Terug van weggeweest!

Weetjes


Je eten heeft 7 seconden nodig om van je mond tot je maag te geraken.
Een menselijk haar kan ongeveer 3 kg dragen.
De gemiddelde penis van de man is driemaal de lengte van zijn duim.
Een vrouwenhart slaat sneller dan dat van een man.
Er zijn ongeveer een triljoen bacteriën op elk van onze voeten.
De huid van een gemiddelde persoon weegt tweemaal zoveel als zijn hersenen.
Het lichaam gebruikt 300 spieren om zichzelf in evenwicht te houden, als je stilstaat. 

 
Vrouwen zijn nu klaar met lezen.

Mannen zijn nog altijd bezig met hun duim na te meten...

Collega’s…

Gisteren namiddag kwamen ze aan in Ferret, de collega’s van het KTA – Herentals waar ook ons baasje destijds zijn centjes verdient heeft.

Zij zijn haast elk jaar bij de trouwe gasten, enkel vorig jaar waren zij niet van de partij maar dat was omdat ons vrouwtje afspraken had voor medisch  onderzoek op het moment dat zij normaal zouden komen.

Dit jaar zijn ze dan terug van de partij en ze vinden hier gelijk waar gans België om smeekt… regen !  Echte onvervalste Charentaise regen… en een temperatuur die niets of niemand verhindert van eens goed door te slapen zonder te baden in het zweet.

Gisteren morgen om vijf uur hadden we het eerste onweer met bijpassende fikse bui. Nadien hebben we nog een plensbui en wat motregen gehad. Nadien bleven we van regen gespaard en konden we toch samen buiten eten.

Vermits de collega’s ook in het verlof vroeg uit bed kunnen, zij zijn gisteren morgen om zes uur in de Kempen vertrokken en hebben ondertussen ook Parijs en zijn file’s kunnen ontdekken. Ja als je Frankrijk wil ontdekken is het een noodzaak van de Eiffeltoren en de périférique mét file te kennen…

Belle & co

Een goeike...

Een man stapt op het vliegtuig en zoekt zijn plaats op.

Terwijl  hij zich nog aan het installeren is, kijkt hij toevallig op en ziet de zowat mooiste vrouw uit zijn dromen in het vliegtuig binnenkomen.

Al gauw merkt hij dat ze zelfs regelrecht op  zijn zitplaats afkomt.

Van danige opwinding loopt er een hete rilling over zijn rug.

Rustig en zonder enige speciale reactie neemt ze de plaats  rechts van hem in.

Hij kan zich niet lang bedwingen en opent meteen de conversatie met het dwaze: "Zakenreis of vakantietrip?"

"Nymfomaniecongres in Chicago," antwoordt ze droogweg.

Whauw!!!

Daar moet hij van slikken en tevens voelt hij zich meteen hevig opgewonden.

Zo'n pracht van een vrouw, zit hier rechts van hem, en gaat bovenal nog naar een nymfomanie congres.

Met veel moeite probeert hij onverschillig te klinken als hij vraagt: "En wat is uw zakelijke rol op het congres?"

"Ik geef er een voordracht", zegt ze "Vanuit mijn ervaring probeer ik de meest voorkomende misverstanden omtrent seksualiteit uit de wereld te helpen."

"Echt waar?" Zegt hij, terwijl hij nogmaals zijn opwinding inslikt, "en over welke misverstanden hebt u het dan?"

"Wel," begint ze uit te leggen, "een eerste is bijvoorbeeld dat afrikaans-amerikaanse mannen het grootst geschapen zouden zijn, terwijl het in feite de oorspronkelijke Amerikaanse indianen zijn, die die naam en faam waardig zijn.

Een ander misverstand is dat franse mannen de beste minnaars zouden zijn, maar in werkelijkheid zijn het die van Griekse afkomst."

