Panda

Stok- en andere rozen

Rose trémière zo heet de stokroos in ’t Frans, het is geen roos zoals we ze in België, het is zelfs geen echte roos. Ze hebben ook geen doornen.  In België is ze niet zo dikwijls te vinden maar hier in de Charente bloeien ze in de meest uiteenlopende kleuren, van wit tot bijna zwart.

Ook bij ons in en rond de tuin staan ze nu in volle pracht te bloeien. De bijen moeten er niet achter zoeken om hun stuifmeel te komen ophalen. Ze vliegen er bijna pardoes tegenaan als ze hun korven verlaten.

In Tusson, hier een tiental kilometer vandaan staan ze op het “circuit fleuri”, dat zijn enkele straten waar je in het midden van de straat kan lopen en de voetpaden of baanranden zijn vervangen door kleurige en geurige planten. Het is een lust voor neus en oog.

Een andere keer schrijven we wel iets over de andere rozen, dan de rozen mét doornen.

Bas & Belle

BBQ

Gisterenavond waren de baasjes uitgenodigd in St Fraigne bij Jenny en Fernand voor een BBQ en een keuvelavond. Rust in huis voor ons dus.

Een avond waar je nog eens met z’n twaalven kan straffe verhalen vertellen en moppen tappen in ’t nederlands. Want al zit je dan op achthonderd kilometer van je geboorteplaats het gezelschap was “van achter den hoek” in Vosselaar.

Chris uit de Ericalaan en Danny uit de Heidestraat, we komen er dagelijks langs als we met de baasjes onze wandeling maken in Vosselaar. Veel praten de baasjes niet met hen want als we daar langskomen zijn die buren nog uit werken. Fernand en Jenny kent het baasje al van uit de tijd dat de jeugdclub op de Graatakker in Turnhout nog bestond en zij samen op dansles waren ( vorige eeuw). Guy en Tania ken het vrouwtje dan weer beter omdat hun dochters bij haar in de klas hebben gezeten. Laurent en Jeanine zijn “inboorlingen” uit La Faye, die kennen we ook al jaren.

Het was dus eens gans andere “klap” dan de dagelijkse, en de moppen kwamen eens niet uit de gewone omgang, dus waren er weer heel wat totaal nieuwe bij. ’t Moet goed geweest zij daar want ’t was al flink na middernacht als de auto terug het erf opreed.

Bas & Belle

En het zonnetje scheen op hun bolletje,

Gans de dag is hij samen met het vrouwtje bezig geweest in de moestuin, en ’t was er warm aan, hééél warm. Toch hebben ze volgehouden met het “dieven” van de tomatenplanten, het proper zetten van de aardbeien en de courgettes.

Het resultaat mag dan ook gezien worden. De baasjes hebben meer dan een druppeltje zweet gelaten onder de Charentaise zon. Wij van onze kant hebben het gans het werk heel aandachtig gevolgd van onder de kersenboom, lekker in de schaduw…

’t ziet er terug mooi uit, halfweg toch al want de boontjes en de aardappelen wachten nog op hun beurt…

Bas & Belle

Onderweg

Wanneer we eergisteren nog vertelden dat er onderweg toch nog weinig te beleven valt voor ons, moeten we zeggen dat er toch nog regelmatig nieuwe zaken te zien zijn.

Neem nu die windmolens. Toen wij twee weken geleden richting België reden stonden er tussen Tours en Orléans enkele grote vrachtwagens in de velden, geladen met lange buizen. Gisteren stonden er immense windmolens in de velden, op enkele na waren ze op ‘t eerste zicht reeds operationeel. Andere missen hun gondel en vleugels nog. Het zijn er tientallen die langs de A 10 snelweg staan en aan de horizon zijn er nog minstens evenveel te zien. ’t Baasje kon ze niet tellen zoveel waren er, hij moest trouwens nog op de baan letten ook. Een fotoke maken van aan het stuur kon nog net (hoewel het vrouwtje toch reklameerde)

