Slecht voorbeeld...

Schattige fototjes…

Geen problemen, geen wormen, geen ziektes, geen niet uitgeslapen baas, alles ok en daarom vanmorgen enkel wat aardige foto’s…

Belle

Alles onder controle…

De protozoa zijn vakkundig verdwenen, geen gedoe meer bij Heros om vijfentwintig cigaartjes per dag te fabriceren, geen drolletjes meer in huis ‘s morgens, kortom, alles onder controle.

Om zeker te zijn en ook om er snel bij te zijn, moest het dringend zijn dat één van de twee pups buiten moest vannacht, heeft ’t baasje voor de tweede maal op de zetel geslapen vannacht. Alles is rustig gebleven, geen drolletjes, geen plasjes, prima propere pupjes hebben wij terug in huis.

De puppy ren is uit huis verdwenen en elke pup slaapt nu in zijn eigen, afgesloten bench tijdens de nacht. Overdag lopen ze in huis en de tuin en wanneer ze iets moeten placeren laten ze het goed en duidelijk merken.

's Morgens is het nog wel een rush naar de achterdeur om als eerste buiten te zijn maar ik eis nog steeds mijn plaats op. Eerst moeder en dan de pups, zo hoort het volgens mij…

Belle

Komedianten of toch niet ?

Eergisteren meldden wij dat Heros geïnfecteerd was met een worm, Giardia genoemd. Het gevolg was dat Heros wel twintig maal per dag een kakje wou doen. Dat lukte natuurlijk maar een paar maal en de andere keren waren vergeefse pogingen. Nog een bijkomend probleem was dat hij dat ook ’s nachts deed, met af en toe wel een weinig resultaat.

’t Baasje zagen we dan twee-, driemaal ’s nachts, bij het minste gerucht, naar beneden komen om ons uit te laten. Zelfs dan nog waren er verrassingen te beleven.

Nu dat wij allen pillen krijgen tegen die bepaalde “Giardia” wormen besloot het baasje beneden te slapen voor de duur van de behandeling. Ik wist al niet wat er gebeurde, de baas die beneden slaapt, de laatste maal dat zoiets gebeurde was met een onweer, omdat Bas zo bang van onweer was.

Nu hebben we geen van drieën deze nacht problemen gehad en geen van de pup’s heeft een kik gegeven of iets in de puppy ren laten vallen. Nu zit onze baas met een dubbel gevoel… Met het ene geval is ‘m blij dat de pups terug zindelijk zijn en in het andere geval voelt ‘m zich knap gepakt door die “onnozel joeng” zoals ‘m die puppy’s dan noemt , omdat hij in een moeilijke houding op de zetel heeft geslapen…

Uitgeslapen zag hij er toch niet uit deze morgen, en dan krijg ik er nog de schuld van ook, omdat ik hem met al mijn vriendelijkheid twee maal een lik in zijn gezicht heb gegeven toen hij sliep…

Belle

Ontmoeting…

Vandaag hebben we een wandeling aan de gans andere kant als anders gemaakt. Het baasje wou Hera & Heros eens kennis laten maken met de amfibiepoel. Daar hebben Bas en ik dikwijls een bad genomen zonder dat het bij de baasjes de bedoeling was van ons gans nat te maken.

De amfibiepoel lag nog dik bevroren zodat het ijs dik genoeg was om Drenten te kunnen dragen. Voor baasjes was het twijfelachtig dat het ijs dik genoeg zou zijn (toch zeker voor onze baas). Zo zullen we binnenkort als het wat warmer is  nog eens moeten langs komen.

Op deze wandeling mogen we niet loslopen wegens de autosnelweg vlak in de nabijheid. Het baasje neemt het risico niet dat we achter een konijn of vogel zouden aangaan en zo op de snelweg terecht komen.

Tegen het einde van de wandeling komen we dan langs de naamgenoot van ’t baasje die verhuizingen doet, die hebben ook al jaren dieren in de wei naast het huis staan. Igor ken ik enkele jaren, het is de ezel van Marc en May. Sinds enkele maanden heeft Igor een jong ezelinnetje bij gekregen. Daar zijn we ook eens mee gaan kennismaken. Terwijl ik met Igor “aan ’t klappen” was, heeft May de pups eens goed vertroeteld.

May is al zo braaf als de koekjestante, nog nooit zijn we langs May voorbij gegaan zonder een Vitabis koek te krijgen. Bas stond destijds gewoon te wachten tot May buitenkwam met haar koeken…

Belle

Raar…

Het is soms raar, in het nestje van Belle waren drie mantelhondjes. Dat was voor een groot deel te verwachten. Belle is een mantelhond en Zeppos, de vader, neigt er ook naar.

