Haast een week nu...

Terug naar “ons” bos

Vanmiddag zijn we voor het eerst sinds het sterven van Bas terug gaan wandelen naar ons vertrouwde bos.
Voor het eerst in vijf dagen zijn we ook langer dan een kwartuur weg geweest. ‘t Baasje was van mening dat we nu die pupjes wel eens war langer alleen konden laten. Juist voordien hadden ze weer voor belasting ontvanger gespeeld, dwz. Mij totaal leeggezogen en het baasje had de warmtelamp terug aangestoken. Mijn kroost lag dus voldaan onder de kunstzon te soezelen.

Onze oude bekenden waren weer present in het bos, terwijl ik me amuseerde met de ridgeback heeft het baasje een babbel gedaan met ridgebackvrouwtje . Ook Gipsy van de bloemiste stond ons terug op te wachten.

Alles samen zijn we toch een drie kwartier weg geweest van mijn kroost. ’t Moet van ’t baasje want die is van mening, dat ik mijn kilo’s wel kwijt ben maar bij hem komen ze er nog altijd bij. Dat stoppen met roken heeft zo zijn gevolgen met de omvang van baasjes….

Belle

Geen feest…

Geen feest dit jaar op 17 november, de eerste maal in 15 jaar. Vandaag zou Bas 15 jaar geworden zijn. Hij heeft juist niet, de kaap van vijftien kunnen ronden.

Veertien maal hebben we kunnen vieren en vandaag gaan we er ook een vrolijke dag van maken. Zoiets zijn we aan Bas verschuldigd, hij is trouwens nog steeds onder ons. Dagelijks kijkt hij over ’t baasje zijn schouder mee dat die het blog een beetje netjes en fatsoenlijk houdt .

Zullen wij de puppies en Belle een beetje meer verwennen in plaats van Bas ? Dat gaat wel moeilijk worden want op de schaal van verwennen is er geen grotere gradatie dan deze die momenteel bereikt wordt.

Bas we sturen een denkbeeldige, zeer van harte gewenste verjaardagskaart naar je over de regenboogbrug. Stel het goed daar…

Belle & co

Kopen ?

Wegens overbodig de volgende twee maanden. Loodzware TV met prima beeld en met wel 500 kanalen te ontvangen via satelliet (serieuze, onverstaanbare, vieze, misschien wel strafbare kanalen)

Staat daar maar te staan, omdat in de andere hoek van de kamer een werpkist staat, bevattend:

- Eén driejarige Drententeefje zeer zorgzaam voor de rest van de inhoud van de kist

- Vier Drentenpupjes, reutjes drie dagen oud en groeiend als…*

- Twee Drentenpupjes, teefjes ook even oud en ook groeiend als…*

Wegens de live soap show dat hier te vinden is hebben de baasjes haast geen tijd om TV te kijken.

Eventueel zou het baasje nog wel willen ruilen met een oude kerkstoel, zo één waar je nog geknield op moet zitten, meestal in uitvoering met fluwelen zitting en voorzien van een koperen naamplaatje van een rijke familie. Als er nog twee te vinden zijn dan liefst twee, ’t vrouwtje wil er ook één.

De reden is dat de knieën van de baasjes te veel lijden door gehurkt of op de knieën voor die werpbak te zitten.

En de show die hier te zien is boeit de baasjes véél meer dan die in de andere hoek van de kamer…

Belle

* Niet als kool, kool kan die pup’s niet volgen met groeien.

Vroeg er bij vanmorgen…

Inderdaad Myriam, ’t baasje was er vroeg bij deze morgen, zo vroeg dat hij het bericht van deze morgen gisterenavond al gereed gemaakt had.

Waarom zoveel actie ? Het baasje heeft toch vermeld in zijn berichten dat er een blijk van medeleven voor Bas gekomen was uit Thailand. En de Thailand reizigers kwamen terug thuis vandaag.

‘t Baasje zou zus en schoonbroer dus ophalen op de luchthaven van Schiphol en vermits dat Amsterdam dan ook weer iets verder ligt dan “om de hoek” en het vliegtuig om negen uur zou arriveren, moest ’t baasje vroeg uit de veren.

De hoofdreden van zijn tocht naar Amsterdam was simpel, vermits de omstandigheden de laatste week niet toelieten van met de nieuwe auto eens goed door te rijden had hij de job van tante Rita overgenomen. Die zou aanvankelijk de rit doen.

