Ze is zoekende…

Dèja vu…?

Of toch bijna. Vier jaar en een half zijn verstreken tussen het maken van beide foto’s.

Op de eerste foto zijn er twee pups te zien, de toen nog piepjonge Hera en haar broer Heros. Het was hun eerste lente en die konden ze voor het overgrote deel beleven in de Franse Charente.

Op de onderste fot zien we de jonge, maar niet meer zo piepjonge Lucy bij oma Belle, moeder Hera en nonkel Heros. Een roedeltje Drentsche Patrijshonden om fier op te zijn.

Oma Belle is nog altijd de Alpha teef terwijl hera een strenge maar rechtvaardige moeder is voor Lucy. Als er al eens een grom valt moet je goed luisteren. Meestal gaat het initiatief dan uit van Belle naar Lucy toe. Het is een heel zachte , bijna niet hoorbare verwittiging bij het eten. Lucy is zonder te schrokken de snelste eter van de vier. Belle is de langzaamste eter, die geniet van haar eten.

Wanneer Lucy klaar is met haar portie gaat ze lijnrecht naar Belle die dan nog niet half klaar is met haar portie.

Lucy gaat dan met haar snoet tegen of onder de eetkom van Belle liggen en dat is nog naar de normen van Belle. Komt ze echter over de rand van de kom kijken dan hoor je soms de verwittiging, tot hier meisje… niet verder. En Lucy heeft niet meer nodig dan dat.

Zo ging het ten tijde van de eerste foto, en zo gaat het nog altijd met de roedel van de tweede foto…

Mooi toch…

Belle & co

Nostalgie…

Gisterenavond moest ons hoofdbestuur nog opblijven omdat de steriliseerketel nog aan het werk was om courgettesoep in te maken. Het baasje is dan maar in de archieven op de computer gaan snuffelen.

Zo komt het dat hij in de periode vanaf november 2008 terecht kwam.
Mail’s en foto’s van kandidaat pupeigenaars die op het blog de toestand van Belle volgden, die nadat de pups geboren waren afspraken maakten om naar de pups te komen kijken, en vragen naar foto’s van de opgroeiende pups.

Het was ons allereerste nestje, het H-nestje en we hebben toen alles heel intens beleefd.

Zo de geboorte van Hercule, de allereerste pup hier bij os geboren. Die was haast in de grote zetel, de sofa of de bank zoals de Nederlanders zeggen geboren. De hoogzwangere Belle, zij zou volgens het “temperaturen” binnen de 24 uur haar jongen moeten werpen, vond het nog nodig met veel kabaal de “gazettenman” van de reclameblaadjes te moeten wegjagen. Dat deed ze met zoveel verve dat Hercule al kwam kijken wat er zo belangrijk was …

Hercule hing half uit Belle toen we het opmerkten ! En de bevalling was begonnen. Netjes op tijd en Hercule was de eerste van zes, nummer twee, onze Heros kwam even later. Dan kwamen de twee teefjes Hera en Hadise en nadien ook nog twee reutjes, Harrhy en Harko.

We hebben nog wat foto’s uit die tijd geselecteerd zoals ze door de eigenaars ons toegezonden werden vanaf de pups naar hun definitieve thuis vertrokken waren. Zo ook de foto’s van Harrhy en “den bol” de eend in huis bij Jos en Dymphna. Dat was de reden waarom Harrhy als laatste naar hen vertrokken is. Dymphna en Jos hadden nog nooit een hond gehad en zij dachten dat Harrhy de aan haar poot gehandicapte eend in twee slokken ging opeten !

Harrhy is dan “op proef” met Jos meegegaan en had er vaaf dag één zijn vaste stek gevonden, broederlijk naast zijn vriend “den bol”

Belle & co

De drie wandelingen dagen…

Nu Kibbels dit weekeinde hier bij ons op vakantie is zijn het ware gezondheidsdagen voor ’t baasje. Hij gaat normaaldagelijks tweemaal een wandeling maken met ons.

Normaal is dat een keer met Hera en heros en dan de tweede wandeling met Belle en Lucy.

