Niet te doen vandaag...

Dag Harry…

Ook “wilde” Harry, ons vroeger "Vlekje" wegens zijn grote witte vlek achteraan zijn ruggetje, is vandaag de grote hondenwereld ingestapt. Samen met Jos en Dymphna is hij kort voor de middag richting Lichtaart gereden. Mensen die Harry willen gaan bezoeken kunnen in de onmiddellijke omgeving van Bobbejaanland Harry vinden, geen 100 meter woont ‘m daar nu vandaan.

Harry is altijd één van de zelfstandigste pup’s uit het nestje geweest. Ook nu toen hij hier vertrok heeft ‘m ‘t baasje zo nog eens vrank aangekeken met zijn grote ogen alsof hij wilde zeggen, “Ik heb toch reuze baasjes gevonden die mij gaan soigneren als niemand ooit tevoren”.

Veel kans dat ‘m nog gelijk krijgt ook met zijn vranke blik. Geen moment gaan we daar aan twijfelen dat die maar ooit één moment in zijn leven iets tekort gaat komen.

Ondertussen hebben we al een afspraak gemaakt dat we nu vrijdag aanstaande samen met Hera en Heros op puppyklas gaan bij Rony. Om 11 uur start de “grote school” voor onze puppy’s. Hopen dat het dan niet zo koud is als drie jaar geleden toen ikzelf ook mijn lessen begonnen ben, - 8° C was het toen ’s morgens... 

Belle

Moe maken…

Gisteren namiddag kwamen we Tibo weer tegen in “ons” bos. Het was weer prachtig weer en die sneeuw die het zo plezant maakt die blijft maar liggen.

Terwijl onze baasjes lopen te praten en samen de wandeling maken, stormen Tibo en ik door het bos, op zoek naar konijnen. Nu is Tibo ook al acht jaar en nog een flinke reu, volgen kan hij me toch niet meer.

André, Tibo’s baasje kijkt zijn ogen uit,  hoe zijn “poulain” mij probeert te volgen. En vermits er weer veel te snuffelen viel ben ik er nog eens goed tegenaan gegaan. Steeds met Tibo in mijn zog.

André zegt dan ook, “zo heb ik Tibo in geen maanden tewerk zien gaan, die komt voor morgenvroeg niet meer uit zijn mand” Wel ik geloof ‘m zonder één moment te twijfelen want ikzelf was ook best moe na de wandeling gisterenmiddag…

Belle

Vier maanden of zeventien weken…

Zolang heeft het geduurd tussen het moment dat ik samen met het baasje in Oudenaarde de Zeppos ben gaan opzoeken en vandaag, de dag dat mijn laatste puppy naar zij nieuwe eigenaar vertrokken is. 

14 september, een zondag en ik was loops…

15 september, een maandag en ik was drachtig…

12 november , een woensdag, en er zijn zes prachtpupjes geboren…

12 januari, een maandag,  en Harry het laatste van mijn pupjes vertrekt naar zijn nieuwe baasjes.

Hera, een teefje, en Heros een reutje blijven bij ons wonen. Hera omdat het baasje graag een pupje hield en een teefje was dan een logische keuze. Heros het reutje omdat ’t baasje in zijn hondenkaraktertje de reïncarnatie van Bas ziet. Die Heros is dezelfde goedzak als Bas, steeds blijgezind en een heel aanhankelijk bazeke.

Tijdens de loopsheid van onze twee teefjes zal hij wel minstens een week moeten afgescheiden blijven van die teefjes om “accidentjes” te vermijden…maar de weten we vooraf en het is een beetje oppassen geblazen. Niet dat ‘m nooit voor opvolging mag zorgen maar niet bij moeder en zus. Odiepoes zal bij ons niet passeren als we het kunnen vermijden.

