Gisterenavond

Terug op weg…

Zoals in de goeie oude tijd toen het baasje nog werkte zegt Bas tegen Belle. Een “Over en weertje” naar Frankrijk om het huis “winterklaar” te maken.

Het baasje wilde een week later naar ginds rijden maar met de nakende geboorte van Belle’s pup’s wil ‘m geen risico lopen. Het zal voor Belle zelf ook beter zijn, omdat ze daar rustiger wandelingen maakt, en het baasje ze daar nu beter in ’t oog kan houden nu de gewassen van de velden zijn.

Op zaterdag keren we al terug naar België om op zondag te kunnen deelnemen aan de strandwandeling in Blankenberge. ’t Baasje wil dat onder geen voorwaarde missen en wij zijn ook altijd vragende partij…

Bas & Belle

Wintertijd

Het baasje moet dat toch eens goed en duidelijk uitleggen die wintertijd. Naar ’t schijnt heeft het baasje vannacht de horloges, wekkers, en klokken een uur teruggedraaid. Dat snappen we al niet, hoe kan je nu de wijzers terugdraaien op zo’n digitaal schermpje waar je kan lezen 12:24, of… twaalf gedeeld door vierentwintig ?

En als je dan toch wijzers terug draait, mag je dat uur dan nog eens extra beleven ? Kan je dan de fouten van het laatste uur terug goedmaken in dat extra uur ? We geloven van gans die poespas de ballen.

’t Is weer zoiets dat “slimme” mensen hebben uitgevonden om het ’s avonds wat vroeger donker te maken. En dan komen ze in ons vaarwater en van al die hondjes die ’s namiddags en ’s avonds hun wandeling gaan maken. Er zullen heel wat ontmoetingen in het bos minder zijn, daar zijn we zeker van !

Alle honden baasjes zijn niet zo “gek” als die van ons. Onze baasjes gaan bij nacht en ontij toch nog met ons wandelen, maar zo zijn er niet zo veel. ’t Zal stillekes worden in ’t bos, zeker als er dan nog zo’n zuur weer, zoals vandaag, bijkomt.

Winteruur of niet, wij slapen in elk geval meer dan één uurtje meer…

Bas & Belle

Volgende week zondag…

Zondag 2 november is zo één van die hoogdagen voor de Belgische Drentenvereniging. Op die datum heeft de jaarlijkse strandwandeling plaats te Blankenberge.

Nog niet meegemaakt zo een veertigtal Drentsche Patrijshonden die gelijk van het strand naar de vloedlijn stormen ?  Het baasje zegt daarvan dat het voor hem een “kiekenvel moment” is.

En kiekenvel momenten heeft het baasje niet zoveel, Luciano Pavarotti kon dat het baasje bezorgen als ‘m er de hoge C uitperste, veertig Drenten kunnen dat ook…

Je moet er bij geweest zijn, van Blankenberge naar Wenduine en terug. Op het keerpunt nog een citroenjenevertje achterover kieperen en met de wind in het gezicht terug naar Blankenberge, wij hebben al mindere zondagen laten passeren. Het is misschien een alternatief om niet naar die lullende politiekers te moeten kijken in de zevende dag ?

Wat je ook verkiest, je bent welkom op de Drentenstrandwandeling. Plaats en uur van afspraak kan je vinden op de Drentensite http://www.drentschepatrijshond.be/

Tot dan, Bas & Belle

Tussen de druppels

Op een regenachtige dag gaan wij normaal nog een wandeling doen tussen de buien door. Dat was met al die buien gisteren wel héél moeilijk. We hebben dan maar geprobeerd tussen de druppels te lopen.

Toch hebben we nog een behoorlijke wandeling kunnen maken want toen we halfweg waren kwam ’t zonnetje even “piepen”.

Dan is het pas mooi in de dreven van ’t Giels bos. Het bos zelf is middendoor gesneden door de snelweg E 34. Aan de snelweg zijde waar wij wonen zijn een beuken en een eikendreef die doodlopen op de parking van de snelweg. Buiten een paar joggers en mountain bikers komt daar geen verkeer. Je kan er nu heerlijk in de afgevallen bladeren snuffelen en de bomen zijn nu prachtig gekleurd.

Als ’t zonnetje even komt piepen is ’t zelfs in Vosselaar goed leven voor twee Drenten…

Bas & Belle

Allemaal misleid

Door dat lieve smoeltje, die blik in haar ogen, keurig hondje. Het is inderdaad op het eerste zicht een engeltje.

Je moet het zien naar plaats en tijd, zo engelachtig als ze daar zit, zo duivels is ze in het bos. Een uur na het nemen van deze foto’s kwam ze voor de derde maal in drie dagen met een hevig bloedende tong terug bij het baasje aan. En dat is niet omdat het zo’n lieverdje is ! De schrik van alles wat beweegt in het bos, dat is ze dan, “onze lieve Belle”.

