Uitgesteld...

Twijfel…

Het baasje twijfelt, zet ‘m mij terug in ’t bad of laat ’m het zo ? Na die wasbeurt van gisteren namiddag na de wandeling is de geur van dat rot konijn nog niet helemaal verdwenen.

Het vrouwtje twijfelt er dan weer aan of die geur nog uit die handdoeken te krijgen is. Die  handdoeken hangen “uit te waaien” in regen en wind vooraleer ze in de wasmachiene mogen.

Nu ben ik volgens de baasjes de beste stinkspecialist van het noordelijk halfrond, zeker na gisteren, dat sloeg alles. Na die vossenstront waar ik me vorig jaar heb ingerold, dachten de baasjes dat het toen wel het ergste was dat mogelijk was, niet dus… dat van gisteren was erger.

Daar waren dan nog flink wat getuigen bij die ook allen op een fatsoenlijke afstand van mij wegbleven.

En ikzelf …? Niks gemerkt baas, het rook wat naar konijn maar dat doet toch elke jachthond als ‘m achter zijn prooi aangaat en met de wind mee moet jagen!

Belle (Belgisch kampioen stinken, met voorsprong)

Nog dagboek van Harco,

ons toegezonden door Karine en Ronny. Niet alleen omdat er verschillende lezers gevraagd hebben naar de "nestverlaters" maar zeker omdat het zo plezierig geschreven is...

Bedankt Karine 

Dagboek  Harko  van donderdag 15 januari t/m maandag  18 januari 2009

Elke dag iets nieuws bijleren.

 Elke dag is een ontdekkingsreis.  In de garage hier ligt er van alle lekkere spul, oh wat is het zààlig om dit in mn bekje te stoppen en ermee naar de leefruimte te crossen.  Ik speel dan het spelletje van “pak me dan, als je kan” .  Tuinschoenen zijn mijn favoriet, gevolgd door de tuinhandschoenen, noorse sokken, den aftrekker, handborsteltje, schrobborsteltje.  ’t Vrouwtje zegt dat ze al vermagerd is van altijd achter mij aan te zitten.  Heb ik goe gefixt hé. 

M’n plasjes en sigaartjes laat ik altijd buiten achter op één enkel plasaccidentje nà maar dat komt omdat ik zo op ga in m’n spel dat ik het gewoon vergeet te vragen om naar buiten te gaan …. Normaal ga ik  heel gedistingeerd voor het raam zitten en trek de aandacht door even te piepen of achteruit te kijken naar m’n baasjes.

Ik mocht onlangs mee met ’t vrouwke op de achterbank van de auto  naar de apotheek voor mijn wormpillekes. Ik voelde mij als een koning daar op de achterbank.  Er was veel te zien in de straat terwijl ik wachtte tot vrouwke terugkwam, dus het viel reuze mee om alleen in de wagen te wachten.  Gisteren idem met baasje om brood te gaan halen.  Jongens ik word zot van die broodgeur. Ik kreeg dan ook het korstje en het smaakte mij rijkelijk.  Ge ziet, ik word hier goed gesoigneerd.  Elke morgen krijg ik nog van die meegekregen puppy-melk, ook daar spring ik een meter voor in de lucht.

Wat ik veel oefen is de muizensprong,  en onlangs heb ik ‘gaten delven in de tuin’ ontdekt, das pas super , kan ik mij eens goed zwart maken!  De vijver heb ik ook al geïnspecteerd en via de waterplanten mij steeds verder gewaagd. Toen opeens ploens  ikke ijskoud en nat tot halverwege.  Momenteel  waag ik me niet meer zo ver en ben al tevreden met een paar stengels watermunt. Dat is maar goed ook zeggen m’n baasjes anders laten ze mij niet met een gerust hart  alleen struien naar de achtertuin.

