Jachtbelletjes!
Jachtbelletjes…
Het baasje heeftvorig jaar belletjes gekocht in een winkel voor jachtspullen in Ruffec. We hebben ze vorig jaar al gedragen maar toen vond het baasje dat de belletjes toch wat veel lawaai maakten voor ons.
Nu de zonnebloemen en graan zo hoog staan hebben we ze terug aangekregen bij de wandelingen. Wel aan een speciaal halsbandje zodat we de bellen niet de ganse dag moeten meezeulen.
Ikzelf ben er niet er gelukkig mee en blijf de ganse tijd vlak bij de baasjes. Die kunnen hun ogen niet geloven… Dat heb ik nu nog nooit gedaan, meestal poets ik de plaat van ’t moment dat ik vrij krijg . De baasjes denken wel dat het niet blijvend is en dat ik terug in de oude gewoontes ga hervallen van ’t moment dat ik het belletje gewoon ben.
Het is nu wel zo dat het klinkt als Sonnevelds “Nikkelen Nelis” als we samen terug aangelijnd bij de baasjes lopen. Het is een belconcert van jewelste…
Belle

