Het waren voor mij en voor de baasjes leerrijke weken, zowel voor mij als voor de baasjes was het een eerste nestje hondjes dat wij kweekten. Wij kunnen terugblikken op vier maanden nieuwe ervaringen en de band tussen mij en mijn baasjes is er alleen maar beter mee geworden.

Wij zij in elk geval de mensen van de Drentenvereniging dankbaar voor de hulp en informatie die zij ons verstrekt hebben.

Maar onze hééééél speciale dank gaat uit naar Dr. Nelly Mols van de dierenkliniek ’t Binnenhof te Beerse . Zij speciaal heeft mij en de baasjes door de meest cruciale momenten geloodst. Op momenten dat het baasje met zijn handen in zijn haar stond wegens nakende bevalling, op momenten dat het vrouwtje niet wist wat te doen met een zieke pup en ’t baasje niet thuis was, steeds mochten we haar bellen of langskomen. Zij moet wel heel speciaal van dieren houden om zo haar job uit te voeren. Uit de grond van ons hart…bedankt Nelly !

Belle

En toen waren er nog drie…

Ook “onzen dikke”, Hercule is vandaag samen met Peter, Hilde, Florian, het piepkleine Belle-Fleurtje én vader Zeppos naar Oudenaarde vertrokken.

De ganse familie was afgezakt naar Vosselaar om onze Hercule te komen ophalen. Samen met zijn vader Zeppos gaat hij met Peter, de echte jager van de groep worden. Het gezelschap van vader Zeppos was geen probleem, voor geen van beiden trouwens. Bij de eerste ontmoeting moesten onze pupjes wel eens achteruitdeinzen bij het zien van Zeppos’ imposante, grote verschijning. Al snel merkten ze dat Zeppos de goedheid zelve is en zeker naar pups geen kwaad in zijn mars heeft.

Na samen nog eens goed in de tuin te hebben geravot met gans de groep zijn ze dan vertrokken, tegen 90 km/h  uiteraard, wegens smogalarm.

Samen met Zeppos in de bench, achteraan Peter’s Volvo stationwagen, dat kon niet zonder foto. ’t Zal niet lang duren voor we die twee terug ontmoeten…

Belle

Koud hé…

Overal waar je komt hoor je het of is het de openingszin van een gesprek, koud hé… Inderdaad het is al enkele dagen berekoud hier in de Kempen.

Eergisteren rond halftien in de morgen was het -11° C, gisteren omstreeks dezelfde tijd noteerde de thermometer in deauto - 13° C. Dat is flink koud ook voor volwassen en puppy Drenten.

Je kan bij die temperaturen haast torentjes plassen zegt het baasje. Dan zal de “marktwaarde” ook wel stijgen denk ik dan. Stel dat we dat kunnen dan kunnen die toekomstige eigenaars al dadelijk een circusnummer in elkaar steken. Het baasje zegt dan “ze zijn hunne kost al meer dan waard”

Morgen is dat weeral voorbij. Deze morgen was het al terug “warm” met - 7° C. Ne frak warmer zegt het baasje daarover maar ’t blijft toch maar frisjes is mijn mening.

Morgen zou er dan volgens Frankske en Sabinneke van ’t weer warmere (?) “systemen op komst zijn…

We zullen wel zien wat er komt…

Belle

Winterbos…

Hoeveel maal “ons” bos per jaar wijzigt van uitzicht kan ik niet dadelijk zeggen, het is in elk geval meer dan 4 maal, het is meer dan het aantal seizoenen want in elk van die seizoenen zit ook nog een pak variatie.

Neem nu deze week, normaal hoort het bos nu grijs, mistig te zijn. Het is van de top van de hoogste boom tot een eind ondergronds in de konijnenpijp volledig wit. Af en toe valt er nog eens een nieuw laagje over en komt de zon door de sneeuwwolken piepen. Stralend mooi is het dan .

