Repas multiculturel!

Je zal maar haas zijn in de Charente…

Morgenvroeg, zondag  12.09.09 is niet de beste dag van het jaar als je haas bent in de Charente of in Frankrijk in ’t algemeen. Het is de opening van het jachtseizoen hier te lande, of “te velde” is misschien beter uitgedrukt.

Met duizenden zijn ze, de jagers die al maanden hun geweren aan het reinigen en nakijken zijn. In de warenhuizen zijn de standjes met cartouches propvol, in afwachting dat de heren en dames jagers hun voorraad terug komen aanvullen.

Je kan er je horloge of uurwerk op juist zetten, tot op de seconde zelfs, morgenvroeg te acht uur breekt hier de hel los. Van alle kanten hoor je gelijktijdig de geweren knallen om de opening van het seizoen aan te kondigen. Onze buurman Maurice, de eigenaar van de “grange en face” heeft de afgelopen week de bordjes al gaan plaatsen met opschrift “reserve de chasse” of in ’t Vloms “ga op een ander schieten, hier is ’t van mij”.

Of er volgende week veel wild zal komen op de Charentaise tafels is nog maar de vraag. Veel wild is er niet meer, en dat weinige moet dan nog gedeeld worden door een massa jagers. De verhalen zullen echter wel dezelfde zijn als de voorgaand jaren, “sangliers comme des elephants” en zo verder. Blijkt dat jagers en vissers toch hetzelfde bloed door hun aders hebben vloeien…

Morgen vroeg ga je ons horen hier in de tuin, ’t baasje gaat vroeger opstaan zegt ‘m en dan kunnen we meehuilen met de andere jachthonden, met hen die wel degelijk mee moeten om te werken voor hun baasje…

Belle & co

10 Maanden al…

Tien maanden geleden zaten onze baasjes, stijf van de zenuwen, op hun knieën rond de werpkist. Klaar om mij assistentie te verlenen bij de geboorte van mijn puppies.

Ze hebben zich onterecht zorgen gemaakt, alles is toen verlopen “comme il faut”, en ik heb het er fantastisch van afgebracht toen zegt iedereen.

Ook nu 10 maanden later is het nog altijd een situatie die je enkel maar dromen kan. Zes gezonde pups die nog steeds groeien als kool en die we nog regelmatig weerzien.

De twee die bij mij zijn mogen blijven, Hera en Heros, plezieren mij en de baasjes nog dagelijks 24 op 24 uur…

Belle

Ken je dat gevoel ?

Een man staat aan de kassa in het warenhuis aan te schuiven waar hij een nette jonge dame meent te herkennen maar niet meer weet van waar hij haar kent.

Hij spreekt haar aan en vraagt waarvan hij haar kent…

“Ben jij niet de vader van één van mijn kinderen?” antwoord zij de man

De man schrikt zich rot en gedenkt die ene maal dat hij zijn vrouw ontrouw is geweest.

“Ben jij die strip-teaseuse die ik ooit op de biljart genomen heb in café bij hete Jeanne? “

“Al mijn kameraden stonden erbij toen ik zo zat als een tempelier met jouw aan ’t rampetampen was?  Toen was jou vriend met een slappe natte selder op mijn rug aan het slaan en een komkommer in mijn achterste aan het duwen”

De nette jonge dame kijkt de man onwaarschijnlijk verbaasd aan en zegt,

“neen mijnheer, ik ben de lerares Engels van uw zoon”

Fatsoeneren…

Nu al het afgevallen fruit opgeraapt en verwerkt is in de grote ton, gaat het baasje het gazon eens onder handen nemen vertelt hij ons. Hij bedoelt waarschijnlijk het onkruid kortwieken en dat ellendige kleefkruid uittrekken.

Ook die zaadbolletjes hangen constant in onze flaporen. Het is zo erg dat het baasje terug een asbak aan het gebruiken is, en dat een jaar nadat ‘m gestopt is met roken ! Die asbak moet dan dienen om die zaadbolletjes in te werpen als we weer eens met “volle oren” willen gestreeld worden en bij 't baasje komen "flodderen". 

