaarde…

En er kwam vlak daarna nog wat minder fraais, galmde daarjuist door het huis… Het was afkomstig van onze baas die per ongeluk, bij het nalezen van zijn blogbericht  het bericht wegklikte en het niet meer terug kan vinden…   “gedeleted” zullen we maar zeggen.

En het bericht handelde dan nog eens over hoe druk dat ons hoofdbestuur het telkens heeft als we weer eens terug in Belgenland komen na een hele tijd Frankrijk.

Niks aan te doen, opnieuw beginnen is de boodschap !

Onze baas had juist verteld dat hij was “uitgenodigd” door de politie van het dorp om te komen “klappen”. Nu is dat op zich al verdacht. Die mensen nodigen je gewoonlijk niet uit voor ne koffie en een koekske, daar zit meer achter weet onze baas, als kilometervreter heeft hij daar al ervaring mee.

Nu viel het verhoor/gesprek/koffieklets met die politiemadam mee. Het ging over een snelheidsovertreding op de ring rond Turnhout waar een snelheidsbeperking is van 70 km/u en het baasje had, om nog door het groene licht te komen 77 km/u gereden , en dat mocht niet van de pollissen!

Het baasje had wel opgemerkt dat er op het PV een foutief uur stond genoteerd, en daarom had hij aan de grote baas van de pollissen laten weten dat hij er op dat opgegeven uur niet daar was geweest en dat ze wat hem betrof naar hun 60 euro konden fluiten. (met iets beleefder bewoording)

En daar moesten ze nu, een half jaar na datum, het fijne van weten. Waarschijnlijk is tijdens dat weekend de wintertijd in zomertijd overgegaan en hebben ze die camera’s nog niet aangepast. We zullen wel zien wat ze er op het kasteel in Turnhout (de rechtbank) van maken.

Als het blog op een bepaalde dag wegvalt, dan zit onze baas waarschijnlijk tussen de moordenaars, pedofielen en verkrachters zijn verkeersovertreding uit te boeten in ’t gevang in Turnhout…

Het is dan ook een zwaar crimineel feit, te hard rijden om niet door het rood te moeten rijden, dit onder het alziend oog van de flitscamera’s. En dan daar nog niet voor willen betalen aan “Big Brother”….

Belle & co, de Drentjes van een verkeerscrimineel…

Gerard en Marie zijn twee alleenstaande bejaarden,

         die het goed met elkaar kunnen vinden,

         samen wandelen, tv kijken, op boodschap gaan, enz.

         en na een tijdje besluiten ze van binnenkort  te huwen.

         Op een dag gaan ze samen naar de apoteek.

         Marie, een geboren “Brugse” aan het woord :

         “Menere, ejje gie van die colle om min volsche tangden

         die los zitten meer vaste te zetten in m’n moengt ?”

         Geen probleem, mevrouw.

          “En ejje pampers vo grote menschen ?”

          Ook dat heb ik voldoende in voorraad, mevrouw.

          “En zukken loopstoantje mé wieltjes ?”

          Dat kan ik voor u aanvragen.

          “ En zoeje ’n rolstoel ook kunnen aanvragen ?”

          Ook dat kan ik voor u regelen, mevrouw ! 

           Enne… van die… pilletjies, vo… de… vinten ???

           Dat heb ik voldoende in voorraad, mevrouw.

           En zegt Marie tegen Gerard :

           Wa peisje Zirar ?

           Gomme HIER onze trouwlieste leggen ???

PVE

’t Is feest, ’t is feest…

Want onze Hera en Heros zijn vijf jaar geworden vandaag ! Vijf jaar al dat de “blijvers” uit ons eerste nestje moeder Belle gezelschap houden.

Dat gaat hier ten huize niet ongemerkt voorbij, Ze weten dan zelf wel niet wat hen allemaal overkomt maar protesteren tegen die extra knuffel bij het ontwaken en het eerste uitlaten van de dag, daar hebben we niets van gemerkt.

Straks mogen ze mee gaan “shoppen” naar dierenparadijs Maxizoo in Turnhout. Het baasje is immers de koeken die ons viertal krijgt bij het slapengaan in Frankrijk vergeten. Hera en Heros gaan dus straks mee om voor de roedel mergpijpkoekjes te gaan kopen.