Nu met Kibbels er bij komt er ook nog een derde wandeling bij. Maar ook de combinaties wisselen nu dezer dagen.Zo was er vandaag de eerste toer met het klassieke duo Hera en Heros , waarna “ de jongskes” Kibbels en Lucy aan de beurt waren. Maar daar was ons baasje nog niet dadelijk mee klaar want die twee maakten elkaar zo zot als Leuven foor.

Die twee vlogen alle kanten uit, moesten telkens aan twee zaken snuffelen die dan wel meters uit elkaar lagen en hadden als het ware dubbel brede voetpaden nodig voor we aan het bos waren.

Daarna kwam oma Belle alleen aan de beurt. En Belle genoot er zichtbaar van dat ze nu eens helemaal alleen met de baas naar het bos kon. Ook de baas genoot ervan hoe Belle zich terug twee jaar oud voelde. Net een jong veulen in de weide.

Dat gaan we meer doen zegt het baasje. En als we haar niet alleen meenemen dan gaan we het eens combineren met Hera. De twee “moeders” mogen dan morgen nog eens samen mee. Nadien dan Heros met Kibbels, ook een prima combinatie. De derde ronde doen we dan met Lucy alleen, die ook weer eens een lesje orde en tucht kan gebruiken en dat combineren we dan gelijk !

Het behoeft wel een beetje organisatie en regeltjes als je zo vijf tornado’s in huis hebt.

We kregen daarjuist een sms’je uit Amsterdam waar Kibbels’ vrouwtje momenteel verblijft. Die vroeg “of het nog wel ging met de kostganger?”.

We hebben Annemie kunnen geruststellen, met Kibbels alles OK, ze ligt hier uitgeteld bij onze baas aan zijn voeten moe te zijn van, de wandeling !

Totaal geen last met Kibbels, het is niet voor niks een zus van Kiki, waar ze trouwens ook sterk op lijkt. Zelfde snuitje, zelfde kleur van lijf, ook mantel maar met een vrij brede witte kraag.

Belle en co

Een nieuwe ervaring…

Het was een totaal nieuwe ervaring voor mij, Hera, gisteren. Nog nooit in mijn vijfjarig leven had ik soortgelijks gedaan.

Ik mocht met het baasje mee met de auto en aanvankelijk dacht ik dat wij tweetjes naar Frankrijk reden want we reden wel een uur lang in dezelfde richting.

Na een uur rijden stopten we midden in een stad aan een groot plein waar een bonte verzameling honden van alle rassen, kleuren, grootte en formaat al op ons stonden te wachten. Zoveel honden had ik nog nooit bij elkaar gezien !

Er waren ook honden bij die een T-shirt aan hadden met daar iets opgeschreven met viltstift. Het had iets met eten en met fokken te maken waar die honden tegen waren “BROODFOK” stond daar telkens bij ! Ook die baasjes liepen vervaarlijk te zwaaien met borden op stokken met slogans tegen BROODFOK.

Ons baasje en ik waren op de grote manifestatie tegen het malafide fokken van honden aan het Sint Pietersstation te Gent. Plots stond er nog een Drentenbaasje Daniël naast ons die we goed kennen maar die had zijn Djona thuis gelaten. Ook Renate en Rossano met hun Jarre zagen we naar ons toe komen toen zij het station verlieten. Die Jarre had ook nog een ervaring die ik ook nog niet ken, met de trein rijden !

Eventjes nadien zetten een lang gerekte sliert baasjes en honden zich in beweging om door grote straten in Gent een twee uren durende tocht aan te vatten. Onderweg maakte ik nog kennis met Mechelaars en Duitsers, herders wel te verstaan, geen mensen. Maar ook chiwawadinges, bordercollies, Boxers zoals “den Yndhi van ozze Dré” en ook zo ’n heel grote grijze hond, nen Duits of een Deense dog. Zo een als “den Baron” waar onze Heros zo graag mee speelt in ’t bos. Het was een bont gezelschap dat rustig, en onder politie begeleiding door de grote stad stapte.

