Afscheid van de eerste bezoekers

Afsluiter

De baasjes zijn gisterenavond nog op restaurantbezoek geweest met de gasten. Onze gasten vertrekken morgen terug naar België want Frie moet vrijdag nog een paar autobussen gaan verkopen voor de welbekende bussenfirma uit Koningshooikt.

Het restaurant van René en Nicole “le poivrier” is tijdelijk (?) gesloten en dus hebben ze een ander moeten opzoeken. Dat is dan de “l’ escargot” geworden aan de afrit van de N10 in Ruffec

Wij hadden het vrouwtje aan het baasje horen vragen “heb jij een plastic zakje bij” ?

Dat is zo de gewoonte hier ten huize, als ze op restaurant gaan brengen ze ook de vetrandjes mee voor ons. ’t Vrouwtje was daar vroeger wel wat verlegen om, dat het baasje dat deed. Bij René kregen ze dan ook gewoonlijk nog een soepknook er bovenop, speciaal voor de hondjes zei René dan.

’t Vrouwtje moest dan altijd denken aan die mop van die man die aan de restauranthouder vroeg om de overschot in te pakken voor de hond. Waarop de kinderen gelijktijdig riepen “joepie, we krijgen een hondje” !

’t Baasje is van mening, weeral minder afval in de restaurantcontainer en we leveren en leeg gegeten bord binnen, da’s een compliment voor de chef !

En wij… wij kunnen er maar goed mee zijn, gezond standpunt van het baasje verklaren wij volmondig. En ’t was weer lekker gisterenavond !

Bas & Belle

De warmste dag tot nu toe

Vierendertig graden Celsius op het warmste deel van de dag. Nog een geluk dat het huis eeuwenoud is en het met zijn dikke muren binnen nog heerlijk fris aanvoelt .                          

Onze activiteiten hebben zich dan ook beperkt tot ons verplaatsen van de ene koele plek naar de andere. Zelfs de zetels waren niet favoriet wegens te warm. Gerekt en gestrekt tegen de koele vloer dat was “the place to be”

Inmiddels is er tijdens onze late wandeling een windje opgestoken. Dat is waarschijnlijk de voorbode van de voorspelde regendag voor morgen. ’t Baasje zit met een dilemma, de tomaten, courgettes, broccoli en pompoenen water geven of niet. Dat is nu een zaak waar we hem niet kunnen adviseren, Bas kan helpen met zijn poot er eens tegen op te heffen maar we twijfelen of dat in goede aarde gaat vallen.

Morgen een regendag, laat maar komen… enkel maar ééntje voor de afkoeling hé…

Bas & Belle

Kok van dienst

Maak kennis met onze gelegenheids “chef de cuisine”. Cis komt op vakantie om uit te rusten en om onze keuken “aan te slaan” voor enkele dagen.

Voor ons beiden niet gelaten, wij lusten zijn keuken en gerechten wel, ’t baasje weet het wel en maakt altijd wel dat er voor ons iets te snoepen valt achteraf.

Op de foto Cis met zijn kookresultaat, de schotel lasagne is niet leeg geraakt. Niet dat het niet lekker was, integendeel. Van ’t vrouwtje kreeg Cis twee ovenschotels om zijn lasagne in te bereiden en Cis kook de grootste. Een maatje te groot bleek achteraf.

Van ’t baasje kregen we maar een klein beetje overschot, met die andere overschot hadden wij nochtans ook wel raad geweten…

Bas & Belle

Warm

Héél warm is het hier in de Charente,’t baasje heeft juist de min/max thermometer terug op “af” gezet. De thermometer gaf 32° Celsius aan in de schaduw.

Wij houden ons binnenskamers gedeisd, dat is nog steeds de koelste plek die wij kunnen vinden. De baasjes zeggen tegen de gasten hier, als je de friste plaats moet weten ga dan naast Bas & Belle zitten. Blijkt dat wij de experts bij uitstek zijn in het vinden van frisse plaatsen !

’t Baasje gaat, met de nodige tegenkanting van ’t vrouwtje, het bad voor ons terug installeren en laten vollopen. Dan kunnen wij ook eens een verfrissende duik nemen want in het “mensenzwembad” kunnen we wel in, maar niet meer uit…We passen wel op dat we er niet invallen/springen.