Plotseling, gegeneerd, bloost de vrouw: "Mijn excuses, "zegt ze, "eigenlijk betaamt het niet dat ik dat hier allemaal met u zit te bespreken.
Ik ken zelfs niet eens uw naam."

De man staat op en zegt vol overtuiging
"Winnetou," en steekt haar zijn hand toe, "Winnetou Papadopoulos".

L.M.

BBQ…

Gisteren namiddag was er hier bij ons BBQ samen met tante Rita & co. Die co zijn nonkel Luc, dochter Carolin, echtgenoot Davy en de kinderen Lien en Wout. Die twee laatste zijn zes en vier jaar, zo’n leeftijd die onze roedel niet echt gewoon is.

De directie was er wel niet erg gerust in omdat we ons nogal eens iets durven eigen maken dat niet echt voor ons bedoelt is. Wij van onze kant bekijken dat zo van “wie mist er nu een sossis of stuk kip als er toch altijd over is !”

Ook ons enthousiasme voor al wat loopt en springt moest wat ingetoomd worden want ook tante’s kleinkinderen zijn geen rakkers als wij gewend. Thuis hebben ze dan wel zo’n sjakossen dingeske, een chihuawa van een of ander model maar dat is toch wel wat anders dan 3 sjarels tussen de 25 en 35 kilo.

Kortom, al de angsten en voorzorgen bleken eens te meer mensenzorgen geweest te zijn, er is niet gesprongen, er zijn geen klein mannen omvergelopen en alleen na het eten hebben wij onze portie van het lekkers gekregen. Het baasje moest besluiten dat we soms toch ook nog eens heel onverwacht gunstig uit de hoek kunnen komen en was dus best tevreden.

Achteraf hebben we dan ook onze hééél vrienndelijke kant laten zien en hebben bij het gezelschap eens goed zitten flodderen en flemen. Heros heeft weer punten gescoord voor het flodder&fleem kampioenschap.

Alles wel overschouwd, voor herhaling vatbaar is het baasje zijn conclusie.

Belle

Lullemannen…

Iets anders kan je toch niet bedenken als je naar de Tour de France kijkt en je begint op de commentaar te letten. Dan is Michel Wuyts er al niet meer bij met zijn schorre stem, wie de lulleman van dienst was vandaag is ons niet duidelijk maar in zijn specialiteit is ‘m kampioen ! Bij Michel Wuyts kreeg je in dode momenten nog wat informatie over cultuur en toerisme, maar nu droop het van de veronderstelling van als en of misschien…

Plezant is het dan helemaal als ze renners beginnen interviewen voor de koers, ze laten dan die renners voorspellingen doen die ze duidelijk zelf niet willen doen.

Kampioen in antwoorden is volgens ons Jurgen Van Den Broeck. Die laat de interviewer een vraag stellen die zo’n 20 seconden duurt, met allerlei veronderstellingen daarin, en VDB die antwoord dan ijskoud,”we zien wel straks” . Dan volgt nog zo’n vraag en dan is het antwoord “dat denk ik ook “ en zo gaat dat dan maar door.

Van Den Broeck laat duidelijk niet in zijn kaarten kijken, wat maar logisch is als je 5° in de rangschikking staat. En die interviewers, die snappen het maar niet dat ze geen fatsoenlijk antwoord krijgen.

Maar ja , ondertussen zijn weeral zoveel seconden of minuten volgeluld, en daar draait het toch om bij die TV mannen…

Belle

Een klein oud vrouwtje…

Een klein oud vrouwtje begeeft  zich naar de buurtwinkel en legt 3 dozen kattenvoer in haar mandje,de  duurste die ze maar kon vinden in de winkel .
Aan de  kassa gekomen, zegt ze tegen de kassierster :
"Niets is me te duur  voor mijn katjes."
De kassierster antwoordt:
"Het spijt me,  maar ik mag u deze dozen kattenvoer niet verkopen ,
zonder dat u me  een bewijs levert dat u wel degelijk een kat bezit.
Er zijn teveel  ouderen van dagen die deze voeding in realiteit voor zichzelf kopen,  
daarom vraagt de directie altijd een bewijs bij aankoop."

