Met honderden,

misschien wel duizenden, zijn ze deze namiddag neergestreken in onze boomgaard. Een ganse zwerm spreeuwen met een duidelijke doelstelling: onze kersenboom die klaar stond om geplukt te worden is totaal, totaal geplunderd.

Ronny die gisteren hier op bezoek was, is de enige die een handvol kersen heeft gegeten van deze boom dit jaar. Niks hebben ze laten staan, ze hebben wel de pitten aan de steeltjes laten hangen, waarschijnlijk om het baasje te jennen.

Het is de eerste maal in negen jaar dat dit ons overkomt, in België is dit schering en inslag. Daar staat één kersenboom per straat, hier hebben alle buren kersenbomen en is het aanbod groter als de plukcapaciteit van de spreeuwen. Nu hebben we nog enkele kersenbomen maar die kersen zijn nog niet rijp en zijn dus ongemoeid gelaten.

Ook de krieken die al wel rood beginnen worden lusten ze niet wegens te zuur waarschijnlijk. Dat is dan toch nog een goede zaak voor de baasjes, als ’t baasje nu niet te lang wacht om te plukken kunnen we deze winter toch nog kriekenvlaai en kriekjes met frikadellen eten. De steriliseerbokalen stonden al klaar maar de helft zal leeg terug de kast in kunnen.

Het baasje heeft ons daarjuist verteld dat ‘m hoopt dat die spreeuwen vannacht buikpijn hebben zoals ze nog nooit hebben meegemaakt. Te veel rijpe kersen geeft een gisting in de maag, met krampen en een winderigheid waar je zelf van gaat lopen. Wel zegt de baas, dat is wat ik ze toewens, vierentwintig uur lang ! ! !

Bas & Belle

We zijn er aan ontsnapt

Deze morgen geeft de Charente Libre verslag over de overstromingen en onweders in het ZW van Frankrijk. In Rouillac is het sportcentrum gered geweest van overstroming door het snelle ingrijpen van de brandweer. Het dekzeil dat over het dak van het gemeentehuis was gespannen wegens werken heeft de overvloed aan water niet kunnen houden met waterinsijpeling tot gevolg. Een wijngaard in Saint Sornin is voor 80% vernield door de hagel. En dat alles op een vijfendertig kilometer van La Magdeleine.
 

In Auch, ten zuiden van Toulouse is een expres trein ontspoord door een overstroming, in de Gironde, ook ten zuiden van de Charente zouden ook verschillende vernieling gemeld zijn.

Ook ten Noorden in de Indre et Loire, in Vouvray, zijn vernielingen gemeld door de zware regenval en zou een muur van een historisch kasteel deels ingestort zijn. Ook in de Sarthe , de streek rond Le Mans heeft in de klappen gedeeld.

En wij, wij zijn aan alles ontsnapt, oef…

Bas & Belle

Groen

Rondom ons, niets dan groen, zo ver je zien kan. Nu de colza uitgebloeid is en nog niet verdroogd, zijn de massa’s gele velden opgegaan in het groen van het nog niet rijpe graan.

De akkers die nog braak lagen enkele weken geleden kleuren nu ook groen door de snel opkomende zonnebloemen. Je kan ze haast zien groeien, zo snel gaat het.

De akkers waar de zonnebloemen op gezaaid zijn, zien er uit alsof men er met een kam overheen gegaan is . Mooie rijtjes, de een niet afwijkend van de andere en de plantjes overal even hoog.

Binnen een maand moeten die plantjes een meter hoog zijn en komende eerste zonnebloemen open. Dan zijn ook de velden met graan goudgeel gekleurd en ziet de colza zwart. Dan krijgen we weer een landschap als een lappendeken.

Bas & Belle

Op stap

We zouden normaal gezien vandaag op bezoek geweest zijn naar het grote VTT gebeuren in de Medoc, de wijnstreek ten noordwesten van Bordeaux. Dat is niet doorgegaan wegens de laatste dakwerken en de slechte weersverwachtingen daar in de streek.

Wegens dreigend onweer zijn we wel mee mogen gaan inkopen doen, zelfs Belle stond klaar aan de auto. Dat is nieuw want Belle is hier in de familie de enige niet auto-liefhebber. Het hevige onweer, waar Bas zo bang van is, is uiteindelijk overgedreven.