Ook de, in België, beruchte Parijse périférique, ging vlot. Er was wel veel verkeer maar het ging vlot door. Zoals steeds maakte het baasje zich druk in de “filewisselaars” die vlak voor de auto, op gevaar van mensenlevens, van file wisselen. Te gek om los te lopen want uiteindelijk gaan al die files even snel. Het baasje noemt die gasten “kamelendrijvers” meestal heeft ‘m gelijk en zijn het mensen van een ander zuidelijk werelddeel, die vroeger andere vervoersmiddelen hadden die ook niet voorzien zijn van stop- en richtingsaanwijzers. Je merkt duidelijk aan hun auto’s wat een rijstijl hun chauffeurs hanteren. Vroeger waren het de Parijse taxichauffeurs die zulke "rijstijl" hadden, sinds de invoering van het "permis" met punten zijn die al wel flink gekalmeerd. Voor Pater Deman: ’t baasje heeft niks tegen die mensen maar ze moeten beleefd en hoffelijk blijven in ’t verkeer en andere weggebruikers niet in gevaar brengen !

Voor de rest ging de rit zoals voorzien, niet te veel verkeer, vlot kunnen doorrijden en een zalig zonnetje, een plas- en drankstop. Wat heeft een Drentsche Patrijshond nog meer nodig onderweg naar Zuid-West Frankrijk ?

Bas & Belle

Bas de bokser

Vorig week heeft het baasje een ferme dreun gekregen van Bas. Dat zat zo, ’t baasje was de flaporen van Bas aan het kammen. Daar is hij verzot op (Bas hé) dan trilt ‘m van kop tot staart (ook Bas).

Als er dan een oor gekamd is schud ‘m zijn dikke kop om alles nog eens goed overhoop te halen, dan begint het spelleke opnieuw, kammen, trillen, schudden, tot het baasje het moe is

Zo ging het ook vorige week, maar toen wou het baasje ook Bas zijn rug beginnen kammen en heeft ‘m Bas nog niet laten schudden met zijne dikke kop. Resultaat een flinke dreun tegen baasje’s kaak.

Eindresultaat van de kambeurt van Bas is wel dat het baasje daarstraks naar ’t plafond lag te staren bij Hans de tandarts. Er moesten fotokes genomen worden (en niet met ’t nief kodakske) en een losse tand, komt nooit meer goed Jan, was diagnose van Hans.

Lang leve de Drenten, je moet er wat voor over hebben baas…

Bas & Belle

Veranderingen

Gisteren hebben we gemerkt dat een bos er op twee dagen gans anders kan uitzien. Zaterdag hadden we met de baasjes nog eens een andere wandeling gemaakt en zondag waren Belle en ’t baasje de ganse dag naar Brussel.

Gisteren op onze normale wandeling door “ons” bos konden wij onze hondenogen niet geloven. De zijkanten van de wandelwegen hadden ze “getrimd”, niet met de schaar maar met een bosmaaier. Weg netels, weg overhangende braamtakken. De wandelwegen waren terug eens zo breed tegenover vrijdag.

Ook het “onkruidveld” in het midden van het bos, daar waar in de hoek de kuil is met het “stinkwater” was gemaaid. Belle zat weer achter de konijnen aan in ’t bos maar ik, Bas, ben het dan maar als eerste gaan verkennen. Toch wel prettig als je gewoon het veld kan overzien zonder je door een oerwoud te moeten banen.

Toen Belle het veld ook opmerkte en zag dat ik ook al op verkenning gegaan was kwam ze als een hazewind achter mij aan. Voor één keer was zij eens niet eerst met nieuwe zaken te ontdekken.

Bas

Nog een paar “Brussel” foto’s

Als zij het ooit nodig heeft om een job te gaan zoeken, hier is ze goed in, zichzelf en de Drenten propageren aan show bezoekers. Pootjes geven, kopke schuin houden, een lik uitdelen, een natuurtalent…

Feest bij de Noorderburen

De Nederlandse Drentenvereniging heeft zaterdag 21.06.2008 haar 60° verjaardag gevierd op het landgoed Mariënwaerdt te Beesd.

Wij, Bas & Belle en onze baasjes wensen de Nederlandse vereniging, bestuur, leden en honden nog een schitterende toekomst en een lang bestaan toe.

Wij konden er, spijtig genoeg, niet bijzijn wegens drukke agenda maar bij een volgende gelegenheid beloven we onze best te doen om ook eens onze noordergrens over te steken en mee te komen feesten.

Foto’s van het feest kan je op de site van de Nederlandse Drentenvereniging bekijken, daarvoor klik je hier: http://www.drentschepatrijshond.org/

Onderstaande foto’s heeft het baasje “geleend” uit de reportage.

