Onbekenden en spelen...

Daar moeten we iets aan doen…

De naam van het blog is niet juist meer, de ondertitel klopt ook niet meer en het even voorstellen in de rechterkolom bovenaan is ook al verouderd  en behoeft aanpassing.

Kleine opdrachtjes als je het zuiver technisch bekijkt maar er is ook een emotionele kant aan de onderwerpen. En laat daar nu juist het schoentje wringen…

Met de lezers van het blog waren we al overeengekomen dat het log het “Bas en Belle” blog zou blijven. Dat gaan we ook zo laten, het blog is nu door die naam goed gekend en we bekeken het als een postuum eerbetoon aan onze Bas. ’t Baasje zeg dan ook “er zijn zoveel blogs waarvan de naam de lading niet dekt” en daar is ‘m ook juist in.

Maar dan de ondertitel van het blog, “Twee Drentsche Patrijshonden” “Dwaze belevenissen van twee prettig gestoorde Drentsche Patrijshonden”… Daar moet iets aan gedaan worden zegt den baas. He eenvoudigste zou zijn de “twee” gewoon vervangen door “drie”, maar als we dan toch aan het vervangen zijn, dan kan het misschien iets creatiever.

Je hoort hier de “brains” van de baas zoemen (lang geleden, maar hou het stil). Eén van de dagen komt de “gouden” inval en dan kunnen we aan de slag met “personaliseer dit blog”. We zien wel wat er uit de bus komt…

Belle

Na de wandeling…

De wandeling met de ganse groep is flink wat korter dan de gewone dagelijkse wandeling naar “ons” bos.

Reden van de inkorting, korte pootjes en klein lijfjes die ook de ronde willen maken.

Ons baasje neemt ons dan al mee in de auto tot aan het bos (omdat er vorige week nog te veel strooizout op de straten lag) en dat maakt de wandeling al tot de helft korter. Ook in het bos gaat er nog een deel af. Die hummeltjes moeten alles nog verkennen en hebben daar uiteraard meer tijd voor nodig dan ikzelf.

Als we dan terug thuis komen vallen ze als een blok in slaap. Volgens mij heeft Hera op de foto zelfs de mand niet meer gehaald en is ze voor de mand in slaap gevallen. Normaal slapen ze steeds dicht tegen elkaar in de mand of de bench, nu even niet baas…

Belle

Zoom…

Tien maal zoom staat er op “t nief kodakske” van ’ t baasje. Al een geluk dat er zo’n sterke zoom kan gebruikt worden.

Die kleintjes moeten toch wel even “bijgetrokken” worden als ze mij achterna komen in ’t bos. Als ze dan zo’n vijftig meter van ’t baasje weg zijn zie je ze nog maar amper lopen, laat staan dat je ze nog op een foto zou kunnen zien…

Je boet wat aan helderheid in over zulke afstand, maar het grootste probleem is het volledig stilstaan, niks bewegen baas of ’t is voor de poubelle… Komt er dan ook nog eens bij dat die klein gasten nog eens uiterst beweeglijk zijn en van links naar rechts hollen.

De scherpste foto’s zijn dan ook deze waar fotograaf, (baas) en onderwerp, (Belle, Hera, Heros) netjes stilstaan. Ooit zal het nog wel eens lukken, Van Bas waren er ook veel meer scherpe foto’s dan van Belle. Nog een jaar of tien, misschien twaalf geduld baas, dan zijn ze wat langzamer…maar tegen die tijd bibbert den baas misschien .

’t Zal altijd wat zijn…

Belle

De grote weide…

De grote weide in het midden van “ons” bos is op het moment “the place to be”. Hier kunnen Hera en Heros mij nog enigszins volgen als ik op konijnenjacht ben.

Regelmatig moet ik op de pup’s wachten omdat zij, met hun korte pootjes en het hoge gras, nog niet “op snelheid” kunnen komen. Als ik dan ergens een konijnenpijp aan het verbouwen ben, hier moet je 'vergroten' lezen, dan hebben ze de kans om mij terug in te halen.

De manier waarop ze dan tot bij mij komen…dat is pas een attractie ! Vliegend, huppelend, struikelend, lopend, alle bewegingsvormen passen ze toe, en heel verwonderlijk, ze halen het binnen de kortste tijd.

Nu moet ik hen nog leren hoe we het konijnen jagen samen kunnen aanvatten. Met Bas ging dat ideaal. Hij aan de uitgang, terwijl ik de ingang begon uit te graven. Misschien gaan Rony en Roger van de puppyles daar nog wel een les aan wijden. Hoewel ik aan het laatste zo mijn twijfels heb. Op gebied van konijnen pakken kunnen zij waarschijnlijk nog van mij leren…

Belle

Laat ze maar gaan…

Ze blijven toch in de buurt, zelfs niet aangelijnd blijven ze bij de baasjes of bij mij.