Na twee uren kwamen we weer op een heel groot plein. Daar gingen een paar mensen (organisatoren noemt ons baasje die mensen) door zo’n lawaaiding praten en een toespraak houden waar we weinig van verstonden maar het was weer tegen de broodfok. Ons baasje is daar samen met mij op een verhoog gaan staan waar we een overzicht hadden over het plein en heeft daar ook foto’s van de betoging genomen, vlak naast de officiële fotograaf van de organisatie.

Omdat het baasje moeilijk kon schatten hoeveel deelnemers er waren aan de optocht heeft hij dat aan een begeleidend politieagent gevraagd en die schatte het aantal deelnemers tussen de 1000 en 1100.

Wij vonden het al een grote hoop maar zo ’n groot getal hadden we niet verwacht. De organisatie mag dus terecht van een groot succes spreken. Alles was trouwens perfect georganiseerd en ook onder de honden verliep alles in peis en vree.

En ik, ik heb er een mooie stadswandeling aan gehad, weeral een ervaring meer. Het is toch eens wat anders dan achter konijnen en vogels jagen in “ons bos”…

Hera, de stadsDrent voor één dag

Rustige ochtend…

Na het klassieke gekibbel tussen Lucy en de “nieuwkomer voor een weekend” Kibbels is het hier heel rustig in huis.

Waarschijnlijk zijn Belle en nakomelingen nog steeds een beetje moe van de druktemakerij van gisteren.

Straks gaan Hera en het baasje naar Gent om mee te betogen tegen broodfok. Volgens de berichten zouden er heel wat deelnemers zijn. Drentsche Patrijshonden gaan er zeker twee zijn. Renate en Rossano, de mensen die vorig jaar met Kerstmis hun hondje verloren hebben door vergiftiging zullen er ook zijn hebben ze ons gemaild. We zijn benieuwd om kennis te maken met hun nieuwe Drentje.

Ons vrouwtje blijft thuis met de rest van de uitgebreide roedel. Met twee baasjes en vijf Drenten is wat veel voor een stadswandeling in gezelschap van een paar honderd andere honden. Zo gewend zijn onze honden nu ook weer niet aan de grootstad zoals Gent om te gaan wandelen.

Een bos of wandeling in de velden zou hun veel beter liggen. Het zijn  nu eenmaal jachthonden die af en toe wel een terrasje in het dorp willen meepikken, maar een stadswandeling zit er niet in met gans de roedel…

Straks verslag over de betoging, voor Hera haar eerste , voor ’t baasje de eerste sinds mei 68, ondertussen ook al 45 jaar geleden !

Belle & co

Uitgeteld…

Je hebt er geen hond aan zegt het gezegde, maar hier is het effectief zo. Ze liggen hier her en der verspreid. Sommigen liggen in een bench die dan weer niet die van hen is. Andere liggen op het grote kussen of op het tapijt onder tafel.

Lucy heeft al gepiept omdat ze met het tipje van haar oren onder het wieltje van baasjes bureaustoel zat…

Maar waar ze ook liggen, één zaak hebben ze gemeen… alle liggen ze pompaf in de poten van de honden Morpheüs.

Krankzinnig gek heeft voornamelijk Lucy gedaan met Kibbels. Maar ook Heros kon het prima vinden met zijn nichtje.

Belle en Hera hebben dan tegen dat andere trio opgetreden wanneer het weer eens de spuigaten uitliep. Die twee hebben niet voor niets de bijnaam van de “gendarmen” van de roedel.

En hoe druk ze ook waren… we hebben er echt plezier van gehad van dat Drentengeweld.

Daarstraks lazen we op het smoelenboek dat er iemand verbaasd stond te kijken van haar één jaar oude Drent. Na 18 jaar Drenten in huis hebben wij dat ook nog haast dagelijks. Ze blijven ons verbazen.

Ook nog vermelden dat ondanks de “vreemde eend” in de bijt, het samen eten zonder morren of grommen voorbij gegaan is. Nu is het wel zo dat Kibbels nog sneller klaar was met haar kom dan Lucy. En van haar vinden we al dat ze schrokt bij het eten.

