Stil...

Op vraag van Myriam…

Myriam, onze Waalse vriendin/Drenteneigenaar vraagt zich in een reactie op de 10° verjaardag van onze Charentaise aankoop waar onze voorliefde voor de Charente  vandaan is gekomen. Omdat in de loop der jaren menig Frankrijk liefhebber daar achter gevraagd heeft hierbij ons relaas.

Al van in het begin der jaren tachtig begon bij ons het idee te rijpen van in de toekomst “iets” te kopen in Frankrijk. Door mijn vakantiejob bij VAB-Europech kwam ik doorheen gans het land en kon ik mij een uitstekend idee vormen wat wij wilden en konden betalen.

Wat wij wilden was reeds snel bepaald, een boerderij ergens in een gehucht, niet alleenstaand, met wat grond aan, een schuur en een hangar. Zo een boerderijtje zoals er duizenden in Frankrijk staan.

De streek mocht niet te warm zijn, géén Ardeche of Cevennes ! Niet te toeristisch om niet constant te moeten vrezen dat de zaak eens te meer leeg gestolen was. En vooral het moest er rustig, kalm  zijn.

Nog een belangrijke factor…de financiële kant van de zaak. Wij hadden geen sponsors met namen als  Rothschild, Hearst, Rockefeller, zelfs Lippens kwam niet voor in het lijstje, van Bill Gates was toen nog geen sprake…

De Provence viel dus buiten ons budget, was trouwens te ver ook, want we moesten er voor een lang weekend naartoe kunnen rijden. Waar we ook veel interesse voor hadden was de Armagnacstreek, het  Departement Gers, maar ook 1200 km en dus te ver.

Le Sud-Ouest, l’Aquitaine, le centre, met het noorden van de Auvergne, het zuiden van Bretagne, kant Vannes, Quiberon zulke gelegenheden sprak ons wel aan.

En toen kwam het plots ! Op kerstdag ’98 overleed het diensthoofd van de VAB centrale in Antwerpen. Na de begrafenis op oudjaar, kwam met de directie van Europech het organiseren van verzamelpunten voor pechgevallen in Frankrijk ter sprake.

Vermits ik op de hoogte was van de noden, stelde ik voor dat ikzelf een steunpunt in zuid-west Frankrijk zou organiseren. Dat zagen ze daar in Zwijndrecht wel zitten en dus moesten de handen uit de mouwen gestoken worden en iets concreets gerealiseerd  worden…

Tijdens het karnavalverlof togen wij dus niet op wintersport maar op huizenjacht naar de regio  Poitou-Charente ! Hoe we aan dit huis geraakten is iets voor de volgende maal, à la prochaine zeggen we dan maar…

Jan

Op voorschrift...

Een dame wandelt de apotheek binnen , en vraagt er wat arsenicum .

De apotheker vraagt " mevrouw, waarvoor hebt u dat nodig " 

" om mijn man te vermoorden " was het antwoord.

" Daarvoor mag ik u dat niet verkopen "

De dame haalt uit haar handtas een foto van haar echtgenoot, terwijl die volop aan het vrijen was met de vrouw van de apotheker.

Deze bekijkt de foto zei

" Oh...ik wist niet dat u een voorschrift had

Deze week tien jaar geleden (4 slot)

Vrijdagmorgen na O.H.H., het was al goed voormiddag voor het hier naar koffie begon te geuren. De afgelopen dagen was er door ons op weinig beknibbeld, alleen op slaap, daar was een behoorlijk tekort aan geweest.

Tegen de middag vertrok Luc en Davy terug naar België met de vrachtwagen. Nu konden zij zonder haast terug op de manier zoals ze zelf wilden. Fred & Viv bleven gans het weekend, zij zouden samen met ons de aankoop eens goed “evalueren” “kuriuezeneuzenmosterdpotten” zou je het ook kunnen noemen. We ontdekten twee lekkende kranen in de badkamer, gingen “den boven” eens verkennen tot aan het eind, en maakten een schatting van de hoeveelheid hooi dat er in de schuur nog achtergebleven was.