Die koopt ons baasje aan “en vrac”, dus zelf te scheppen, en in die vakken er rond kunnen ze dan proeven welke koeken ze ook lekker vinden. De eigenaar van de winkel staat er dan dikwijls bij om te zien hoe “kenners” hun eigen snoepjes mogen kiezen. En dat mag allemaal van Tim, zolang ze maar niet morsen of koeken terug in het vak laten vallen , want dan krijgen ze onze baas tegen !

Info avond over onweer- en vuurwerkangst…

Nu de feestdagen weer voor de deur staan en de vuurwerkgekte weer toeslaat heeft de dierenkliniek Sanimalia te Diepenbeek besloten van een info avond in te richten over wat ons baasje “knalfobie” noemt.

Het waren twee avonden op 7 en 28 november. De eerste is dus al gepasseerd maar voor de tweede heeft ons hoofdbestuur zich ingeschreven.

Niet dat Belle & co veel hinder hebben van al die vuurwerkgekte of onweer met donder en bliksem, maar we willen zelf ook goed op de hoogte zijn van wat doen en laten wanneer we iemand met goede raad kunnen helpen. Dat hoort volgens hen tot de taken van een verantwoord fokken .

De overblijvende info avond gaat door op 28-11-2013 te 20u00 en de voordracht duurt ongeveer 1,5 uur.

U dient zich wel vooraf in te schrijven, dat kan via de website van Sanimalia :

http://www.sanimalia.be/

Gun je huisdier ook gezellige feestdagen door een goed geïnformeerd en voorbereid baasje.

Wij zijn al ingeschreven, hopelijk zien we elkaar daar…

Belle & co

Om deze 11 november af te sluiten

Om deze 11 november af te sluiten, het wereldberoemde gedicht “In Flanders Fields” sommigen noemen het ook “Where the Poppies Blow”.

Wij vinden dit gedicht veruit meest gepast aandenken om de start van het gedenkjaar van WO I in de verf te zetten.

In Flanders fields (luitenant-kolonel John McCrae, 1872-1918)

In Flanders fields the poppies blow

Between the crosses, row on row

That mark our place; and in the sky

The larks, still bravely singing, fly

Scarce heard amid the guns below.

We are the dead. Short days ago

We lived, felt dawn, saw sunset glow

Loved, and were loved, and now we lie

In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:

To you from failing hands we throw

The torch; be yours to hold it high.

If ye break faith with us who die

We shall not sleep, though poppies grow

In Flanders fields.

In Vlaanderens velden (Letterlijke vertaling)

“In Vlaanderens velden bloeien de klaprozen

Tussen de kruisen, rij aan rij

die onze plek aangeven; en in de lucht

vliegen leeuweriken, nog steeds dapper zingend

zelden gehoord te midden van het kanongebulder

aan de grond.

Wij zijn de doden. Enkele dagen geleden

leefden we nog, voelden de dauw, zagen de zon ondergaan

beminden en werden bemind en nu liggen we

in Vlaanderens velden

Neem ons gevecht met de vijand weer op:

Tot u gooien wij, met falende hand

de toorts; aan u om haar hoog te houden

Als gij breekt met ons die sterven

zullen wij niet slapen, ook al bloeien de klaprozen

in Vlaanderens velden.”

We vieren morgen zes jarigen !

Vijf jaar is het al geleden dat wij met Belle en Zeppos ons eerste nestje Drentenpups kregen.

Morgen 12 november vieren Hercule, Harko, Harrhy, Hadise en onze eigenste Hera en Heros hun vijfde verjaardag.

Als de dag van heden herinneren we hoe het allemaal tewerk ging. Hoe onze eerste, Hercule geboren werd terwijl moeder Belle de man van de reclameblaadjes met zijn brommertje, luidkeels stond bang te maken met haar geblaf !

Spannend was het in elk geval voor ons zo de eerste maal. We hadden ons dan wel goed geïnformeerd en voorbereid, maar toch zagen we in Nelly toen meer een reddende engel dan een dierenarts !

Inmiddels zijn ze alle zes uitgegroeid tot prachtige gezonde Drenten.

Van de regen naar de vorst…

Waar we gisterennacht nog storm en regen hadden in La Magdeleine zijn we vandaag wakker geworden door een stralende zon en …  aangerijmde daken en tuin !

Letterlijk van de regen naar de vorst.

Waar het in La Magdeleine nog een natte herfst was. En waar de boeren problemen hadden om de maïs van de velden te krijgen met hun geweldig grote machines, zo lijkt hier in Vosselaar de winter toch al meer in aantocht.

