Op de sukkeltoer!

75.000 ?

Halen we vandaag de 75.000° bezoeker ?  Deze morgen waren er nog een 150-tal te gaan en dat is een zeer realistisch bezoekers aantal per dag op dit blog.

Een taart gaan we niet in huis halen om de 75.000° te vieren, het zou meer kaars dan taart zijn denken wij zo.

We zijn eigenlijk toch wel een beetje fier dat we in de 615 dagen dat het blog bestaat zoveel mensen hebben kunnen boeien met onze fratsen en verhaaltjes. Soms waren de fratsen wel wat “aangedikt” (’t baasje is daar nogal goed in) en de verhaaltjes een beetje “bijgekleurd” maar wel altijd waar. Dat is waarschijnlijk de reden waarom de mensen steeds blijven terugkomen om onze belevenissen mee te maken.

We merken het uit de reacties, en dan voornamelijk van de hondeneigenaars en speciaal de Drenteneigenaars/liefhebbers. Hun commentaren worden hier verslonden en vertelt aan de drie bandieten in de stijl van “zie eens daar heeft xxx mee moeten lachen, met die kuren van jou”.

Wij beloven in elk geval dat we nog niet ophouden et onze kuren en fratsen uithalen, en ’t baasje zal dat wel blijven uittikken zeker ?

Bedankt aan allen voor de trouwe bezoeken, wij staan nu klaar om de volgende 25.000 bezoekers te ontvangen… dus op nu naar de 100.000 !

Belle, Hera,& Heros

Diep, dieper, diepst…

Even voor ik gisteren uit het bos kwam met bloedende tong was ik samen met de firma N.V. “Belle’s pup’s” aan de slag als mijnwerker. Na een opleiding van meer dan een half jaar kan ik Hera en Heros  alleen aan de slag laten gaan.

Ze hebben gisteren mee helpen graven alsof ze aan hun eindexamen “mijngangen graven” bezig waren.

Dat ze het nu wel kunnen bewijzen de foto’s, ze graven nu al in verschillende pijpen naar elkaar toe. Je zal in zo’n hol maar konijn zijn. Twee waanzinnige gravers en daar nog een opzichter (ik) bij, die alle vluchtelingen uit andere uitgangen ook nog controleert.

Hera was op een bepaald moment niet meer te zien, niet moeilijk zegt ons baasje dat die niet luisteren als ’t baasje roept. Als ze achteraan die pijp nog iets hoorbaar zou zijn lukt het toch niet omdat hun oren vol zand zitten.

Ons baasje heeft maar een fotoke meer genomen om Sonja van het Drentenforum een beetje jaloers te maken omdat wij nu eenmaal de beste Drenten pijpengravers zijn van het noordelijke halfrond !  Sonja’s Drent Kyra is ook goed in het graven, maar ….

Belle

Ziekenboeg vandaag…

Niet alleen Hera ligt vandaag in de lappenmand, ook ons Belle is deze namiddag gekwetst uit het bos gekomen.

Hera met een gekwetste poot en Belle is met haar tong in de doornen van de braamstruiken blijven hangen. Resultaat: een bek waar het bloed uitdrupte. We hebben het hier nog geschreven, die belle is een harde, die heeft geen kik gegeven in het bos of niet in de auto,en ook niet thuis.

Die mag half dood uit het bos komen dan hoor je ze nog niet. De eerste die nu antwoord “zoals alle vrouwen” kan hier gratis en voor niks een bloederige lik in ontvangst komen nemen van onze “harde tante”.

’t Baasje heeft dan toch nog maar eens het nummer ingetoetst dat ‘m nu al zo goed uit zijn hoofd kent, 014 62 20 20 en dan hoor je “allo met ’t Binnenhof met Chris”.

Maar ook Chris vertelt dan wat het baasje al vermoedde aan een tong kan je weinig doen als die gekwetst is. En dan heeft ons baasje onze harde tante maar een uurtje in haar bench gelegd om wat kalm te zijn, en dat heeft geholpen.