Gisteren heeft het vrouwtje, gewapend met een heuse riek, de eerste preien geoogst. Dat gaf twee uren later verukelukeluke preisoep. Wij drieën zijn echte soepboeren zegt het hoofdbestuur. Ze hebben gelijk, ’t moest maar zo lekker niet zijn. Er is maar één nadeel aan soep, ze mag niet te warm zijn, niet op de temperatuur zoals de baasjes ze eten, want dan blijft ze staan tot ze op onze temperatuur is en dat duurt ons gewoonlijk te lang…

Straks toch maar het baasje helpen in de tuin, het is tenslotte het meest voor ons dat hij het doet. Eens zien hoe lang het deze maal duurt voor we onder ons poten krijgen omdat we weer “te goed” helpen !

Belle & co

Ontgoocheling…

Daar heb ik vandaag voor gezorgd zegt ons baasje. En blijkbaar is ‘m er niet goed van omdat hij het na drie uren nog niet vergeten is.

Het is deze namiddag gebeurt tijdens onze wandeling. Hera en Heros hadden nog maar eens een vers bewoond muizenhol ontdekt. Niks ongewoons, de randen rond de velden krioelen van de muizenholletjes.

Ikzelf was al verder door gelopen en had meer oog voor de laatste zwaluwen die hier nog rondhangen, de meeste zijn blijkbaar al vertrokken, en had even de pup’s uit het oog verloren. Toen bleek dat ze ver achter gebleven waren heeft ons baasje mij terug geroepen enn me een trainingskoekje laten zien.

Nu dacht die toch wel dat ik naar hem , met zijn trainingskoekje, kwam aangelopen zeker ?

Ik ben hem straal voorbijgelopen naar Hera en Heros toe. Daar was de actie ! Niet bij de baas met zijn minuscuul trainingskoekje.

En daar is ‘m nu ontgoocheld over… maar wij denken dat het meer is omdat het vrouwtje hem uitgelachen heeft omdat ‘m daar zo stom stond met zijn koekje en ik hem het nakijken gaf .

Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik volgende keer dat koekje wel mee door neem hoor, al is ’t maar in de vlucht ! Da’s veel diplomatischer naar ’t schijnt …

Belle

Werk te doen…

’t Baasje zal uit zijn pijp kunnen komen de eerstvolgende dagen denken wij als we door de tuin lopen. De appelboom, de late, heeft een flink deel van zijn opbrengst laten vallen, dat dient dan ook al verwerkt te worden.

Ook de tomaten planten hebben vruchten die niet zouden misstaan op een kruispunt om als “rood licht” te fungeren.

Verder is het onkruid al flink opgeschoten, het gras van het gazon is niet geroeid wegens de droogte, en daarom valt het onkruid beter op.

Dat gras heeft ook al een hele tijd geleden zijn fris groene kleur verloren door de ongenadige zon. Het enige wat nog groen is noemt onkruid !

Nog eventjes voor proviand zorgen in de Super U zegt ’t vrouwtje en dan zullen we er ens “invliegen”.

We houden jullie op de hoogte !

Belle & co

Niks te melden onderweg…

Het liep als een trein vandaag, het liep zelfs als een “bijna” TGV. We vertrokken deze middag omdat we zoals we deze morgen zegden dat Heros nog naar de dierenkliniek moest voor controle van de operatie wonden.

Nadat de postbode was langsgekomen diende het baasje nog maar eens naar Beerse te rijden. Nu om nog een betaling uit te voeren die niet mocht blijven liggen tot eind maand.

Om half één reden we dus de afrit af, en nog wel in de goede richting, de richting die de GPS madam aangaf. Nu niet dat ons baasje naar die madam luistert, zij mag van ’t baasje alleen”tut tut” zeggen we op 200 meter van een flitspaal komen, voor de rest zegt het baasje, moet ze zwijgen in alle talen.