Het vrouwtje is “contra” hondenzwembad omdat we dan na ons bad, kletsnat de living komen binnengelopen. In ’t bos in Vosselaar nemen we ook regelmatig een duik maar dan zijn we al haast droog tegen dat we thuis zijn.

Als we naar de rivier de Charente rijden zijn we wel droog tegen dat we thuis zijn maar dan zit ’t baasje met een natte achterbank in de auto. Ook weer niet goed, laat het baasje ons hondenbadje maar in orde maken, daar zijn we beiden al best tevreden mee.

Bas & Belle

De eersten

Die deze vakantie huize Faes in Ferret aandoen. Gisteren namiddag zijn zij hier aangekomen na een rustige rit van achthonderd kilometer.
 

Het zijn Joris en zijn Frie en Cis en Diane, oud collega’s van ’t baasje op school in “Hertals”.  Al verschillende jaren zijn zij met zijn vieren de “seizoenopeners”

Gisterenavond hebben de mannen samen de voetbalfinale gevolgd op TV, rustig was het voor ons zeker niet, er was zelfs geen plaats in “onze” zetels ! Voetbal volgen van op de vloer is ook niet echt favoriet bij ons. Het is dan ook een groot verschil, superhond volgen vanuit de zetel of voetbal vanaf de vloer, zeg nu zelf…

Het is vandaag weer bloedheet, te warm om buiten te komen, deze morgen hebben we een wandeling gemaakt door de velden met ’t baasje en Joris en Frie. Belle was de slimste, zij is door de rijen zonnebloemen gelopen, lekker in de schaduw…

Cis is aan zijn hobby bezig, in de kastrollen roeren ! Vooraf zijn ze in Sauzé Vaussais naar de Super U inkopen gaan doen. Vanavond lasagne op ’t menu, als ’t baasje het tijdig uitschept en wat laat afkoelen zetten wij ons bij aan tafel. (als ’t vrouwtje dit leest steigert ze gegarandeerd) ’t Baasje zal wel een beetje lasagne over houden voor ons en bij in onze etenbak doen in plaats van aan tafel, voor de “lieve vrede” denken wij.

Bas & Belle

Nog eventjes héél druk

Met de voorbereiding van de komst, deze namiddag, van de eerste vrienden. De ex-collega’s Joris en Cis, beiden zéér zwaar vermoeid van het afgelopen schooljaar zetten hun auto richting Charente. Voor ons betekent dat na het avondeten drie maal meer “kliekjes” bovenop de Pedigree Pal brokken en de Chappi. Wij zien de gasten telkens weer graag komen.

Joris en Cis met hun madammen Frie en Diane, zijn jaarlijks weerkerende gasten. Meestal heel vroeg in de vakantie, er moet ten langen leste iemand eerst langskomen hé.

Als zij na een week terug vertrekken zal het neef Hans met zijn Hanne zijn die beslag leggen op een deel van de tuin, die twee willen kamperen. Het is voor hen te hopen dat het niet gaat regenen en dat het wat minder warm gaat worden. Uitersten zijn nooit goed en momenteel is het hier wel heel erg warm. Zelfs Belle, onze zonneklopper “pur sang” legt zich onder het bureau aan ’t baasje zijn voeten.

In de tuin werken tussen één en vijf uur geeft risico op een zonneslag met een jaar garantie. Goed te verstaan dat ze hier vier uren naar het zuiden, in Spanje, zo aan hun siësta vast houden.

Morgen dus vroeg (vroeger) uit de veren en de baasjes moeten maar zorgen dat ze tijdig klaar zijn. Wij zullen vanuit de schaduw wel toezicht houden…

Bas & Belle

Panda

Border Collie, 9 weken oud en onze nieuwe buurjongen sinds vandaag. Het is het nieuwe speelkameraadje van Grace, Tom en Harry. De kinderen van de Engelse   (schuin) overburen.

Panda is nog een beetje bang van Belle, waarschijnlijk is hij geschrokken toen Belle als een wervelwind de tuin binnen gespurt kwam. Ook voor Belle is het een nieuwe buurjongen en nieuwsgierig als ze is, wou ze voor mij en de baasjes kennis gemaakt hebben met Panda.