Nu zegt de rasnorm: mantelhondjes zijn toegelaten maar niet gewenst…Met andere woorden, het zijn rasechte Drentsche Patrijshonden, maar we hebben liever de witte honden met de bruine platen. Ieder zijn meug natuurlijk, als je een afbeelding van een rasdrent ziet zijn het inderdaad steeds witte met bruine platen.

Maar nu komt het, nu we meer en meer gaan wandelen met de pups en ook in ’t dorp komen en andere hondenliefhebbers ontmoeten, oogsten we steeds meer bewondering met de twee mantelhondjes. Moeder Belle en zoon Heros stelen gewoonlijk de show. Belle steelt de show met haar prachtig blinkende bruine vacht en Heros met zijn bruin “jasje” met dat miniscule witte vlekje in zijn nek.

Hera valt dan weer op in het gezelschap door haar typische raskenmerken, door haar kunnen we aan de belangstellenden zeggen hoe een typische Drentsche Patrijshond er hoort uit te zien. Die twee andere laten dan wel het typische gedrag van een Drent zien…

‘t Baasje

Zusje…

Pas binnengekregen en actueler als brandnieuw, juist van de pers, nog niet droog die inkt…

Enkele foto’s van “ons” Hadize, we durven “ons” schrijven omdat ze  bij ons geboren is en nooit uit onze gedachten meer zal verdwijnen, onze mooie, vinnige playmate. Jean Pierre en Ute stuurden ons deze avond deze foto’s

Belle

Ze waren er weer allemaal…

We zijn ze bijna allen weer tegen gekomen deze namiddag in “ons” bos. De ons bekende vaste gasten in het bos. Met Tibo hebben we het langst gespeeld. Die kwamen we dan weer tegen op de top van een bergje. Even dachten we dat hij van ons niets moest weten, maar algauw zagen we wat er mis was. Samen met “ons moe” moest ‘m eerst nog een stel konijnen den duivel aan doen.

De konijntjes hebben het weer geweten wie er in het bos was deze namiddag, geen moment hebben ze rust gehad. En dan staat hen nog veel erger te wachten…

Wacht maar eens tot wij groot zijn !!!

We waren te voet van thuis vertrokken, de vorige keren was ’t baasje met de auto tot aan het bos gereden omdat we anders al moe waren voor we het bos bereikten. Vandaag besloot het baasje het er toch maar op te wagen en te voet te vertrekken. Als ze tekenen van vermoeidheid vertonen keren we terug en anders dragen we ze hoorden wij ’t baasje tegen het vrouwtje zeggen.

Dan zou ‘m toch veel moeten dragen hebben denken wij, ons moe 28 kg, Hera 7  kg, Heros 7,5 kg, alles samen maakt dat 42,5 kg. Dat is goed voor 100 meter baas, maar niet voor 1,5 kilometer.

We hebben het onze baas maar niet aangedaan en flink gans de wandeling rond gemaakt. Als ’t moren nog zo’n mooi weer is doet ‘m er nog een schepke bovenop zegt ‘m…

Hera & Heros

Ondanks alle zorgen…

Ondanks alle en de beste zorgen die we de laatste weken aan de puppies besteed hebben, hebben we toch niet kunnen vermijden dat twee van de zes kleintjes nu geplaagd worden met wormen.

We hadden het vroeg vorige week al gemerkt dat Heros, telkens als hij buitenging voor zijn plasje, ook steeds een kakje wou doen. Dat lukte dan niet goed omdat er niet genoeg overblijft voor vijftien maal per dag.

Vrijdag heeft ’t baasje dan naar Dr. Nelly gebeld om raad te vragen. ’t Baasje moest dan een potje komen halen en daar staaltjes van drolletjes van drie dagen in verzamelen. Dit zou dan onderzocht worden in een labo.

Als plichtgetrouwe hondenliefhebber heeft ’t baasje dan een gans weekend drollen verzamelaar geweest . Jean Pierre, de eigenaar van Hadize, heeft het baasje al herbenoemd, geen gepensioneerde meer maar “kakkoloog” zou zijn nieuwe bezigheid zijn. Gisterenmorgen ging het dan richting Binnenhof met zijn collectie. Het resultaat van het onderzoek kregen we dan gisterenavond…

Het is een worm, microscopisch klein die zich in de dikkedarm nestelt en de naam “Giardia” heeft gekregen.’t Baasje dacht al dadelijk aan de “Guardia” uit Spanje , daar heeft ‘m ooit ook wel eens last mee gehad tijdens de repatriëringen, maar ’t was wel degelijk met een i !

Nelly zei, dat het toch wel goed was dat we met dit probleem gekomen waren. De oorzaak zou zijn, drinken van vervuild water of nog doorgegeven zijn door de moeder bij de geboorte, ik dus…

Als we nu alle drie, ik, Heros en Hera, drie dagen pilletjes slikken zou het euvel moeten verholpen zijn. Dat moeten we dan nog eens herhalen binnen drie weken en nog eens binnen drie maanden. Blijkt dat deze wormensoort kan weerstaan aan de pillen die normaal gegeven worden bij de ontwormingskuren die je twee wekelijks uivoert bij puppies.