Morgen is er weer een Drentendag in huize Faes, en in de namiddag gaan we ons nog eens 20 jaar voelen en gaan we betogen, net als in mei ’68…

Belle & co

Het vijf Drentenhuis…

Deze voormiddag is Kibbels bij ons aangekomen. Kibbels is een teefje uit het K-nest, het tweede nest van Belle.

Haar baasjes gaan een weekend naar het buitenland en Kibbels is al enkel malen bij ons en bij Louis (van de Gorky en Cato) op visite gekomen. Zij is zelfs enkele jaren geleden mee naar Frankrijk geweest voor een tiental dagen.

Dit weekend zal ze ervaren wat het is samen te leven met een woelwater en puberende Drent als Lucy.

Vanavond gaan we met die twee weinig last hebben. Tot nu toe zijn ze al gans de tijd druk met elkaar bezig geweest.

Ook de tuin gaat een metamorfose ondergaan (kan dat dan nog is de vraag) met die twee die door de tuin racen.

Morgen gaat het baasje betogen. Dat is geleden van mei 68 dat hij dat nog gedaan heeft . Toen was het als eindejaarsstudent aan de technische school. “Leuven Vlaams” was toen de slogan.

Morgen gaat hij samen met Hera naar Gent betogen tegen de broodfok van honden. Dus een totaal ander gegeven om voor te betogen.

Indien er nog lezers zijn die zich ook akkoord voelen zijn ook welkom . Om 13u30 verzamelen we aan het Sint Pietersstation om samen op te trekken naar de burelen van de FOD volksgezondheid .

Op deze link kan je alle info vinden:  http://www.hondencentrum.com/forum/honden-algemeen/acties-tegen-broodfok/36077/optocht-tegen-broodfok-/

Misschien treffen we elkaar op het Koningin Maria Hendrikaplein.

Belle & co

Stil vandaag…

Zijn we echt zo moe of is het na de vorige drukke dagen letterlijk stilte voor de storm ?

Zo druk als we de vorige dagen waren, zo kalm is nu vandaag hier ten huize en in de verschillende benches.

Gisterenavond hoorden we het baasje het nog zeggen tegen ’t vrouwtje, “het gaat nog goed regenen als we die vier bandieten* bezig zien”.

Maar we zullen maar denken dat alles is overgewaaid naar andere contreien, waar men misschien wel blij is met een regenbui ?

Gisteren zijn we nog eens twee aan twee met het baasje een grote toer gaan wandelen. De dagen juist na de terugkeer durft dat er al eens overschieten wegens “dringend te doen” zaken die dan op ons hoofdbestuur liggen wachten.

Maar met het mooie zonnige weer van gisteren en de vooruitzichten op slechter weer hebben we er nog maar eens goed van geprofiteerd.

Heros heeft heel voorzichtig) gespeeld met Melissa, de Springer Spaniël van aan het einde van de straat. Melissa is jonger dan Heros maar door PRA zo blind als een mol. Toch doet ze dagelijks op haar gemakske een behoorlijke wandeling samen met haar buurman. Het is een heel mooi hondje maar spijtig van haar handicap. Als wij bij haar aan de tuin langskomen bij het begin van onze wandeling ruikt Melissa wie er langskomt en begint ze luid te blaffen, elke keer en dag weer. Zij kent ons van onze geur…  Daarom ook was ze gisteren niet bang toen Heros met haar wilde spelen, ze kennen elkaar maar op een andere manier dan andere honden.

Straks gaan we toch nog “een toerke doen” zegt het baasje, zolang het geen pijpenstelen regent tenminste…

Belle & co

Uitstekend nieuws vandaag…

Na de noodzakelijke onderzoeken te hebben ondergaan kennen de twee reuen Lando en Lennaert, beiden uit Hera’s  L-nestje, al hun testresultaten.

Lando heeft als laatste vandaag zijn HD resultaat aangekregen van de KMSH. Het verdict: HD –A1, het best mogelijke resultaat dus ! Dan moeten we ook vertellen dat de test ED (elleboogdysplasie) en SD (schouderdysplasie) ook prima waren.

