Terug "on line"

Even “buiten strijd”

Vandaag zullen weinig of geen Bas en Belle weetjes of nieuwtjes zijn. De computer moet binnen voor een grote service beurt. Zoiets als met de auto, ze gaan komaf maken van het  Franse stof , het hondenhaar dat opgezogen is door de ventilatoren uitblazen en de baas zijne nicotine verwijderen,  en dan alles eens goed nakijken zodat ‘m terug draait als “ne nieuwe”.

Moest je echt, maar dan ook echt niet zonder ons kunnen dan mag je ’t baasje bellen zegt hij.

Van de baas moeten we U allen nog een fijne dag wensen en tot vanavond of tot morgen.

Bas & Belle

Oren

Ja, de oren van een Drent zijn van het serieuze formaat. Die van een teef zijn van het gelijke formaat als van een reu. En nu komt het…waarom gebruikt die teef haar oren dan niet ?

Een kwartier ben ik daarstraks op zoek geweest ,samen met het baasje, Belle was weer eens het bos ingespurt en wij waren al een flink eind verder gewandeld. Gewoonlijk komt ze wel achterna als ’t baasje roept en eens in zijn handen klapt. Niks deze keer, geen Belle te bespeuren.

Omdat we weer eens aan de achterkant van de Janssen Pharma fabriek waren gaan wandelen dachten we dat ze weer onder de draad geglipt was en op de parking zat.

Roepen, in handen klappen , rondkijken , spoor zoeken, allemaal voor niks, nougabollen zei ’t baasje. ’t Vrouwtje was aan de andere zijde van het bos aan het zoeken, met evenveel succes…

Plots kreeg ik een geur te pakken en ben dan maar op mijn neus afgegaan, recht het bos in, daar hebben we ze in een konijnenpijp gevonden, enkel het witte puntje van haar staart was af en toe nog eens zichtbaar. Wat wil je nu luisteren als je oren én ogen vol zitten met zand van het graven. Laten emigreren naar Rusland of China heb ik het baasje geadviseerd, daar hebben ze nog mijnbouw en kan ze nog een bliksemcarriére maken. ’t Baasje was toch niet dadelijk voor het idee te vinden, we zullen ze maar houden, mét al haar kuren zei ‘m. hij vertelde me ook dat ze in China er hun hand niet voor omdraaien ons Belle op te eten en zoiets kan ik mijn maatje toch niet aandoen hé.

Die vrouwen toch hé.

Bas

Rustig avondje

Gisterenavond het rustigste avondje sinds weken beleefd, de leiding hier ten huize was “stappen”. Dat wil zeggen, we hadden gans het terrein voor ons alleen, geen TV, geen computer, geen bezoek, alles lekker donker en we hebben daar eens goed van geprofiteerd om bij te snurken.

De baasjes zijn gaan kwissen, wat dat ook moge zijn, voor het goede doel. Wij dachten al dat wij dat waren maar het was in de oude school van het baasje ten voordele van de leerling werking en een speciaal project.

Gewonnen hebben ze niet maar wel veel oud collega’s ontmoet die ons allemaal kennen van vroeger en van de blog. Freddy en Annemie, de Leo, Ludo, Julian, Pierre, Ria, Riet, Lu, Lieve, Luc, de Joris en de Cis en Louis, den Theo en zo nog enkele, weten verdorie meer van ons, dan we zelf kunnen herinneren. Zo vertelt de baas ons.

’t Moet goed geweest zijn in elk geval want we waren al goed uitgeslapen toen de auto de oprit opreed. De baasjes waren nog opmerkelijk monter op dat ontiegelijke uur, da’s ook al niet zo voor de hand liggend.

Wij van onze kant hebben gedaan alsof we gans de avond, wakend over have en goed, hebben doorgebracht (‘t baasje noemt dat “met de late staan”) en zijn dan maar terug de zetel ingesprongen en verder gedaan zoals we goed bezig waren…

Bas & Belle

Belle, de konijnenschrik

Zie ze bezig hier op de foto, de schrik van alle konijnen van West-Vosselaar. Ons Belle weet nog niet dat we hier in Vosselaar ook nog een “konijnenberg” hebben. Dat is een geklasseerde duin en geen berg konijnen zoals niet-kenners zouden kunnen begrijpen.

Terug naar de feiten van deze namiddag, Belle ging weer achter zo’n langoor aan dat de vlucht nam naar zijn konijnenpijp. Veilig verborgen onder een hoop dode takken zal het gedacht van de konijnenfamilie geweest zijn waarschijnlijk.

Maar dan komt Belle op de proppen. Zij moet zo stilaan de Osama Bin Laden voor de konijnenpopulatie zijn. Gebouwen (lees pijpen) vernielen, iedereen bedreigen, waar hebben we het nog gehoord…

Zoiets heeft het baasje twee en een half jaar geleden in huis gehaald om met mij te spelen en gezelschap te houden. Ik weet het ondertussen al wel, als je eens belangstellend komt kijken op de vorderingen van het graven, dan krijg je direct een laag zavel over je heen. Dan ben je al eens behulpzaam en dan krijg je dat.

Ook nog dit, de baas heeft ingegrepen voor Belle het eigenlijke nest bereikt had, daar is ‘m wel voor op zijn knieën moeten gaan zitten om Belle aan te lijnen. Weeral een konijnenfamilie van de ondergang gered zegt ‘m tegen het vrouwtje.