Bij de terugkomst heeft ’t baasje met ons nog een wandeling gemaakt en bij het buitenkomen stonden ook Fred en Harley klaar om te gaan wandelen. Dus met vier op stap en de baasjes. Als die rakkers van hier tegenover er bij zijn is er toch altijd meer te beleven. Verandering van spijs doet leven zegt het baasje, wij zijn niet van die mening, maar waarschijnlijk bedoelt ‘m hier niet onze Pedigree Pal of Chappi mee. Soms is ’t ne rare onze baas…

Bas & Belle

Keffers

Een beetje buiten het gehucht staat het enige gebouw dat geen eeuw oud is, “le pavillon”. Alles wat iets of wat nieuw is hier heet men hier zo. De dame die er woont zoekt met niemand in het gehucht enig contact. We knikken en zwaaien al die jaren telkens als er iemand van hen met de auto langskomt maar daar blijft het bij.

Er wonen ook twee honden, “de rosse” die ook al tien jaar en ouder is want we hebben niet anders geweten dan dat hij er was. “De rosse” is van een zeer onduidelijk ras en danig schuw van alleman, maar lawaai dat ‘m kan produceren, niet te geloven. Bas heeft indertijd wel contact gezocht maar de hond heeft duidelijk dezelfde interesses als zijn huisgenoten.

Die “kleine witte” is een York of toch familie van de Yorkskes. Produceert evenveel lawaai als de rosse maar een paar toonladders hoger. “York” is nog maar van vorig jaar bewoner van het pavillon en waarschijnlijk één jaar oud.

Als wij aan onze wandeling beginnen komen we daar langs, al jaren horen de buren aan die twee dat we onderweg zijn. Soms loopt York een eind achter ons, met ons mee maar vorige week is ons Belle een keer terug gedraaid en heeft ze York eens duidelijk gemaakt dat ze van HAAR lawaai niet gediend is. Belle heeft ze terug gejaagd naar haar eigen “domicilie”. ’t Baasje was er niet echt gerust in want Belle moest zo eens het verschil niet zien tussen York en een wit konijn. York zou snel “zaliger” zijn dacht ’t baasje.

Alles is goed afgelopen en Belle heeft York zelfs niet aangeraakt, alleen maar eens goed bang gemaakt. Sindsdien hebben we alleen nog gekef en geen meelopers meer.

Bas

Weet je ?

Hoe een neger met een indianenhoofd en armen als Tom Boonen na de toer er uit zien ?

Dan moet je eens naar onze baas komen kijken. Een foto wil ‘m niet op het blog hebben, alleen als ‘m er terug mooi uitziet zegt hij. Onze conclusie, nooit niet meer dus…

Vuil en smerig zag ‘m er gisteren avond uit, bijna als ne “zwette” zegt ‘m zelf, heeft ‘m dan nog gans de dag in de zon gewerkt, tegen de raad van ‘t vrouwke in, zonder klak of pet en dan nog in een T-shirt zodat hij ook nog knalbruine armen heeft opgelopen. Dan krijg je zo’n combinatie als hierboven beschreven.

Een foto ? Van ons beiden, maar niet van hem, ze hebben deze week al genoeg met mij gelachen zegt ‘m heel eerlijk !

Bas & Belle

Stik kapot

Stik kapot zo ziet onze baas er uit, en nu stinkt hij ook een uur in de wind, naar zweet, stof, slijpsel van doorgeslepen en aangepaste dakpannen. Tegen de geur van ons Belle van vorige week kan ‘m nog niet tegenop maar komt toch dicht in de buurt. Ziet ‘m er nog uit zoals een negerke van vroeger ook nog. Maar dat mag niet meer gebruikt worden zekers. We zullen het verbeteren, zoals een manneke dat vroeger bij den apotheker op een missiebuske zat. We willen hier pater De Man niet op ons dak krijgen hé. Nen baas op ’t dak is al genoeg.

Op de wandeling daarjuist kan ’t baasje mij zelfs niet meer volgen, hij slefte gelijk een oud peeke. Màààr, hij is nog mee gaan wandelen in plaats van in de zetel te duiken, toch tof hé. Ik denk dat ‘m mee geweest is om van mijn geblaf vanaf te zijn. Belle stond ook al aan ’t poortje te springen en zot te doen om de aandacht te trekken. L’union fait la force staat er in het wapenschild van België zegt de baas als ‘m ons nog eens een les “algemene honden ontwikkeling” probeert te geven. Wij tweeën hebben dat goed begrepen,  de één oorverdovend blaffen en de andere springen en kuren verkopen. Ja, er zijn nog Belgen Sire, alhoewel ze van Hollandse afkomst zijn.