Het is toch telkens weer een aanpassing zo verhuizen na drie weken. Voor ons Drenten is het door de tuin. Ginds is het een overdaad aan plaats terwijl we hier qua grootte een gemiddelde Belgische tuin hebben. Ook de buren zitten dichterbij, en vooral Lucy laat graag aan de buren horen dat we weer thuis zijn.

De bazen klagen dan weer over het vele lawaai dat hen hier omringt. Vooral de E34 snelweg van Antwerpen naar Eindhoven is hier goed te horen. Vooral nu, wanneer de bomen al veel van hun bladeren verloren zijn is er meer storend lawaai .

Voor ons Drentjes gaan daar dan weer meer wandelingen komen tegenover in La M. . Het moment van de dagelijkse wandeling zat het baasje gewoonlijk nog op het dak bezig te zijn, of het regende zo hard dat hij wel wilde gaan wandelen maar dat wij wijselijk besloten om voor de kachel te gaan liggen !

Straks mag Heros wel honderd maal zijn poot tegen struik en afsluiting gaan heffen wanneer we gaan wandelen, dit om de andere reuen uit de buurt te laten weten “de Faes roedel is terug in ‘t land”.

Belle & co

Droog, mooi, snel, weinig verkeer…

Zo zie, dat is de  korte inhoud van de reis van La Magdeleine naar Vosselaar vandaag.

Na de storm van vannacht en de bewolking deze ochtend, konden we een zware rit verwachten. Wel met een serieus windvoordeel in de rug. Dat zou dan wel enkele euro’tjes verschillen tegenover diezelfde wind “op kop”

Maar het bleef voor 95 % droog, en over die overige 5 % was niet van die aard dat we daar over klagen. Die 5 % diende om de voorruit terug netjes te krijgen.

Van het omringende verkeer kunnen we zeggen dat het er niet was… Gewoon er was haast geen overig verkeer. De enkele Spaanse koelvrachtwagens die zich naar de noordelijke landen spoeden, om hun appelsienen en mandarijnen te gaan lossen voor de Heilige Sinterklaasman met Piet(en), en ook die paar Portugese vrachtwagens, waarschijnlijk volgeladen  met sardientjes in olijfolie, was er geen vrachtverkeer op de baan. Het was dan ook een zondag vlak voor een betaalde feestdag in Frankrijk en België.

De Hollanders vallen ditmaal uit de boot, die mochten immers niet meedoen in WO I (la grande guerre) en die hebben dus ook geen wapenstilstand in 1918 te vieren.

Zelden ging het verkeer zo vlot. Remmen heeft het baasje niet moeten doen, ze kunnen trouwens in de garage niet geloven dat wij meer dan 100.000 km met één stel remblokken doen ! Neen , aan remblokken voor onze Masjebashi kunne ze in de garage hun kost niet verdienen. Op een 7 km drukker verkeer tussen de Porte d’Italie en de Porte Bagnolet op de Parijse Périférique na hebben we amper auto’s gezien !

Vandaag was het van: cruise control op 120 en bollen maar, en remmen… doen we de volgende keer wel als ’t nodig is !

Belle & co

En route…

Nog eventjes en we zijn terug “en route”. De aanhanger is aan de Mitsubishi gekoppeld en Hera en Lucy draaien rond de auto om er in te mogen.

Het is bij die twee steeds dezelfde litanie, het lijkt of ze bang zijn dat we ze achterlaten… Dat ze mee MOETEN is nog niet tot die twee doorgedrongen. Het is wel zo dat we zeker met hen autohonden hebben die hun poot niet omdraaien om 800 kilometer rustig en braaf te zijn .

Na de storm die deze nacht over de Charente trok hebben we vandaag de wind vanachter, hopelijk blijft hij zo waaien, dan heeft de storm en wat er nu nog van overblijft toch nog zijn nut gehad.

Tot deze avond met verslag over onderweg…

Belle & co

Einde reeks…

De reeks La Magdeleine verhalen en restauratie story’s is weer voorbij. Morgen gaat het waarschijnlijk door serieuze regenbuien terug naar België. De lading op de aanhanger is dubbel beschermd tegen de regen en spatwater, er is een dubbel dekzeil onder en over de bagage heen getrokken.

Maar of het zal volstaan is nog maar de vraag.