Voor de tuin hadden we de twee overgebleven zeisen aangezet en deden een poging om dat gras wat te kortwieken zonder onze voeten af te snijden. Twee autotechniekers met zeisen…dat kan nooit goed gaan en we besloten tegen volgende maal dat we kwamen ons toch maar een bosmaaier aan te schaffen !

In het hoge gras hebben we Bas tijdens dit weekend amper gezien, zo hoog stond het. Wel stonden we versteld van de hoeveelheid fruit er “in wording” was aan de fruitbomen. Toen we het huis vonden in februari / maart zag de boomgaard er uit alsof alle bomen op sterven na dood waren. Nu waren we eigenaar van 36 vruchten dragende fruitbomen !

Na het inspectiewerk en het herstellen van de lekkende kranen hebben we de omgeving verkend op het culinaire vlak. Dit eerste weekend ontdekten we de kookkunsten van Nicole en de grappenmakerij van haar echtgenoot René, de uitbaters van “le poivrier” het restaurantje hier vlakbij. René dacht dat wij verdwaald waren toen wij daar een pint gingen drinken, als daar Belgen langs kwamen waren ze verdwaald en al dagen aan het ronddolen, was zijn verklaring.

Ook “le moulin de Condac” kon ons vanaf toen tot zijn vast cliënteel rekenen. Het is een mooi gerestaureerde watermolen gebouwd over de Charente aan de andere zijde van Ruffec, in de richting Confolens. Ondertussen zijn er in die tien jaren al drie eigenaars geweest. Vorig jaar is de zaak nog eens overgegaan naar andere eigenaars, Polen deze maal en er is ons door vrienden ten stelligste aangeraden van onze centen in een andere gelegenheid te spenderen…

Op maandagmorgen stonden wij terug voor de klas in respectievelijk Herentals  en Turnhout en konden we al uitkijken naar de volgende gelegenheid om naar ginder te trekken. De week daarop kwam het Sinksen weekend er al aan…

Jan

De geest uit de vaas…

Een getrouwd stel is aan het golf spelen op de meest luxueuze golfcourt van het land, midden in een super exclusieve villawijk.
Bij het derde hole gekomen zegt de man tegen zijn vrouw: 'hier moet je goed oppassen waar je slaat, want we staan dicht bij de huizen en een kapotte ruit zal hier wel fortuinen kosten...'.
> Alsof het zo was gepland slaat de vrouw inderdaad haar golfbal dwars door de ruit van de mooiste villa in de wijk...
> Beduusd belt het koppel aan de deur. Een geheimzinnige stem roept hen binnen.
> In de hal aangekomen zien ze de scherven van het raam en zien ze ook nog een grote Chinese vaas aan diggelen, met daarin hun golfbal.
> Daarnaast staat een klein, oud ventje dat zegt: 'ik veronderstel dat U verantwoordelijk bent?'
 Het koppel begint zich direct te verontschuldigen, maar het ventje onderbreekt hen: 'Wat U gedaan heeft was een goede zaak, want ik ben een geest die al duizend jaar opgesloten zat in die Chinese vaas. Door de vaas te breken ben ik bevrijd en vanaf nu ben ik weer een gewoon mens. Ik kan wel nog drie wensen vervullen. Omdat jullie mij hebben bevrijd en met jullie tweeën zijn mogen jullie elk 1 wens doen.
> De laatste wens wil ik na 1000 jaar wel voor mijzelf houden, akkoord?'
> Het koppel knikt hevig, en de man doet direct zijn wens:
> 'Ik zou graag elke maand 1 miljoen euro verdienen!'
> De geest knikt en zegt:
> 'Het is in orde, kijk morgenavond uw bankrekening maar na. En wat zal het voor U zijn, mevrouw? '
> Waarop de vrouw zegt:
> 'ik zou graag een luxevilla hebben in elk land van de wereld!'
> Weer knikt de geest en zegt:
> 'dat is een makkie, ga morgen maar bij uw notaris langs, daar liggen de eigendomsakten'.
>  De man en de vrouw vallen in elkanders armen van geluk. Na de eerste emoties vraagt de man aan de geest:
> 'En geest , wat gaat u voor uzelf wensen?'
> 'Wel', zegt de geest 'gedurende duizend jaar heb ik in die vaas gezeten. Terwijl ik maar naar 1 ding verlangde: een passionele nacht met een vrouw, en nu zijn jullie tot mij gekomen, en ben ik bevrijd door een mooie vrouw en daarom is mijn wens, IK WIL HET NU DOEN met mevrouw hier!'.
> Het koppel kijkt naar elkaar, waarop de vrouw zegt:
> 'voor een miljoen per maand en een huis in elk land wil ik dat wel doen!'.
> Waarna ze zich met de geest in de slaapkamer terugtrekt.
> De geest blijkt inderdaad veel zin in sex te hebben en blijkt ook nog veel leuke standjes en fantasietjes te kennen waarmee hij de vrouw de godganse nacht afjakkert.
> Als de ochtend aanbreekt stopt de geest ermee, en vraagt aan de uitgeputte vrouw:
> 'Hoe oud bent u eigenlijk?'
> '37 jaar, maar waarom wilt u dit weten?', vraagt de mevrouw........
> Zegt de geest:
> 'Ik ben altijd verbaasd dat er op die leeftijd nog mensen zijn die in geesten en sprookjes geloven...'