Even later was het bloeden gestopt en Belle lag te dromen van konijnen die onder de bramenstruiken verdwijnen en waar Drententeefjes zonder schroom, maar met bloedende tong, achterna gaan !

De enige gezonde vandaag,

Heros

Gekwetst…

Lieve, schattige, mooie, maar ook wilde Hera is gekwetst. Het is gisteren gebeurt bij het achter elkaar hangen bij Yndhi.

Bij baasjes’ broer Dré is de oprit betegeld met grote betonplaten en gisteren is Hera bij het wild spelen met een teen tussen de voegen terecht gekomen.

Dat moet op dat moment pijn gedaan hebben want gelijk plaste ze ter plaatse. Er was op ’t eerste zicht geen verwonding en ’t baasje dacht dat ze die teen verstuikte, het achter elkaar hollen deed vermoeden dat er niets ernstig aan de hand was.

Wanneer nu achteraf ook Belle en Heros aan die poot gaan likken gaat er bij het baasje toch wel een belletje rinkelen. Dan maakt het baasje een afspraak bij dr. Nelly en daar blijkt dan een wondje te zijn gans diep tussen twee tenen.

Daar krijgt Hera dan een spuit antibiotica voor en moeten we tweemaal daags de poot baden met soda, opgelost in lauw water. Donderdag voormiddag gaan ze dan het wondje naaien. Dat kon vandaag niet omdat mogelijke infecties eerst vakkundig “de nek moeten omgedraaid worden”, daarom ook de vaccinatie en het soda bad.

Je hebt er wel het leven mee met zo drie Drenten waarvan twee pup’s die, wanneer ze eens ze zijn uitgeslapen, ook laten merken dat ze “uitgeslapen” zijn, maar dan in een andere betekenis.

Belle & co

Bekaf…

Bekaf waren we gisteren tegen avond. Omdat het baasje nogal laat heeft doorgewerkt aan zijn “houtkot”, waar het hout voor de kachel opgestapeld ligt, gingen we niet wandelen in “ons bos “ maar nog eens spelen op de weide bij “ozze Yndhi” van “ozze Dré”

Yndhi mag dan al vier maanden jonger zijn dan wij Hera en Heros, hij is al even groot als wij, ook even sterk en dat wil al wat zeggen. Alleen… aan snelheid is ‘m nog niet wat een Drent kan.

Als ’t baasjes’ broer een bal wegwerpt zijn wij er nogal eens als eerste bij. Lukt dat niet en Yndhi heeft de bal dan laten we hem niet met rust tot dat hij van het hijgen de bal toch eens neerlegt. Dat niet met rust laten wil dan zeggen dat we de weide op full speed afrennen zij aan zij, en zo wel 20 maal.

Hoewel Yndhi zeer goed zijn best doet, dat is er toch nog teveel aan voor een zeven maanden oude boxer. Wij doen ons dan stoer voor en we lijken wel ongenaakbaar maar als ’t baasje dan de koffer van de auto opent moeten we toch niet lang nadenken voor we er in springen en al maar gauw een dutje doen…

Zo ook gisteren avond, van de rit van Beerse naar Vosselaar (baasje zegt 5 km)  kunnen we toch alleen maar meepraten “van horen zeggen”

Belle & co

Een pluim voor…

De dame die de plaatsen aanwijst en haar chef op de bovenste galerij van de Lotto Arena in Antwerpen. Een dikke pluim zelfs !

Hoe kan je daar dan een pluim verdienen ?  Gisterenavond in de Lotto Arena bleek dat onze plaatsen vlak tegenover het podium bevonden. Prima plaatsen dus, enkel was het gans bovenaan in de zaal. Niets op tegen, maar laat ‘t vrouwtje nu een hoogtevrees hebben om U tegen te zeggen. Vermits het voor haar “niet te doen was” ging ze in de corridor boven de plaatsen maar tegen de muur zitten om niet in het “diepe gat” te moeten kijken.

De dame die voor dat vak “blauw 233” verantwoordelijk was heeft dat gemerkt en dadelijk voorgesteld om haar chef te raadplegen om te vragen naar een plaats op een lagere verdieping. Even later kregen de baasjes een plaats aangewezen naast het podium maar een verdieping lager.