Begin september waren Lando en Lennaert al getest op PRA (oogaandoeningen) bij dr. Tine Jansen in Meerhout waar beiden ook een “voorlopig vrij” kreeg. Daarbij hadden Hilde en Jeanny, de eigenaars van beide reuen ook deelgenomen toen we met  vier nakomelingen van Cartouche en Hera PRA hadden laten onderzoeken door middel van de DNA methode.

Daarvoor hadden we een bloedstaal opgestuurd naar het OptiGen labo in Ithaka in de staat New York, USA. Hier kregen al de geteste honden de uitslag: “deze hond zal nooit PRA ontwikkelen of PRA doorgeven aan zijn/haar nakomelingen”.

Ook is er nog een bloedonderzoek afgenomen naar de von Willebrand Dissease. En ook hier kreeg Lando een schitterende uitslag.

Geen Drentsche Patrijshond, buiten de zeven van onze kennel, kan zulke gezondheidspapieren voorleggen.
Ook bij de testen exterieur scoort Lando telkens prima. Tijdens de clubmatch van de Belgische Drentenvereniging eind augustus dit jaar behaalde hij een ZG.  Dit zelfde resultaat haalde hij tijdens de “reuendag” van de Nederlandse Drentenvereniging in september waar hij als enige Belgische Drentenreu aanwezig was.

Maar ook Lando’s broer Lennaert, die in Nederlands Limburg bij zijn vader Cartouche woont haalt soortgelijke resultaten. Alleen doet die er nog een schepje bovenop door op shows tekens een U te behalen !

Maar ook Lennaerts’s testen van HD, ED, SD en PRA halen dezelfde resultaten als broer Lando.

Wij als fokkers van beide reuen zijn maar wat fier over deze twee reuen uit onze foklijn.

We kunnen dus zeggen dat we met deze twee reuen en hun medische testen, de grootst mogelijke zekerheid op medisch gebied kunnen garanderen op gezonde nakomelingen.

Alle medische attesten en exterieur uitslagen, zijn uiteraard bij de eigenaars in te zien.

Wij als fokkers zijn gelukkig met de uitstekende pups die we hebben afgeleverd en tevens wensen we de eigenaars van Lando en Lennaert proficiat met hun Drenten !

Belle & co

Miljaarde…

En er kwam vlak daarna nog wat minder fraais, galmde daarjuist door het huis… Het was afkomstig van onze baas die per ongeluk, bij het nalezen van zijn blogbericht  het bericht wegklikte en het niet meer terug kan vinden…   “gedeleted” zullen we maar zeggen.

En het bericht handelde dan nog eens over hoe druk dat ons hoofdbestuur het telkens heeft als we weer eens terug in Belgenland komen na een hele tijd Frankrijk.

Niks aan te doen, opnieuw beginnen is de boodschap !

Onze baas had juist verteld dat hij was “uitgenodigd” door de politie van het dorp om te komen “klappen”. Nu is dat op zich al verdacht. Die mensen nodigen je gewoonlijk niet uit voor ne koffie en een koekske, daar zit meer achter weet onze baas, als kilometervreter heeft hij daar al ervaring mee.

Nu viel het verhoor/gesprek/koffieklets met die politiemadam mee. Het ging over een snelheidsovertreding op de ring rond Turnhout waar een snelheidsbeperking is van 70 km/u en het baasje had, om nog door het groene licht te komen 77 km/u gereden , en dat mocht niet van de pollissen!

Het baasje had wel opgemerkt dat er op het PV een foutief uur stond genoteerd, en daarom had hij aan de grote baas van de pollissen laten weten dat hij er op dat opgegeven uur niet daar was geweest en dat ze wat hem betrof naar hun 60 euro konden fluiten. (met iets beleefder bewoording)

En daar moesten ze nu, een half jaar na datum, het fijne van weten. Waarschijnlijk is tijdens dat weekend de wintertijd in zomertijd overgegaan en hebben ze die camera’s nog niet aangepast. We zullen wel zien wat ze er op het kasteel in Turnhout (de rechtbank) van maken.