Als ik achter de andere bosbewoners aan ga kunnen ze natuurlijk nog niet volgen, maar interesse voor wat ik doe is er steeds bij Heros en Hera.

Ook de baasjes kunne gerust zijn, als ze wat ver weg zijn naar puppynormen dn komt dat duo aangestormd alsof ze nog niets anders hebben meegemaakt dan achtergelaten te worden…

Korte potjes, een tong uit het bekje en twee flaporen komen dan aangestormd, gevolgd door een tweede die er net zo uitziet. Je moet het gezien hebben, en het zijn verstokte zuurpruimen die daar niet bij moet glimlachen…

Wacht nog een maand of drie, er stat onze baasjes nog wat te wachten met dat duo…

Belle

Studentjes…

Het zijn allen broers en zusjes van elkaar, onze studentjes van de puppyklas. Zusje Hera en de broers Harry en Heros kregen gisteren hun eerste stappen in hun “educatie”. Allemaal moeilijke woorden om aan te geven dat ze met z’n drieën gisteren hebben geleerd naar wie ze moeten luisteren en bij wie ze bescherming kunnen vinden in gevaar van nood.

Wie is de roedelleider, wie zegt wat er staat te gebeuren, wat is veilig, waar moet ik m’n pootjes afhouden. Leg het maar eens uit aan zo’n pupjes… “Hera dat mag niet…” zoiets kan nog lukken als je het dikwijls genoeg herhaalt, maar aan de lijn lopen en niet voorbij de baas gaan lopen, en niet aan de lijn trekken…Leg dat maar eens uit aan zo’n kleine mormeltjes.

Tegen die klein gasten zeggen “ik ben de baas” daar lachen die eens goed mee. Wil jij baas zijn baas ? Wel dan zal je het respect van baas (roedelleider) moeten verdienen en afdwingen door je gezag. Zo simpel is dat in honden taal !

En zo komt het dat er drie pupjes les dienen te krijgen, maar het de baasjes zijn die moeten opletten. Die eerste les ging verwonderlijk goed, ’t baasje met Hera en ’t vrouwtje met Heros en Jos en Dymphna elk om beurt met Harry. Wees maar gerust dat er goed opgelet is geweest naar de uitleg van Roger en Rony. Het was privéles wat die pup’s en baasjes daar kregen, en reken maar dan maak je vorderingen…

Belle

Puppyles 1…

Raar was dat vanmorgen, komen Jos en Dymphna hier terug aan met onze Harry…

De eerste vraag die dan bij mij opkomt is “zijn ze hem nu al beu, die druktemaker?”

Al snel blijkt dat de respectievelijke baasjes hebben afgesproken om samen op les te gaan met de hondjes. Om 11 uur hadden ze afspraak voor de eerste les. Drie voormalige leerkrachten, elk met een pupje uit mijn nestje, als dat maar goed gaat komen …?

Ik verkies dan maar thuis te blijven en die baasjes zijn uiteindelijk wel te vertrouwen. Ik weet inmiddels hoe het er daar aan toe gaat de eerste les bij Rony en Roger. Vorig jaar heb ik daar ook mijn “diplom” gehaald van “luisterend & gehoorzaam Drentje”

Als ze rond half één terug thuiskomen vallen die twee van ons als een blok in slaap, het blijkt dat ze die 10 km. tussen de school en thuis ook al geslapen hebben. Ofwel hebben ze die drie pupjes zo onmogelijk moe gemaakt ofwel moeten we dringend aan die klein gasten hun conditie iets gaan doen.

Of zullenwe eerst aan de bazen conditie iets gaan doen ?

Belle

Drie jaar geleden..

Zijn wij met ons drietjes naar Affligem gereden, maar we zijn met zijn vieren teruggekeerd naar Vosselaar .

De drie bij aanvang waren ’t baasje, ’t vrouwtje en Bas. Op de terugweg was er een twaalf weken oud pupje bij met de naam Elle. Ja toen was het nog Elle want in 2005 moesten de namen van de honden met stamboom beginnen met een E.

Nog diezelfde dag vonden de baasjes dat Elle niet zo goed “bekt” en dus plakten ze er een B aan vooraan. Vanaf toen was het officieel Elle die B-Elle noemde.

Ondertussen is dat pupje ook al een moedertje geworden van zes pupjes die op hun beurt ook het oorspronkelijke nestje verlaten hebben.

