Beroemd of berucht

Weg tentjes

Een tentjesvrije tuin, ’t is ook weeral enkele dagen geleden dat we dat nog meegemaakt hebben. Sinds deze namiddag is het weer enkel gazon en fruitbomen. Niks speciaals meer voor Bas om een poging te doen om zijn poot tegen te heffen. Hier waakt het baasje streng over dat er geen plaatselijke natte vlekken ontstaan op een hoogte van twintig centimeter ongeveer.

Bas heeft het fatsoenlijk gehouden deze keer maar ’t is ooit anders geweest. Dan moest ‘m niet afkomen met redenen als “ik heb mijn geur maar over die andere gezet” want zijn voorkeur ging naar fonkelnieuwe tenten waar nooit tevoren een andere hond gepasseerd was of ’t moest in de fabriek geweest zijn.

Er mankeren ook verschillende aaiende handen, niet dat we te klagen hebben maar je merkt toch het verschil heel duidelijk, jonge gasten die tijd zat hebben om met ons te “flodderen” of baasjes die druk in de weer zijn om de bezoekers niet van honger te laten omkomen.

Ondertussen leggen wij ons gerekt en gestrekt onder de lindeboom, lekker in de schaduw…

Bas & Belle

En toen waren ze nog met zeven…

Deze morgen zijn nonkel Luc samen met Joris en Glenn terug richting regen vertrokken. Luc is gisteren langs gekomen om die neefjes die op te halen. Zondag waren die hier aangekomen als “last minute” gasten en zouden maar enkele dagen blijven. Wij verwachten rond vier uur een telefoontje van uit Belgen/regenland dat zij netjes zijn aangekomen.

Ook de gasten die gisteren gearriveerd, zijn blijven nog enkele dagen zodat we heden nog met zijn zeven zijn, en daar zijn wij, de Drenten, nog niet bij inbegrepen.

Dat zijn voor ons toch wel topdagen, veel volk over de vloer = veel kliekjes te rapen aan tafel. Een tent verkennen op het onverwachts en eens grondig doorsnuffelen. Veel aaien over ’t hondenkopje. Iedereen die met ons wil spelen met de bal. Dat zijn leuke dingen voor een Drent…

Bas & Belle

’t Eenzaam tentje

’t staat er maar wat eenzaam onder de kersenboom. De vorige jaren stonden ze er met vier, soms vijf. Dat was het moment dat de jeugd uit de familie naar de nonkel en tante in Frankrijk trokken.

Tijden veranderen, de ene moet werken , de andere trekt naar Italië, nog een andere gaat dit jaar nog een “boeleke” kopen. Joris en Glenn de huidige bewoners van het tentje hadden samen verlof terwijl de “lieven” moesten werken en hadden de gelegenheid om met Bart samen tot bij ons te komen. Morgen gaan ze terug naar België en is ook dit “last minute” bezoek voor hen weeral afgelopen.

’t Zal dan nog eenzamer zijn onder de kersenboom, moest die boom kunnen denken, hij wist niet wat er gaande was dit jaar…

Bas & Belle

***dag

Rare titel misschien die wat verklaring vereist. Als ’t baasje nu het volgende schrijft is dat voor iedereen duidelijk: ***restaurant. Een drie sterren restaurant.

***dag betekent dus een drie sterren dag waarmee het baasje wil zeggen een uitstekend mooie dag, met voor elke ster een maaltijd die we buiten hebben kunnen nemen. Wij hebben dus op de nationale feestdag van ontbijt tot avondmaal kunnen buiten eten.

Bart en Jo waren op uitstap gegaan naar Ile d’ Oleron om eens te gaan snoepen van de wijd en zijd bekende oesters en zeevruchten. Zij zouden om acht uur terug zijn maar en file op de brug tussen Ile d’ Oleron en Marennes bezorgde hen direct driekwartier vertraging. Als de GPS dan ook nog eens “tilt” slaagt ( waar hebben we dat nog gehoord) of je de verkeerde kant uitstuurt heb je “het spek aan je been” en is de hond over tafel geweest. Hier ten huize is dat natuurlijk spreekwoordelijk, wij zijn net opgevoede Drenten, wij zouden zoiets nog niet durven ! ( hier heeft het baasje getwijfeld tussen een uitroepteken en een vraagteken).

