Terug alleen...

Wij,
Jan, Simonne, Belle en de pupjes,
Hercule
Heros
Hadise
Hera
Harry
Harko
Wensen jullie allen een zalig, gelukkig
 en vooral gezond
2009
voor mooie nieuwjaars kaarten klik op de volgende limk
http://www.jacquielawson.com/cards_newyear.asp

PS: door de panne op de laptop kan ik niet aan mijn adresboek daarom deze oplossing. Je kan de kaarten bekijken door op "preview" te klikken

Kalmpjes...

Heel kalmpjes als zij buiten geweest zijn om te eten en hun plasjes en kakjes. Als zij dan terug uit de tuin komen en terug in de afgebakende ren gezet worden zijn ze echt moe en vallen ze haast in slaap waar ze staan of zitten.

Ikzelf krijg van de baasjes al eens een snoepje meer, omdat ik af en toe het volledige toezicht krijg als de pupjes buiten zijn.

Nog een praktische regeling die het baasje hier vraagt. Voor hen die de baasjes willen mailen worden gevraagd dit te doen op het Franse mailadres omdat het anders niet lukt van te antwoorden: janfaes@wanadoo;fr

Zij die ons al gemaild hebben op het skynet adres kunen op dit moment niet beantwoord worden.

Belle

Alles onder controle...

Gisteren hebben Freddy en Annemie het mini laptopje meegebracht, vandaag heeft het baasje in de weinig tijd dat er vrij blijft buiten het bezig zijn met mijn kroost, de zaak eens bekeken. Foto's... nieuwe... fonkelnieuwe want aan de andere kunnen we niet aan wegens defecte computer, kan 'm nu al op 't blog krijgen. Nu nog ergens een gratis versie van "Word" downloaden en dan kan het blog er terug 'normaal' uitzien.

De pupjes verblijven nu in de keuken, daar is het pikkendonker als ze moeten slapen en dat is heel netjes 's morgens als het licht begint te worden. De baasjes hebben er nu geen last meer van als ze eens wat langer willen blijven liggen.

Gisteren hebben ze dus ook de tuin verkend, als ik of het baasje naar de tuin ren dan volgt zo een ganse meute huppelende pupjes ons. De eerste maal stonden ze wel wat onwennig in het poortje te kijken naar die grasvlakte. Die moet vanuit puppy standpunt geweldg groot lijken. Vijfenzeventig meter gras voor je zien liggen, dat is voor die beestjes haast tot aan de horizon !

Eventjes later haasten ze zich naar mij of naar 't baasje die met 't "nief kodakske" dan al klaar zit om het evenement op foto vast te leggen.

Straks misschien nog wat meer nieuws uit "la douce" maar nu moeten de handen nog eens uit de mouwen gestoken worden want Fred en Viv zijn in aantocht en tegen die tijd moet de kachel branden en nog plaats vrij gemaakt worden onder de hangarom te parkeren; Tres important want Fred is ook onderweg met een nieuwe "Ford Mondeo Vwatuur"

Belle

Chippen, vaccineren, paspoort…

Een uur en half zijn we er mee bezig geweest. Eerst een gewoon onderzoek, oogjes, tandjes,hart, longen, balletjes voor de reutjes, Dr. Nelly kijkt het allemaal na, vooraleer ze ook hun nageltjes knipt. Dan komt het belangrijke werk, de puppyvaccinatie geeft geen probleem, geen enkele pup geeft daar een kik voor. De dikke naald van het chippen veroorzaakt bij elke pup een gepiep en gejank, het duurt maar even en een beetje meer knuffelen lost het probleem dadelijk op.
 

Vooraf zijn de pupjes gewogen, Hercule en Vlekje (die sinds gisteren Harry noemt) zijn de dikkerds die 4,850 kilogram op de bascule brengen. Ons Hera blijft met 4,350 kilogram de lichtste pup. De andere pups wegen allen 4,5 kg. Niet slecht voor pup’s van 6 weken oud zegt het baasje, Dr Nelly zegt dat het schitterend is.

Zondag zullen de pupjes nog eens een pil krijgen om te onwormen. Wij stellen dat uit omdat we morgen naar Frankrijk vertrekken en de ontwormingspil kan wel eens diaree veroorzaken. Als we nu iets kunnen missen onderweg is het wel dat.