Tante Rita, hier voordien in andere berichten al eens “verschenen” en toen voornamelijk gekend onder de naam “koekjestante” is dan maar op kraamvisite gekomen. Dat de koekjestante met lege handen zou komen is ondenkbaar, deze maal was het een hondensnoeptaart,  ja dat bestaat , het staat hier op tafel en voor de niet kenners heeft het baasje de taart gefotografeerd. Kom, toch van de helft van de taart want ’t vrouwtje zegt dat tante Rita al de helft aan Belle heeft gevoerd omdat die “ verzwakt is door de bevalling”

En als je dat gelooft van die zwakte dan maakt ze je de volgende  maal iets anders wijs.

Bijvoorbeeld dat Pasen volgend jaar op tweede Kerstdag valt….

Belle

Nieuws uit het "moederhuis"

Dat is wat we kunnen zeggen nadat de puppy’s  gewogen zijn ’s avonds. Met zijn allen het meeste eten bij Belle, dat heeft zo zijn resultaten.

De grootste braniemaker van de hoop, de laatst geboren reu, die bij zijn geboorte 380 gram liet aantekenen heeft de 500 gram bereikt. Die heeft al een voorlopige naam gekregen, niks met een H maar genoemd naar zijn uitzicht. Wij noemen hem Kraagje, naar zijn wit kraagje in zijn voor de rest bruin manteltje. Dit reutje lijkt fysiek het meest op zijn moeder.

Het teefje dat met 310 gram geboortegewicht het kleinste en lichtste was is ook het minst aangekomen, met 50 gram extra is zij nu met 360 gram nog steeds de lichtste. Zij was gisteren gelijk gebleven in gewicht en haar winst heeft ze vandaag gemaakt.

Daar waar de meeste puppy’s de eerste dag nogal eens durven gewicht verliezen is dat bij Belle’s  puppy’s niet het geval geweest.

Belle komt nu toch al eens uit haar werpkist en laat de kleintjes al eens alleen. Het minste gerucht is ze wel allert en heft ze het hoofd al richting kist. Duurt het wat lang of wat luid dan is ze dadelijk ter plaatse om te zien wat er mis is . Meestal is het eten dat ze vragen. Dan legt Belle zich en de hongerige vat zijn maaltijd aan.

Wat zo bij de mensen gebeurt is ook hier het geval, in een wip zijn er enkele meeëters, niemand zit ooit alleen aan “tafel”, in dit geval een tepel…

Belle

Oef…

Ik kon het niet meer aanzien, ’t baasje wou wel gaan wandelen maar ik moest zorg dragen voor mijn puppy’s en kon dus niet mee naar ’t bos. Ouderplicht hé baas...

Vanavond ben ik dan toch maar meegegaan toen hij mij mijn leiband liet zien, een beetje enthousiasme laten blijken kon geen kwaad leek mij zo en ’t baasje fleurde helemaal op. Waarschijnlijk heeft die gedacht dat hij twee maanden aan huis gekluisterd was wegens die pup’s.

We hebben maar een kleine ronde gemaakt en dat was maar goed ook want ik wou al snel terug naar huis. Aan de deur hoorden we het gekrijs en gepiep van het zestal al .

Honger was de reden, onverzadigbaar is die bende, zij zuigen mij totaal leeg. ’t Lijken er wel van de belastingen horen wij het baasje denken….

Belle

Lieve lezers…

Als je van het VTM programma “superhond” houdt moet je hier bij ons eens komen kijken. Die lieve Belle, altijd “het kleintje” genoemd hier ten huize en op ’t blog, is een voorbeeld moedertje. De echte superhond ligt hier bij ons bij haar pupjes in de werpkist.

Het is zoals met de Sinterklaazen, al de andere van TV zijn “hulpsuperhonden” ! ! !

Hooguit een kwartier is ze vandaag van haar pupjes weg geweest. Tegen haar zin ook nog want het baasje heeft ze moeten weglokken uit haar werpkist met haar favoriete snoep en de kreet  “Belle, poes pakken”.

Ze moet toch eens haar plasje gaan maken, haar leiband laten zien om een kleine wandeling, rond het huizenblok (geen 5 minuten) kon haar ook niet verleiden om de kleintjes even alleen te laten.

Telkens als wij de pupjes hebben aangeraakt, om wat voor reden ook, worden ze grondig proper gelikt door haar. Alles mogen die wriemelende mormeltjes van haar. Je moet het zien om het te kunnen geloven, heeft het baasje vanavond nog gezegd tegen Peter, de eigenaar van puppyvader Zeppos. En dat alles zuiver op instinct, daar is het baasje zeker van, want op de hondenschool hebben wij daar nooit iets over geleerd.

Dat is nu al twee dagen dat er bitter weinig belangstelling is voor TV hier ten huize. Het programma aanbod van TV Vlaanderen, meer dan 350 zenders via de satelliet, kan niet tippen aan onze live-soap, hier in de hoek van de living. Prachtig is het gewoonweg, dat het ons weer mag overkomen, “Superhond” hier in huis te hebben…

Een trots baasje.