Voor de verantwoordelijken waarschijnlijk een kleine moeite maar je moet er  wel aandacht aan geven en die kleine moeite willen doen. Dat is wat telt, en daarom willen we langs deze weg deze mensen eens in het “zonnetje” zetten.

Het was de eerste maal dat we in de Lotto Arena kwamen, maar het zal zeker niet de laatste maal zijn. De volgende maal komt en andere grote favoriet naar daar.

Op 6 juni volgend jaar staat Marc Knopfler geprogrammeerd, de vroeger frontman van Dire Straits. Tweemaal wou het baasje er al naartoe, één maal in Frankrijk, jaren geleden in Vaison la Romaine en de tweede maal in Gent en telkens kwam er iets tussen. Deze maal moet het lukken zegt ‘m.

Voor de anonieme personeelsleden van de Lotto Arena Antwerpen nogmaals hartelijk dank, door hen was het concert van Status Quo voor ’t vrouwtje toch nog een pracht concert !

Belle & co

status Quo voor Status Quo…

Ook een manier om te zeggen dat ze nog altijd even goed zijn als voorheen. En toch was er verandering ! Francis Rossi is zijn staartje kwijt !!!

De baasjes waren gisteren voor de tweede maal in evenveel jaren op rendez vous bij de “Aartsrockers” de Engelse groep Status Quo. Vorig jaar waren ze er al bij toen de groep optrad in Cognac in het kader van “Cognac blues passion”. Dat was toen zo’n in goede aarde gevallen dat ze gisteren avond opnieuw een concert van de groep bezochten. Ditmaal in Lotto Arena te Antwerpen.

Het is natuurlijk niet te vergelijken qua sfeer, bij 24° C in openlucht in juli te Cognac of in zaal te Antwerpen. Maar rocken deden ze net hetzelfde, de heren van SQ !

Enkele begintonen op de gitaren is voldoende om een zaal enthousiaste fans te laten ontploffen, en wees maar zeker, ontploffingsdeskundigen zijn ze “pur sang”.

Onze baas heeft weinig last gehad van zijn pijnlijke knie blijkbaar want hij loopt hier nog altijd “lichtvoetig, neuriënd” rond. Zijn “Rocking around the World”  is nog altijd niet afgelopen. Tussen zijn oren zindert de muziek nog altijd door.

Belle & co

Geluk gehad, of toch pech ?

Het is juist van welke kant je het bekijkt. De baasjes hebben geluk gehad zeggen ze, wij hadden pech.

Alles gebeurde gisteren namiddag toen de baasje sgereed stonden om met ons te gaan wandelen. Zij moeten zich gereed maken, wij zijn dat elk moment van de dag, het scheelt een vingerknip en we zijn klaar, geen schoenen, jas, pet of nog wat anders nodig voor ons !

Het vrouwtje was klaar en het baasje nam nog enkele honden “beloningskoekjes” toen de regenbui in alle hevigheid losbarstte, niemand kon het voorzien, plots was die bui daar. Enkele seconden voordien speelden we nog in de volle zon buiten.

En er is wat uit gevallen, het moet zowat “alle sluizen open” of zoals aan de voet van de Niagara watervallen geweest zijn. Als we dat over ons gekregen hadden in het bos dan had je ons kunnen uitwringen. Temeer omdat niemand regen kon voorzien en dus waarschijnlijk enkel pull’s voorzien waren of lichte jasjes voor de baasjes.

Pech dus voor ons want het heeft nog even geduurd voor we dan toch nog “gaan stappen” zijn, wij stonden al dadelijk klaar bij het einde van de bui, maar ’t baasje vertelde ons dat het eerst nog eens goed moest waaien om het nat uit de bomen te krijgen.

Het was een rare bui, normaal is het een donkere lucht voor de bui en terug licht er na, gisteren was het hier de omgekeerde wereld, en het is nog een hele tijd een donkere lucht geweest achteraf.

Belle & co

Tip... als je inbrekers hebt...