In Parijs gaven de borden boven de Périférique aan dat er een ongeval gebeurt was op de snelweg A6b, dat is de snelweg vanaf de Porte d’Italie richting Bordeaux, 35 minuten wachttijd in de file…

Dan zegt ons baasje “foert, we gaan eens kijken aan de Porte d’ Orleans, dat is maar een anderhalve kilometer verder en de snelweg A6a gaat in dezelfde richting en loopt naast de A6b. Je mag daar 110 km/h rijden en dat heeft het baasje dab ook gedaan . Op de snelweg naast ons stonden ze ondertussen 35 minuten aan te schuiven. “chance gehad” zegt het baasje, voor ’t zelfde geld staan ze op ons vak te gapen naar het ongeval…

Te kwart na acht zijn we dan de koer opgedraaid in Ferret. Thuis zegt het baasje, we zullen de aanhanger eens lossen terwijl het vrouwtje iets te bikken maakt, nadien zorgt het baasje voor onze x-aantal gangen menu.

Belle & co

Onderweg met ’t baasje…

Deze voormiddag mocht ik mee met het baasje, ik alleen, Hera en Heros moesten bij ’t vrouwtje thuis blijven. In het begin zag ik het niet goed zitten. Heros is maandagmorgen  ook alleen mogen meegaan en die is pas in de namiddag terug gekomen, half suf van een spuit en twee snee’s in zijn buik.

Maar het ging niet richting Beerse, we gingen de autostrade op en reden toch wel een uur en een kwartier lang, niet naar de dierenkliniek deze keer, oef…

Toen we na een lange (?) rit stopten hoorde ik, dadelijk twee honden blaffen. Eén daarvan kwam me wel héél bekend voor. We waren bij ons Hadise en Sammy in Budingen. Was me dat een verrassing. Het was toch weeral twee weken geleden, op de clubmatch, dat we elkaar nog zagen .

Onze baasjes hadden het druk met foto’s van het fotoapparaat van Jean-Pierre op ons baasje zijn laptop te zetten. Dan kan hij het fotoalbum aanmaken op het seniorennet.

Er zijn van verschillende “portrettentrekkers” foto’s die in het album  moeten komen en J.P. had dan wel twee CD’s met foto’s geleverd maar ons baasje kon ze niet meer verwerken omdat ze waren aangemaakt met een Apple computer.

Nu kan ‘m verder en als het van de week eens een regenachtige dag is dan kunnen jullie de dag later de clubmatch nog eens beleven via het fotoalbum op het seniorennet.

Terwijl onze baasjes bezig waren heb ik met Hadise en Sammy gespeeld en ook gezwommen samen met Hadise in de vijver, dat is nog eens wat anders dan in de Charente, hier zwommen de Koi’s tussen onze poten door. Was dat nog eens een speciale sensatie .

Belle

De nieuwe leraar…

En leraar wil op een meisjes school beginnen werken. De eerste contacten met de directie waren uitstekend, alles in orde met diploma’s en papieren.

Totdaar alles in orde, er mankeert alleen iets fysisch aan de man. Hij heeft een zenuwtrek op één oog.

De directeur is van mening dat zoiets toch een probleem kan vormen voor een volle klas met meisjes met een constant knipogende leraar…

De directeur heeft daar toch een klein probleem mee en maakt de man er dan ook attent op.

Och zegt deze, dat is zo verholpen, als ik een aspirientje neem is dat weg. De directeur vraagt om eens te laten zien of dat inderdaad werkt.

De leraar neemt gaat in zijn broekzak en haalt er eerst een handvol condooms uit welke hij op het bureau van de directeur legt. Uiteindelijk kan hij een aspirientje vinden tussen al die condooms.

Hij neemt een pilletje en plots verdwijnt ook de “tic nerveux”. De directeur is overtuigd maar heeft toch wel zo een raar gedachte over de condooms. Het is niet gepast dat een nieuwe leraar op een meisjesschool met zijn broekzakken vol condooms rondloopt.