Elke dag doen we een ommetje , naar oma en opa, even langs de rand van het bos passeren, netjes aan de leiband lopen, telkens goed opletten dat de lijn niet te strak wordt want dat hebben m’n baasjes niet graag.  Nu en dan mag ik al eens loslopen en dat vind ik nogal gewaagd zo buiten de tuinmuren.  Ik loop dan een meter of twee vooruit en kijk dan naar m’n baasjes of het oké is.  Eén keer deed ik rechtsomkeer richting  mijn hol,  maar toen ’t vrouwke  mij riep maakte ik direct rechtsomkeer, want ik weet als ik kom krijg ik altijd een mega grote uitgebreide knuffel en daaraan kan ik niet weerstaan. Het leukst vind ik om samen met m’n baasjes in de achtertuin te wandelen.  Soms verstoppen m’n baasjes zich en dan mag ik hen zoeken.  We zijn dan beiden content dat we elkaar terugzien en de baasjes zeggen dat ik dat nu al beter doe dan hun vorige beagles ooit hebben gedaan.  Je staart zou voor minder gaan krullen.  Trouwens er begint meer haar op m’n staart te groeien …. Moest ik vanmiddag toch eens grondig gaan onderzoeken hoor.

Op het gemakske gezeten op m’n kont  maakte ik onlangs ook eens een uitgebreide studie van die Drent die altijd in de ruit komt zitten ’s avonds.  Kopje naar links, kopje naar rechts , boven onder, enz…. enz…. enfin, alles wat ik deed gebeurde daar ook,  dat kon dus niet anders of het was ik . 

Op die ruit gebeurde nog iets eigenaardigs,  de regendruppels plakten eraan,  maar je kan ze er helaas niet aflikken van aan de binnenkant. 

Ik eet goed, slaap goed en ben al flink gegroeid. Weeg nu al meer dan 7 kilo Gisteren wou ik een plaats in de zetel veroveren, maar ’t is nie gelukt, ‘k heb nochtans aangehouden, maar helaas niet gewonnen.   Nou ja ik heb nog een gans Drentenleven om het uit te testen en als ik later groot ben en ik het hol voormij alleen heb,  zal ik het wel eens flikken, daar ben ik slim genoeg voor.  Zoals eerder op de week, ik had al snel door dat als ik ’s nachts iets van mij laat horen, mijn baasjes mij komen opzoeken om een plasje te doen.  Daar heb ik eens goe van geprofiteerd zie ! Om de twee en later om het uur eens één van je baasjes zien vond ik wel leuk.  Toen verschenen er wallen onder de ogen van m’n baasjes en hebben ze de rollen omgedraaid.  Ik mag ‘s nachts enkel uit de keuken als ik niet piep.  Toegegeven, t’is beter zo, nu heeft iedereen meer z’n rust en tweemaal naar buiten ’s nachts is meer dan oké voor mij, want die andere plasjes waren maar kleine nepplasjes, hi hi hi.

Terwijl ’t vrouwke  mijn word documentje naleest ben ik nog eens vlug bij haar in de zetel  geklommen.  ‘k ben toch een minuutje mogen blijven liggen, ‘k heb het gezegd hé dat ik zou blijven proberen ……ik gebruik dan ook al m’n charmes.

Groetjes nu terug vanop mijn knuffelmatje,  Harko

Aanvallen…

Als we gaan wandelen, dan voornamelijk zijn die twee leeuwen van mij niet te houden. De eerste malen dat ze naar het bos mee mochten was alles nog vreemd en hielden ze zich gedeisd. Nu een week later kennen ze al een beetje de omgeving en gaat de interesse meer uit naar de zaken die bewegen. Zelfs een in de wind bewegend grasspriet mag meedoen…

Als ze dan weer iets bewegend opmerken gaan ze laag, kop naar beneden en achterpoten gestrekt, klaar om het slachtoffer/prooi te bespringen. Iets wat regelmatig beweegt zijn de baas zijn broekspijpen, die zijn dan ook zeer populair. De nestels in de baas zijn schoenen zijn al vervangen, schuld van de baas zelf wegens iets te tolerant geweest als ze weer eens aan het knagen waren…

O wee als er een hondje langskomt die ze al eens gezien hebben en mee kennis gemaakt hebben. Het beestje beleeft de schrik van zijn leven als ‘m langs twee kanten tegelijk aangevallen wordt. Af en toe moet ik toch wel eens ingrijpen als het weer wat te gortig wordt. Ze eens goed bij hun nekvel nemen of mijn voorpoot in hun nek leggen helpt voorlopig nog, voorlopig…..