Goed zo mannen…

De eerste maal sinds de pup’s hier zijn hebben ze zich een ganse nacht koest gehouden !

Gewoonlijk begint er wel één van de twee op een voor het baasje onfatsoenlijk uur zich te roeren en te blaffen, maar niet vannacht.

Als ’ t baasje uit ’t bed gekomen is dan was het voor zichzelf . Nu zijn die pup’s gisterenavond wel tot na elven buiten aan het spelen geweest omdat het zo ’n mooi weer was en dat zal de reden wel geweest zijn.

Ikzelf ben recht van buiten naar mijn bench gegaan en heb enkel mijn ogen nog eens open gedaan om die koek in ontvangst te nemen die we normaal krijgen als we naar onze bench gaan om te gaan slapen.

We hebben een extra knuffel gekregen van onze baas omdat we ons zo hebben gedragen. Heros heeft zelfs niet aan zijn deken getrokken die ‘m heeft gekregen sinds hij zijn nieuw kussen heeft gesloopt. Dat deken kan ondertussen ook al worden verkocht aan een lompe toerist in Brugge als “Dentelle de Bruges originale” . Tussen de gaten hangt nog deken m.a.w.

Het baasje heeft goei vooruitzichten dat die wallen onder zijn ogen van te weinig slaap toch nog eens wegtrekken als we het zo blijven doen, volhouden zo mannen zei ‘m vanmorgen !

Belle

Gekke koeienziekte…

De graanvelden…

Rondom het gehucht is het hoofdzakelijk graan dat er dit jaar gezaaid is .  Tarwe en Gerst voeren de hoofdtoon, er is buiten groen niet veel meer kleur te ontwaren in de buurt nu ook de colza of raapzaad is uitgebloeid.

Voor ons is het een speeltuin met vier sterren, beter dan Bobbejaan, Plopsa en de Efteling samen. In hoofdzaak kunnen we er achter elkaar aan hangen, elkaar verrassen en bespringen, verstoppertje spelen en het baasje misleiden door er aan een volledig andere zijde uit te komen dan waar we er in gegaan zijn.

Af en toe vinden we daar een dood beest in terug, want de kraaien en andere aas eters kunnen daar niet in (hyena’s zitten hier nog niet) en dan kunnen we ons daar nog eens goed inrollen. Ikzelf ben “meesterkadavervinder” !