Als het blog op een bepaalde dag wegvalt, dan zit onze baas waarschijnlijk tussen de moordenaars, pedofielen en verkrachters zijn verkeersovertreding uit te boeten in ’t gevang in Turnhout…

Het is dan ook een zwaar crimineel feit, te hard rijden om niet door het rood te moeten rijden, dit onder het alziend oog van de flitscamera’s. En dan daar nog niet voor willen betalen aan “Big Brother”….

Belle & co, de Drentjes van een verkeerscrimineel…

Gerard en Marie zijn twee alleenstaande bejaarden,

         die het goed met elkaar kunnen vinden,

         samen wandelen, tv kijken, op boodschap gaan, enz.

         en na een tijdje besluiten ze van binnenkort  te huwen.

         Op een dag gaan ze samen naar de apoteek.

         Marie, een geboren “Brugse” aan het woord :

         “Menere, ejje gie van die colle om min volsche tangden

         die los zitten meer vaste te zetten in m’n moengt ?”

         Geen probleem, mevrouw.

          “En ejje pampers vo grote menschen ?”

          Ook dat heb ik voldoende in voorraad, mevrouw.

          “En zukken loopstoantje mé wieltjes ?”

          Dat kan ik voor u aanvragen.

          “ En zoeje ’n rolstoel ook kunnen aanvragen ?”

          Ook dat kan ik voor u regelen, mevrouw ! 

           Enne… van die… pilletjies, vo… de… vinten ???

           Dat heb ik voldoende in voorraad, mevrouw.

           En zegt Marie tegen Gerard :

           Wa peisje Zirar ?

           Gomme HIER onze trouwlieste leggen ???

PVE

’t Is feest, ’t is feest…

Want onze Hera en Heros zijn vijf jaar geworden vandaag ! Vijf jaar al dat de “blijvers” uit ons eerste nestje moeder Belle gezelschap houden.

Dat gaat hier ten huize niet ongemerkt voorbij, Ze weten dan zelf wel niet wat hen allemaal overkomt maar protesteren tegen die extra knuffel bij het ontwaken en het eerste uitlaten van de dag, daar hebben we niets van gemerkt.

Straks mogen ze mee gaan “shoppen” naar dierenparadijs Maxizoo in Turnhout. Het baasje is immers de koeken die ons viertal krijgt bij het slapengaan in Frankrijk vergeten. Hera en Heros gaan dus straks mee om voor de roedel mergpijpkoekjes te gaan kopen.

Die koopt ons baasje aan “en vrac”, dus zelf te scheppen, en in die vakken er rond kunnen ze dan proeven welke koeken ze ook lekker vinden. De eigenaar van de winkel staat er dan dikwijls bij om te zien hoe “kenners” hun eigen snoepjes mogen kiezen. En dat mag allemaal van Tim, zolang ze maar niet morsen of koeken terug in het vak laten vallen , want dan krijgen ze onze baas tegen !

Info avond over onweer- en vuurwerkangst…

Nu de feestdagen weer voor de deur staan en de vuurwerkgekte weer toeslaat heeft de dierenkliniek Sanimalia te Diepenbeek besloten van een info avond in te richten over wat ons baasje “knalfobie” noemt.

Het waren twee avonden op 7 en 28 november. De eerste is dus al gepasseerd maar voor de tweede heeft ons hoofdbestuur zich ingeschreven.

Niet dat Belle & co veel hinder hebben van al die vuurwerkgekte of onweer met donder en bliksem, maar we willen zelf ook goed op de hoogte zijn van wat doen en laten wanneer we iemand met goede raad kunnen helpen. Dat hoort volgens hen tot de taken van een verantwoord fokken .

De overblijvende info avond gaat door op 28-11-2013 te 20u00 en de voordracht duurt ongeveer 1,5 uur.

U dient zich wel vooraf in te schrijven, dat kan via de website van Sanimalia :

http://www.sanimalia.be/

Gun je huisdier ook gezellige feestdagen door een goed geïnformeerd en voorbereid baasje.