Belle

Puppyles 2…

Weer hebben we met z’n drietjes les gekregen, het verschil met de eerste keer is, Roger de trainer was er niet vandaag en Dymphna, ’t vrouwtje van onze Harry heeft de les als begeleider van Heros meegewerkt. Ons vrouwtje kon niet meedoen wegens pijnlijk  rug, waarschijnlijk hernia…

Vandaag al begonnen met de bevelen “voet”  en “zit” wat bij elk van de drie pupjes goed aangenomen werd.

Voor de les hebben we dan in het “speeltijdje” kennis gemaakt met een King Charles Spaniël en een Yorkske, die waren beide ouder dan mijn pupjes, maar waren er niet echt gerust in toen wij met drie op een rij kwamen kennismaken. Binnenkort hebben we de bijnaam “de bende van Belle” of zoiets in dat genre…

Na de les, wanneer de baasjes de nabespreking hadden, was er Ballou bijgekomen op het speelpleintje. Ballou is de Rottweiler van Tim en Leen Dams. Toevallig ook nog onze bakker in het dorp. Ballou is nu 4 maanden en dubbel zo groot als wij, maar schrik hadden wij niet van “die grote”. Wij waren immers met z’n drieën tegen één, wie durft daar nu ambras mee te maken…Wij hebben nog een kwartuur met elkaar gespeeld, toen moest Ballou op les en wij togen terug richting Vosselaar.

Vijf minuten na thuiskomst hadden ze voor ons het licht al uitgedaan, vandaag was het Heros die de mand niet gehaald heeft…

Belle

Nog puppie nieuws…

Ditmaal enkel foto’s, afkomstig uit Budingen van Jean-Pierre en Ute  die ons een deel schattige foto’s van Hadize stuurden.

Straks zien we ook Harry terug op de les en dan later op de dag krijg je daar ook foto’s en relaas van.

Blijven langskomen zullen we maar zeggen lieve blogvrienden…

Belle

Fotootjes…

Alle dagen neemt het baasje zijn kodakske mee op wandeling. Gelijk heeft ‘m want er staat altijd wel iets te fotograferen. Komen we geen andere honden tegen dan hebben we weer meer tijd om andere capriolen uit te halen.

Daarstraks hebben we geprobeerd een stronk uit de grond te trekken. Die was wel goed rot en daarom brak ‘m telkens weer af zodat we zelfs met vereende krachten (of waren het verkrachtte eenden ?) geen noemenswaardig resultaat haalden. Rot hout tussen onze tanden was zowat het enige da we bereikt hebben. ’t Baasje zegt dat we dat goed gedaan hebben, hij bedoelt ‘nu heb je iets geleerd dat nutteloos was, onthou dat !’

Zulke praat zal ’t baasje en “ons moe”, nog dikwijls moeten gebruiken denken wij zo. Ondertussen vechten we onder ons nog een robbertje, dan weten we tenminste wie de dapperste , de snelste, de slimste is…

Hera en Heros

Verhaaltjes van verder af…

Regelmatig zijn er reacties en mails waarin gevraagd wordt hoe het met de andere puppies gaat. Nu is Karine en Ronny ook nogal schrijfvaardig en zij houden een dagboek bij voor hun Harko.

Wij hebben al eens deeltjes uit hun dagboek geplaatst en nu laten we hen nogmaals aan het woord.

Belle

Dagboek  Harko  dinsdag 13 januari 2009

Met mijn baas alleen in het hol ! …..

Vanmorgen deed m’n vrouwtje anders dan de vorige dagen.  Ze rook al naar zeep toen ze me kwam begroeten en was ook helemaal opgekleed.  Na het ontbijt, (ze nam ook eten mee van in ons hol naar buiten !)  vertrok ze voor een lange werkdag .

‘t  baasje en ik hadden het hol voor ons alleen !!!   ’t is feest, dacht ik,  en ik maakte er een drukke boel van.  ’t Baasje had lang niet zoveel op zijn laptopke kunnen afwerken dan gedacht en moest nà thuiskomst van ’t vrouwke nog  effe doordoen.