Marc De Wever uit de Brusselse regio ging naar bed, toen zijn vrouw
zei dat er licht brandde in het tuinschuurtje, wat ze net kon zien uit
het slaapkamerraam.
Marc ging naar de achterdeur om het licht in het schuurtje uit te
doen, maar hij zag dat er een paar kerels zijn spullen aan het jatten
waren.
Gauw belde hij de politie en zei: "Er lopen dieven in mijn achtertuin
en die stelen mijn spullen".
De brigadier vroeg: "Zijn ze ook in huis?"
Marc zei: "Neen".
Toen zei de brigadier: "Doe de deur goed op slot, want alle
politie-auto's zijn op dit moment ergens anders bezig".
Marc zei "OK", hing op en telde tot honderd.
Toen belde hij de politie weer: "Met Marc De Wever, ik belde zojuist
ook al dat er dieven in de tuin liepen. Wel, ik heb ze zojuist
allemaal neergeschoten". En hij hing de telefoon weer op.
Binnen de vijf minuten kwamen er drie politiewagens aanscheuren en een
ambulance. De politieagenten rekenden de inbrekers in op heterdaad.
De brigadier kwam naar Marc en zei: "Ik dacht dat jij ze had neergeschoten?"
Marc zei: "Ik dacht dat jij geen auto's ter beschikking had?"
Typisch Belgisch!

Niet fraai…

Het was niet fraai wat wij gisteren namiddag op wandeling gedaan hebben. We hebben een oud Cockertje aan het schrikken gebracht en hebben totaal niet geluisterd naar ’t baasje.

Het hondje was ook aan het wandelen met zijn baasje en aanvankelijk liep het net als wij los, dicht bij zijn baasje. Bij toeval waren wij eens met z’n drieën samen en kregen het hondje in de gaten.

Ook ons baasje had gezien dat het andere baasje zijn hondje aan de lijn deed en daarom riep hij ons ook terug tot bij hem. Hera en Heros maakten aanstalten tot komen maar ik trok op verkenning. Ik kende het hondje niet en dus wou ik meer weten . Hera en Heros hebben net als ik niet geluisterd en zijn mij gevolgd.

Aan de toon waarop het baasje ons terugriep konden we al horen dat het zou misgaan ! Wij hadden echter geen slechte bedoeling met dat hondje, gewoon eens snuffelen en kennismaken zoals we steeds doen. Zo begreep dat Cockertje het niet en begon rond zijn baasje te rennen zodat die ook geen stap meer kon verzetten met die leiband rond zijn benen gewikkeld.

Zo snel als ‘m kon met zijn pijnlijke knie is het baasje dan gekomen om ons vast te maken en eens goed bij ons nekvel te nemen. Dat andere baasje was, net als ons baasje, er niet vrolijker om geworden. Ons baasje heeft zich dan uitgebreid verontschuldigd voor ons gedrag, maar echt helpen deed het niet,  om het andere baasje terug te laten lachen.

Na het dondersermoen dat we over ons kregen van ’t baasje kregen we ook nog de verwittiging dat we beter naar ’t baasje luisteren dan naar mij, anders zou het wel eens kunnen gedaan zijn met “ons” bos en dan gaat de lange lijn terug bovenkomen !

Belle

 Op de bus

In de overvolle bus staat Fons met zijn voorpartij tegen een mooi meisje aangedrukt.
Ze vraagt hem: 'Ben jij dat die zo tegen mij aandrukt, wat ik daar voel...'
Zegt hij:'Hola, da's wel een rolletje Euro muntstukken, ik heb net mijn salaris gekregen'
Zegt zij: 'Amaai, dan heb jij tussen de laatste 2 haltes wel ne serieuze opslag gekregen'

Enkele voor de vuilbak…

Hier een paar voorbeelden van miskleunen, en dan zijn deze nog scherp. De onduidelijk, de vage, te donkere, gaan we jullie nog besparen.