De directeur vraagt daarvoor een verklaring.

Ja zegt de man, “heb jij al eens bij de apotheker een aspirientje gevraagd als je constant knipoogt?”

Profiteurke…

Onze Heros broeit alle eieren uit die er onder gelegd worden op dit moment, en dat zijn er nogal wat ! Zo kreeg hij gisteren een nieuw kussen voor in zijn bench, een met “teflon” doek om niet meer stuk te krijgen, ons baasje zegt dat het een half gepensioneerden salaris heeft gekost, maar we kennen hem, overdrijven is zowat zijn tweede natuur als het hem uitkomt.

Heros heeft vannacht mee boven mogen slapen, iets wat niemand van ons ooit mocht, zelfs Bas niet. Het argument van ’t baasje was… ik ga hem drie dagen en nachten in ’t oog houden dat ‘m niet aan de wonde likt.

Heros dus mee naar boven om te slapen op zijn nieuw kussen … (?) Twee minuten heeft ‘m daar opgelegen en toen lag ‘m gerekt en gestrekt naast het baasje. Het vrouwtje wist waarschijnlijk van het komende scenario af en was al maar naar de logeerkamer getrokken. Ocharme die Heros (?) zo gaat dat dan !

Nu heeft hij, superbrave hond en goed karakter dat hij is, zich heel goed en rustig gedragen. Een keer of twee heeft het baasje moeten ingrijpen omdat hij aan het poetsen was maar voor de rest heeft het baasje hem niet gehoord. Je zou wel gek zijn als je zo’n kans krijgt en dan nog van uw oren gaan maken. Zo gek is zelfs onze Heros niet.

Vandaag in de loop van  dag was er aan Heros niet veel meer aan te merken. Alles verliep zoals anders en het T-Shirt is alleen nog maar verder in de vernieling geraakt. Nu moet het baasje mij telkens tot de orde roepen omdat ik nog steeds mijn pups proper probeer te houden en ik ook aan de wonde van Heros durf te likken… en dat mag niet van de baasjes !

Belle

Oudjes op de baan

Een vrouw van ongeveer 75 jaar rijdt met haar splinternieuwe
Ferrari op de E40 tegen ongeveer 35 km/u. Een GTI van de Rijkswacht merkt dit op en zet de moeizame achtervolging in. De Ferrari wordt tegengehouden en een flik stapt uit, benadert de wagen en vraagt om de venster naar beneden te doen.

De flik, die ziet dat het een bejaarde dame is vraagt: 'Madam, u rijdt hier op een autostrade en de minimumsnelheid is hier 70 km/u...'

Madam: 'Ahzo, jamaja, ik zie hier een plakkaat met 'E40' op dus dacht ik dat ik hier maar 40 mocht...' Flik: 'Nenieje madammeken,  ge moet hier minimum 70 rijden.'
Naast de oude dame zit een oud ventje die rilt als een pasgeboren veulentje...
De flik die blijkbaar geamuseerd is door de situatie, zegt: 'Wat is er meneer, gaat het wa te rap voor u?'

Oude man: 'Wilde zwijgen, we komen juist van den E314!!' 

Dag T-Shirt…

Gisterenavond, even voor slapengaan is  de roedel nog eens in de tuin geweest om hun plas voor de nacht te gaan maken. Het bescherm VAB T-Shirt had ons baasje naar voor geschoven om niet nat geplast te worden. Bij het binnenkomen was Heros zijn kleding kwijt, stond ‘m terug “in zijne blote” en stond Hera met het T-Shirt in haar bek.

Het T-shirt zag er toen al uit alsof het al de oorlogen ter wereld had meegemaakt sinds WO II en het T-Shirt van Rambo zag er daar in vergelijking nog uit als een “zondagkostuum”.

Dat laat het baasje toe van zo zijn twijfels te hebben over al dat dure speelgoed aan ballen, nep-eenden en kiekens dat meestal wel de avond haalt maar dan ook maar één avond… de volgende dag is het dan gewoonlijk al onderweg richting verbrandingsoven !