Bas & Belle

Belle in de hoofdstad

Onze kleine meid heeft het prima gedaan op de Brussel Dog Show. Een geboren charmeur als ze is (heeft ze geleerd van Bas) draaide ze de bezoekers van de stand rond haar “vingers”

De kleinste bezoekers mochten haar een koekje geven in ruil voor een poot, succes allom bij de kinderen. Ook de volwassenen waren gecharmeerd wanneer Belle aangesproken werd en zij ’t kopke weer eens schuin hield (pakt altijd opnieuw).

Ook die Franstalige dame die “une patte” vroeg kreeg een poot, toen ’t baasje vertelde dat ze ook een poot geeft als je het in ’t nederlands en engels vraagt, viel haar mond haast open van verbazing. Die dame gaat in september waarschijnlijk naar de avondschool om haar nederlands en engels een opfrisbeurt te geven. Kwestie van fierheid om niet overtroffen te worden in talenkennis door een Drent !

’t Baasje zijn neus heeft momenteel nog altijd de kramp. Van negen uur tot vijf uur heeft ’t baasje zijn neus gekruld van fierheid omdat zijn kleine meid zich zo goed gedragen heeft.’t Baasje hoopt dat het nog goed komt met zijn neus…

Aan de keuringen en andere activiteiten hebben Belle en Cobe niet deelgenomen, enkel het ras vertegenwoordigen op de show was de opdracht. Opdracht met 100 % voldoening volbracht zegt het baasje.

Bas & Belle

Confolens in de Charente Limousine

Vandaag kwam ik dit artikel tegen op de Nederlands/Franse blog “het hurktoilet” http://www.hurktoilet.nl/weblog/blog.php . Peter en zijn blog zijn welbekend in NL & F voor hun dagelijkse bijdrage over weetjes en toerisme in Frankrijk.

Confolens ligt op een vijftigtal kilometer van onze woonplaats La Magdeleine. Je passeert er onderweg naar Limoges of Oradour sur Glane. Tijdens en in de weken rond het festival ondergaat Confolens inderdaad een metamorfose, onherkenbaar tegenover de andere weken van het jaar.

Dit jaar de 51° editie en het eerste jaar onder nieuwe directie. Henri Coursaget, oud apotheker en stichter van het festival heeft vorig jaar de fakkel doorgegeven, we zien wel wat “de nieuwe garde” er van maakt…

Jan

Muziek verbroedert in Confolens

Foto Confolens16 Sport verbroedert al lang niet meer. Om op het EK voetbal een ronde verder te komen, moeten we een landgenoot naar huis sturen. En sommige mensen zijn in staat elkaar de kop af te hakken in de discussie over de vraag of je mee mag doen aan Olympische Spelen in een dictatoriaal geregeerd land. Nee, voor verbroedering moet je in Confolens zijn, een dorp van 3000 inwoners precies midden in de driehoek Limoges-Poitiers-Angoulême. Het grootste deel van het jaar is Confolens gewoon een leuk, oud, slaperig stadje. Van 12 tot en met 17 augustus is Confolens echter een wereldstad dankzij het roemruchte Festival van Confolens. Wat Avignon is voor het theater en Cannes voor de film, dat is Confolens voor de wereldmuziek. Eh, wereldmuziek? Ja, wereldmuziek, want de oude aanduiding volksmuziek of volksdans schijnt politiek incorrect te zijn, geen idee waarom. Hoe dan ook, Confolens is de vijf Olympische ringen meer dan waard. Muziekgroepen van alle continenten treden voor het voetlicht, gadegeslagen door naar verwachting zo'n 200.000 mensen. Het leuke van wereldmuziek is bovendien dat de concerten voor de artiesten pas het begin van de feestvreugde zijn. Na afloop trekken ze in allerlei groepjes al spelend het stadje door, langs de eindeloze terrasjes. In die sfeer is iedereen vrienden met iedereen. De dames en heren van de organisatie formuleren het wat formeler. ,,Het doel van het festival van Confolens is de overgang te verzekeren van een cultuur van geweld en discriminatie naar een cultuur van dialoog, tolerantie en solidariteit.'' Dat klinkt eigenlijk een beetje te deftig, maar als het resultaat zo'n mooi feest is vergeven we het ze graag. Maëstro, muziek! Geplaatst door Peter om 07:15 uur [Wat denk jij er van?]