Dit zijn voorbeelden van “daarjuist sprong  ’m nog hoog” of ze keken recht in de lens maar achter hen ritselde iets, of de baas zijn “kodakske” moest nog ingesteld worden… reden genoeg om hier aan te halen dat het niks geworden is met die foto.

De volgende foto’s zijn onuitgegeven, de eerste maal (en laatste) op dit blog, kijk maar!

Belle

Blijven proberen…

Al meer dan een week is het baasje aan het proberen om de ultieme herfstfoto te maken van ons in het bos. Al meer dan een week staat het “kodakske” constant “aan” als we in het bos zijn, en telkens zijn we hem te snel af.

Een beetje tegenlicht, proberen die rode struik in beeld te brengen samen met ons drie, drie Drenten op een kruispunt met tegenlicht, een actie foto met een sprong over een gracht,  alle heeft ‘m al geprobeerd.

Soms is hij er heel dicht bij zoals de eerste foto, daar zijn we ijverig aan het snuffelen en aan het controleren wie er al is langs gekomen. Het ideale moment voor het baasje… tot hij nadien bij het bekijken van de foto merkt dat Hera juist begonnen is met een plas te maken !

We zijn opgebouwd uit elektriciteit en zenuwen zegt het baasje, eens rustig lopen is er zelden bij, rennen en springen in het bos daar zijn we super in. Als we thuis zijn is het makkelijk voor de baas, dan hoeft ‘m maar richting zetel te kijken.

Het baasje denkt er sterk over om een fotoalbum met “gemiste kansen” te gaan maken. Het gaat in elk geval een lijvig boek worden, wees daar maar zeker van.

Belle & co

Vlaamse Visser…

Een Vlaming ging op een  dag vissen in Wallonië en ving drie karpers.
Toen hij naar huis reed werd  hij tegengehouden door een Waalse opzichter
die het niet zo op Vlamingen begrepen had.
Hij moest zijn visvergunning tonen en de visser haalde een geldige Waalse vergunning boven.
De wachter pakte dan een van de karpers, rook aan het achterste en zei:
' Dit is geen Waalse vis, dit  is een Noorse vis?' Heb jij hiervoor een vergunning?

De Vlaming haalde een Noorse vergunning boven.
De wachter keurde ze en greep  een andere vis en rook weer aan het achterste.
'Dit is geen Waalse vis, dit is  een Nederlandse vis. Heb jij een Nederlandse vergunning?'
De Vlaming ging in zijn zakken  en toonde een Nederlands papier.

De wachter nam de derde vis en rook aan het achterste.
'Dit is een Duitse vis, heb jij hiervoor een vergunning?'
En weer ging de jager in zijn zakken en toonde een Duitse vergunning.
De wildwachter raakte nu enorm gefrustreerd en schreeuwde naar de Vlaming:
 'Waar ben jij, godverdorie, toch wel van afkomstig?'  
De Vlaming draait zich om, laat  zijn broek zakken,
bukt voorover en zegt:
'Ruik jij het maar, jij  bent de expert.'

Een echte…

“Het is een echte, ons Belle”  zegt het baasje. Zeker als je de foto’s bekijkt die het baasje enkele dagen geleden genomen heeft toen ik dat dode konijn apporteerde. Ondertussen is gisteren konijn nummer twee ook al “binnengebracht”

Zowel mijn neus, als mijn aanwijs, als mijn apporteer kwaliteiten zijn van die aard dat ik telkens de baasje voor verrassingen zet. Mijn baasjes zijn geen jagers maar beseffen nu wel “dat er meer in zit” in hun drie Drentjes. Met kameraad Louis en Gorky willen ze samen op jachttraining gaan. De jachtcursus opleiding start in de maand februari en het baasje is vastbesloten met mij en Hera de opleiding te gaan volgen.

Heros is een ander paar mouwen. Al wat je wegwerpt om hem het apporteren aan te leren kan je zelf gaan oprapen. Hij heeft echter wel een neus die buiten proportie is zegt het baasje. Daar zou het baasje speurwerk mee moeten gaan doen, ‘t baasje heeft nog altijd dat truffelzoeken in zijn “bolleke”.