Wij zijn al ingeschreven, hopelijk zien we elkaar daar…

Belle & co

Om deze 11 november af te sluiten

Om deze 11 november af te sluiten, het wereldberoemde gedicht “In Flanders Fields” sommigen noemen het ook “Where the Poppies Blow”.

Wij vinden dit gedicht veruit meest gepast aandenken om de start van het gedenkjaar van WO I in de verf te zetten.

In Flanders fields (luitenant-kolonel John McCrae, 1872-1918)

In Flanders fields the poppies blow

Between the crosses, row on row

That mark our place; and in the sky

The larks, still bravely singing, fly

Scarce heard amid the guns below.

We are the dead. Short days ago

We lived, felt dawn, saw sunset glow

Loved, and were loved, and now we lie

In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:

To you from failing hands we throw

The torch; be yours to hold it high.

If ye break faith with us who die

We shall not sleep, though poppies grow

In Flanders fields.

In Vlaanderens velden (Letterlijke vertaling)

“In Vlaanderens velden bloeien de klaprozen

Tussen de kruisen, rij aan rij

die onze plek aangeven; en in de lucht

vliegen leeuweriken, nog steeds dapper zingend

zelden gehoord te midden van het kanongebulder

aan de grond.

Wij zijn de doden. Enkele dagen geleden

leefden we nog, voelden de dauw, zagen de zon ondergaan

beminden en werden bemind en nu liggen we

in Vlaanderens velden

Neem ons gevecht met de vijand weer op:

Tot u gooien wij, met falende hand

de toorts; aan u om haar hoog te houden

Als gij breekt met ons die sterven

zullen wij niet slapen, ook al bloeien de klaprozen

in Vlaanderens velden.”

We vieren morgen zes jarigen !

Vijf jaar is het al geleden dat wij met Belle en Zeppos ons eerste nestje Drentenpups kregen.

Morgen 12 november vieren Hercule, Harko, Harrhy, Hadise en onze eigenste Hera en Heros hun vijfde verjaardag.

Als de dag van heden herinneren we hoe het allemaal tewerk ging. Hoe onze eerste, Hercule geboren werd terwijl moeder Belle de man van de reclameblaadjes met zijn brommertje, luidkeels stond bang te maken met haar geblaf !

Spannend was het in elk geval voor ons zo de eerste maal. We hadden ons dan wel goed geïnformeerd en voorbereid, maar toch zagen we in Nelly toen meer een reddende engel dan een dierenarts !

Inmiddels zijn ze alle zes uitgegroeid tot prachtige gezonde Drenten.

Van de regen naar de vorst…

Waar we gisterennacht nog storm en regen hadden in La Magdeleine zijn we vandaag wakker geworden door een stralende zon en …  aangerijmde daken en tuin !

Letterlijk van de regen naar de vorst.

Waar het in La Magdeleine nog een natte herfst was. En waar de boeren problemen hadden om de maïs van de velden te krijgen met hun geweldig grote machines, zo lijkt hier in Vosselaar de winter toch al meer in aantocht.

Het is toch telkens weer een aanpassing zo verhuizen na drie weken. Voor ons Drenten is het door de tuin. Ginds is het een overdaad aan plaats terwijl we hier qua grootte een gemiddelde Belgische tuin hebben. Ook de buren zitten dichterbij, en vooral Lucy laat graag aan de buren horen dat we weer thuis zijn.

De bazen klagen dan weer over het vele lawaai dat hen hier omringt. Vooral de E34 snelweg van Antwerpen naar Eindhoven is hier goed te horen. Vooral nu, wanneer de bomen al veel van hun bladeren verloren zijn is er meer storend lawaai .

Voor ons Drentjes gaan daar dan weer meer wandelingen komen tegenover in La M. . Het moment van de dagelijkse wandeling zat het baasje gewoonlijk nog op het dak bezig te zijn, of het regende zo hard dat hij wel wilde gaan wandelen maar dat wij wijselijk besloten om voor de kachel te gaan liggen !