Arm  bazeke, zei vrouwtje bij thuiskomst terwijl ze hem een totteke gaf.  Toen kreeg  ik van haar ook een mega-knuffel  en wist met m’n blijdschap geen blijf.  ’t Was zalig om weer  terug verenigd te zijn !

Neuze, neuze Harko

Dagboek  Harko  woensdag 14  januari 2009

Bezoek  in ons hol ! …..

Vanmorgen leerde ik van vrouwtje hoe je spaghetti moet maken.  In het begin was ik één en al aandacht maar toen ik  door had dat het niet met patrijs maar met varkensgehakt werd gemaakt verslapte m’n aandacht en genoot ik om aan haar voeten te liggen.

Tegen de middag kwam vrouwke haar vriendin en zij mocht mee-eten aan de grote tafel ! Dat mag ik zelfs niet !!!!  Tja er zijn rangen en standen in het roedelleven dus lag ik netjes braaf te wezen op mijn bedje tot iedereen klaar was.

’s Avonds nog een gast  die bij aan tafel kwam zitten en ‘tvrouwke deelde ook met hem haar eten !

 Gisteren had ik veel energie verspeeld dus moest ik dringend  bijtanken en was het voor mij vandaag niet moeilijk om de voorbeeldige pup uit te hangen. Als je goed keek kon je al een aureooltje zien verschijnen  boven mijn aanlokkelijk koppeke toen de bezoekers tijdens het afscheid mij bestoeften.

Karine & Harko

Onbekenden en spelen…

Veel volk in ’t bos vandaag, op een bepaald moment stonden we met zeven honden tegelijk aan de rand van de weide in ’t bos (“ons” bos maar ook “hun” bos) Heros en Hera stonden plots oog in oog met een Collie en een zwarte Labrador, daar schrokken ze toch wel even van. Zo hard hun korte pootjes geven konden stonden achter het baasje zijn benen, bang afwachtend wat die ander grote “monsters” zouden doen met hen…

Even later was Heros met de Collie aan het spelen terwijl Hera nog iets meer tijd nodig had om te wennen. Ik kende die honden al wel langer en heb van op afstand de zaak onder controle gehouden. Dat ze maar niet denken iets aan mijn pup’s te doen, ’t zal hun beste dag niet zijn.

Deze morgen hebben wij dan hier in de huiskamer voor het nodige lawaai gezorgd. Van het baasje hadden we enkele sokken gekregen waar bij hem enkele tenen kwamen “piepen”. Met zoveel als we waren hebben we daar aan liggen sleuren met een lawaai alsof we ’t kot aan het afbreken waren. Het is geëindigd met een kous die je nu kon optrekken als knie verwarmer, geen teenstukken meer en van de bovenrand zullen we ook maar niet te veel vertellen.

Je moet er wat voor over hebben om die klein gasten wat bij te leren, en moe dat je daar van wordt …

Belle

Daar moeten we iets aan doen…

De naam van het blog is niet juist meer, de ondertitel klopt ook niet meer en het even voorstellen in de rechterkolom bovenaan is ook al verouderd  en behoeft aanpassing.

Kleine opdrachtjes als je het zuiver technisch bekijkt maar er is ook een emotionele kant aan de onderwerpen. En laat daar nu juist het schoentje wringen…

Met de lezers van het blog waren we al overeengekomen dat het log het “Bas en Belle” blog zou blijven. Dat gaan we ook zo laten, het blog is nu door die naam goed gekend en we bekeken het als een postuum eerbetoon aan onze Bas. ’t Baasje zeg dan ook “er zijn zoveel blogs waarvan de naam de lading niet dekt” en daar is ‘m ook juist in.

Maar dan de ondertitel van het blog, “Twee Drentsche Patrijshonden” “Dwaze belevenissen van twee prettig gestoorde Drentsche Patrijshonden”… Daar moet iets aan gedaan worden zegt den baas. He eenvoudigste zou zijn de “twee” gewoon vervangen door “drie”, maar als we dan toch aan het vervangen zijn, dan kan het misschien iets creatiever.

Je hoort hier de “brains” van de baas zoemen (lang geleden, maar hou het stil). Eén van de dagen komt de “gouden” inval en dan kunnen we aan de slag met “personaliseer dit blog”. We zien wel wat er uit de bus komt…

Belle

Na de wandeling…

De wandeling met de ganse groep is flink wat korter dan de gewone dagelijkse wandeling naar “ons” bos.