Bart en Jo hebben toch nog wat te eten gekregen, ’t vrouwtje kookt nogal “royaal” als er gasten zijn. Je hebt uiteindelijk grote en kleine eters en je kan maar beter zeker zijn, wij zijn er trouwens ook nog om te helpen…

Joris en Glenn hebben samen met het baasje Tour gekeken omdat het ten 1° te warm was in de zon, ten 2° het een spannende Pyreneeënrit was, en ten 3° omdat Evans de gele trui kon veroveren en Cadelleke rijdt dan toch ook voor een Belgische ploeg. De baasjes gebruiken nu alleen nog de familie naam van Evans omdat, telkens ze Cadelleke zegden ons Belleke kwam aangelopen, fonetisch trekken de namen dan ook nogal op elkaar.

Bas & Belle

Kalm

We hebben de nationale Franse feestdag in alle kalmte “gevierd”, zoals de Fransen zelf allicht. Het zwembad nog eens stofzuigen was wel hoognodig. Als de buren met hun grote machines colza en graan beginnen oogsten sta je er van versteld wat stof er in de lucht hangt. Op het zwembad drijft dan een grijze film en de zwaardere deeltjes zakken naar de bodem. ’t Is geen zicht en ’t baasje heeft dat dan maar snel verholpen.

De dagelijkse wandeling gaf dan weer een verrassing, ook dat andere colzaveld was gedurende de nacht gemaaid en dus zijn ook daar die venijnige stoppels opgedoken. Het was flink warm en we hebbende baasjes maar alleen over de weg laten lopen. In het zonnebloemenveld was het veel frisser in de schaduw. Er zitten ook meer vogels in de zonnebloemen velden, dus ook meer poezen die op de vogels azen. Als we er zo een ontdekken, dan is het natuurlijk kermis voor ons.

De baasjes zien er niks van, soms horen ze het wel aan ons geblaf dat we weer een kat ontdekt hebben. Het probleem is gewoonlijk dat die katten zo snel zijn en altijd de verkeerde richting uitlopen. Als die kat dan een boom ingespurt is staan we daar te koekeloeren en kunnen op zoek naar de baasjes. Soms moeten we driekwart van het veld rond om de roedel terug volledig te maken. Stomme katten denken wij zo…

Bas & Belle

Quatorze juillet

14 juli, de dag dat de Fransen de bestorming van de Bastille herdenken. Dat was de aanzet tot de Franse revolutie in 1789. Vorige week vroeg ik nog aan een Franse kennis of hij ook wist wat er gebeurd was op 14 juli 1790 kon hij daar geen antwoord op geven. Toen ik hem vertelde dat ze dan het eerste bal van de oud-strijders hebben gevierd kon hij er maar matig mee glimlachen. 14 juli is immers een serieuze aangelegenheid.

Het openbare leven ligt haast volledig stil, je kan ’s avonds naar het bal populaire en naar het vuurwerk, of naar de grote défilé op de Champs Elysee. Het laatste in Parijs, de twee eersten in haast elk dorp.

Veertien jaar geleden waren de baasjes samen met mij in Parijs op veertien juli. ’t Vrouwtje wou van de gelegenheid gebruik maken om ook naar het vuurwerk te gaan kijken. Omdat wij op terugreis naar België waren en toevallig daar waren, wisten we ook niet waar het vuurwerk zou afgestoken worden. ’t Baasje wist de oplossing, we trokken met zijn drieën naar Montmartre en zouden van aan de Sacré Coeur naar het vuurwerk gaan kijken. De heuvel van Montmartre is immers het hoogste punt van Parijs.

Nu waren er toch naar schatting zo’n honderdduizend Parijzenaars en toeristen die op hetzelfde idee gekomen waren en moesten wij tussen al die toeschouwers de trappen op naar de kerk op de heuveltop. Nu zijn die Parijzenaars op 14 juli totaal “geschift”, ze steken zelfs vuurpijlen af die ze tussen de voegen van de trappen steken en dan afsteken. De vuurpijlen vlogen mij dus letterlijk tussen de poten door. ’t Baasje heeft mij, toen 8 maanden oud en nog flink wat lichter, opgepakt en mij als het schaap bij  “goede herder” op zijn schouders gelegd.

Wij zijn onder commentaar in vele talen zoals “der arme hund”, “look that poor dog” enz. maar snel de trappen terug afgedaald en hebben het vuurwerk achter ons in de achteruitkijkspiegel van de auto gezien toen we Parijs buitenreden…

Sindsdien heb ik het niet meer zo met vuurwerk en alles wat te hard knalt. Het was niet het beste idee ooit van de baasjes…

Het baasje herinnert zich ook nog dat bij terugkomst aan de auto er een papiertje onder de ruitenwisser stak met de uitnodiging om een boete wegens “stationnement gênant” te komen betalen op het politiekantoor. ’t Baasje heeft dat nooit betaald maar het papiertje steekt nog steeds als bladwijzer in de inmiddels verouderde reisgids van Parijs.