Weeral wat bijgeleerd baas, hopelijk mag je het snel vergeten en worden de puppies en ikzelf er nooit meer door geplaagd..

Belle

Zie je wel…

Deze morgen vertelden we het al, ze spelen tot ze er bij vallen. Als ze dan gevallen zijn is het om eens goed door te slapen, diep te slapen en er is al veel lawaai nodig om ze te  wekken.

Daarstraks was het weer zover.  Meestal trekken ze naar hun benches maar vandaag was het salon favoriet, of de benches te ver ?

Twee uren waren ze wakker geweest, twee uren hadden ze mij en de baasjes geterroriseerd, lastig gevallen, gehinderd, maar ook geamuseerd en aan ’t lachen gebracht. Moest dat laatste er niet bijzijn… ik denk dat ’t baasje er al één zijn nek had omgewrongen. Nu is die baas van ons een redelijke rustige maar je kan je niet voorstellen wat die klein gasten allemaal in petto hebben.

Ondertussen zijn ze weeral terug wakker en naar de tuin getrokken, daar zijn ze Limburg in de 50er jaren aan het spelen. Kennen jullie dat niet ? Beringen, Waterschei, Winterslag. Zij zijn hier mijnen aan het graven ! Ieder zijn eigen mijn en om ter diepst lijkt het zo.

Nog een uurtje en ze liggen hier weer voor dood op het tapijt of in de bench, moe en uitgeteld…

Belle

Zoeken, ontdekken, spelen…

Niet noodzakelijk in dezelfde volgorde maar wel binnen de minuut. Dat is iets wat wij nu eens tot in de puntjes beheersen zie…

Terwijl Heros iets gevonden heeft in het bos dat ze nog niet gezien hebben, komt Hera eens kijken wat er zo spannend is. Dan komen ze erachter dat het niet eetbaar is of nog vast hangt aan iets anders. Als ze er dan een stukje van kunnen buitmaken is het pas kermis want dan willen ze het allebei. Dan lopen ze achter elkaar net alsof ze de duivel op hun hielen hebben.

Zo gaat dat nu ganse dagen, in huis, in de tuin, in het bos, op de hondenschool, de dagen zijn merkelijk te kort voor dat kleine grut hier in huis.

Als ze dan moegespeeld zijn vallen ze in slaap waar ze ook maar staan. Die met de meeste fysiek die gaat naar zijn bench ,de andere heeft dan pech en legt zich op het tapijt of onder tafel in de keuken. Er zijn er al in slaap gevallen met hun kopke in de etenbak

Het ziet er nog zo slecht niet uit voor mijn pupjes hier ten huize…

Belle

Wandelen en vergaderen met en over Drenten…

Op zondag 15 februari heeft de jaarlijkse algemene ledenvergadering van onze vereniging plaats. Dit jaar voorafgegaan door een wandeling. Alle leden zijn welkom. We maken er een dagactiviteit van. 

Om 10 uur komen we samen te Vosselaar aan de Zeggelaan aan het wijkhuis “de buren” voor een wandeling van ongeveer twee uren door de Kempische bossen. Er zijn verkortingen van de wandeling mogelijk voor puppies en oudere honden, (misschien ook wel voor sommige baasjes). Gans het parcours van de wandeling is mogelijk voor buggy’s

Een fikse regenbui de dag voordien kan laarzen noodzakelijk maken. 4/5 van het parcours zijn typische Kempische zandwegen.

Te 13u00 gaan we aan tafel in het wijkhuis waar we een traditionele winterse hutsepot kunnen nuttigen. We starten de algemene ledenvergadering te 14u30.

Het einde van de vergadering voorzien we omstreeks 16u30

Ieder kan deelnemen aan de activiteiten naar eigen keuze: Enkel deelnemen aan de wandeling, volwassenen € 4  kinderen € 2

Wandelen en eten € 8

Traditioneel trakteert de vereniging op een welkomstdrank en een drankje tijdens de algemene ledenvergadering.

De route beschrijving volgt kortelings.

Belle & co

Conservatief of progressief

Gewoonlijk zijn dat termen die men tegenkomt in de politiek, ook bij de hondjes zijn er verschillen. De onze behoren op dit moment zeker in het progressieve kamp.

Hun leventje bestaat hoofdzakelijk uit spelen, slapen en ondekken. Vooral dat laatste geeft ons de zekerheid dat ze progressief zijn. Ales maar dan alles moet gecontroleerd worden, er moet in gebeten zijn, als ze het niet hebben kunnen wegsleuren of omdraaien zijn ze er niet mee klaar. Ze wachten niet tot ik zelf hen inlichtingen geef, neen, ze moeten het allemaal zelf ontdekken.