Ook op de grond zijn er tal van veranderingen, het baasje vertelt dat hij van het winterbos houdt omdat hij me dan van ver in ’t oog kan houden. Daar heeft ‘m een punt want ook voor mij is het makkelijker. ’t Baasje denkt dat hij mij in ’t oog houdt, maar in feite is het net andersom ik hou hem in ’t oog. Al lijkt het soms wel eens anders…

Gisteren zijn we Ballou nog eens tegengekomen, dat was ook een hele poos geleden. Uiteraard kenden we elkaar dadelijk terug na inspectie van de respectievelijke voor- en achterkanten. Terwijl onze baasjes nog wat stonden te babbelen hebben wij samen nog eens een konijn de duvel aangedaan…

Belle

Dagboek  Harko  9 januari 2009

Oostkamp, mijn nieuwe thuis

Vandaag verhuisde ik van bij mijn Belle mama, zusjes en broertjes in Vosselaar naar het West-Vlaamse Oostkamp.  Wegrijden zonder de meute erbij was niet zo plezant, maar het wiegen van de auto herkende ik nog van mijn reis naar Frankrijk, dus kon ik maar beter een tukske doen . Mijn nieuwe vrouwtje naast mij vertrouwde ik al gauw en ik vond het leuk om lichaamscontact te zoeken.

Na een grondige inspektie van het huis en een plasje in de voortuin vond ik mijn vertrouwde nestgeur  in mijn nieuwe nestje terug op de meegegeven handdoeken.  En natuurlijk van al die emoties was ik al weer toe aan een tukje….. Na dit korte schoonheidsslaapje was ik er terug klaar voor om op pad te gaan in de achtertuin…….

Zijn dat daar patrijzen in de lucht ? Leuk dat tuinhuis om je achter weg te steken, maar als 't vrouwtje roept, loop ik er toch snel naartoe. Ik hou haar ook goed in de gaten want met al die paadjes hier zou ik m'n weg kunnen verliezen.

Toegegeven, tot nu toe had ik mij stoer gehouden, maar ik begon toch wat heimwee te krijgen naar mijn vroegere thuis …..   Even op schoatje zitten bij den grooten baas deed deugd zunne, ik viel als een blok in slaap op die ondersteunende  arm.  Het slaapje bracht weer nieuwe energie , tijd om m’n nieuwe baasje en vrouwtje eens uit te testen.  Spelen, zot doen,  netjes vragen om te gaan plassen.  Ik krijg dan een lekker snoepje, soms wil ik dat soepje al voordat ik plas, maar m'n nieuwe baasjes zijn streng maar rechtvaardig. Eén keer waren mijn moevementen niet zo duidelijk voor ’t vrouwtje en oeps een plasje in huis. Ze kuisen dat hier op met een ”slunze” en achteraf  bespuiten ze dat met marseillezeep, en ooooh dat rook zo lekker dat ik mij er vlug mee geparfumeerd heb.  Vrouwtje zegt dat ik een "zottekoente ben" . In het spiegelbeeld vd ruit heb ik nog een andere pup ondekt, als ik ernaar grom doet hij dat ook en als ik achteruitloop loopt hij ook weg, phhhhh  de schieter ….

Poot en lik van Harko

Dit eerste dag verslag is ons toegezonden door baasje Karine, Hier in Vosselaar is er een ganse roedel blij dat lieve, immer vrolijke Harko zijn plaatsje gevonden heeft.

Acht weken…

Acht weken geleden was het gisteren geleden dat er hier ten huize zes Drentenpupjes werden geboren. Een razend zenuwachtige baas en een ongerust vrouwtje waren toen samen met mij de hoofdrolspelers, tot het baasje het niet meer zag zitten en om de onrust voor mij en mijn pupjes, in (haast) wanhoop Dr. Nelly belde.

Om zes uur begon de bevalling, pup 1 noemde ze toen nog en de voorlopige naam was “Reutje”. Ondertussen is dat Hercule geworden en hij gaat vanaf vrijdag zijn vader Zeppos gezelschap houden. Melden bij Oudenaarde wordt zijn nieuwe thuishaven.