Och ja, ik mocht ook mee om nog eens te worden gewogen, volgens ’t baasje ben ik terug op gewicht met mijn 28 kilogram...

Belle

Veel beweging hier in huis…

Er staat weer wat te gebeuren, iets met mijn puppy’s vermoed ik. Ik heb al iets gehoord van chips, maar er is nog geen kom of iets dergelijks op tafel gekomen. Als het al chips zijn dan verkies ik de paprika chips.

Het baasje heeft ook al een bench in de auto gezet. Ik hoor hem iets zeggen tegen ’t vrouwtje van 10u15,  afspraak in ’t binnenhof om te chippen. Nu valt mijne Euro, ze gaan die pupjes hun verplichte chip geven. Het baasje verkiest dat boven die lelijke tatoeage in hun oor zoals ik er nog één heb. Het baasje zegt dat die chip plaatsen veel minder pijnlijk is als het tatoeëren. Ze worden dan ook een eerste maal gevaccineerd. Da’s ook al verplicht voor de wet.

Dan krijgen mijn kleintjes ook hun Europees paspoort en dan zal het weer niet lang duren voor we naar Frankrijk trekken. ’t Baasje heeft al met de pupjes geoefend in het autorijden en geen enkele is tijdens de rit ziek geworden. Het was maar tot in Grobbendonk en dat is helemaal niet wat het gaat zijn als we de 820 kilometer naar Ferret gaan afleggen. ’t Baasje heeft wel een aantal ronde punten en verkeerslichten genomen, en laat nu juist da zijn waar ik altijd zoveel moeite mee had.

Die klein mannen van mij houden het wel zegt het baasje, ’t zijn flinke gasten en zij gaan weinig of geen problemen geven onderweg…

Belle

Meer en meer…

Meer en meer willen ze buiten, om hun plasjes te gaan maken of gewoon te gaan ravotten. Een uur blijven ze al makkelijk buiten in de tuin op het gazon of terras.

Ze verstoppen zich achter de bloembak om de eerste die langs komt te bespringen en de schrik van zijn leven te bezorgen. Een race door de tuin is dan gewoonlijk het gevolg want diegene die aangevallen is laat dat ook niet zomaar over zich gaan.

Uren kunnen de baasjes zo aan het venster staan kijken om die klein gasten bezig te zien.

Ik kom er dan bijliggen met zo een kauwbeen dat we gekregen hebben van de gasten die op de puppyborrel waren zondag laatstleden, of ik ga ook even de tuin in als het nodig is om orde op zaken te stellen als het er weer wat hevig aan toe gaat.

Het is toch Kerstmis vandaag en een beetje vreedzaam spelen is toch niet te veel gevraagd vandaag, is mijn bescheiden Drentenmening…

Belle…

Een zalig en vredevol Kerstfeest

Aan alle lezers en vrienden van dit blog

Jan, Simonne, Belle en de pupjes  Faes

Fascinerend…

Je zou er complexen van krijgen, zijn wij nu zo dom en die hondjes zo slim of scheelt er iets met ons ?

Elke dag sta je weer versteld hoe snel die kleintjes leren en hoe snel ze alles begrepen hebben. Het is enkel kwestie van het goed aan te brengen. Hoe doe je dat ? Gewoon de moeder, in dit geval Belle in ’t oog houden en kijken hoe zij dat doet. Poepsimpel ! ! ! !

Ik heb slimme vrienden, héééél slimme vrienden, maar of zij het zo simpel kunnen aanbrengen, daar durf ik heel sterk aan twijfelen. Met haar bek en een poot kan zij die pupjes onder de knoet houden dat het mooi is om zien. En denk nu niet dat die kleintjes zich nog durven verzetten tegen hun moeder. ‘k Heb zelf ooit anders ervaren…

Ik heb jaren les gegeven maar hadden ze dit aangeleerd op de lerarenopleiding destijds, we zouden andere resultaten bereikt hebben. Misschien ook wel eens dikke ambras met enkele ouders die het op het systeem niet zo begrepen hadden, maar de resultaten zijn hier dagelijks te zien.

Af en toe eens eentje met zijn nekvel nemen, of ’t bekje eens dichthouden, en ’t probleem in ’t roedeltje is zo opgelost. Zonder één woord/blaf /kreet van protest.