Terug thuis is het dan weer het meest aanhankelijke en lief hondje dat je je kan voorstellen, gehoorzaam, geduldig bij het eten klaarmaken, zich bij de baas leggend als ‘m aan de computer bezig is of bij het vrouwtje tegen haar benen zittend, meekijkend naar “thuis”.

Mensen die geen Drentsche Patrijshond kennen, weten niet wat ze missen, en kunnen het meestal niet geloven als je die zaken allemaal vertelt. Of ze ons geloven of niet, het laat de baasjes koud, wij voor onszelf weten waar we aan begonnen zijn en nu, na vijftien jaar Drenten ervaring telt voor ons nog maar één ding: eens een Drent, voor altijd een Drent ! 

Jan

Op het nippertje

Deze foto heeft het baasje ook genomen in de Zoomart gisteren namiddag bij Belle’s shopping namiddag.

Het was op het nippertje dat het baasje het zag dat ze toch iets wou doen wat niet voorzien was in het scenario. Een strenge "nèèèèèèn Belle" volstond om haar tot de orde te roepen en haar niet met een volle bek hondenkoekjes te laten zitten.

Gisteren waren het enkel lovende woorden die ze oogste, vandaag de keerzijde van de medaille, als je ze niet in ’t oog houdt steekt ze kattenkwaad uit.

Het is nog meegevallen en ze is echt braaf geweest in de winkel, en het moet aan al die verschillende geuren gelegen hebben dat ze een beetje overdonderd was, want achter haar lagen de pensstaafjes, een hondensnoep waar Bas en Belle normaal een moord voor zouden plegen…

Bas & Belle

Terugblik

’t Baasje is deze morgen op ’t blog nog eens in het archief gedoken om te controleren wat er zoal verandert is in die acht maanden dat wij actieve bloggers zijn.

Het bericht van 14 februari staat nog altijd rechts bovenaan op de startpagina, hierin stellen wij ons aan U voor. Op 15 februari gaven wij te kennen wat onze voorkeuren toen waren. Ook dat bericht is nog steeds actueel, het enige wat verandert is, is de site van “Dogs on the Block” dat niet meer bestaat. Achter de rest van het bericht blijven we voor de volle honderd procent achter staan.

Lees hierna wat onze baas destijds voor ons noteerde:

https://blog.seniorennet.be/bas_en_belle/archief.php?startdatum=1202684400&stopdatum=1203289200

Bas & Belle

Gebakken puppy’s ?

Nog altijd is het een warmte liefhebber, zo hebben we haar de eerste keer ook gevonden bij de fokker Guido Bockstal in Afligem. Samen met moeder Freya en haar zus, vlak voor de kachel. En die stond goed warm, dat kan ’t baasje wel verzekeren.

Daar waar Bas de koelte opzoekt als hij het wat warm krijgt en dan de hall opzoekt waar hij zich tegen de voordeur aanlegt, zo heeft Belle de voorkeur voor de warmste plaatsen in huis. Van beiden is de vacht verschillend, Belle met de vrij korte vacht en Bas met zijn lange vacht mét korte ondervacht verkiezen dan ook andere omstandigheden.

Zoals ze gisterenavond weer voor de houtkachel was gaan liggen met haar buik naar de straling begon het baasje toch wel te vrezen voor haar toekomstige puppy’s. Zeppos, de vader van de pup’s, heeft een vacht als Bas en als die kleintjes eenzelfde vacht krijgen hebben ze het nu wel zwaar met die temperaturen zo vlak voor de kachel.

’t Baasje zegt dan dat ‘m er zeker van is dat die diertjes niet met een verkoudheid gaan geboren worden…

Bas & Belle

Bloed aan het struikgewas

Ze zal het nooit leren ons Belle, de hoeveelste maal is dat nu al dat ze met een bloedende tong bij het baasje aankomt.

Ze kon vandaag niet snel genoeg los zijn van de leiband om achter de bosduiven aan te gaan die ze al even in de gaten had. We hebben het er hier al een paar maal over gehad, ze gaat overal over of door en kijkt naar niets. De baasjes hebben al gedacht dat ze wel wat kalmer gaat worden nu haar dracht al de zesde week ingaat, maar dat is duidelijk fout gedacht baas.

Als ze dan al een tijdje het bos aan het verkennen is hangt haar tong “op halfzeven” zegt het baasje en als je dan de braamstruiken in gaat dan loop je natuurlijk meer kans op verwondingen. Het bloed drupte uit haar bek toen ze bij het baasje kwam, maar Belle is een harde en heeft een hoge pijngrens. Dit in tegenstelling met Bas, die zou al lang gans het bos bijeen gejankt hebben…

Bas & Belle

Verhalen

De vaste bezoekers aan dit blog zullen het zo stilaan wel weten, voor ‘m op pensioen gegaan is heeft het baasje achtereenvolgens bij de VAB wegenwacht gewerkt, rijles gegeven waarna hij in het technisch onderwijs gestapt is. In de vakanties ging hij dan voor VAB Europech nog gans Europa afschuimen om gestrande toeristen terug thuis te brengen. Zoiets als “den Beaucourt” maar dan voor auto’s.