Nu is het zo dat er geen bagage op de aanhanger zit welke schadegevoelig is voor water.

Steriliseerbokalen, lege en volle, mogen nat worden, en lege bakken Maes Pils mogen ook al nat worden. De honden “beauty-case”, zeg maar honden  reis apotheek is waterdicht, net als het baasje zijn gereedschapskist en reserveband voor de Masjebashi. Dat alles mag een drup regen hebben. Maar toch proberen we het droog te houden.

Vanaf morgen terug berichten en verhalen van onderweg en uit België…

Hopelijk zorgen Frankske en Sabientje van het TV-weer, de volgende weken voor ander dan regenweer want daar hebben we onze buik meer dan vol…

Belle & co

Niet de goede plaats voor je laptop…

Egelhuisjes en fossielen

Ze hebben wel niets met elkaar te maken maar het gemeenschappelijke dat ze hebben is de plaats Ferret, gehucht van het dorp La Magdeleine.

De egelhuisjes zijn er gekomen door het slechte weer van de afgelopen dagen. Omdat ons hoofdbestuur liever bezig is dan zich te vervelen op regenachtige dagen, heeft ons baasje zijn creativiteit zijn gang nog eens laten gaan en heeft hij twee egelhuisjes gemaakt met materialen die hier zo maar voor het grijpen lagen.

Een oude bidon waar in vroegere tijden de baasjes wijn “en vrac” in kochten is met de wipzaag onder handen genomen.

Eerst werd er een ovale opening gezaagd in de bodem, waarna het vat in twee helften werd verdeeld. Met twee pannen, die aan elkaar werden gelijmd met Tech 7, kregen we een mooie windvrije ingang. Een derde dakpan legden we op de ingang als esthetisch element zodat we de verlijming niet meer zagen.

Het huisje vullen we op met stro en droge bladeren en dekken gans het huisje af met bladeren en gemaaid gras. Als dat laatste begint te gisten en te composteren, geeft dat ook nog eens een bescherming tegen de vorst. Onze egels in de tuin gaan goed gehuisvest de winter 2013-2014 in.

Bij de herstelling van de muur aan de achterzijde van het huis zijn ook enkele stenen gevonden met mooie fossielen in. Eigenlijk bestaat gans het oude metselwerk van het huis uit natuursteen met fossielen in. We hebben dan enkele mooie fossielen opzij gelegd voor Christian Wessels, de zoon van Jeanny en Chris. Die had al laten horen dat hij wel geïnteresseerd was in fossielen… Dus gaan die straks ook de aanhanger op om mee te verhuizen van La Magdeleine naar Roosteren in Nederlandse Limburg.

Belle & co

Levenslange garantie…

Levenslange garantie zegt ons baasje… dat krijg je op de stenen en de gebruikte materialen. Straf doorgeklapt zeggen wij, want gisteren kreeg hij nog maar een B-attest op het metselwerk !

Het is daarom zegt onze baas dat hij garantie geeft op de materialen en niet op het werk dat ‘m gepresteerd heeft.

Zijn allereerste fatsoenlijk metselwerk is deze namiddag af geraakt !

Het is dan toch nog droog gebleven met veel wind deze namiddag en zo kon onze baas er nog eens (figuurlijk) tegenaan vliegen…

Onze baas heeft er wel echt zijn best op gedaan. Hij zelf is er dan ook best tevreden over. Zijn verwachtingen lagen dan wel niet hoog en dat zal de reden wel zijn waarom hij er tevreden over is.

Hij vraagt dan ook de mening niet van de Engelse overbuur die van beroep “ a builder” is. Het oordeel zou dan wel eens gans anders kunnen uitdraaien….

Maar waar we voor gekomen zijn is klaar. Het dakgedeelte met de lekken is hersteld en de ingestorte muur staat terug recht.

Het heeft dan wel haast drie weken geduurd voor het werk klaar was maar dat schrijven we toe aan de weersomstandigheden.

Van de drie weken dat we hier zijn verbleven hebben is er amper één week geweest dat we echt konden doorwerken.

Er zijn echter wel een deel werkjes binnenshuis gebeurd die normaal niet op het programma stonden, maar ons hoofdbestuur zijn niet van dat slag dat dan maar op z’n luie krent gaat zitten.

Morgen nemen ze nog een dag om alles klaar te maken voor het vertrek terug naar Vosselaar van zondag. De hoogwerker dient terug in de schuur te worden gezet, de nieuwe betonmolen moet nog een geschikt plaatsje krijgen, en alle gerief moet zuiver gemaakt worden .