Lekker of niet, zoet of zuur, warm of koud, sterk of broos, zacht/hard, alles keuren ze.

Gisteren, tijdens een andere wandeling dan de gewone, valt dat helemaal op. Andere mossen op de bomen, loofbomen in plaats van dennen, grote, ijskoude waterplassen. Het is mooi om aan te zien zo’n puppy gedrag. Uren, dagenlang kan je je amuseren met die twee kleine hondjes. Want dat zijn ze zo stilaan aan het worden, kleine hondjes, die hun stemmetjes laten horen als ze iets willen of een ander bang willen maken. Het gaat snel in puppyland…

Belle

Lilse Bergen…

Goed bekend bij half kamperend Europa, goed bekend bij wielerliefhebbers wegens een der laatste wedstrijden in het cyclocross seizoen, en bekend wegens uitstekend wandelterrein voor jonge en oudere Drentjes…

Daar zijn wij deze namiddag gaan wandelen met gans de roedel. ’t Baasje heeft weer enkel fraaie “portretjes” genomen van ons, uiteraard om de blog lezers nog eens te verwennen.

We hebben geen lange wandeling gemaakt maar wegens het heen en weer koersen van “ons moe”, en omdat wij steeds pogen haar te kunnen volgen, waren we toch bekaf toen we terug aan de auto kwamen. Het baasje neemt ons mee met de auto alhoewel de Lilse Bergen hier maar anderhalve kilometer vandaan liggen, letterlijk aan het eind van de straat. Maar die kleine pootjes van ons willen wel lopen maar het liefst van al zonder leiband en dat kan niet naast de straat hier wegens te veel verkeer. In de “bergen” kunnen wij naar hartenlust vrij rondlopen. Tegenwoordig moet je wel opletten dat er geen “kiekens” met quads plots achter de top van een duin opduiken, een echt kieken kan immers sneller stoppen dan deze “kiekens” zegt het baasje…

Hera & Heros

Woooow, de zon…

Deze morgen van ’t moment dat we onze ogen opentrokken was daar een ander licht dan de dagen voordien. We waren het haast vergeten in deze donkere dagen hoe “plein soleil” er uitzag.

Geen wolk te bespeuren, bomen die deze maal niet wild heen en weer schudden, geen dakgoten die overlopen omdat ze de regen niet kunnen slikken. Nu maar hopen dat het zo blijft. Als dan ’t vrouwtje zich beter voelt met de pijnlijke rug dan zit er wel een grote wandeling in deze namiddag.

Heros heeft een uitgang probleempje, telkens als hij buitengaat wil hij een kakje doen, dat lukt natuurlijk dit niet elke maal en heeft Heros een alle moeite om een mini drolletje te doen. ’t Baasje is gisteren nog naar ’t Binnenhof geweest om een potje op te halen waar hij nu gedurende drie dagen “staaltjes” moet in doen om te laten onderzoeken wat er “loos” is in Heros darmpjes.

Spelen doet die kleine man genoeg, veel hinder heeft ‘m er blijkbaar niet van. Zo erg en zorgwekkend zal het wel niet zijn maar we volgen het nauwgezet op.

Als je dan zo na vier weken het nieuwe jaar bekijkt dan hebben al die welgemeende wensen om een geweldige gezondheid hier ten huize nog niet veel effect gehad. Dat is dan weer een verkeerde woordkeuze, effect heeft het gehad maar in de verkeerde zin…

Belle

Speelgoedjes…

Voor een klein fortuin hebben die kleine bandietjes hier aan speelgoed liggen. Van de bezoekende familie en kennissen, van de bezoekers op de puppyborrel. Van alle kanten is het gekomen.

Iets wat ik destijds gemist heb met Bas, was dat wild spelen en achter elkaar aanzitten. Bas was al twaalf als ik hier aankwam en die zijn wilde speel partijen waren bij hem al eventjes verleden tijd. Nu met mijn eigen puppies kan ik hier eens goed “de beest” uithangen. Daar prijzen de baasjes mij nog voor ook, want zij aanzien dat alsof ik er de tucht onder houd .

Zij hebben dan nog niet gezien dat ik gewoonlijk een speelgoedje van die klein gasten heb gepikt en dat die puppies achter mij aanzitten in plaats van andersom. Een favoriet speeltje heb ik niet, alhoewel…ééntje dat piept of bromt zal ik sneller nemen dan een ander. Die lokken die pup‘s  sneller en laten mij dan toe eens goed mijn gangen te gaan…

Ik hoor de baasjes dan tegen elkaar zeggen “die Belle zorgt toch nogal eens voor die kleintjes, zie die nu toch eens bezig…” Ze moesten alles eens weten…

Belle