Een rotversleten T-Shirt, PET flessen, afgevallen fruit, een lege emmer,(soms een volle) een borstel,(type straatkeerder) zulke zaken zijn speelgoed voor een Drent. Hoewel, we hebben het Bas en Belle nooit in die mate weten doen zoals dat jonge grut dat hier nu zijn gangen gaat.

Belle

Knipje…

Deze morgen hadden wij met Heros een afspraak  in dierenkliniek ’t binnenhof voor een knipje op een cruciale plaats. We hebben er maanden over gedaan voor we een afspraak maakten met Dr.Nelly en Dr. Bart. Destijds met Bas en Belle hebben we ook zo lang gewacht om bij Bas een  castratie te laten uitvoeren.

Bij Heros hebben we gekozen voor een sterilisatie door het doorknippen van de zaadleider. Kwestie van de hormonenhuishouding niet te verstoren en zo zwaarlijvigheid, verandering in de vacht e.d. te voorkomen.

Belle en Hera kunnen nu met een gerust hart loops worden zonder dat er ongelukken gebeuren waar hun zoon en broer voor verantwoordelijk is. Het alternatief was Heros twemaal drie weken per jaar in een hok zetten of hem “uitbesteden” wat ook geen optie is wanneer we in Frankrijk zijn. Daarom , met lichte tegenzin, deze oplossing na rijp beraad !

Om tien uur zijn we met Heros naar Beerse gereden en ’t baasje is bij Heros gebleven tot de verdoving was toegediend. Iets na drie zijn we hem dan klaarwkker (?) terug gaan ophalen. Hij heeft bij de dierenkliniek zo’n doorzichtige trechter aangekregen waardoor ’t leek dat het baasje net het onkruid aan het sproeien was toen Heros met zijn kop naar de grond liep.

Thuis gekomen bleek die trechter een fantastische aantrekkingskracht te hebben op Belle en Hera.Zo sterk dat we hebben geopteerd voor een oude T-shirt Van ’t baasje uit zijn VAB Europech tijd. Hij loopt nu met Europech “simply the best” op zijn rug. Morgen even naar Wim Vos bellen om ’t vragen wat zoiets opbrengt. Heros moet er toch zo’n 10 dagen mee rondlopen, da’ s toch een ruime vergoeding waard is het niet  ?

‘t Baasje

MAATREGEL M.B.T. MEXICAANSE GRIEP

Zoals U weet is de Mexicaanse griep makkelijk overdraagbaar via b.v  deurklinken, toetsenborden, waterkraan, winkelwagentjes enz... .
Uit recentelijk onderzoek blijkt dat de bacterie ook erg gemakkelijk overdraagbaar is door het gebruik van muntstukken en bankbiljetten.
De bacterie hecht zich erg goed aan de biljetten en de muntstukken welke dagelijks door vele handen gaan, hetgeen een verhoogd risico  op besmetting met zich meebrengt.
Teneinde de Mexicaanse Griep buiten de deur te houden, kunt u uw gebruikte muntstukken en bankbiljetten vanaf heden “gratis” bij mij inleveren.
Ik zal dan zorgen dat de bacterie geen kans krijgt  verdere besmetting te veroorzaken.
U kunt de muntstukken en bankbiljetten bij mij afgeven of in de brievenbus deponeren.

Deze zal elke dag leeggemaakt en gereinigd worden om besmetting tegen te gaan.

Daar staat ‘m weer, daar zit ze weer…

Het gaat hier om zoon en moeder, als Heros het niet goed weet of ergens niet zeker van is dan zoekt ‘m het hoogste punt op. Dat kan alles zijn, de picknicktafel in Frankrijk, de aanhangwagen, de tuintafel in Vosselaar. In dit geval bleek er een motorrijder op straat te zijn voorbij gekomen, uiteraard met de gashandel ver open…

Dat wil hij uit veiligheidsoverweging graag van hoog bekijken, hoog en droog denk hij bij zichzelf.