Bas

Rottigheid

Elke wandeling geeft weer andere verrassingen als je op stap gaat met een Drent. Deze namiddag weer van dat.

Hoe dikwijls heeft ’t baasje nu al gezegd dat je bij de aanschaf van een Drentenpup een doos latex handschoenen zou moeten bij krijgen. Je vraagt je af waarom ? Vergroot dan bijkomende foto maar eens door er op te klikken.

Dat konijnenkreng ligt al zeker een week in het bos. Bas heeft het een week geleden al gevonden, maar nu is Belle er mee komen aandragen. Toppunt is dat zij al een ander konijn in de bek had. Nu twee krengen voor een kleine Drent, dat was ook voor Bas te veel van het goede en wou dus zijn zelf gevonden buit terug.

Zo zijn ze dan, die rotzooi ligt een week in het bos, een ander gaat er mee aan de haal en dan willen ze het voor zichzelf.

Nu is dat nieuwe “kodakske” een uitkomst in zulke situaties, klein , handig en snel. Met het op rust gestelde toestel was het getrek aan de buit al lang voorbij geweest vooraleer de Mavica operationeel zou zijn geweest.

’t Baasje
(met stinkende handen)

Bezoek, de koekjestante

Wat een meevaller gisterenavond, tante Rita moest nog wat komen afgeven. Wat ze moest komen brengen kan ons eigenlijk geen lap schelen. Wat we wél belangrijk vinden is welke en hoeveel koekjes ze nu weer bij heeft.

Onze koekjestante is er zo één die twintig kilometer terug rijdt als ze merkt dat ze onze koekjes niet bij heeft. Dat weten wij maar al te best.

Lekkere zandkoekjes waren het vanavond, tante Rita verdeelt ze netjes onder ons beiden, niemand krijgt iets meer dan de andere. Poten geven, kop schuin houden, proberen te praten, blaffen, niets helpt om meer dan de andere te krijgen. Ze heeft dan wel een peperkoeken hart, maar over de verdeling is het een “harde tante” .

’t Baasje kijkt dan bedenkelijk wegens Bas zijn dieet, maar hij kijkt meer de andere kant op hebben wij de indruk…

Bas & Belle

Daar zijn ze weer

Daar zijn ze weer, de teken…

Vandaag bij gewoon knuffelen van Bas en Belle zijn er drie teken gevonden. Twee bij Bas en één bij Belle. Bij Belle, die korthariger is dan Bas zijn ze ook makkelijker te vinden. Bas heeft dan ook nog last van ouderdomswratjes zodat dat het nog een bijkomende moeilijkheid is om die parasieten dagdagelijks op te sporen.

De vlooien/tekenhalsbanden die wij altijd aan hebben, en regelmatig vernieuwd worden, blijken dus niet te voldoen. De baas zegt dat het nu toch tijd wordt voor de pipetjes die in de huid moeten gewreven worden. Hij is er nooit voorstander van geweest omdat het in de bloedbaan terecht komt en zo ook in de lever.

Het hondje van een blogvriend van ’t baasje in Frankrijk is twee maanden geleden gestorven aan de gevolgen van een tekenbeet en ’t baasje wil niet het zelfde risico lopen met ons.

Nu is het zo dat wij steeds meer last hebben van teken als we in België zijn dan in Frankrijk. Het zal waarschijnlijk wel te maken hebben met de verzorging (lees besproeien) van de gewassen in Frankrijk. Hier in Vosselaar rennen wij door de bossen die zelden of nooit geruimd, gemaaid of behandeld worden. De oorzaak zal wel in die richting dienen gezocht te worden zegt de baas.

Hij zal het er deze week eens over hebben met Dr. Nelly vertelt hij ons.

Bas en Belle

Boodschappen doen

Droog weer en lege plaatsen in de koelkast, die twee samen geeft ons de kans om met ’t baasje te voet het dorp in te trekken om boodschappen te doen.

De eerste halte is gewoonlijk de krantenwinkel ’t Bolkske, het baasje wil altijd goed geïnformeerd blijven, vandaag was het de krant en de Woef wat hem het meest interesseerde.

Volgende halte is de slagerij Galantine, superadres voor baasjes én brave honden ! Op de foto kan je zien waarom het voor ons een superadres is. Er is daar altijd wel iets lekkers te rapen voor ons.

Nog een halte en de baas zijn rugzak is vol, bij de bakker past er nog juist een brood in.

Als we dan braaf zitten de wachten kan er van de klanten van de verschillende winkels gewoonlijk wel een aai af als ze ons passeren, want charmeren kunnen we als de beste .

Bas & Belle

Groot kabaal

Regelmatig krijgt Bas nog eens kuren, dat gaat dan gepaard met hevig gegrom alsof hij de ganse wereld wil aanvallen. Niets is minder waar want het is alleen maar om aandacht te trekken.

Daarjuist weer hetzelfde liedje, dan is ‘m er vandoor met mijn bal, als ik of ’t baasje of ’t vrouwtje die bal willen afnemen om mee te spelen dan gromt ‘m als een koleirige pittbul.

Als je niet mee wil spelen trouwens ook. Dan komt ‘m de bal tegen iedereen aanduwen om toch maar mee te doen.

’t Baasje houdt niet van grommende honden maar zo bij ’t spel kan ‘m er wel van genieten, Bas trouwens ook, daar doet hij het voor.

Belle