Bas

Aangekomen

Deze namiddag zijn de gasten aangekomen. Ze zijn vanmorgen in Turnhout om zes uur vertrokken en om half twee hier aan de poort gestopt. De afstand van 820 kilometer in zeven uur en een half, dat noemen we “goed gereden Bartje”.

Ondertussen worden bagage uitgeladen en een tent opgesteld in de tuin. Joris en Glenn houden van kamperen en hebben hun tent opgesteld in de schaduw van de grootste kersenboom. Dat is tevens hun traditionele plaats, het is er rustig en ver van nonkel en tante. Niet dat “oudjes” zich veel bemoeien maar toch ze houden van hun vrijheid. Dat ze dan 80 meter moeten lopen voor het toilet nemen ze er maar bij.

Belle heeft ondertussen die jonge gasten proberen moe te maken met haar bal. Er is meer achter Belle aangelopen dan dat Belle achter haar bal gelopen heeft. Wie het meeste uihouding toonde moet niet gevraagd worden…

Bas & Belle

De invasie komt op gang

Je merkt het eraan dat de “bouw” met verlof gegaan is. In gans Frankrijk in de richting Noord-Zuid  stonden er kilometer lange files. Vanaf Dijon op de A7 tot in Perpignan en op de A10 richting Bordeaux ging het soms stapvoets richting zon.

Ook bij ons beginnen de gasten toe te stromen, allen familie of de beste vrienden komen eens kijken hoe nonkel, tante , broer en schoonzus, of gewoon Jan & Simonne het dit jaar stellen in hun zuiders oord.

De week die volgt zal de drukste van het jaar worden, we hopen nu maar dat het weer wat mee wil werken. De vooruitzichten zijn niet slecht maar echt warm met de normale juli temperaturen zal het niet worden.

Wijzelf, Bas en Belle zitten er ook niet mee in, hoe meer zielen, hoe meer vreugd, in Drententaal vertaald: hoe meer volk over de vloer, des te meer er te rapen valt aan tafel, en hoe meer we vertroeteld worden. Mooie vooruitzichten toch…

Bas & Belle

Teruggevonden

Gisteren was ze ons nog maar eens kwijt. Onze ontdekkingsreizigster was nog maar eens achter iets aangegaan in het zonnebloemenveld. Voor ’t baasje en Bas geen reden tot ongerustheid, zij komt wel terug is de ervaring.

Zo blijkbaar niet voor Belle zelf, zij was aan een totaal andere kant uit het veld gekomen en zag de rest van de roedel niet ! Nu zijn die velden hier van een iets grotere afmeting dan de Kempense velden. Als je dan nog de verkeerde kant uitloopt heb je nog geluk dat het baasje af en toe eens roept en in zijn handen klapt. Dan heb je toch iets waarop je je kan oriënteren.

Komt ze uit de bocht gevlogen aan het einde van het veld, vanuit een andere weg, toch zo’n tweehonderd meter ver, alsof ze de “d’ achturenmojjer” *  achter zich heeft. Je merkt het dadelijk aan gans haar houding dat ze blij is van ons te zien, de eerst volgende twintig meter blijft ze dan bij Bas en ’t baasje. En daarna…is ze terug foetsie, het veld in…

Bas en Belle

* d’ achturenmojjer,  Turnhouts voor iets dat niet bestaat maar in ’t AN moet klinken als “de achturenmoeder”. Een begrip waar ze in onze jonge tijd de kinderen mee bang maakten. Als je niet voor achten thuis was kwam d’achturenmojjer en die nam je dan mee. Tijden veranderen, nu is dat in Turnhout voor de -12 jarigen waarschijnlijk “den twaalfurenpollis” geworden.

Even verduidelijken

Even duidelijk maken voor de niet “ingewijden”. Het artikel van gisteren over het HD onderzoek van Belle gaat niet over een ziekte van Belle. Integendeel, Belle is kerngezond en in de fleur van haar leven !

Het HD-onderzoek is samen met het PRA-onderzoek een voorbereiding om volgens de normen van de rasvereniging een nestje puppy’s te hebben. Het is ook een vorm van zekerheid voor de baasjes van Belle en de toekomstige eigenaars van een pup dat ze zo’n maximaal mogelijk gezonde pup krijgen.

Er is ook al onderzoek gedaan in  de stamboom van Belle naar eventuele dragers van epilepsie bij Belle’s voorouders. Daar is in elk geval geen spoor van te vinden, bij geen van de Belgische Drenten trouwens ons bekend.