Reden van de inkorting, korte pootjes en klein lijfjes die ook de ronde willen maken.

Ons baasje neemt ons dan al mee in de auto tot aan het bos (omdat er vorige week nog te veel strooizout op de straten lag) en dat maakt de wandeling al tot de helft korter. Ook in het bos gaat er nog een deel af. Die hummeltjes moeten alles nog verkennen en hebben daar uiteraard meer tijd voor nodig dan ikzelf.

Als we dan terug thuis komen vallen ze als een blok in slaap. Volgens mij heeft Hera op de foto zelfs de mand niet meer gehaald en is ze voor de mand in slaap gevallen. Normaal slapen ze steeds dicht tegen elkaar in de mand of de bench, nu even niet baas…

Belle

Zoom…

Tien maal zoom staat er op “t nief kodakske” van ’ t baasje. Al een geluk dat er zo’n sterke zoom kan gebruikt worden.

Die kleintjes moeten toch wel even “bijgetrokken” worden als ze mij achterna komen in ’t bos. Als ze dan zo’n vijftig meter van ’t baasje weg zijn zie je ze nog maar amper lopen, laat staan dat je ze nog op een foto zou kunnen zien…

Je boet wat aan helderheid in over zulke afstand, maar het grootste probleem is het volledig stilstaan, niks bewegen baas of ’t is voor de poubelle… Komt er dan ook nog eens bij dat die klein gasten nog eens uiterst beweeglijk zijn en van links naar rechts hollen.

De scherpste foto’s zijn dan ook deze waar fotograaf, (baas) en onderwerp, (Belle, Hera, Heros) netjes stilstaan. Ooit zal het nog wel eens lukken, Van Bas waren er ook veel meer scherpe foto’s dan van Belle. Nog een jaar of tien, misschien twaalf geduld baas, dan zijn ze wat langzamer…maar tegen die tijd bibbert den baas misschien .

’t Zal altijd wat zijn…

Belle

De grote weide…

De grote weide in het midden van “ons” bos is op het moment “the place to be”. Hier kunnen Hera en Heros mij nog enigszins volgen als ik op konijnenjacht ben.

Regelmatig moet ik op de pup’s wachten omdat zij, met hun korte pootjes en het hoge gras, nog niet “op snelheid” kunnen komen. Als ik dan ergens een konijnenpijp aan het verbouwen ben, hier moet je 'vergroten' lezen, dan hebben ze de kans om mij terug in te halen.

De manier waarop ze dan tot bij mij komen…dat is pas een attractie ! Vliegend, huppelend, struikelend, lopend, alle bewegingsvormen passen ze toe, en heel verwonderlijk, ze halen het binnen de kortste tijd.

Nu moet ik hen nog leren hoe we het konijnen jagen samen kunnen aanvatten. Met Bas ging dat ideaal. Hij aan de uitgang, terwijl ik de ingang begon uit te graven. Misschien gaan Rony en Roger van de puppyles daar nog wel een les aan wijden. Hoewel ik aan het laatste zo mijn twijfels heb. Op gebied van konijnen pakken kunnen zij waarschijnlijk nog van mij leren…

Belle

Laat ze maar gaan…

Ze blijven toch in de buurt, zelfs niet aangelijnd blijven ze bij de baasjes of bij mij.

Als ik achter de andere bosbewoners aan ga kunnen ze natuurlijk nog niet volgen, maar interesse voor wat ik doe is er steeds bij Heros en Hera.

Ook de baasjes kunne gerust zijn, als ze wat ver weg zijn naar puppynormen dn komt dat duo aangestormd alsof ze nog niets anders hebben meegemaakt dan achtergelaten te worden…

Korte potjes, een tong uit het bekje en twee flaporen komen dan aangestormd, gevolgd door een tweede die er net zo uitziet. Je moet het gezien hebben, en het zijn verstokte zuurpruimen die daar niet bij moet glimlachen…

Wacht nog een maand of drie, er stat onze baasjes nog wat te wachten met dat duo…

Belle

Studentjes…

Het zijn allen broers en zusjes van elkaar, onze studentjes van de puppyklas. Zusje Hera en de broers Harry en Heros kregen gisteren hun eerste stappen in hun “educatie”. Allemaal moeilijke woorden om aan te geven dat ze met z’n drieën gisteren hebben geleerd naar wie ze moeten luisteren en bij wie ze bescherming kunnen vinden in gevaar van nood.