Maar er is meer met die velden, met de regelmaat van een klok duiken er aan de anden weer ander plantjes op. Nu zijn het de felrode klaprozen die de wegboorden beginnen kleuren. Het is wel spijtig dat de burgemeester vorige week al de wegboorden gemaaid heeft met zijn grote landbouwtractor, maar dat is maar een week uitstel.

Belle

Kijk eens aan…

Op die momenten kunnen ze zelfs vooruit gedachten lezen, roepen hoeft niet, zelfs geen wenk moet je geven !

Perfecte hondjes (?) zo goed luisterend (??) een voorbeeld voor alle honden (???) maar alleen als ’t voor hun bek is !

Ons baasje is ons lievelingssnoep aan het verdelen, gedroogde runderpens uit de Zoomart, ’t stinkt een uur in de wind maar omdat het zo stinkt lusten wij het zo graag Geur en smaak gaan toch steeds samen ! En het is wijd en zijd bekent “hoe vettiger hoe prettiger” en dat is niet alleen voor gedroogde runderpens het geval !

Wij staan hier op de foto mooi aan te schuiven want we weten dat er zo nog al eens nevenaf valt. Daarenboven is ’t baasje geen gierige en schuift ‘m af en toe ons al eens iets toe. Als je er dan niet bent… is er altijd wel een andere kandidaat.

Na afloop is Heros even over de tafel gaan snuffelen, voor de kruimeltjes uiteraard. Als ‘m dan toch op tafel zit gaat hij er zoals op de foto graag bij liggen. Dat is zijn favoriet plaatsje, vandaar kan ‘m de straat tegenover goed in ’t oog houden. Geen kat die aan zijn aandacht ontsnapt. Het zal voor hem weer aanpassen zijn van ’t moment dat we de tafel terug nodig hebben om buiten te eten. Een andere mogelijkheid is dat de baasjes zelf achter Heros en het eten kunnen aangaan, dat ‘m zichzelf heeft toegeëigend.  

Belle

La fête du pain

Als het woord feest valt, in eender welke taal, dan zijn we erbij. Zo ook gisteren op het “Fête du Pain” in St. Fraigne.

Een halve bladzijde hadden ze er aan besteed in de Charente Libre en we gingen eigenlijk om een behoorlijke bussel asperges. Asperges op een broodfeest zal je je afvragen… natuurlijk want die feesten hebben wel een hoofdthema maar gewoonlijk is daar nog een gans randgebeuren aan.

Jean-Yves was niet te zien met zijn Cognac en asperges, maar wel zijn maat die ook niet kon zeggen waar ‘m uithing. Geen “Asperge à la Flamande” dus gisterenavond…

Brood echter was er in alle vormen en maten, alle zaken die in een oven kunnen gebakken worden waren er eveneens van Pizza tot allerlei koeken en taarten. Moeten wij ook nog verslag uitbrengen over de geur die er hing ?

Spijtig was het wel van het weer. Toen wij er waren was het mooi en zonnig maar dat was ook de eerste maal gisteren. Nadien is het gans opgeklaard en tegen de avond was er geen wolkje meer te zien. Dikke pech voor de organisatie die er echt wel moeite op hadden gedaan om er een mooi feest van te maken !

Ook was er nog een jong juffertje (pas afgestudeerd van de academie?) die een gratis rondleiding gaf in de kerk van St. Fraigne. Zij was duidelijk gepassioneerd door de kruisweg van de kerk die dateert vanuit de periode ‘40-’45. De zwarte periode in de geschiedenis straalde af op de muurschilderingen en bij het baasje deed het meer denken aan het werk van een late leerling van Jeroen Bosch. Romeinse soldaten als duivels, wenende dames met apenkoppen, niet echt het baasjes zijn ding ! Wij kennen jonge juffertjes met plezieriger passies ! ! !