Te half zeven kwam onze Heros piepen, die gaat hier bij ons blijven omdat het baasje in de mening is dat hij de reïncarnatie van onze Bas is. Alvast naar karakter klopt dat wel, het is ook zo een lieve goedzak waar alles goed voor is en die altijd tevreden is.

Te zeven uur kwam het eerste teefje, ons Hera de twee andere vervoegen. Hera was het kleinste van de nieuwe roedel, 310 gram bracht zij op de weegschaal. Ook Hera blijft hier bij ons.

Hadise kwam tien minuten later en was mijn tweede teefje, eerst noemde ze “strikje” en iedereen op ’t blog was gefixeerd op dat rode draadje rond haar nek. Jean-Pierre en Ute gaan voor haar een nieuw nestje creëren en Hadise vertrek naar Zoutleeuw.

Vlekje, was de volgende die het levenslicht zag en hij kondigde zich aan om twintig voor acht. Vlekje is een probleemloos vrolijk ventje die steeds aan het rollebollen is met zijn broers en zussen. Elke avond moet hij wel eens bij het baasje of ’t vrouwtje gaan flodderen, daar is ‘m trouwens de beste van de zes in.

Een anderhalf uur hebben we moeten wachten op de laatste. Volgens Dr. Nelly vertelde dat Harko ook van het verste moest komen en dat die andere in de weg zaten. Daarom was Harko laatst…We geloven dat echt want dat was ook wel de laatste maal dat hij laatst was. Gewoonlijk is ‘m bij de haantjes de voorste als er iets moet uitgeprobeerd worden. Carine en Ronny komen vrijdagmiddag hun poulain ophalen en gaan daar in Oostkamp een fijne maat aan hem hebben want deze knaap kan een ganse familie in de “wiggel” houden.

Ondertussen zijn we die acht weken volgens de baasjes prima doorgekomen. Dat hebben jullie hier ook haast dagelijks kunnen lezen. Ook nog volgens de baasjes ben ik een SUPER moedertje en de baasje zijn wel een beetje ongerust dat ik mijn pupjes ga missen. Ik kan mijn baasjes wel gerust stellen, het gaat zijn zoals acht weken geleden…

Bij mij alles onder controle en zijzelf nagelbijtend zenuwachtig tegen het moment dat de eerste het nestje gaat verlaten. Wait and see !

Belle

Druk…

Druk in ’t bos vandaag, veel hondjes en eigenaars die we nog “vanzeleve” nog niet gezien hebben “toeristen” zegt het baasje dan tegen mij. 

Maar ook de ouwe trouwe bos bezoekers, de eerste die we tegenkwamen was Cendor, de retriever van Walter en Gertie, Walter was er deze keer niet bij. Die moest nog Guldens gaan verdienen ( och ja, bestaat niet meer, ook in Holland niet meer)((grapje lieve Hollandse lezers)) .

Verder zagen we nog Casper, en onze regelmatige “tegenkomer” Tibo. Zelfs langlaufers kwamen we tegen. Ik kende dat niet, voor mij waren dat schuif- of glij mensen, maar ’t baasje blijkt dat in zijn sportieve jaren ook nog te hebben gedaan, om ter eerste zelfs !

Wedstrijd noemen de mensen dat. Omdat ik dat toch zomaar niet aanneem van onze baas zegt ‘m dat ik dat dan maar eens moet vragen aan Gertje van het ‘let me take your picture’ blog http://www.gertje.web-log.nl/  die heeft daar nog foto’s van dat exploot rond de verdronken toren van het dorp Graun (Curon) in Zuid Tirol (I). ’t Baasje heeft daar geen portretjes van, alleen ‘ergens’ nog een echte gouden (?) medaille.