Straks mag Heros wel honderd maal zijn poot tegen struik en afsluiting gaan heffen wanneer we gaan wandelen, dit om de andere reuen uit de buurt te laten weten “de Faes roedel is terug in ‘t land”.

Belle & co

Droog, mooi, snel, weinig verkeer…

Zo zie, dat is de  korte inhoud van de reis van La Magdeleine naar Vosselaar vandaag.

Na de storm van vannacht en de bewolking deze ochtend, konden we een zware rit verwachten. Wel met een serieus windvoordeel in de rug. Dat zou dan wel enkele euro’tjes verschillen tegenover diezelfde wind “op kop”

Maar het bleef voor 95 % droog, en over die overige 5 % was niet van die aard dat we daar over klagen. Die 5 % diende om de voorruit terug netjes te krijgen.

Van het omringende verkeer kunnen we zeggen dat het er niet was… Gewoon er was haast geen overig verkeer. De enkele Spaanse koelvrachtwagens die zich naar de noordelijke landen spoeden, om hun appelsienen en mandarijnen te gaan lossen voor de Heilige Sinterklaasman met Piet(en), en ook die paar Portugese vrachtwagens, waarschijnlijk volgeladen  met sardientjes in olijfolie, was er geen vrachtverkeer op de baan. Het was dan ook een zondag vlak voor een betaalde feestdag in Frankrijk en België.

De Hollanders vallen ditmaal uit de boot, die mochten immers niet meedoen in WO I (la grande guerre) en die hebben dus ook geen wapenstilstand in 1918 te vieren.

Zelden ging het verkeer zo vlot. Remmen heeft het baasje niet moeten doen, ze kunnen trouwens in de garage niet geloven dat wij meer dan 100.000 km met één stel remblokken doen ! Neen , aan remblokken voor onze Masjebashi kunne ze in de garage hun kost niet verdienen. Op een 7 km drukker verkeer tussen de Porte d’Italie en de Porte Bagnolet op de Parijse Périférique na hebben we amper auto’s gezien !

Vandaag was het van: cruise control op 120 en bollen maar, en remmen… doen we de volgende keer wel als ’t nodig is !

Belle & co

En route…

Nog eventjes en we zijn terug “en route”. De aanhanger is aan de Mitsubishi gekoppeld en Hera en Lucy draaien rond de auto om er in te mogen.

Het is bij die twee steeds dezelfde litanie, het lijkt of ze bang zijn dat we ze achterlaten… Dat ze mee MOETEN is nog niet tot die twee doorgedrongen. Het is wel zo dat we zeker met hen autohonden hebben die hun poot niet omdraaien om 800 kilometer rustig en braaf te zijn .

Na de storm die deze nacht over de Charente trok hebben we vandaag de wind vanachter, hopelijk blijft hij zo waaien, dan heeft de storm en wat er nu nog van overblijft toch nog zijn nut gehad.

Tot deze avond met verslag over onderweg…

Belle & co

Einde reeks…

De reeks La Magdeleine verhalen en restauratie story’s is weer voorbij. Morgen gaat het waarschijnlijk door serieuze regenbuien terug naar België. De lading op de aanhanger is dubbel beschermd tegen de regen en spatwater, er is een dubbel dekzeil onder en over de bagage heen getrokken.

Maar of het zal volstaan is nog maar de vraag.

Nu is het zo dat er geen bagage op de aanhanger zit welke schadegevoelig is voor water.

Steriliseerbokalen, lege en volle, mogen nat worden, en lege bakken Maes Pils mogen ook al nat worden. De honden “beauty-case”, zeg maar honden  reis apotheek is waterdicht, net als het baasje zijn gereedschapskist en reserveband voor de Masjebashi. Dat alles mag een drup regen hebben. Maar toch proberen we het droog te houden.

Vanaf morgen terug berichten en verhalen van onderweg en uit België…

Hopelijk zorgen Frankske en Sabientje van het TV-weer, de volgende weken voor ander dan regenweer want daar hebben we onze buik meer dan vol…

Belle & co

Niet de goede plaats voor je laptop…