Wie is de roedelleider, wie zegt wat er staat te gebeuren, wat is veilig, waar moet ik m’n pootjes afhouden. Leg het maar eens uit aan zo’n pupjes… “Hera dat mag niet…” zoiets kan nog lukken als je het dikwijls genoeg herhaalt, maar aan de lijn lopen en niet voorbij de baas gaan lopen, en niet aan de lijn trekken…Leg dat maar eens uit aan zo’n kleine mormeltjes.

Tegen die klein gasten zeggen “ik ben de baas” daar lachen die eens goed mee. Wil jij baas zijn baas ? Wel dan zal je het respect van baas (roedelleider) moeten verdienen en afdwingen door je gezag. Zo simpel is dat in honden taal !

En zo komt het dat er drie pupjes les dienen te krijgen, maar het de baasjes zijn die moeten opletten. Die eerste les ging verwonderlijk goed, ’t baasje met Hera en ’t vrouwtje met Heros en Jos en Dymphna elk om beurt met Harry. Wees maar gerust dat er goed opgelet is geweest naar de uitleg van Roger en Rony. Het was privéles wat die pup’s en baasjes daar kregen, en reken maar dan maak je vorderingen…

Belle

Puppyles 1…

Raar was dat vanmorgen, komen Jos en Dymphna hier terug aan met onze Harry…

De eerste vraag die dan bij mij opkomt is “zijn ze hem nu al beu, die druktemaker?”

Al snel blijkt dat de respectievelijke baasjes hebben afgesproken om samen op les te gaan met de hondjes. Om 11 uur hadden ze afspraak voor de eerste les. Drie voormalige leerkrachten, elk met een pupje uit mijn nestje, als dat maar goed gaat komen …?

Ik verkies dan maar thuis te blijven en die baasjes zijn uiteindelijk wel te vertrouwen. Ik weet inmiddels hoe het er daar aan toe gaat de eerste les bij Rony en Roger. Vorig jaar heb ik daar ook mijn “diplom” gehaald van “luisterend & gehoorzaam Drentje”

Als ze rond half één terug thuiskomen vallen die twee van ons als een blok in slaap, het blijkt dat ze die 10 km. tussen de school en thuis ook al geslapen hebben. Ofwel hebben ze die drie pupjes zo onmogelijk moe gemaakt ofwel moeten we dringend aan die klein gasten hun conditie iets gaan doen.

Of zullenwe eerst aan de bazen conditie iets gaan doen ?

Belle

Drie jaar geleden..

Zijn wij met ons drietjes naar Affligem gereden, maar we zijn met zijn vieren teruggekeerd naar Vosselaar .

De drie bij aanvang waren ’t baasje, ’t vrouwtje en Bas. Op de terugweg was er een twaalf weken oud pupje bij met de naam Elle. Ja toen was het nog Elle want in 2005 moesten de namen van de honden met stamboom beginnen met een E.

Nog diezelfde dag vonden de baasjes dat Elle niet zo goed “bekt” en dus plakten ze er een B aan vooraan. Vanaf toen was het officieel Elle die B-Elle noemde.

Ondertussen is dat pupje ook al een moedertje geworden van zes pupjes die op hun beurt ook het oorspronkelijke nestje verlaten hebben.

16 januari, de dag dat ze bij ons gekomen is,  is Belle’s tweede verjaardag. De eerste verjaardag is 2 november, de dag dat ze geboren is . Vandaag is het dus ook een beetje feest voor haar. Krijgt ze ook zo’n Kong zoals haar pupjes. Ze heeft er zo al eens één gehad maar daar keek ze toen niet naar om. Nu hebbende pupjes er elk één gekregen en speelt ze ijverig mee met de pupjes met hun Kong. Toch maar even de winkel passeren als we terugkomen van de puppyles…

‘t Baasje