16 januari, de dag dat ze bij ons gekomen is,  is Belle’s tweede verjaardag. De eerste verjaardag is 2 november, de dag dat ze geboren is . Vandaag is het dus ook een beetje feest voor haar. Krijgt ze ook zo’n Kong zoals haar pupjes. Ze heeft er zo al eens één gehad maar daar keek ze toen niet naar om. Nu hebbende pupjes er elk één gekregen en speelt ze ijverig mee met de pupjes met hun Kong. Toch maar even de winkel passeren als we terugkomen van de puppyles…

‘t Baasje

Kleine hondjes, veel lawaai….

Je houd het niet voor mogelijk hoeveel lawaai slapende hondjes maken,zeker als ze zo een uur in de goede boslucht geweest zijn.

Veel afstand hebben we gisteren niet afgelegd en links/rechts gaan verkennen zoals ik doe hebben die kleintjes ook niet gedaan. Al een geluk dat het baasje met de auto tot aan het bos gereden was, anders was er van wandelen IN het bos niet veel in huis gekomen.

Nu hebben ze hun loop gehad in het bos waar Bas en ik zoveel plezier samen gemaakt hebben, zoveel andere honden ontmoet hebben. Het is werkelijk DE plek om andere honden te ontmoeten en zo beter gesocialiseerd te worden. Om aan andere zaken te wennen als verkeer en auto’s zal het baasje nog wel eens over de parking van de E34 gaan met de pup’s. Als ze daar niet aan verkeer wennen dan nergens zegt het baasje. Ze kunnen er zelfs een kursus Russisch, Zweeds, Fins of van die andere Baltische talen volgen. Chauffeurs en keuze genoeg als leraars op de Texaco parking in Gierle.

Ook deze namiddag trekken we terug naar ’t bos, we moeten het aan de leibandlopen toch onder de knie krijgen voor we morgen onze schoolcarrière aanvatten. In een klasje van drie met een ervaren leraar en daarbovenop nog eens gemotiveerde (strenge ?) eigenaars dan moet het lukken en mogen ze misschien al eens een klasje overslaan voor we naar de hondenunief trekken.

De bijgevoegde foto is niet genomen in Gaza stad, het zijn geen dode hondjes, maar Hera en Heros na de wandeling, en snurken dat ze deden…

Belle

De eerste keer…

Het was gisteren de eerste keer dat we met de puppy’s naar “ons” bos geweest zijn. Ook al is het niet ver, we hebben toch de auto genomen om tot daar te rijden. We wilden de puppy’s niet moe hebben voor we aan het bos kwamen, ze hebben toch nog zulke kleine pootjes…

Veel schrik voor nieuwe omgevingen hebben mijn pups toch niet, toch niet als ik het voortouw neem. We waren nog maar juist uit de auto toen we al een Border Collie ontmoetten. Nu hebben wij zelden problemen met andere hondjes en toch zeker niet met Border Collies, die zijn te zachtaardig om ambras mee te maken…

Wij hebben dan maar een gewone ronde in ’t bos gemaakt. Wanneer we aan het struikgewas kwamen hebben de baasjes de pups wel aangelijnd. Ze willen mij immers steeds volgen, maar ’t baasje zag het gevaar al dreigend loeren, dat hij de pups uit de bramenstruiken zou moeten gaan bevrijden. Het is aan te nemen wie kruipt er nu voor zijn plezier in die stekel- en doornen troep, of ’t moest een Drent zijn…

Ook aan de lijn lopen viel beter mee dan verhoopt, mooie strakke lijntjes en geen door mekaar geloop. Geen leibandjes in de war en van ’t moment dat we terug op de grote wei kwamen mochten ze terug los lopen.

Bij de thuiskomst hebben ze nog juist op eigen kracht hun slaapplaats kunnen bereiken, het enige geluid dat ons nog bereikte uit het puppynest was enkel gesnurk…

Belle

Ook succesvol…

Enkele maandengeleden heeft het baasje vier fotoalbums aangemaakt op het seniorennet. We hebben er een tijdje niets aan gedaan maar nu wil ’t baasje ook een puppyalbum aanmaken. De eerste verzameling is aan het groeien maar nog niet geplaatst.

Bij nazicht van de andere albums blijkt dat die een oonwaarschijnlijk aantal bezoekers hebben gehad.