Het  dametje keert naar huis terug, neemt haar kat mee en toont ze aan
de  kassierster.
Deze is akkoord met de verkoop van het kattenvoer  

s' Anderendaags keert het vrouwtje terug om hondenvoer te kopen  en
nogmaals kiest ze er het duurste eten uit.

De kassierster  herhaalt haar dezelfde toespraak,dat ze de koekjes niet
mag verkopen  zonder een bewijs dat de koper een hond heeft .
Gefrustreerd haalt  het oude vrouwtje haar hond en toont hem aan  
de kassierster.
Deze heeft nu geen bezwaar meer en verkoopt de  hondenkoekjes .

De volgende dag komt het dametje aandraven met een  doos met een gat in
het deksel.
Ze vraagt aan de kassierster om  er haar vinger in te stoppen.
De kassierster weigert,"Nee, ik ben  bang dat daar misschien wel een
slang inzit!"
Het oude dametje  stelt haar gerust en zegt dat er niets in de doos zit
dat haar kan  kwetsen.

Uiteindelijk stopt de kassierster haar vinger maar in de  doos,
haalt hem er weer uit en bemerkt een verdachte geur ..........

Ze schreeuwt het uit :"Maar dat is stront wat u daar in  
die doos hebt ."

Waarop het oudje met haar mooiste glimlach  antwoordt:
EN MAG IK NU 3  ROLLEN TOILETPAPIER  

Overgenomen van het Max en Bente blog: https://blog.seniorennet.nl/max_en_bente/

Een verschil van twee weken…

Twee weken geleden kon je op deze plaats een zonnebloem bewonderen waar Van Gogh zo jaloers op zou geweest zijn dat ‘m zijn ander oor ook had afgesneden. Daar had ‘m dan geen absinth voor nodig gehad.

Het gaat snel bergaf met de conditie van de zonnebloemen, daar zal de hitte van de laatste dagen wel niet vreemd aan zijn. De boeren zijn best tevreden met de gang van zaken, warm, en droog. Ideaal dus om het graan te oogsten, de zonnebloemen moeten nog wachten tot ze volledig uitgebloeid en verdroogd zijn.

Voor morgen is er regen voorspeld voor de Charente zeggen die van de gazet, ook Frankske van de TV heeft water in petto voor ’t Belgikske. Nu maar hopen dat het er weer niet met bakken gelijk uitvalt zoals vorige week. Toen kregen we maar rare berichten van familie en kennissen.

Ik heb toen ’t baasje maar even laten mailen naar de baasjes van mijn dochterlief Hadise, die bleken toen in ’t oog van de storm te hebben gezeten in de streek tussen Diest en Tienen.

Dadelijk gaan de baasjes inkopen doen want vanavond komt tante Rita naar hier om te BBQ’en. Goei vooruitzichten voor ons…’t is weer kliekjes dag vanavond…

Belle

Als de rook om je hoofd…

“Als de rook om je hoofd is verdwenen” zong Boudewijn De Groot ergens in de zestiger jaren. Daar moest ons baasje daarstraks aan denken toen hij het rookoventje  weer op temperatuur aan het brengen was.

Vandaag zijn het makrelen en sardienen die al kuchend en hoestend van de rook het oventje verlaten. De regenboogforellen van vorige week stonden nog te goed in ’t baasje zijn geheugen gegrift dat zijn smaakpapillen er nog last van hadden !

Terwijl Boudewijn de Groot hier stond te neurieën kleurden de visjes goudgeel, een zeer populaire kleur in de Charente op dit moment. Na het graan, de zonnebloemen zijn ook de makrelen en de sardientjes goudgeel.