Al maanden geleden waren er lezers die tegen ‘m zegden “gij moet een boek schrijven” als je een blog kan volschrijven dan kan je een ook een boek schrijven. Dat is natuurlijk wel waar, maar dan moet je ook nog lezers vinden die aan zo’n boek geld willen geven. En daar knelt het schoentje gewoonlijk…

Niet dus, geen boek, geen collega van Aspe, Claus, Berkhof, Huysentruut, zelfs niet van Gezelle of Consience. Je zal onze baas niet op de boekenbeurs moeten gaan zoeken om uw exemplaar van een signatuur te laten voorzien. Wat ‘m neerpent kan je hier vinden of in de cursussen die hij destijds geschreven heeft voor zijn leerlingen.

Als men dan toch een geschreven exemplaar wil, dan openen wij nu een jacht op de cursussen technologie, verbrandingsmotoren, het zelfdragend koetswerk, of hedendaagse autolakken en hoe deze verwerken.

Je kan ook zoeken achter materialenkennis van de auto, gelijkstroom elektriciteit in auto, en elektronica in de auto. Dit laatste uit het begin van de 80er jaren en dus zeer elementair.

Gisteren heeft hij zo een verhaaltje, waar gebeurt, op ’t blog gezet. De pollepelhistorie is dus voor de volle honderd procent autobiografisch (mooi woord en ’t eerste deel komt nog uit zijn beroepsleven).

Als ‘m nog eens een inspiratieloze dag heeft, zal hij af en toe zo’n waar gebeurt verhaal tussen de andere berichtjes plaatsen. Het zullen wel altijd plezierige verhaaltjes zijn want de miserie onderweg en de slechte ervaringen die is ‘m al lang vergeten. En wat die lezers die ‘m vroegen van een boek te schrijven betreft, zij hebben gelijk. Hij heeft nog wel materiaal voor twintig jaar in zijn bolleke zitten…

Bas & Belle

Het pollepelverhaal

Enkele jaren geleden moest het baasje een plasje van Bas ter controle binnenbrengen bij de dierenarts. Waarom dat de controle nodig was weet het baasje al lang niet meer. Wat vooraf ging des te beter !

’s Morgens bij de ochtendplas zou het gebeuren, de baas zou dat eens snel fiksen zie. Pot er onder en klaar, zo zag hij het vooraf. De confituurpot stond al van de avond tevoren klaar. De baas was volledig gekleed naar beneden gekomen want het was koud buiten en uiteraard zou gans het ritueel buiten gebeuren.

Bas verleende honderd procent zijn medewerking, het baasje was nog niet buiten of daar ging de eerste krachtige straal al tegen de appelboom. Een sprint van ’t baasje, met confituurpot vooruit was natuurlijk overbodig wegens te laat baas. Ondertussen stond ’t vrouwtje zich achter het venster krom te lachen om de kuren van die Pipo met zijn confituurpot.

Geen probleem zegt de baas, Bas doet verschillende plassen binnen de paar minuten, het is enkel zaak van bij de pinken te zijn. Drie kwartier heeft ‘m zo achter Bas aangelopen met zijn confituurbokaal. Zijn hemdsmouwen waren al wel opgerold want na een flinke straal naast de pot en over de baas zijn handen riskeerde hij het geen derde maal.

Na nog enkele probeersels was er dan toch wat in de pot terecht gekomen. Met pijn in zijn rug gaat de baas recht staan om zijn rug eens te strekken en stoot Bas die pot om. Nog enkele druppels konden gerecupereerd worden, daar zou Dr. Nelly haar plan mee moeten trekken…

Dr. Nelly was een andere mening toegedaan en kon met die paar druppels niks aanvangen. Bas moest een grotere plas inleveren. ’t Baasje kreeg een pollepel ter beschikking en de jacht op de plas was heropend. Vermits het in de tuin van de dierenkliniek te doen was met al die geuren van andere honden kwamen Bas zijn plassen veelvuldig. Ondertussen stonden al twee vrouwtjes achter het venster te lachen om de kuren van die Pipo, nu met een pollepel in plaats van een confituurpot.

Het was wel sneller beklonken met die pollepel en Dr. Nelly was nu wel tevreden over de geleverde plas. De uitslag was waarschijnlijk goed want het baasje herinnert zich niet dat Bas ooit pillen heeft moeten nemen voor één of ander kwaaltje…

Om wraak te nemen dat men hem toen heeft uitgelachen heeft het baasje dit verhaal dikwijls verteld als we vrienden te eten hadden. Meestal kwam dat verhaal dan als de soep moest uitgeschonken worden met een …pollepel. ’t Baasje vertelde er dan altijd bij dat we maar één pollepel hebben, wat nog waar is ook. Wat ‘m er wel niet bijvertelde was dat de betreffende pollepel die van de dierenkliniek was…

Er zijn toch verschillende mensen geweest die maar éénmaal soep genomen hebben !

Bas & Belle