Het album met foto’s van de Drentenclubmatch heeft 10580 bezoekers over de “vloer gekregen” http://fotoalbum.seniorennet.be/Bas_en_Belle/Drentenclubmatch_2008

Het Bas album kende 3376 bezoekers http://fotoalbum.seniorennet.be/Bas_en_Belle/Bas

Het Belle album had 3486 bezoekers http://fotoalbum.seniorennet.be/Bas_en_Belle/Belle

En het Bas & Belle album wist 2816 nieuwsgierigen binnen te halen.  http://fotoalbum.seniorennet.be/Bas_en_Belle/Bas__Belle

Zeg nu zelf dat zijn onwaarschijnlijke getallen voor een hondenalbum, dat is althans mijn mening maar rouwig zijn we er niet om…

‘t Baasje

Alle dagen nieuwe zaken te ontdekken…

Nu we nog maar met twee puppies zijn in plaats van met zessen, krijgen we uiteraard de vrijheid in de living. Toen we allen samen waren, (hé… da’s een titel van een boek van Aster Berkhof) moesten we in de ren blijven omdat ons destructief talent toen al zichtbaar was en de baasjes vonden zes slopers in huis een beetje veel van het goede.
 

Maar nu, met toezicht van “ons moe” en de baasjes mogen wij hier op zoektocht gaan naar opwindende en spannende zaken.

Elektrische snoeren van voedingen voor laptops, van strijkijzers, van staande lampen, we hebben er zo al enkele vastgenomen in die bekjes van ons. Waarom die grote mensen dan plots zoveel kabaal en lawaai maken is ons een raadsel, het kauwt nog zo plezierig. Een kast die geopend wordt is nog zoiets, binnen de kortste tijd bevat die kast een pup op de onderste lade. Hera is zo al opgesloten geweest omdat ’t baasje niet gemerkt had dat zij in de kast gekropen was…

De huisplanten hebben ook al enige vormen van stormen, zelfs orkanen doorstaan. Wortels komen plots bovengronds, kale takken zonder bladeren. Nog eventjes en “de groen jongens” komen hier voor de deur protesteren tegen zoveel baldadigheid tegen de natuur. En dan koopt het baasje nog wel voor veel centen een “propere” auto en dan krijg je zulke natuur barbaren als Drentenpuppies die het plantenrijk naar de vernieling helpen…

Belle, Hera & Heros

Goed nieuws…

Goed nieuws vanuit Lichtaart, hevige Harry heeft de nacht goed doorgebracht bij Jos en Dympna.Vannacht rond 4 uur heeft ‘m laten weten dat een uitstapje uit zijn bench noodzakelijk was.

Rond half negen deze morgen heeft ‘m ook iedereen gewekt en voor een plas en de dagelijkse sigarenproductie naar buiten geweest. Niets in huis gedaan…. en dat voor de eerste dag “op de vreemde” !

Dan begint je neus als “fokker” toch wel te krullen. Harry geeft zelf aan wanneer hij buiten wil en wanneer het noodzakelijk is. Het is nu aan de baasjes om de signalen te herkennen.

Jos was razend enthousiast over de eerste dag met hun nieuwe aanwinst, ook met “Bol” de eend gaat het goed. Het lijkt wel dat Harry meer schrik heeft van de eend dan omgekeerd. We hopen maar dat Jos nooit op eendenjacht gaat met Harry want die gaat meer verbroederen dan apporteren …

En da’s dan iets voor de frontpagina’s van de “boekskes”…

Belle

Niet te doen vandaag…

Geen lolleke vandaag die wandeling naar ’t  bos, nat, smerig, vuil, glad. Nog nooit zo meegemaakt, (ik ben dan ook nog maar drie jaar hé). Terwijl we moeten zien hoe we kunnen rechtop blijven in die half bevroren plassen is het ook nog aan het regenen gegaan.

‘k Heb het baasje daarstraks nog horen zeggen tegen Fons de buurman “ik heb al heimwee naar die sneeuwtoestanden.” ’t Baasje hoeft dan ook ’s morgens niet meer over besneeuwde wegen richting werk, hij zou dan wel anders “klappen”

Ook de weg van thuis tot aan het bos is één grote miserie. Ze hebben daar van de gemeente tonnen zout op gesmeten en dat “pikt” aan kleine wondjes in de kussentjes onder mijn poten. Al een geluk dat ’t baasje dat ook weet en mij op de besneeuwde bermen laat lopen, daar waar het tenminste mogelijk is.

Vanavond gaat het baasje met wat meer belangstelling dan anders naar Frankske of Sabinneke van ’t weer kijken. Zij mogen zon of sneeuw voorspellen, als maar niet die vetlapperij van vandaag zal zijn…

Belle

Dag Harry…

Ook “wilde” Harry, ons vroeger "Vlekje" wegens zijn grote witte vlek achteraan zijn ruggetje, is vandaag de grote hondenwereld ingestapt. Samen met Jos en Dymphna is hij kort voor de middag richting Lichtaart gereden. Mensen die Harry willen gaan bezoeken kunnen in de onmiddellijke omgeving van Bobbejaanland Harry vinden, geen 100 meter woont ‘m daar nu vandaan.