Ook moet de aanhanger klaar gemaakt en geladen worden. Er dienen immers nog enkele bakken lege steriliseerbokalen in België te geraken tegen dat het everzwijn en hertenvlees voor ons terug binnenkomt.

Als we zo ons hoofdbestuur bezig horen gaan we nog een lekkere en voedzame winter tegemoet….

Belle & co

Een “kwakkeldag”…

Gaat het regenen, gaat het mooi en droog worden ? Naar buiten kijken helpt niet veel om tot een besluit te komen. Met het weerbericht kan je ook alle kanten uit, dus ons baas twijfelt… mortel aanmaken om het laatste stukje muur bij te metselen of afwachten tot morgen… ?

Dan maar even afwachten tot deze namiddag om de buitenwerken aan te vatten.

Inmiddels heeft het baasje in de internetkrant gelezen dat vanaf 2014 de registratie van de honden in België volledig Online zal gaan gebeuren. Het gaat het aangeven van een hond door de dierenarts weeral vergemakkelijken maar ook het veranderen van baasje en het melden van overlijden van de hond gaat dus makkelijker gaan.

http://www.hln.be/hln/nl/957/Binnenland/article/detail/1736856/2013/11/07/Online-registratie-van-honden-vanaf-2014.dhtml

In de Franse, de papieren krant Charente Libre, lezen we dan weer dat de Franse dierenartsen op de “pavés” (de kasseien) van Parijs zijn samengekomen om te betogen. Dit  omdat ze bepaalde geneesmiddelen niet meer zelf mogen verkopen maar dat deze dienen verdeeld te worden via de apotheken.

Op dat gebied staan we dan nog ver van de Europese gedachte als je bedenkt dat, bvb in Nederland alle diergeneeskundige producten via de dierenarts worden verkocht. In België kan je de geneesmiddelen dan via dierenarts en de apotheek verkrijgen en in Frankrijk ga je dan bepaalde medicijnen enkel via de apotheek verkrijgen.

In dat kader denkt het baasje dat het te maken heeft met de doping affaires met de wielrenners… Toen we de laatste keer bij de apotheek een middeltje kochten voor reisziekte van honden dienden we daar in België een hele vragenlijst voor in te vullen of te beantwoorden. Ons baasje vond dat toen zo stom dat hij ook zijn schoenmaat en de maat van hemd en broek heeft doorgegeven. Als ze dan toch al zoveel moesten weten kon dat er ook nog wel bij was zijn oordeel…

Belle & co

Een B-attest…

Dat is wat onze baas zou krijgen op school moest hij in de afdeling “bouw” hebben gezeten.

Op de ouderavond zou het dan geklonken hebben “Mijnheer, mevrouw, uwe zoon doet goed zijn best maar zijn handen staan niet naar den bouw. Volgens mij (de leraar bouw) zou hij beter overgaan naar de richting autotechniek”…

En zo geschiedde destijds, alleen heeft onze baas nooit in “de bouw afdeling” gezeten, maar het zou gekund hebben.

Ondertussen heeft ons baasje al richtlijnen gekregen van Jan, het baasje van Siebe en ons Lobke. Die heeft blijkbaar al meer het truweel gehanteerd want de uitleg over mortel maken voor “oude bouw” bleek heel professioneel te zijn. En dan zeggen dat Jan ooit nog op de lange omvaart heeft gezeten !

Kunnen we nu spreken van de “huizenbouwer op zee show ?”

Het is vandaag droog gebleven en de temperatuur was juist genoeg om je in ’t zweet te werken (onze baas toch). Zoals gepland,… wanneer het droog zou blijven ging hij dat muurtje terug opmetsen. En zo gebeurde ook…

Het baasje is tot op 2/3 geraakt en toen was het zand voor mortel te maken op.

Toen hij terug kwam van “Plisson”, de handelaar in bouwmaterialen, was het te laat om nog “een molentje mortel te draaien” en te verwerken.

Als het morgenochtend nog droog is gaat onze baas en met frisse tegenzin terug tegenaan voor het laatste 1/3 deel.

Het vrouwtje is in elk geval al foto’s komen maken van de metselende baas. Net alsof er een wereldwonder aan het werk was aan de achterkant van het huis…

Belle & co

Twee stralen zon…

Heus, ze bestaat nog de zon ! en ze heeft zelfs de kracht gevonden van gisteren namiddag de Charente te verblijden met enige zonnestralen.