Bas

We hadden het kunnen denken !

Met zo’n adressering komt hier deze namiddag een enveloppe aan in LaMagdeleine. Afzender, het secretariaat van de Belgische Drentenvereniging. Er was deze week al wel een mail binnengelopen van Hilde die liet uitschijnen dat zoiets wel eens zou kunnen gebeuren. Het baasje had daarop gereageerd dat ze zeker het Drentenkrantje niet mocht opsturen naar “le plus grand fou d’ Epagneul à Perdrix de Drenthe de La Magdeleine". Wat ze er nu van gemaakt heeft valt nog mee, onze fakteur is hier toch Nederlands onkundig ( alle andere talen buiten Frans trouwens ook) en hij zal wel gedacht hebben dat het de familienaam van ‘ vrouwtje was.

Je zal het maar o de burgerlijke stand gaan uitleggen bij de aangifte van een pasgeborene, naam:  “Drentenzotten” voornaam: “Simonne” In Holland zou dat nog wel kunnen, daar zijn ze sinds Napoleon de familienamen invoerde wel meer gewend. In België zou die ambtenaar toch wel eens de wenkbrauwen fronsen denken wij zo…

Bas en Belle

Naar de finish

Het zullen weinig berichtjes zijn vandaag op het blog, gewoon wegens te weinig tijd. De hemel is klaar, helemaal blauw zodat we er maar meteen invliegen (opvliegen is beter). Vandaag  moeten de laatste pannen op het dak !

Ondanks de weersvoorspellingen die niet veel goeds voor de regio voor ogen hebben zit de baas te popelen om het boeltje af te werken. Wij tweetjes zullen het vandaag met het vrouwtje alleen moeten stellen om te spelen en te gaan wandelen, ’t baasje zal wel pompaf zijn vanavond.

Een volledig pallet pannen het dak opzeulen is dan ook geen kattepis zegt ‘m. Wat die kattepis op het dak en met pannen te maken hebben moeten wij hem vanavond toch nog eens vragen. Soms “klapt” ‘m wat moeilijk verstaanbaar voor ons.

Eerst moet hij de overvolle aanhanger nog gaan lossen op de parking van het restaurant van René, daar was uitbreiding voorzien en de gebroken pannen was daar de ideale bedekking voor. Daar was de baas ook weeral gelukkig mee, dan moest hij telkens niet naar het containerpark, zo waren er twee terzelfder tijd gelukkig.

Bas & Belle

Geluk gehad en getest

Je kon het al voorzien deze namiddag, wolken die zich snel verplaatsten en de hoge wolken die in een andere richting gingen. Als die verschillende luchtlagen langs elkaar bewegen kan je er donder op zeggen dat er bliksem en donder van komt. Vanavond dus gerommel in de verte en banghaas Bas trok richting slaapkamer. Hij legt zich dan aan baasjes zijde van het bed en blijft dan rustig het einde van het onweer afwachten.

Samen met het onweer hebben ze dan ook nog eens met een forse bui het laatste stof van het dak gespoeld. ’t Baasje is met het pillicht gaan controleren op eventuele lekken in de plasticlaag. Ja hoor, één lek, op de plaats waar gisteren een dakpan gevallen is, daar was een scheurtje. Morgen als ’t terug droog is een pleistertje met aluminium tape erover en alles is vergeten.

’t Baasje is echt blij nu dat ‘m gewerkt heeft tot alles dicht lag, was ‘m vroeger gestopt dan had ‘m daarjuist wel een douche “naturel” kunnen nemen in de garage. Hij heeft al meer rare douches genomen, zo heeft ‘m al meermaals verteld dat hij ooit in Ljubljana een douche heeft genomen in de carwash voor autobussen van Kompas-reizen. Het was wel na middernacht en bloedheet en tijdens een repatriëring voor VAB nadat ‘m de camion geladen had. Kan toch geen aangenaam zicht zijn denken wij dan, een Belse chauffeur in zijne flikker tussen draaiende borstels van vier meter hoog. De gast die de carwash bediende heeft toen wel geen ‘glansmiddel’ gebruikt bij de wasbeurt…

Bas & Belle