En dan denkt het baasje dat hij een “multifunctionele roedel” bij zich heeft. Hij zou wel eens gelijk kunnen hebben !

Belle

Honden universiteit

Gisteren voormiddag waren we dus op les op de hondenschool. Hierover heeft het baasje eergisteren al een vermelding gegeven en toen foto’s en een verslagje belooft.

Het ging zo goed met Hera en Heros dat het baasje rats vergeten is van foto’s te nemen. Straf hé, en zijn “kodakske” zat nochtans in zijn jaszak.

Ik heb het allemaal duidelijk kunnen zien vanuit de auto, want ik mocht uiteraard ook mee. Moeder Belle moet de vorderingen van haar kroost toch kunnen volgen is de mening van het baasje.

Ook Yndhi, boxer sinds zijn geboorte, hond van “ozze Dré en schoonzus Marleen, waren ook op les. Ook Yndhi maakt goed vorderingen, hij heeft al wel wat lessen gekregen in de hondenclub maar hier bij Rony en Marnix gaat het merkelijk beter.

Van de lessen die wij al kregen toen we nog héél klein waren is toch duidelijk nog heel wat blijven “plakken” zeggen de baasjes.

Volgende week woensdag is de volgende les, dan belooft het baasje wel foto’s en geeft hij het vrouwtje opdracht van hem er aan te herinneren.

Inmiddels merkt het baasje wel dat we alle drie blijkbaar de smaak te pakken hebben gekregen van het autorijden. Heros, die anders altijd kwijlt in de auto, springt sinds een paar dagen van ver in de koffer van de auto, Hera loopt naar de auto, maakt aanstalten om er in te springen maar bedenkt zich dan en kijkt het baasje aan zo van “geef me toch maar een zetje”, ze krijgt wat gedaan van ’t baasje, dat juffertje. Ik ben dan weer de kampioen, ik spring in de koffer en in één jump ga ik over de zetel leuning om mijn vaste plaats op de achterbank in te nemen !

Wat ook nog nooit is gebeurd… ik ben gisteren aan de voordeur gaan gereed staan om met het baasje met de auto boodschappen te gaan doen, zomaar uit eigen wil !   ’t Baasje staat nog altijd in zijn ogen te wrijven van ongeloof !

Belle

Druk in ’t bos…

Fietsers, meer bepaald mountain bikers hebben ons bos ook ontdekt, op zich geen probleem, maar er zitten van die onbeschofte tussen die van zichzelf zouden schrikken als ze zich zelf bezig hoorden. We gaan hier geen bloemlezing geven van wat een hondeneigenaar naar zijn hoofd geslingerd krijgt door die rood aangelopen, een bloedaandrang nabije, wielerterroristen.

Het baasje zegt dat sommige mensen totaal veranderen als ze zo een apenpakje met reclame op borst, rug en billen aantrekken en dan op een fiets kruipen. Elke elementaire vorm van beleefdheid valt dan weg en waar ze de woordenschat hebben gehaald…”Joost mag het weten” zeggen  ze hier iets verder in het Noorden, over de grens.

Al een geluk dat, op enkele uitzonderingen na, in een circus, honden niet kunnen fietsen. De lijst van de gevaarlijke rassen zou dadelijk kunnen aangevuld worden met alvast één soort, indien het anders was.

Wie wel vriendelijk is zijn de honden die we dagelijks tegen komen en die altijd goed zijn voor een lik en een snuffel. Van al die jaren (ik) of maanden (Hera en Heros) hebben wij nog nooit enige agressie gemerkt met andere honden of hun eigenaars. Zijn wij nu zo sociaal of zijn die andere honden zulke voorbeelden ?

Het was in elk geval fijn deze namiddag dat we Chendor de Labrador en Tibo de Golden nog eens ontmoetten. Die twee, en ook Hera en Heros waren weer danig jaloers dat ik vandaag mijn tweede konijn in twee dagen heb gevonden in het bos. Aan het baasje geef ik dat konijn af maar die andere honden moeten zelf hun kostje maar bijeen zoeken is mijn gedacht.

Belle