Zo eenvoudig kan opvoeden zijn…

Voor een keer ‘t baasje

Alle dagen properder…

Het is nog niet zoals de eerste vier weken toen ik zelf de pupjes eten gaf, toen was er helemaal geen gemors. Als de baasjes de pupjes ’s morgens buiten laten is het een herrie om eten. Die schotels staan dan ver genoeg uit elkaar want de pups worden te groot om allen rond één schotel te kunnen, het is daar echt dringen als er maar één schotel staat en dan krijgen enkel de grootste of zwaarste eten.

Ook de puppyren is ’s morgens al een stuk zindelijker. Niet dat je er al van de vloer kan eten (of je moest een bijzondere appetijt hebben) maar nu is het ’s morgens toch al geen ware ravage meer. De baasjes en ikzelf hebben de indruk dat ze wachten tot ze buiten kunnen om alles te doen wat ze “behoefte noemen”.

Gisteren voor we met z’n allen met de auto mee mochten heeft het baasje die kleintjes elk een halsbandje aangedaan. Was me dat een gedoe, die zaten niet stil, het baasje zijn vingers waren te dik voor die kleine slotjes van de bandjes enzovoort enzovoort…

Toen ieder voorzien was van zo’n bandje was het net of er was een vlooien invasie opgedoken…Die kleintjes zaten aan dat bandje te krabben op zo’n manier dat je wel moest denken aan een epidemie of invasie van vlooien.

Al een geluk dat het baasje dat op maandag heeft gedaan, want moest dat zo geweest zijn eergisteren met het bezoek op de puppyborrel, er zouden wel mensen rare gedachten gekregen hebben over de hygiëne hier ten huize. Na een half uur waren ze dat bandje ook gewend ( of te moe van het krabben) en was de invasie over , oef….

Belle

Zoek de verschillen…

Hoeveel verschillen durven we nog niet vragen, enkel deze vraag volstaat, “Waar is de schotel gebleven”?

Het is inderdaad dezelfde schotel waar ze uit eten, de puppymelk is nu “Hill’s puppybrokken” geworden. Het enige verschil is één week leeftijdsverschil van de pup’s.

Dat geeft je tevens een idee van het groeien van de pupjes.

Morgen worden ze zes weken. Zes weken geleden hadden we hier zes borelingetjes waarvan de kleinste 310 gram woog en de zwaarste 380 gram. Wat ze vandaag wegen weten we niet precies omdat het Weight Watchers schaaltje maar tot drie kilo werkt. In elk geval wegen ze nu stuk voor stuk meer dan 3,5 kilogram.
 

Vrijdag voormiddag hebben we afspraak om ze te laten chippen, dan hebben we nog eens de kans om ze te wegen op de weegschaal in de dierenkliniek ’t Binnenhof te Beerse. Het is goed mogelijk dat een “dikzak” als Hadise of Hercule op dat moment de vier kilo bereiken.

’t Baasje heeft al gezegd dat er geen probleem is in Frankrijk om te eten. Er is nog een schaal die gekocht is als onderzetschaal voor de citroenboom. Die is nog groter als deze hier thuis en nog steeds ongebruikt. Het puppyrestaurant of moeten we -refter zeggen is al op de komst voorzien…

Belle

De “nieuwe” mand…

Gisteren heeft mijn kroost van Ria, de buurvrouw van tante Carine een hondenmand gekregen. Met ons eigen kussen er in is het als een burcht die moet veroverd en verdedigd worden.

Enkele seconden nadat de mand in de ren geplaatst is, is ook de strijd om de heerschappij losgebarsten. Het is nog juist niet met echte “grote mensen” wapens maar hevig is de strijd alvast. Het wapengekletter bestaat uit tegen elkaar rammelende puppy tandjes en klauwende pootjes. Dat alles gepaard aan een hevig gekrijs en geblaf.

Een half uur later is de strijd gestreden en ligt Hercule die daarjuist niet aan de strijd heeft deelgenomen gans alleen in de mand.

Waarschijnlijk is dat een variant van het spreekwoord maar hier is het alvast “als vijf honden vechten voor een mand, gaat de zesde er in slapen”…

Belle