De baasjes zijn best tevreden over de gezondheidstoestand van onze kleine meid, voor periodieke onderzoeken in de dierenkliniek loopt ze nog altijd blij en vrolijk mee voorop. Bij Bas is dat telkens weer een karwei een bezoek aan de dierenarts, die gebruikt al zijn middelen om toch maar niet mee binnen te moeten gaan…

Belle’s baasjes

Probleemke

De laatste maanden is hier ten huize een probleemke ontstaan. Het heef alles te maken met de spreekwoordelijke gevoeligheid van de Drentsche Patrijshond. Bas is de oorzaak van het probleem, sinds enige maanden is zijn gehoor flink achteruit gegaan. Soms denken de baasjes dat hij potdoof is, maar dat is niet altijd zo. Als er een doos koekjes of een zak chips opengetrokken wordt mankeert ‘m duidelijk niets !

De baasjes losten dat op door iets luider te praten tegen Bas. Eerst op normale geluidssterkte , komt er geen reactie , dan iets luider. Echter zonder ooit te roepen.

Maar dan komt het probleem, Belle die denkt dat we dan boos zijn op Bas, de roedelleider na de baasjes. Belle trekt zich voor een tijd terug en dan zien we ze niet meer. Ze zit dan onder tafel, achter de zetel, of als ze buiten is onder de auto of aanhanger.

Dit heeft alles te maken met de gevoeligheid van een Drent. Als er tussen de baasjes al eens harder gepraat werd, wat nogal eens gebeurt als er meer mensen in huis zijn en er werd duchtig gediscussieerd, was Bas ook uit het zicht verdwenen.

We hebben er toch enige tijd over gedaan voor we wisten waarom Belle telkens verdwenen was. Als Bas het weer eens niet gehoord heeft praten we niet meer harder maar zeggen het desnoods vijf maal of we fluiten eens even om zijn aandacht te trekken.

Soms zijn goede eigenschappen, in dit geval gevoeligheid, toch wel minder plezierig…

Bas & Belle

Ideaal

Ik hoop dat er niet veel mensen zijn die vandaag naar ZW Frankrijk op reis vertrekken want het regent hier pijpenstelen. En dat is ideaal voor onze baas zijn “potager” oftewel moestuin. Gisteren prei en broccoli geplant en vandaag automatische beregening, beter kan niet.

Het regenweer zal maar één dag duren en voor de volgende tien dagen geeft het weerbericht van HLN behoorlijk weer. Het baasje zijn favoriete weerbericht is echter een weerbericht van een firma van bouwmaterialen uit Poperinge, je moet hier maar ens klikken: http://www.menu-vandewiele.be/Weerbericht%20Belgie%20online/index.asp .

Als je dan nog niet weet wat er voor de deur staat zal je het nooit weten zeg het baasje.

Tot deze namiddag zullen we ons dus maar in huis of in de stal amuseren we zijn vandaag al drie keer kletsnat geweest en voor een voormiddag volstaat dat wel vinden wij zelf ook…

Bas & Belle

Belle’s uitslag

Vanmiddag heeft de facteur de lang verwachtte enveloppe gebracht. De enveloppe met Belle’s uitslag van het HD of heupdysplasie onderzoek. En de uitslag iiiissss….. HD B1.

Dat hadden we verwacht na de uitleg die dierenarts Bart van de dierenkliniek ’t Binnenhof in Beerse ons gaf na de beoordeling van de foto’s. Nu is het ook officieel gemaakt door de St. Hubertusvereniging.

Met deze beoordeling zijn de baasjes best tevreden, als je Belle ziet te keer gaan op de wandelingen en in de tuin dan ziet zelfs een niet-kenner, dat is een gezond teefje.

Dit is al de tweede beoordeling want in januari heeft Belle al een oogonderzoek op PRA ondergaan wat ook positief is uitgevallen.

Wat nu volgt is eindelijk een prettige ervaring voor onze kleine meid, de onderzoeken waren echt niet prettig voor haar. Voornamelijk dat HD onderzoek, van de verdoving is ze een ganse dag "van slag" geweest.

Wie gaat de “liefdespartner” worden voor Belle. Als we haar zelf laten kiezen (?) dan zal ze snel naar Zeppos trekken, dat is een van haar grote liefdes van tijdens de wandelingen, ook met Cobe kan ze goed opschieten of wordt het Aiko, die heeft Ella, Belle’s zus al in zijn roedel. Uiteindelijk zullen de baasjes toch het advies van de vereniging maar volgen in het bepalen van Belle’s partner. Op de clubmatch mag ze al eens rondloeren. Een voordeel van Belle is wel dit, zij kan met alle honden opschieten, van Pitt-Bull, over Poedel tot Duitse Dog. Goed in ’t oog houden die griet als ze loops is…

Bas & Belle