Belle

Om in de stijl van de school te blijven…

Jantje komt naar school met een propvol geladen boekentas

De boekentas staat bol, volledig opgevuld en Jantje houdt de boekentas stevig vast met beide armpjes.

Juf Carine zegt: “Maar Jantje, zo’n volle boekentas en die zo vasthouden, en je moest toch niet zoveel meebrengen bij mijn weten.”

Jantje : “nee juf, neen.”

De juf: “wel Jantje wat zit er dan wel in je boekentas ?”

Jantje : “niks Juf , niks.”

De Juf: “Kom Jantje laat zien wat je in je boekentas hebt”.

Jantje luistert, opent zijn boekentas en floep…daar springt een kat uit de boekentas !

“Wel Jantje”, zegt de Juf , “wat heeft dat te betekenen ?”

“Wel Juf” zegt Jantje “Bij ons is de behanger bezig,  en die zei tegen ons mama”

“Als die kleine naar school is pak ik uw poes!”

Supermensen gevraagd…

Ziek word je er van, je gaat er van schelden, je zou ze een lap geven, WIE ? Die lullemannen, zeikerds, betweters, pseudo intelectuelen, directeurs, advokaten, ministers en ander ongeregeld !

Als je ze zo bezig hoort nu in de dagen na het bekend geraken van de ernstige “Hoegaarden feiten” ga je zelf nog in de problemen geraken, want als je eerlijk bent en de situatie ietwat kan inschatten dan ga je ook uit de bol ! Achter de feiten aanhollen, kritiek geven, verwijten sturen, verontwaardigd zijn, met wetteksten schermen,  dat kunnen ze, maar alleen als ’t kalf verzopen is.

Wanneer leerkrachten zulke zaken bij hun oversten melden is het “de ver van hun bedshow” en niet hun probleem. Als er dan iets gebeurt weten ze allen hoe het zou moeten gebeuren.

Hun leerkrachten moeten:

Pedagogisch geschoold zijn (zijn ze alle als ze vast benoemd zijn)

Opvoeder zijn  (meer dan, en in vervanging van de ouders)

Psychologisch alle problemen kunnen herkennen en gepast handelen!

Een meer dan uitstekende vakkennis bezitten

Respect afdwingen door voorbeeldig gedrag en kennis.

Inzetbaar zijn over verschillende afdelingen om zieke collega’s te vervangen.

De leerlingen kunnen bemoederen en troosten en dat al op voorhand voor het probleem zich stelt.

Kunnen relativeren en veel door de vingers kunnen zien.

En vooral blijven lachen en goed gehumeurd zijn en dat overbrengen naar leerlingen en collega’s.

ALS JE DAT DAN BEKIJKT DAN ZIJN WE DEDJU JAREN ONDERBETAALD GEWEEST, WANT DAT ZIJN DE KWALITEITEN VAN EEN UTOPISCH SUPERMAN. WANT DE HEDENDAAGSE LEERKRACHT MOET OVER DAT ALLES BESCHIKKEN EN DAN NOG ALLES TESAMEN !

Een dikke proficiat aan alle leerkrachten die nu vandaag dagelijks naar school vertrekken en daar van acht tot vijf het beste van zichzelf geven.

Aan die voor mij onbekende Hoegaardense leerkracht, je bent over de schreef gegaan, maar als ik nu al die hipokriete criticasters bezig zie en hoor dan ben ik de eerste om mee actie te voeren om je te verdedigen.   “ZIJ” zijn ook over de schreef aan het gaan!

En aan de directies en andere verantwoordelijken, kijk eens goed wat jullie taken zijn en stijg dan ook eens uit over de kwaliteiten die jullie van je “ondergeschikten” verlangen !

Jan

Hoegaarden…

Meestal gaat het dan om een lekker fris witbier, meestal… maar niet deze week ! Blijken ze in Hoegaarden buiten een brouwerij ook nog een school voor Bijzonder Onderwijs te hebben. Die school is momenteel hét onderwerp van gesprek, blijkt het volgens de kranten en TV.