Harry is altijd één van de zelfstandigste pup’s uit het nestje geweest. Ook nu toen hij hier vertrok heeft ‘m ‘t baasje zo nog eens vrank aangekeken met zijn grote ogen alsof hij wilde zeggen, “Ik heb toch reuze baasjes gevonden die mij gaan soigneren als niemand ooit tevoren”.

Veel kans dat ‘m nog gelijk krijgt ook met zijn vranke blik. Geen moment gaan we daar aan twijfelen dat die maar ooit één moment in zijn leven iets tekort gaat komen.

Ondertussen hebben we al een afspraak gemaakt dat we nu vrijdag aanstaande samen met Hera en Heros op puppyklas gaan bij Rony. Om 11 uur start de “grote school” voor onze puppy’s. Hopen dat het dan niet zo koud is als drie jaar geleden toen ikzelf ook mijn lessen begonnen ben, - 8° C was het toen ’s morgens... 

Belle

Moe maken…

Gisteren namiddag kwamen we Tibo weer tegen in “ons” bos. Het was weer prachtig weer en die sneeuw die het zo plezant maakt die blijft maar liggen.

Terwijl onze baasjes lopen te praten en samen de wandeling maken, stormen Tibo en ik door het bos, op zoek naar konijnen. Nu is Tibo ook al acht jaar en nog een flinke reu, volgen kan hij me toch niet meer.

André, Tibo’s baasje kijkt zijn ogen uit,  hoe zijn “poulain” mij probeert te volgen. En vermits er weer veel te snuffelen viel ben ik er nog eens goed tegenaan gegaan. Steeds met Tibo in mijn zog.

André zegt dan ook, “zo heb ik Tibo in geen maanden tewerk zien gaan, die komt voor morgenvroeg niet meer uit zijn mand” Wel ik geloof ‘m zonder één moment te twijfelen want ikzelf was ook best moe na de wandeling gisterenmiddag…

Belle

Vier maanden of zeventien weken…

Zolang heeft het geduurd tussen het moment dat ik samen met het baasje in Oudenaarde de Zeppos ben gaan opzoeken en vandaag, de dag dat mijn laatste puppy naar zij nieuwe eigenaar vertrokken is. 

14 september, een zondag en ik was loops…

15 september, een maandag en ik was drachtig…

12 november , een woensdag, en er zijn zes prachtpupjes geboren…

12 januari, een maandag,  en Harry het laatste van mijn pupjes vertrekt naar zijn nieuwe baasjes.

Hera, een teefje, en Heros een reutje blijven bij ons wonen. Hera omdat het baasje graag een pupje hield en een teefje was dan een logische keuze. Heros het reutje omdat ’t baasje in zijn hondenkaraktertje de reïncarnatie van Bas ziet. Die Heros is dezelfde goedzak als Bas, steeds blijgezind en een heel aanhankelijk bazeke.

Tijdens de loopsheid van onze twee teefjes zal hij wel minstens een week moeten afgescheiden blijven van die teefjes om “accidentjes” te vermijden…maar de weten we vooraf en het is een beetje oppassen geblazen. Niet dat ‘m nooit voor opvolging mag zorgen maar niet bij moeder en zus. Odiepoes zal bij ons niet passeren als we het kunnen vermijden.

Het waren voor mij en voor de baasjes leerrijke weken, zowel voor mij als voor de baasjes was het een eerste nestje hondjes dat wij kweekten. Wij kunnen terugblikken op vier maanden nieuwe ervaringen en de band tussen mij en mijn baasjes is er alleen maar beter mee geworden.

Wij zij in elk geval de mensen van de Drentenvereniging dankbaar voor de hulp en informatie die zij ons verstrekt hebben.

Maar onze hééééél speciale dank gaat uit naar Dr. Nelly Mols van de dierenkliniek ’t Binnenhof te Beerse . Zij speciaal heeft mij en de baasjes door de meest cruciale momenten geloodst. Op momenten dat het baasje met zijn handen in zijn haar stond wegens nakende bevalling, op momenten dat het vrouwtje niet wist wat te doen met een zieke pup en ’t baasje niet thuis was, steeds mochten we haar bellen of langskomen. Zij moet wel heel speciaal van dieren houden om zo haar job uit te voeren. Uit de grond van ons hart…bedankt Nelly !

Belle