En daar heeft de ganse roedel, bazen en honden eventjes duchtig van geprofiteerd.

Wij hebben achter elkaar gehangen, gespeeld en kattenkwaad (hondenkwaad ?) uitgehaald.

Het vrouwtje heeft de snoeischaar terug werk gegeven en heeft enkele rozelaars en te ver uitgegroeide struiken gekortwiekt.

Het baasje is aan de achterkant van het huis een stikversleten dakgoot gaan vervangen die er de oorzaak van is dat er bij een deel van een muur alle zand was uitgespoeld tussen de stenen (cement kenden ze blijkbaar toen niet) en die stenen lagen dus daar waar ze oorspronkelijk vandaan kwamen, tegen de grond !

Het is voor dat terug inmetselen van die stenen dat hij gisteren in Angoulême die mortelmolen is gaan kopen. Het is een klein molentje van 125 liter geworden. Meer mortel kan onze baas toch niet  verwerken voor de mortel is hard geworden. Onze baas heeft nu eenmaal geen metserhanden ! het feit dat ‘m op zijn “oude” dag nog gaat metselen is voor hem al een hele prestatie. In zijn ogen moet ‘m daar minstens een Nobelprijs voor durf en risico voor krijgen… Maar die prijs kennen ze nog niet in Zweden en Noorwegen… Hij zal dus op zijn Nobelprijshonger blijven zitten.

De werkelijkheid zal wel zijn dat hij morgen naar de Jef, zijn oud collega van op school van de afdeling “hoogstaande metselkunst”, gaat skypen om te vragen “Jef , waren dat drie of vier delen zand en één deel cement, en mag of moet daar kompaktuna bij in ? “

Vandaag heeft het baasje de dakgoot vernieuwd en alle stenen gereinigd met de hogedrukreiniger. Die stenen zaten dik onder de modder en zelfs onze baas weet dat het dan klungelwerk is als je er zo aan gaat beginnen.

Morgen vertellen we meer over het weer, de regen of de zon, het metselwerk en andere onnozele zaken waar wij Drentjes toch niet aan mogen helpen !

Belle & co

Om moedeloos van te worden…

Dag drie van de reeks regendagen is begonnen met motregen. Nu daar zijn we dan al een beetje vrolijk om . Het is tenminste geen “regen met bakken uit de hemel” dag zoals de twee voorgaande.

Vannacht heeft het ook flink gewaaid. Het hoofdbestuur heeft er van wakker gelegen zo rond een uur of vier.

Wij hebben onze oogleden eens opengetrokken, gemerkt dat we toch niet konden helpen, en we hebben onze oren afgesloten zoals we doen wanneer de bazen ons roepen en het ons niet aanstaat. Potdicht dus !....

Wij hebben geen “stormhinder” gehad in onze warme, lekker liggende, benches.

Wie wel last gaat gehad hebben is “Pinneke & kind”. Dat is de egel die Heros gisterenavond van wie weet waar heeft meegebracht, en aan de voordeur is komen leggen. Lucy en Hera waren samen met Heros buiten en die twee teven moesten Heros weer luidkeels aanmoedigen. Zelf die egel vastnemen doen ze evenwel niet. Dat laten ze aan Heros over. Een goed uur later was het de beurt aan Belle, die apporteert wel egels, maar die had het kleintje van “Pinneke” bij. Het baasje zet die dan in de weide tegenover waar ze zich volop kunnen tegoed doen aan slakken. Die zijn er met dit weer in overvloed, Pinneke en co kunnen op dit moment zich ruimschoots te goed doen aan overvloedig egel voedsel voor ze aan hun winterslaap beginnen.

Als het de ganse dag zulk weer blijft gaat het baasje van enkele bidons waar hij vroeger wijn “en vrac” in kocht, enkele egelhuisjes maken. Die kunnen dan op droge plaatsen , uit de wind en afgedekt met gras en bladeren tegen de koude in de oude schapenstal in de tuin gezet worden. Dat zijn dan prima egelhuisjes die dan nog jaren kunnen dienen.

Gisteren toen het baasje en Hera op de terugweg van Angoulême waren, heeft het baasje een foto gemaakt waarbij hij dacht dat het een beginnende windhoos was. Uiteindelijk bleek het maar een langgerekte donkere wolk te zijn waar toch ook “oude wijven regen” uitviel.