Nu zeggen al die weermannen en –madammen dat de temperaturen vandaag nergens positief waren. Dat gaan we niet tegenspreken maar de mensen die we tegenkwamen waren dat in elk geval wel, wat wil je nu , met zulk mooi weer…

Belle

De terugreis…

Gisterenmiddag zijn wij vertrokken uit Ferret richting België. De weersomstandigheden waren ideaal, droog en zonnig, een ideaal reisweertje dus... 

Het heeft niet lang mogen zijn dat ideaal weertje, toen we in Poitiers de A10 opreden en de wegeninfo op de radio konden ontvangen kregen we te horen dat het weer “boel” was in Parijs. Sneeuw in Parijs is altijd rampzalig, half Frankrijk lijdt daaronder.

’t Baasje heeft dan maar besloten Parijs te mijden en vanaf Tours de nieuwe A28 snelweg te nemen via Le Mans en Rouen. Ook op 50 Km voor Le Mans hadden we “prijs” , hevige sneeuwvlagen en een snelweg die deels goed, deels niet gestrooid was. We hebben dan ook een 25 km achter de sneeuwruimer/strooier aangereden aan een gezapige snelheid van een 30 km/h.

Tussen Le Mans en Alençon was er kabaal in de benches, voor ’t baasje reden om te stoppen om dat kleine grut even uit te laten. Probleemke… geen van de pupjes heeft ooit sneeuw gezien, en nu moeten ze hun plasje en kakje in het onbekende leggen…

Even later blijkt dan dat er toch eentje het niet heeft aangedurfd en terug uit de auto wil. Probleem nr. 2, ’t baasje was juist een parking voorbij en de volgende parking was pas 45 km verder… en stoppen met zo’n pup’s langs de kant van de snelweg, neen bedankt, ’t baasje heeft lang genoeg bij de wegenwacht langs de kant van de snelweg gedepanneerd en denkt er nog niet aan van daar te stoppen. Wachten dus, en dan is het iets te lang natuurlijk en ligt er een worstje in de bench bij de stop op de volgende parking.

Terwijl ’t vrouwtje mij en drie pup’s nog eens uitlaat maakt het baasje de bench terug netjes, we hebben op dat moment ook nog meer dan 600 km te doen en de geur was echt niet prettig, zelfs niet met het schuifdak open…

Bij de aankomst in Vosselaar wachtte voor mij en de pupjes nog een verrassing ! Meer dan 10 cm verse, onberoerde sneeuw in de tuin. Onbeperkte lol verzekerd, die pup’s waren uitgelaten zot geworden en aan intomen was niet te denken. Na een half uur in de felle kou en dik sneeuwtapijt waren ze hun energie voor het grootste deel kwijt en zijn na het afdrogen met z’n allen als één blok in slaap gevallen !

Belle

Hoe kom jij daar ?

Dat was het baasje nog van plan, mijn pupjes aan de leiband te leren lopen.

Simpel s het alleen als je maar één pupje op les hebt, zelfs met twee lukt het niet zonder gebroken armen of benen of een pup die in de vernieling is getrapt.

Met Hercule zijn we dus begonnen, buiten de tuin want anders lopen ze nog onder de voet. Die andere vijf kurieuzeneuzen moesten natuurlijk weten wat er gaande was en hebben de exploten van Hercule met hun snuitjes door de draad gevolgd.

De les vorderde goed zolang ikzelf voorop liep, stopte ik even om te snuffelen dan lag 't baasje bijna op zijn snuffel omdat ook Hercule plots stopte. Uiteraard vlak voor 't baasje's voeten.

Op 't moment dat we dan om de hoek waren en buiten zicht moesten die kleintjes ook nog eens goed van zich laten horen.
Na Hercule s er niemand meer aan bod gekomen wegens te koud en haast verongelukt met dat kleine gespuis. 't Baasje zegt dat 'm nu die toekomstige eigenaars ook nog wat opvoedingsgenot wil gunnen...

Belle