Er is daar een leerkracht bouw flink uit de bocht gegaan bij het “behandelen” van een moeilijke leerling. De “behandeling”  is ook nog eens gefilmd met een GSM door een medeleerling !

Nu twee dagen na het opduiken van het bericht kunnen we eens even terugblikken op wat er langs verschillende kanalen tot ons gekomen is !

Ons baasje heeft vijf en twintig jaren les gegeven in het Beroeps en Deeltijds Onderwijs aan leerlingen van 15 tot 19 jaar. Ergens kan hij die leerkracht deels begrijpen, het is in die afdelingen soms meer bezigheidstherapie dan lesgeven. ELKE leerling(e) die in die afdelingen zit heeft ergens een probleem of gehad. Er wordt zoveel mogelijk aandacht gegeven aan ieders probleem. Er zijn instanties die de leerkracht moeten bijstaan om zijn taak naar behoren te kunnen vervullen, maar hier knelt het schoentje dikwijls !

Nu moet het baasje toch ook eerlijk bekennen dat er in zijn carrière er ook wel enkele leerlingen “tegen zijn hand gelopen zijn”. Eéntje is zelfs letterlijk buiten geschopt omdat hij zijn moeder (maar) twee tanden had uitgeslagen en bij het baasje dreigde hetzelfde te doen !

Als je dan een directie hebt die geen maatregelen treft en alles maar op de lange baan schuift dan sta je er alleen voor en is zo een reactie “niet normaal, maar begrijpelijk !”

Dan moet je ook nog eens tijdelijke leerkracht zijn… als je dan enkele malen per jaar met zo een leerling naar de directie toegaat krijg je al snel de stempel van “hij /zij kan de leerlingen niet aan !  Gevolg… het volgend jaar mag je uitkijken naar een andere job ! ! !

Trouwens, waarvoor heeft een leerling een GSM nodig in de les ? Op het baasje zijn school mochten GSM’s, maar moesten ze uitstaan. Er is ooit misbruik van gemaakt en ’t baasje heeft toen (met de nodige ambras) de GSM’s verzameld en naar het secretariaat gebracht. Een boreling van enkele maanden huilt niet half zo hard om zijn verloren  tutje dan die loebassen van 18 jaar om hun GSM. Op dat moment kan hun mamma hen niet bereiken ! De baas waar ze in ’t weekend gaan bij-jobben neemt iemand anders als hij hen niet kan bereiken ! Hun lief kan elk moment bellen !

En wat nog het ergste is van alles… die brave kindertjes hebben nooit iets gedaan, zijn voorbeeldjes voor de maatschappij. Ondertussen staan ze wel genoteerd bij politie, kennen de jeugdrechter zoals wij destijds een cafébaas, zijn in behandeling bij een zieleknijper, en zijn meestal bekend bij alle scholen in de omgeving wegens onhandelbaar en buitengesmeten!

Dat hier meer aan de hand is blijkt duidelijk uit de verschillende krantenkoppen. Hier zijn meerdere schuldigen en dit topje van de ijsberg vergt misschien wel een Salomonsoordeel!

Tot slot… die leerkracht is zijn boekje te buiten gegaan, zonder meer en zal het moeilijk hebben van nog ooit voor een klas te staan. Maar ons baasje veroordeelt die man niet want ons baasje heeft wel steun gehad van collega’s en zijn directie. Anders was het misschien ook die richting uitgegaan !

Belle & co

Krantenkoppen ! ! !

School Hoegaarden wist al lang van zware mishandeling

Vader mishandelde jongen bedreigt leraar met de dood

Leerkracht Hoegaarden preventief geschorst tot 15 juli

Vandenbroucke laat school Hoegaarden doorlichten

Leraar steekt leerling met hoofd in emmer cement

Leraar krijgt politiebewaking na doodsbedreigingen

School schorst leraar na mishandeling, Vandenbroucke bestelt doorlichting