Onze baas heeft ook nog een erfstuk in de fik gezet. Een oud tafeltje, eentje dat achtergebleven was toen ze hier het huis kochten, deed nog altijd dienst, zo ondermeer om dat rookoventje op te zetten. Nu heeft ’t baasje dat apparaat om houtskool aan te steken ook op dat tafeltje gezet…… Resultaat…een diep ingebrande plek van zo’n 20 cm doorsnee in het blad van dat zonder twijfel “antieke” tafeltje. De poten staan wel krom, het tafelblad vertoont meer barsten dan dichte planken, de houtwurm heeft er een paradijs aan, maar ’t was een “geriefke” bij de BBQ en het roken, ook om de geraniums op te zetten als ’t regende, want naar ’t schijnt was het nog “waterproof” ook.

Maar je ziet al die mankementen pas …als de rook om je hoofd is verdwenen!

Belle & co

Kan je trouwen in de hemel?

Op weg naar hun bruiloft verongelukt het jonge
katholieke koppel bij een auto ongeluk.
Het volgende moment staan ze voor de hemelpoort waar ze wachten op Petrus.
Ze vragen Petrus of ze in de Hemel kunnen trouwen.
Petrus zegt: "Ik weet het niet, dit is de eerste
keer dat iemand dat vraagt. Ik ga het uitzoeken." .
Het koppel wacht, en wacht. Twee maanden gaan
voorbij en het koppel wacht nog steeds.
Terwijl ze wachten discussieerden ze over als ze
mochten trouwen, hoe het was om voor eeuwig getrouwd te zijn.
"Wat als het niet werkt?" vroegen ze zich af,
"zitten we dan voor eeuwig aan elkaar vast?"
Na 4 maand keert Petrus eindelijk terug.
"Ja", zegt hij, "jullie kunnen trouwen in de hemel."
"Dat is geweldig!" zegt het koppel, "maar we
vroegen ons af, wat als het ons huwelijk niet werkt?
Kunnen we dan ook een scheiding aanvragen in de Hemel?"
Petrus wordt woedend en gooit zijn papieren op de grond.
"Wat is er?" vraagt het koppel angstig.
"Kom schreeuwt Petrus, "Het kostte mij drie
maanden om een priester te vinden in de hemel!
Heb je enig idee hoe lang het zal duren voor ik hier één advocaat vind ?

Respect…

Hoewel ik de kleinste van de drie ben, ben ik nog steeds de leider van de bende. “Wat moeder zegt is wet” telt nog altijd in het kleine roedeltje.

Zoals op de foto’s, we krijgen alle drie hetzelfde in hun kom, en die twee jonge die schoefelen dat in no time weg. Ik doe het rustiger aan, heb niet zoveel honger als die twee energie bommen die alle calorieën verbruiken, en waarom zou ik ook zo snel eten…

Heros, de altijd hongerige, staat dan al snel vlak bij mij om te kijken wat er eventueel naast de pot zou vallen. Wat hij bij Hera wel eens durft te doen is ze gewoon opzij duwen en haar kom verder leeg eten. Bij mij denkt ‘m er nog niet aan van dat te doen. Niet dat er ooit al een grom geweest is bij het eten, maar hij blijft op afstand, hoewel het letterlijk een heel korte afstand is.

Wanneer ik nu genoeg heb gegeten en er nog wat overblijft  zorgen Hera en Heros er gezamenlijk voor dat er niets bederft… In een oogwenk is die kom, net als die van hen klaar om terug “bij ’t proper gerief” te zetten. Onze Miele, in de omgang “ozze Mil” krijgt het niet beter afgewassen !

Er is blijkbaar nog rangorde in de roedel en zo hoort  het ook.

Belle

Computer helpdesk…

Beller :          Hi, mijn printer werkt niet.

Helpdesk:     Wat is het probleem? 
Beller :          Mijn muis zit vast. 
Helpdesk:     Muis? Printers hebben geen muis, sukkel! 
Beller:           Mmmmm??.. Oh echt waar?... Ik zal je een foto sturen. 