Op zijn snuitje is duidelijk af te lezen waarom hij een “berennaam” gekregen heeft. De vlek rond zijn rechteroog is kenmerkend voor een Pandabeer.

Als hij nog een beetje groter is en ons een beetje beter kent zal ‘m wel eens komen spelen denken de baasjes en ikzelf, ‘k kijk er al naar uit, Border collie’s zijn ook nogal hevige gastjes. Daar kunnen wij onze energie ook wel mee kwijt….

Bas

Mouwen oprollen

Zal wel nodig zijn merken we na een eerste inspectieronde door de tuin. De aardbeien zijn groot en zoet, alsof ze de suikerfabriek van Tienen al gepasseerd zijn. Van de courgettes zijn er al verschillende oogstrijp en de tomatenplanten zijn aan “onderhoud toe” wegens “dieven” die in de oksels van de takken groeien.

Overbuur Mick heeft de vorige week blijkbaar het gras af gereden maar het groeit zo snel dat je het bijna hoort en ziet groeien, dus dat moet ook nog een beurt krijgen.

Nog even de vrienden hier telefoneren dat ze hun spullen kunnen komen ophalen die het baasje vanuit België voor hen naar hier gezeuld hebben.

Dadelijk eens met de tuinslang rondlopen om de grootste dorstlijders in de tuin en op de koer te laven. Zou dat ook een werk van barmhartigheid zijn of telt dat alleen bij mensen. Als het alleen voor mensen telt dan moet het baasje nog even wachten om in de hemel te komen tot de vrienden hun bakken Duvel en Trappist komen afhalen.

En nu aan de slag, tot straks of morgen…

Jan, Simonne & de Drenten

Aangekomen

Wij zijn prima aangekomen in La Magdeleine na acht uur en een kwartier. Goed gereden van ’t baasje vinden wij. We zijn echter maar éénmaal mogen uitstappen voor een plas en even drinken.

Brol in België op de ring rond Antwerpen door het gegaap bij een kijkfile, Parijs was druk, we waren er dan ook pas om vier uur deze namiddag. Komt ervan als je laat vertrekt maar ’t was zijn eigen schuld, hij was te veel vergeten te doen de laatste dagen en dat moest allemaal deze morgen nog gebeuren. Eigen schuld, dikken bult !

Na Parijs heeft het baasje een beetje de zweep er over gelegd, hijzelf zegt dat de auto “zijn stal begint te ruiken”. Dat zal ook wel weer zo’n fabeltje zijn. Dan gaat ‘m binnenkort nog beweren dat zo’n Mitsubishi beter ruikt dan wijzelf. Bluf, dikken bluf is dat !

Ondertussen hebben wij onze etenbak weeral leeg en ’t buikje vol, ’t kan toch mooi zijn in Frankrijk...

Bas & Belle

Foto’s komen morgen, platte batterij in ’t “nief kodakske”

Valiezen in de hal

Deze namiddag zijn ze in de hal verschenen, valiezen ! Dat wil zeggen dat het baasje, die nu de aanhanger aan het laden is, vanavond ook de auto nog moet laden. Arme baas, ganse dag zo in de weer geweest, tussendoor met ons nog een behoorlijke wandeling gemaakt, en dan nog al die zware spullen in de auto plaatsen.

Morgen zijn we dus weer “on the road”, dat wil ook zeggen rust op de achterbank en rust op het www. Als de baas morgenavond zijn computer nog aansluit op mr. Wanadoo dan kan het zijn dat we de belevenissen van onze kalme dag nog op de blog plaatsen.

Veel nieuws zal het wel niet zijn, we hebben de weg al zo dikwijls afgelegd dat we hem bijna blindelings uit onze Drentenhoofden kennen. De moeite niet meer om uit de vensters te kijken. Vroeger, toen Bas nog goed hoorde, was het altijd kabaal rond de beide luchthavens van Parijs. Blaffen tegen de vliegtuigen, zelfs een minuscuul stipje aan de horizon kon hem opwinden. Helemaal erg was het wanneer er dan ook nog enkele luchtballons in de lucht hingen. Die gaan niet zo snel als een vliegtuig en het geblaf duurde dan ook kilometers lang….Maar Bas hoort niet goed meer en dus is het heel wat rustiger achteraan in de auto.

Wij zien en horen elkaar morgen terug in LaMagdeleine. 

Bas & Belle