De andere foto van moeder Belle… je kan er elke dag zo een nemen als je haar loslaat in het bos. Achter de jonge konijntjes aanzitten brengt je hier ! De andere zijde van de afsluiting van de fabriek van Janssen Pharmaceutica. Het is de derde of vierde maal deze week dat de baas de draad moet oplichten om haar weer “aan de goede kant” te krijgen.

Binnenkort laat het baasje haar inschrijven op de werknemerslijst, bij de afdeling bewaking kunnen ze zo iemand wel gebruiken om te zien dat er geen te grote konijneninfiltratie in de fabriek komt. Opletten, het moesten zo eens zelfmoordkonijnen zijn die aanslagen plannen op de Motilium en Immodium… Een konijnenkenner als Belle moet toch een geapprecieerde werkkracht zijn in zo’n belangrijke omgeving !

‘t baasje

Begrafenis van een hartspecialist

Een hartchirurg komt te overlijden.

De familie laat een groot hart van bloemen maken, waar de kist moet
doorglijden op het einde van de plechtigheid in de kerk.

Tijdens de dienst nemen de aanwezigen in stilte afscheid van hun
geliefde chirurg.
Het bloemenhart opent zich, de kist glijdt langzaam erdoor, waarna het
bloemenhart zich sereen sluit.
Op dat moment begint één der aanwezigen luidop te lachen...
Geïrriteerd vraagt de priester: 'Waarom lacht u eigenlijk?'
Man: 'Ik denk nu al aan mijn eigen begrafenis...'

Priester: 'Hoezo?'
Man: 'Euh...ik ben gynaecoloog!'

Verjaardag en hondjes…

Als dat ook zo gaat wanneer we zelf jarig zijn dan mag die verjaardag snel komen wat ons betreft. Cadeautjes voor de baas die eigenlijk meer voor ons bestemd zijn en snoepjes van hen die ons baasje komen verjaardag wensen, tel daar ook nog eens wat “overschotjes” van tafel bij en je hebt een “cocktail” om U tegen te zeggen.

Een boek, “Denken als een hond” voor de baas waar wij de vruchten van gaan plukken als ‘m het gelezen heeft, een bon voor de Zoomart om een nieuwe leiband te gaan kopen die ons Hera heeft stukgebeten vorige week met de clubmatch, en een prachtige “special paint” foto op doek van onze Bas zaliger. Gebrusht door nichtje Joke, dochter van “ozze Dré”.

Een cadeautje dat niet direct voor ons geschikt maar waar we ook weer wel voordeel aan gaan hebben… de baasjes gaan nog eens mogen gaan eten in Herentals in … het Ganzennest . Ook niet slecht, om redenen die hier al eens vernoemd geweest zijn !

Tante Rita was er ook, en dat wil telkens zeggen dat er te snoepen valt, ze heeft hier niet voor niets de bijnaam de koekjestante… en ze heeft haar reputatie weer alle eer aangedaan.

Ozze Dré heeft ons dan weer verwend aan tafel,  we lopen dan wel geen storm voor een mosselsouper zoals het baasje serveerde, maar ’t vrouwtje had ook gedacht aan de niet mosseleters en daar een andere “Vlaamse specialiteit” voor klaargemaakt, zo was er ook zoals in de film “bienvenue chez les Chti’s” carbonades à la Flamande ofte stoofvlees met frietjes. Daar zijn we dan wel weer zot van, en ozze Dré die weet dat maar al te goed. Wat en hoeveel hij onder tafel heeft doorgeschoven naar ons zal ons baasje wel nooit te weten komen maar ’t baasje heeft al wel gezien, in wat overbleef in de “kastrol”,dat die twee die geen mosselen aten,  gegeten hebben voor vier !

We hebben ons goeg geamuseerd met baasjes verjaardag en we hopen van de aanwezigen hetzelfde…

Belle, Hera & Heros