Volg de pijl naar beneden.

Oogsten…

Waar de buren/boeren immense machines voor gebruiken daar kan onze baas het doen met een kruiwagen en een riek.

De landbouwers werken op dit moment dag en nacht om het graan in de silo’s te krijgen, en ’t baasje werkt enkel als de zon weg is of nog niet op.

Er zijn hier in de tuin uien , geel en paars geoogst en ook de “rooi patatten” zoals het baasje die noemt liggen in de kruiwagen.

Ondertussen moet ‘m ook nog appelen rapen die afgevallen zijn en daar gaat hij iets mysterieus mee doen, wijn brouwen of cider of zoiets in dat genre. Er staat in elk geval een groot blauw vat waar hij een hoop appelen in werpt.

Wat er gaat uitkomen is waarschijnlijk een even groot raadsel voor hem als voor ons. We zien wel wat het gaat worden. Best mogelijk dat gans het boeltje later op de composthoop beland, nadat het baasje een paar dagen op het toilet heeft verbleven…

We zien wel….

Belle & co

Nog eens flappies…

Het lijkt wel of ’t baasje samen met de zaadjes die in onze flaporen hing ook het gehoor uit onze oren heeft weggehaald. Niets, totaal niks, niente, rien, nothing, nichts verstonden wij vandaag wat de baasjes ons zegden en vroegen.

’t Baasje zegde tegen ’t vrouwtje dat hij ons ging omruilen voor een stel ezels ! Zelfs toen we dat hoorden gebaarden we van “krommenaas”. Want horen doen we wel… alleen het opvolgen van wat de bazen zeggen, dat is het probleem !

Het begon al een half uur voor het einde van de “koers”. Ik had al een paar maal het baasje gaan vervelen en na de  derde maal krabben aan zijn been (korte broek) kreeg ik bijna zijn slof achter mij aan.

Een slof die vliegt… da’s het signaal om te spelen bij die twee “joeng” zoals het baasje Hera en Heros wel eens durft te noemen. Dat was ook snel gedaan toen ’t baasje die “joeng” bij hun nekvel greep en ze liet zitten naast hem. Dat maakte toch wel even indruk leek het.

Wanneer we dan gingen wandelen hebben we daar een hol gevonden in de grond dat we maar dadelijk 3x groter hebben gemaakt. Ondertussen stonden de baasjes al wel een heel eind verder… weer niet goed !

Op het eind van de wandeling, op het punt dat we gewoonlijk terug aangelijnd worden zaten we “ergens” tussen de zonnebloemen. De baasjes hoorden onze belletjes wel maar daarom waren we nog niet bij hen ! ! !

Kortom, we hebben vandaag al flink naar onze poten gekregen en voor ’t baasje is het niet voor herhaling vatbaar ! Als de leerlingen destijds in zijn klas zo vervelend waren zegde het baasje steeds dat het ging regenen, en meestal was het nog waar ook. Wait and see tomorrow…

Belle

HET SPIEGELGLAS…

              Er leefde eens heel lang  geleden

              een boertje werkzaam en tevreden,

              aan  weelde was hij niet gewend,

              een spiegel had hij nooit  gekend .

              En eens toen hij aan het spitten  was

              vond hij een stukje spiegelglas.

              Hij nam't in  zijn vereelte  hand

              't zat onder 't vuil en onder 't  zand.

              Hij veegde 't aan zijn broekspijp af

              en  keek er in, en stond toen paf.

              Mijn vader zei hij,  sapperloot,

              die is al vele jaren dood .

              Mijn  vader, och die goeie man,

              hij is het en hij kijkt me  an .

              Hoofdschuddend stak hij 't in z'n zak,

              en  bekeek het thuis op zijn gemak.