En dan denk je dat je klaar bent…

Werpkist in orde, verwarming O.k., handdoeken en keukenrol klaar, ontsmettingsstof bij de hand, schaar en garendraad aanwezig, thermometer daar, Laat de puppy’s maar komen zegt ’t baasje dan.

Dan heb ik al vier puppy’s uit mijn buik geperst en zet het baasje het verwarmingsvuurtje aan, dan blijkt het te veel warmte naar de zijkanten te geven en de kast te verhitten tot ze begint te ruiken. Ook het behangpapier komt warm te staan. Dr Nelly zegt dan dat ze bij terugkomst wel een infrarood lamp uit de praktijk zal meebrengen.

Kunnen jullie de warmwaterkruik vullen en een grote handdoek er rond wikkelen ? Vraag van Dr. Nelly… Dedju… ooit hebben we die wel eens aangekocht, toen speelden de Flintstones nog dagelijks op TV. Waar zou die gebleven zijn ? Verduurd en weggeworpen wegens niet meer nodig. Wanneer heb jij die weggeworpen is de vraag van ’t vrouwtje. Hoor ik het baasje zeggen “van voor de tijd dat alles moest gesorteerd worden” Ook al vorige eeuw dus.

Geen probleem, het baasje is daarstraks nog langs de “geldmuur” gepasseerd en vertrekt met de auto richting apotheek van dienst. In Beerse kijkt de apothekeres het baasje toch maar raar, zo koud is het nu toch niet ? Ja madammeke ons Belle is aan het bevallen en we moeten de kleine(n) warm houden. Weer een bedenkelijk gezicht aan de andere zijde van de toog, ja maar madammeke ons Belle is een Drentsche Patrijshond en die is kleintjes aan het kopen en ik heb geen warmwaterblaas niet meer.

Mevrouw de apothekeres kijkt dan al veel opgeluchter. Het is niet voor zo iemand die aan thuisbevallingen doet en iets in het schild voert, sla de gazet maar eens open dan weet je dadelijk waarom madam raar keek.

Kortom, als je het niet gewend bent is er altijd wel iets dat onverwacht om de hoek komt kijken. Gisteren waren dat een warmwaterblaas en zes Drentenpuppy’s

Belle

Hier zie, den Barrack weet het al…

En zonder raad aan ons te vragen zie. Dit artikel heeft ons baasje daarstraks voor mij voorgelezen uit de krant. Hadden jullie al ooit van zo’n gewilde kruising gehoord.

Een labrador en een poedel, en dat zou een allergie-proof frakske aan hebben. Wij zouden eerder denken dat het zou ruien met krollekeshaar. Weer verkeerd gedacht baas. Maar ja dat is Amerika daar, en in Amerika en tegenwoordig ook China hebben ze altijd iets anders, groters of vreemder, dan op een ander.

De kindjes van den Barrack en zijn madam krijgen dus een “labradoodle”. Amerika’s First Dog is een labradoodle, wat binnen enige tijd de nieuwste rage en rashond mét papieren zal zijn aan de andere kant van de oceaan.

Geen Drent in “The White House” , het was nochtans een  fijn voorstel van ons, vonden wij zelf. Voor een naam moet den Barrack ook niet lang zoeken. Wij hebben hondennamen met een H massaal in voorraad. Met dank aan de “denkers” trouwens.

Als we weten wat er komt aan pups gaan we ons met de praktijk van het namen toekennen bezig houden.

Belle

Kom aan Bellemieke….

’t Baasje gaat zich ergens opsluiten want hij heeft een stopwoord momenteel . “Nog niet” is zowat  het meest gebruikte als ‘m zijn hoofd buiten de deur steekt.

Ons Belle moest eens beseffen hoeveel supporters en sympathisanten ze overal heeft. Ze zou zelf de mail’s en telefoons maar eens moeten beantwoorden met van die klein oogjes van te weinig slaap, zoals de baasjes.

Ondertussen loopt ze wat rond in huis, dan wil ze nog eens buiten, terug binnen, nog eens buiten, op zoek naar een schuilplaats om een nest te maken. ’t Vrouwtje heeft Belle daarstraks onder de aanhangwagen moeten onderuit halen. Ze is daar wel haast plat op haar buik moeten gaan liggen op de oprit om aan Belle aan te kunnen.

Als de geburen en de lezers van het blog ons zouden bezig zien waren er toch verschillende bij die hun wijsvinger naar de zijkant van hun hoofd zouden brengen.

De natuur zijn gang laten gaan maar het wel goed in ’t oog houden voor als er iets mis moest gaan. Dat is zowat de raad die je van “de kenners” krijgt. En dat zijn wij nu al twee dagen aan het doen…met klein oogjes !

Jan & Simonne