Gaat het dan vandaag weer een dag voor het ronkende Godinnetje worden  ?

Belle & co

Vijf jaar geleden al vandaag…

Vijf jaar is het al geleden dat we afscheid moesten nemen van onze beste kameraad die op een week na vijftien jaar onze viervoetige huisgenoot was.

Vandaag 6 november is het precies vijf jaar geleden dat Bas stierf aan een hartinfarct aan het einde van zijn dagelijkse wandeling in “zijn bos”.

Intussen hebben Belle en Hera  samen al wel voor 27 kleine Basjes gezorgd en is het verdriet om het sterven van Bas geluwd, maar Bas staat nog altijd in Vosselaar op de kast in zijn doosje naast zijn airbrush schilderij.

Hij is er nog steeds maar vraagt niet meer om zijn dagelijkse wandelingen…, daar heeft hij zijn roedel opvolgers voor aangesteld !

Belle & co

In het vliegtuig

De passagiers van een vliegtuig zitten allemaal op hun plaats en wachten op de piloten om te vertrekken.

Twee mannen komen uit de personeelskamer achterin en stappen traag naar de cockpit.

Ze dragen een pilotenuniform en een donkere bril.
De ene heeft een hond aan de leiband en de andere tikt met een witte stok voor zich uit op de vloer ...

Ze bereiken de cockpit zonder problemen en sluiten de deur achter zich..

Verschillende passagiers lachen wat zenuwachtig naar elkaar, fronsen hun wenkbrauwen of doen alsof ze het als een leuke grap willen beschouwen.

Enkele seconden later starten de motoren en begint het vliegtuig over de startbaan te rijden.
Het toestel gaat steeds sneller, maar het stijgt niet op.
Door de venstertjes zien de passagiers dat het vliegtuig recht op een uitgestrekt meer afstevent, aan het einde van de startbaan.

Het vliegtuig raast nu aan zeer hoge snelheid vooruit en verschillende passagiers beginnen te beseffen dat ze nooit zullen opstijgen en dus in het meer zullen terechtkomen.

Er wordt uit vele kelen luid gegild, maar net op dat ogenblik trekt het vliegtuig lichtjes op en komt het zonder problemen van de grond.

De passagiers komen stilaan tot bedaren en praten nog wat na over die angstaanjagende "joke". Enkele minuten later is het incident vergeten.

In de cockpit betast de piloot het dashboard, vindt de automatische piloot en zet hem in werking.

Plots zegt de piloot : "Weet je wat me soms bang maakt?"
"Neen?", zegt de co-piloot.

Een van deze dagen beginnen ze te laat te gillen en dan zijn we d'er allemaal aan."

De tweede dag…

De tweede dag op rij met gietende regen over de Charente. De werkjes voor binnen zijn grotendeels achter de rug en het is voor de baasjes een probleem om zich nog bezig te houden.

Wij Drentjes hebben er minder moeite mee, wij gaan graag naar buiten ook al komen we kletsnat terug binnen. De baasjes drogen ons telkens weer af met van die special “Pet towels”. Hier ten huize zijn dat versleten badlakens of handdoeken waar het beste af is. Maar die zijn ook sneller doorweekt en dat maakt dat er op verschillende plaatsen handdoeken te drogen hangen.

Deze namiddag mag er weer eentje van ons mee naar Angoulême waar het baasje in de Brico dépôt een mortelmolen gaat kopen. Die stond daar gisteren “voor een prijsje” in de einde reeks, en ons baasje heeft nog werk voor zo’n machientje.

Zo staat er in de nabij toekomst nog een deurgat terug dicht te metselen, de muur van de schuur zou terug moeten gevoegd worden, (en dat is een flink grote muur) en er zou nog een muurtje aan het zwembad moeten komen. Dat laatste is nodig met de Franse wetgeving dat de omtrek van een zwembad veilig moet kunnen afgesloten worden. Er zijn de laatste jaren te veel kleine kinderen verdronken door tekorten aan de veiligheid bij zwembaden…

Dan hoort er bij een dakrenovatie natuurlijk ook nieuwe dakgoten. Ook daar gaat hij voor naar Brico dépôt.

Zo zijn er toch nog zaken die kunnen gedaan worden in afwachting dat de zon zich terug laat zien.

Belle & co