              En hij begon te  overleggen,

              wat zijn vrouw ervan zou zeggen.

              Ze  was wat bazig zijn Katrien

              en zou er wel om lachen  misschien

              En  omdat hij daar zo bang voor was,

              verborg hij 't onder  zijn matras.

              Maar telkens ging hij er weer  heen.

              Mijn vader,' zei hij dan tevreên  .

              Dat wekte argwaan bij z'n vrouw

              die het hare  er van weten wou,

              en zodra hij weer de deur uit  was,

              zocht en vond zij 't spiegelglas .

              Wat  moet hij daarmee, peinsde zij,

              er moet iets niet in  orde zijn!

              Zij wantrouwde zo haar goede Hein,

              dat  ze 't omkeerde en keek,

              doch raakte toen geheel van  streek.

              Daar heb je 't nou, ik dacht het  wel,

              er is een andere vrouw in 't spel.

              Mijn man,  hij heeft geen hart in 't lijf,

              waarom houdt hij van  zo'n lelijk wijf ???

BBQ…

Het was gisteren wat te laat geworden voor ’t baasje om onze verhalen nog neer te pennen. Gans het hoofdbestuur was uitgenodigd bij tante Rita (de koekjestante) op de BBQ in Saint Fraigne.

Erg laat was het niet maar ’t baasje moest ook de kliekjes nog prepareren (schoon woord hé) vooraleer het in onze eetkom terecht kwam. Het was weer de moeite, we hebben ons kogelrond gev…n van al die lekkere restjes die onder andere Lien en Wout, de kleinkinderen van tante Rita, hadden overgelaten op hun bord.

Dat is steeds het plezante als onze baas uit eten gaat, wij mogen achteraf ook steeds meeëten. Onze baasjes brengen de vetrandjes van een entrecote e.d. steeds mee voor ons. Het is zelfs al met Nieuwjaar gebeurt dat er foie gras tussen de kliekjes zat. In de meeste restaurants waar ze regelmatig komen weten de eigenaars dat en het is al gebeurd dat bij het verlaten van de zaak er al een extra pakje voor ons gereed ligt. Zo maar, service van de zaak voor de hondjes. Sympa, n’est ce pas !

Ik heb het baasje wel om half zeven deze morgen wakker gemaakt omdat ik dorst had, er zal iets zout’s tussen gezeten hebben waarschijnlijk !

Belle

Het geheim van een lang leven

Ajuinen en Pattaten…

Gisteren is het baasje begonnen met het oogsten van de uien en aardappelen. Hij doet dit tijdens de uren dat de zon niet zo sterk meer is. Anders is het “zottenwerk” zoals ‘m zelf zegt.

Nu zijn die uien best goed gelukt, hij heeft twee soorten geplant enkele maanden geleden en de oogst van zowel de gele als de mauve uien zijn naar zijn zin ! Als ‘m maar content is zeggen wij dan…

De aardappelen waarvan er ook twee soorten geplant zijn vielen in het begin van de rij wat tegen. Zowel in hoeveelheid als grootte was “ het gene stoef”. Maar naar gelang hij verder ging kwamen de grote pattaten boven ! De oogst is wel niet zo groot als vorig jaar toen het veel vochtiger was geweest maar hongerlijden door te weinig voorraad is er voorlopig niet bij. Wat hij nu geoogst heeft zijn een klein deel van de rode aardappelen, wat de bintjes gaan opbrengen aan oogst weten we waarschijnlijk vanavond.

Ondertussen is ook de overbuur zijn wijngaard aan het “soigneren”. Daar moeten wij vanuit onze tuin natuurlijk luidkeels commentaar op geven. Het was bij deze buur, die overigens in Cognac woont, dat Bas bij zijn Duitse staande Langhaar “Luna” eens 11 pups heeft gefabriceerd. “per accident” zeggen ze dan, maar bij Bas was het met volle goesting en driemaal achter elkaar…

Belle